Death carries a Cane (1973)

cane ita

Death carries a Cane (1973) aka The TormentorManiac at LargeThe Night of the Rolling Heads and Devil Blade

Directed by:  Maurizio Pradeaux

Cast: Robert HoffmannNieves NavarroGeorge Martin ,Simon Andreu,Luciano Rossi,Anuska Borova

A photographer named Kitty (Susan Scott) watched through a tourist telescope the killing of a woman through the window of a nearby house. She is unable to get a clear view of the killer’s face, she reported the incident to the police and soon other witnesses who saw the killer fled are brutally murder, Kitty fears that she will be the next victim when her ballerina friend Magda is brutally killed by the same elusive culprit.The police are baffled, unable to find a motive. It is Alberto who discovers the connection: all the murdered girls were dancers. Investigating further, Ketty finds a photo identifying the killer. But before she can warn Alberto, Kitty is trapped in a lonely greenhouse, stalked by the homicidal madman! Will Kitty be the next victim?

Workmanlike Giallo with heavy-handed direction by Maurizio Pradeaux (Death steps in the dark).Fortunately Pradeaux cast a few worthy Giallo stalwarts like Nieves Navarro (Susan Scott) who elevate this one a little bit higher from the pits of mediocrity where it would otherwise  dwell.

The reviewer at writes that “a complex plot and stylish visuals don’t necessarily combine to instantly produce a good giallo”, but that “the film is good for a few chuckles and has a pair of memorable murder sequences. I personally wish that the visuals presented here were at least stylish and that the plot actually made sense, alas Pradeaux seems to get neither of those elements right.

Well ,Death carries a cane is not unwatchable.This film’s only offense is that it is painfully average, and for a person who was trying to track down the Greek VHS of this one for 15+ plus years (that’s me) this acknowledgement  is a little bit hard to stomach.Other than the aforementioned realization this is a Giallo film that will definitely interest the fans of the genre. Rest assured there are way more abysmal Giallo entries out there.

Χρυσή μετριότητα με προσχηματική, κατά τα συνήθη δεδομένα του είδους, πλοκή ,σερβιρισμένη με διεκπεραιωτικό τρόπο από το Μαουρίτσιο Πραντώ.

Σέξυ  φωτογράφος με το όνομα Κίττυ γίνεται  άθελα της μάρτυρας σε δολοφονία,η αστυνομία αρχικά αγνοεί τη μαρτυρία της αλλά αργότερα  αντιλαμβάνεται πως βρίσκεται μπροστά σε υπόθεση για  σκληρούς παίκτες. Απ’ότι φαίνεται τα θύματα του δολοφόνου .όλα τους χορεύτριες ,συνδέονταν μεταξύ τους. Η αστυνομία και ο μνηστήρ της Κίττυ αποφασίζουν από κοινού να αναθέσουν στην καυτή φωτογράφο το ρόλο του δολώματος για το δολοφόνο…

Αν το έγκλημα στο σινεμά είναι το να κάνει κανείς μέτριο σινεμά,τότε ο Μαουρίτσιο Πραντώ  μάλλον  θα έπρεπε να καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών… Από την άλλη ,ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Όλοι οι σκηνοθέτες που αγαπάμε έχουν υποπέσει στο ατόπημα της διεκπεραίωσης κατά καιρούς, Ο Φούλτσι μας σέρβιρε ουκ ολίγους άνοστους μεζέδες προς το τέλος της καριέρας του, ο Αρτζέντο δε λέει να σηκώσει κεφάλι τελευταία ,γενικά τα παραδείγματα δεν έχουν τέλος.

Όπως και να έχει ,το μόνο σφάλμα του παρόντος είναι η μετριότητά του. Το γεγονός ότι ευτυχώς παίζουν στο παρόν αναγνωρίσιμες μορφές του είδους το διασώζει από την απόλυτη αποτυχία.

Πεζό και ανέμπνευστο? Εξαρτάται τι περιμένει κανείς από τα Τζιάλλι του.Οι οπαδοί του είδους μάλλον το έχουν ήδη…


Killer’s Delight (1978)

darkride main

Killer’s Delight (1978) aka “the dark ride”

Directed by:Jeremy Hoenack

Cast: James LuisiSusan SullivanJohn Karlen

Mildly interesting early slasher focusing more on the detective side of things rather than on depicting gory murders. The Dark ride is loosely based on the early killings of Ted Bundy and  the antics of the (never caught) Connecticut River Valley Killer but could pretty much be connected to the exploits of several serial killers from back then. As the modus operandi of the killer displayed on the film (killer on a van abducting,slashing and disposing young females) is pretty much everything every Seventies serial killer would do.

So the premise is pretty straight forward here. A detective tracks a serial killer through San Francisco , tries to explain his motives and to catch him. Of course there are murders involved but we mostly get to see the aftermath  and not the murders themselves. However these scenes do look quite realistic. The violence in Killer’s delight is mostly hinted at  and the film establishes a decent gritty atmosphere .

The performances by James Luisi (Detective) and Susan Sullivan (female psychologist) are solid. The cinematography is also standard fair and mostly dark and murky as there are a lot of night or dimly lit scenes involved.

More of a Giallo/detective affair  rather than a typical slasher one, Killer’s Delight is not a mandatory viewing . It does hold a few merits but it’s overall quite underwhelming and I found films like “Confessions of a serial killer” way more successful in their depiction of Serial killers. However the film under presentation has a nice Seventies atmosphere and could be of interest to Slasher archivists.

…συμπαθητική παραδοξότητα με Σέβεντις αισθητική και όλα τα συμπαρομαρτούντα ,όπως σεναριακά κενά και δυστοκία στην αφήγηση. Η “ηδονή του δολοφόνου” φαινομενικά κομίζει όλο το πακέτο, αλλά χωλαίνει εκεί που άλλα φιλμ θριαμβεύουν, στο κομμάτι της σκιαγράφησης του δολοφόνου και στον τομέα της απεικόνισης της βίας.

Ας δώσουμε πίστωση στο σκηνοθέτη, ο οποίος έδωσε μια βιντατζ τζιάλλο αισθητική στο παρόν, αλλά ας υποθέσουμε κιόλας οτι στράφηκε σε αυτήν την προσέγγιση επειδή αδυνατούσε να παράξει σκληρές σκηνές βίας,πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, λόγω προυπολογισμού.

Και αν ο Τόμπι Χούπερ απέδειξε οτι δεν χρειάζεται να αιματοκυλίσει κανείς ένα φιλμ για να προσφέρει καρδιακά επεισόδια στο θεατή, στο παρόν δεν ισχύει κάτι τέτοιο, παρά έχουμε μια επικέντρωση στην αστυνομική παράμετρο της πλοκής και ένα τυπικό φιλμ της εποχής του σε τελική ανάλυση.

Οι οπαδοί των ταινιών με σειριακούς δολοφόνους και τα βίντεο τζάνκια θα ευφρανθούν που πρόσθεσαν άλλο ένα δείγμα Σεβεντις μπιμουβιάς στη συλλογή τους,οι λοιποί μάλλον θα σηκώσουν τους ώμους τους αδιάφορα…

The Majorettes (1987)


The Majorettes (1987) aka “One by One”

Directed by: S. William Hinzman (as Bill Hinzman)

Cast: Kevin KindlinTerrie GodfreyMark V. Jevicky

A hooded psycho killer is going around killing the members of a high school cheerleading squad in a small western Pennsylvania town. While the local sheriff and a federal officer investigate the killings, other going-ons around them include a greedy nurse plotting to kill her employer and daughter for a piece of an inheritance while the nurse’s creepy high school janitor son stumbles upon a clue in the killings. Among the various other red herrings include a local biker gang that’s suspected in the killings which complicates matters for the police and all the persons involved.

Dime-a-dozen slasher gone deadly prey like shoot-out actioner directed by Bill Hinzmann (see: first Zombie in “Night of the living Dead”). The script for this “almost a turkey” was penned by John Russo (also of Night of the Living Dead fame.). While “One by One” is mindless or mindboggling fun (depending on one’s state at the time of viewing) it is also hard to explain what Russo and Hinzman were up to when they started assembling this soap opera sub plotted, high school kid slashing with some biblical nonsense and some straight action revenge straight out of a David Pryor film thrown in, mess of a film.

Still, this zero budget trainwreck , is good fun for all the wrong reasons, including its labyrinthine plot. Not a good movie (with surprisingly anticlimactic slayings)  by any stretch of the imagination, this one manages against all odds to stay bizarrely watchable and reaches the status of guilty pleasure for the slasher devotees.

Σλάσερ του σωρού από το δίδυμο Τζων Ρούσο(σενάριο) και Μπιλ Χινζμαν( σκηνοθεσία). Αμφότεροι είχαν λάβει μέρος στο κλασικό και μνημειώδες «Η νύχτα των ζωντανών νεκρών» του Τζων Ρομέρο, αλλά εδώ τα κάνουν μάλλον μούσκεμα παραδίδοντας ένα φιλμ κράμα σαπουνόπερας, εφηβικού δράματος,σλάσερ και action εξτραβαγκάντσας ,το οποίο ναι μεν έχει πλακίτσα,αλλά χαντακώνεται λόγω παραμέτρων όπως ο πενιχρός προυπολογισμός, η δημοσιουπαλληλίστικη κινηματογράφηση των σκηνών βίας και η επίπεδη κινηματογράφηση επιπέδου, συγχωρέστε με που επαναλαμβάνομαι, σαπουνόπερας.

Άγνωστος δολοφόνος ξεπαστρεύει μαζορέτες σε ένα Γυμνάσιο της Πενσυλβάνια,ένας Ντετέκτιβ προσπαθεί να δώσει λύση στο αίνιγμα αλλά συναντά την παράξενη αδιαφορία του ντόπιου Σερίφη, στο μεταξύ η τοπική συμμορία καθαρμάτων που σπρώχνει πρέζα στο σχολείο αρχίζει να παίζει ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο στα τεκταινόμενα.Τέλος στο περιθώριο της ιστορίας η αποκλειστική νοσοκόμα-μαμά του ημίτρελου επιστάτη του σχολείου πλέκει σατανικό σχέδιο προκειμένου να υφαρπάξει την κληρονομιά από πάμπλουτη γραία την οποία έχει υπ’ευθύνη της.

Αφηγηματική Τρικυμία εν κρανίω, φιλμαρισμένη με ως επί το πλείστον ανέμπνευστο στυλ. Οπτικά το παρόν θυμίζει στα καλύτερα του Μάτλοκ και στα χειρότερά του Κοκκινόπουλο. Φωτογραφία τόσο επίπεδη που θυμίζει τηλεοπτική παραγωγή μικρομεσαίου καναλιού και γενικά απογοήτευση στα περισσότερα σημεία. Παραδόξως τα ετερόκλητα σεναριακά στοιχεία αφήνουν μια τρας επίγευση που υπό προυποθέσεις διασκεδάζει, ενώ και ο ρυθμός ττης αφήγησης είναι σχετικά νευρώδης. Για ερμηνείες ας μη μιλήσουμε καλύτερα…

Μόνο για τους φανατικούς…

Curse of the crimson Altar (1968)


Curse of the Crimson Altar (1968)

Directed by: Vernon Sewell

Cast: Boris KarloffChristopher LeeMark Eden,Barbara Steele, Virginia Wetherell

A nice little gothic horror romp with touches of supernatural and witchcraft themed horror featuring Sixties gothic horror regulars. A film that pleases without being overly masterful, Curse of the crimson altar is enjoyable if formulaic, but its formula is a tested and tried one ,hence the results are rather satisfactory.

When his brother disappears, Robert Manning, an antique dealer pays a visit to the remote country house he was last heard from. While his host is outwardly welcoming – and his niece more demonstrably so – Manning detects a feeling of menace in the air with the legend of Lavinia Morley, Black Witch of Greymarsh, hanging over. His sleep is restless and strange dreams of ritual sacrifice disturb him. Enquiring about his brother, he is assured by the house owner, Morley (Lee), that the man is not there. Manning’s suspicions are aroused by nightmarish hallucinations. Occult expert Professor Marsh (Karloff) informs Manning about a witchcraft cult led by Morley’s ancestor, Lavinia (Steele). The cult is discovered to still be active. Craxted Lodge is burned to the ground, and the head of the cult is consumed in the flames.

The Film’s story is apparently loosely based on H.P. Lovecraft’s “Dreams in the Witch House”. However the film bears little resemblance to the short story by Lovecraft and this is not a great felony, if I may add. It does, however, resemble several other Horror films from the 1960s in many aspects, namely cast, cinematography, set pieces and pacing/narrative. Even if it’s a film derivative of its era , it’s hard for someone to dismiss it just on the grounds of being unoriginal. The cast assembled is top-tier and I really enjoyed Boris Carloff’s stunning performance. The New York Times said “Karloff himself, cadaverous and almost wholly crippled, acts with a quiet lucidity of such great beauty that it is a refreshment merely to hear him speak old claptrap. “  Christopher Lee and Barbara Steele, who was rather underused as Lavinia Morley, the green-faced witch  wearing a bizarre horned crown, also deliver solid performances.

Vernon Sewell spices up the proceedings by filming some cool looking witches’ Sabbat rituals and the film climax is traditionally cheesy without being insulting. All in all the film will probably appeal to gothic horror enthusiasts.

Γκρουβάτος και καλοζωισμένος Αντικέρ σπεύδει σε έπαυλη στην Αγγλική επαρχία προς αναζήτηση του αγνοούμενου αδερφού του, εκεί πέφτει πάνω σε ένα κλασικό πάρτυ με όλα τα χαρακτηριστικά της δεκαετίας του 60’.Ο ιδιοκτήτης της έπαυλης και η ζουμερή αδερφή του τον υποδέχονται με θέρμη, αλλά σύντομα ο φιλοξενούμενος θα ανακαλύψει πως πίσω από τα χαμόγελα κρύβονται αδίστακτα μέλη μιας αίρεσης με ρίζες στην εποχή που οι μάγισσες καιγόντουσαν  στην πυρά…

Είναι δύσκολο να αντιπαθήσει κανείς αυτό το διεκπεραιωτικό πλην καλοφτιαγμένο ταινιάκι γοτθικού τρόμου , το οποίο έχει συν τοις άλλοις και πρωτοκλασάτο καστ.

Με έναν Μπόρις Καρλόφ στα βαθιά γεράματα να εκπέμπει σοφία και διαύγεια πνεύματος και να αποδίδει το ρόλο του με μπρίο, με έναν Κρίστοφερ Λη και μια Μπάρμπαρα Στηλ σε τυποποιημένες πλην στέρεες ερμηνείες και με μια χαρακτηριστικά γοητευτική ατμόσφαιρα «ο Πύργος του τρόμου» τα κάνει όλα σωστά και κερδίζει τον οπαδό του είδους.

Γοτθικός, υπερφυσικός τρόμος με στυλ και γούστο για ανθρώπους με μεράκι…

Tomcats (1977)


Tomcats (1977) aka “Deadbeat”, “Getting Even”  “Avenged”

Directed by: Harry Kerwin (as Harry E. Kerwin)

Cast: Chris MulkeyPolly KingWayne Crawford

Crass and technically rather inept, standard fair rape/revenge entry, “Getting Even” doesn’t bring anything new to the table, runs out of steam around the 60 min. mark but offers a solid first half and  features some really nasty, totally unhinged villains.

Four amoral and degenerate thugs, named M.J., Johnny, Billy, and Curly, travel around robbing, gang raping and murdering young women. The vicious bunch brutally rapes and murders a young waitress in part of their rape and murder spree, they are arrested, but get away with though a legal technicality. The brother of that particular rape/murder victim named Cullen Garrett, decides to take the law into his own hands by stalking and killing the four thugs one by one in pure vigilante style.

It’s hard not to hate the lowlifes at play here. All of them ,especially M.J display absolutely no respect for human life, they even treat their own girlfriends horribly and lack any sort of inhibitions. Stating that this pack of gringos is a pure manifestation of the term “white trash” would be an understatement. So the film starts by having a sizeable asset up its sleeves, but after the arrest incident the plot goes nowhere and the vigilante subplot is weak, being executed in a totally haphazard way.

Technically speaking, this is a coarse and unpolished film that lacks style, even if this aspect could work in its favor (see “Scream for Vengeance” for a blueprint of how this is done properly),the film unfortunately falls flat.

I didn’t hate “Getting Even” there are just so many rape/revenge exploitation entries out there that are infinitely better than this one. However exploitation fetishists will probably dig bits and pieces of this one.

Exploitation τσικό που στην καλύτερη περίπτωση βολοδέρνει στη μέση του βαθμολογικού πίνακα δίχως να κάνει πρωταθλητισμό και δυστυχώς δίχως να διεκδικεί καν έξοδο στο κύπελλο Ουέφα.

Μια παρέα τεσσάρων καθαρμάτων της χαμηλότερης υποστάθμης σκορπίζει τον τρόμο στη Φλόριντα ληστεύοντας Ντάινες (diners σε άπταιστα Ελληνοαμερικάνικα,τα μπηλοζήρια σας μέσα…)και βιάζοντας τις άτυχες σερβιτόρες που συναντούν στο διάβα τους. Το πεδίο δόξης λαμπρόν των ευγενών νέων θα σταματήσει όταν τύφλα στο μεθύσι θα συλληφθούν από μιά περίπολο που δεν πιστεύει αυτά που βλέπει και που ακούει. Δυστυχώς η δικαιοσύνη αποδεικνύεται τυφλή και κουφή αφού αφήνει τα τομάρια να φύγουν ελεύθερα… Τότε ο φοιτητής νομικής Κάλεν Γκάρετ, αδερφός ενός από τα θύματα και ανηψιός του αστυνομικού που έχει αναλάβει την υπόθεση αποφασίζει να πάρει το νόμο στα χέρια του και σκορπίζει αβέρτα καυτό μολύβι…

Μακάρι να ήταν τόσο καλό όσο φαίνεται. Δυστυχώς η ταινία βαράει φαλημέντο με το που η πλοκή αφήνει το rape part και πιάνει το revenge. Το πρώτο μισό είναι αρκούντως μηδενιστικό και λυσσασμένο αλλά όπως προανέφερα η δεύτερη πράξη πρέπει να είναι από τις πιο αντικλιμακτικές στην ιστορία του rape-revenge-vigilante είδους.

Τεχνικά η ταινία είναι ωμή και καθόλου στυλιζαρισμένη ,αν εξαιρέσουμε το opening,βέβαια αυτό δεν θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα αν όλες οι υπόλοιπες παράμετροι λειτουργούσαν.

Ας είναι… οι οπαδοί του είδους μπορεί να ενδιαφερθούν.

Android (1982)


Android (1982)

Directed by: Aaron Lipstadt

Cast: Klaus KinskiDon Keith OpperBrie Howard

Tame but slightly interesting sci-fi take on the Frankenstein legend, Android stays watchable due to the imposing presence of the ever great Klaus Kinski but is somehow dated as most similar films from that era.

The film follows the story of a scientist and his assistant who in the year 2036 are working on an illegal android program from their lab on a space station which orbits around the Earth. The  strange and slightly perverted doctor secretly experiments with a female android named Cassandra on his space station. His assistant  Max, is getting increasingly curious and  becomes an android with human sensibilities who wants to see the world and meet a girl. Soon he welcomes aboard a bunch of intergalactic convicts who subsequently hide on their station and soon violence erupts.

There is seemingly a lot of tiny nuances in that storyline, but the narrative lacks the exploitative feel of other similar productions, is rather straightforward and the pace of the film is moving along the slower side of the register. The humane touch of Max the android is interesting but was done before and has been done since. On the technical side of  things the film is as good as it can get from an early 80ies low budget point of view. Obviously since it was a Roger Corman related production was a very modest affair, however it has a cult value. A Miami herald reviewer stated “Android has gained something of a cult reputation already, largely on the strength of its success on a shoestring budget. Set in the year 2036, the film uses space-station sets and quasi-futuristic props crafted of leftovers from Roger Corman’s B-movie backroom “.

Well, Planet of the Vampires it is not, but if you are a fan of sci-fi B-movies you can give it a try.

Συμπαθητικό πλην γερασμένο sci-fi τεμάχιο που θίγει με μάλλον αφελή τρόπο το ζήτημα της πιθανής επανάστασης των ρομπότ/ανδροειδών απέναντι στο δυνάστη άνθρωπο, με αφορμή την είσοδο στην ωριμότητα του cyborg Max και την ερωτική του αφύπνιση, αφού νιώθει το σκίρτημα στο πρόσωπο  διαγαλαξιακής επαναστάτριας να χτυπάει την πόρτα του .

Ότι και να πραγματεύεται η ταινία του Λίπσταντ το κάνει δυστυχώς με αρκετά ανώδυνο, τολμώ να πω με pg-rated τρόπο και αν εξαιρέσουμε τον Κλάους Κίνσκι που υποδύεται τον ψιλοδιεστραμμένο ιδιοφυή καθηγητή και παραμένει ο Κίνσκι ακόμα και κηπουρό να υποδυθεί, δεν θα βρει κανείς τίποτα το ιδιαίτερα σκοτεινό σε μια ιστορία που από τη φύση της προσφέρεται για πιο δυσοίωνες κινήσεις επί χάρτου.

Παρόλα αυτά η ταινία είναι φτιαγμένη με μεράκι για ανθρώπους με γούστο. Τα σκηνικά ξεπερνάνε κατά πολύ τους φαινομενικά ανυπέρβλητους περιορισμούς του προυπολογισμού κάτι το οποίο πρέπει να αποδοθεί στην ευστροφία των παραγωγών. Οι δε ερμηνείες κινούνται σε αξιοπρεπή επίπεδα.

Λίγο φλατ γενικά το παρόν ,αλλά μπορεί να ενδιαφέρει τους μανιακούς του σινεμά επιστημονικής φαντασίας.

Linda Blair-sploition special

Savage Streets (1984)

directed by:Danny Steinmann,Tom DeSimone (uncredited)

cast:Linda BlairJohn VernonRobert Dryer,Linnea Quigley,Marcia Carr,Lisa Freeman

Unforgettable rape n’ revenge/vigilante Blairsploition masterpiece that packs hard-boiled action, downright sleazy segues,Eighties porkies styled campy comedy and a memorable if over-the-top Linda Blair performance as Brenda the vigilante .

An altercation between a group of girls out for the night and a gang of local punks leaves the punks vowing revenge. It comes in the form of the gang-rape of a young mute (Heather) and her older sister (Brenda) starts hunting the gang in turn – armed with bear traps and crossbow.

It’s hard to pass the bravado and bravura that oozes from every pore of this film’s frames. Despite being a troubled production with directors walking off the project, funds being withdrawn amidst the film shooting and various script re-writings, Linda Blair has spoken fondly of the film which has now been deemed a cult classic

…and a cult classic it sure is…

Savage Steets is another case of a film being a smorgasbord of influences but also having something special of its own. It’s the Tom De Simone campiness , the genuinely savage moments, like Linnea Quigley’s rape scene, the overacted craziness of Blair’s Deathwish emulating (and razzie awarded) performance and the demented climax that elevate the film to the cult pantheon and deem it an unforgettable experience.

The supporting cast offer adequate if deliciously cheesy moments and the hard rock soundtrack is to die for. Go Brenda go…

Τρας κολοσσός με Λίντα Μπλερ να ζώνεται Βαλλίστρα και να τσακίζει συμμορία πανκ καθαρμάτων που βίασαν την κωφάλαλη αδερφή της και σκότωσαν πετώντας από γέφυρα την καλύτερη και έγκυο φίλη της.

Όταν στο πρώτο εικοσάλεπτο έχουμε ήδη έρθει αντιμέτωποι με σκηνές που παντρεύουν το Porkies,το Class of 1984 ,με μια σκηνή βιασμού που η κινηματογράφηση της θυμίζει το σηκουελ του deathwish , τότε ξέρουμε πως η ταινία αυτή ,όπως και το επικό της σαουντρακ θα μας μείνει αξέχαστη.

Η ταινία προσφέρει τη μια σκηνή ανθολογίας μετά την άλλη και η υπερβατική βιτζιλάντε κλιμάκωση ρίχνει νερό στο αυλάκι του exploitation αραβουργήματος που ακούει στο όνομα savage streets.

Δικαιολογημένα κλασικό δείγμα του είδους, αυτό το έπος με τους 2 σκηνοθέτες,τα επικά one liners και τις άπειρες σεναριακές παραλλαγές που έπεσαν στο τραπέζι κατά τη διάρκεια της παραγωγής, αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικότατο snapshot της δεκαετίας του 80 και των περισσότερων δημοφιλών κινηματογραφικών υποειδών εκείνης της εποχής (slasher,action,teenage comedy,vigilante,horror) και μένει αξέχαστο…

…go f@#k an iceberg…

Hell Night (1981)

directed by: Tom DeSimone

cast:Linda BlairVincent Van PattenPeter Barton

Mostly effective slasher/haunted house/gothic horror entry by Tom DeSimone (Reform School girls) who here decides to refrain from his usual campy antics and offers us a nice little flick that is done with gusto.

Peter, the president of Alpha Sigma Rho fraternity, decides that four new pledges—bookish Marti, rich Jeff, party girl Denise, and surfer Seth—should have an initiation. They are to spend the night in a supposedly “haunted” estate, Garth Manor, where murders occurred 12 years prior. The house’s former owner, Raymond Garth, strangled his wife, Lillian, to death and killed his three deformed children—Margaret, Morris, & Suzanne— before finally hanging himself. However, the youngest child, Andrew Garth, was never found, and is rumored to still be in the house.

The subplot in this film is suitably creepy and we know we are in for a hideous Jason Vorhees lookalike killer almost right off the bat. The film also offers moments of silliness ,inherent to the slasher subgenre and it is never a downbeat hammerblow like Mania,Prowler and the likes, still it appropriately delivers the goods and offers some moments of slasher grandiosity.

Acting-wise ,well we all know at this point that Blair  never went on to become  the good actress we all hoped she would. Ok,ok her role in “the Exorcist” is iconic, but “the Exorcist” is an overall iconic film and Blair should not be solely judged by her input in that film. Her performance in Hell night is typical of the Linda Blair era. In other words overacting and subtlety combined in a paradoxical manner. It’s an understatement to say that Blair didn’t really nail her part, as she was nominated once again for a razzie award.

Anyways Linda Blair is Linda Blair and we love her. Hell Night is another curio from the era of slashers that doesn’t overstay its welcome and keeps things simple and effective. Almost memorable…

δυσοίωνο γοτθικό σλάσερ από τον τρασάκια Τομ ΝτεΣιμόν, τον άνθρωπο που απαθανάτισε την επική περσόνα της Γουέντυ Ο’Γουίλλιαμς σε σελιλόιντ και παραδίδει εδώ ένα σεμινάριο ηπίων τόνων για το πως κάνει κανείς ένα σλασερ με γοτθική ατμόσφαιρα με περιορισμένο προυπολογισμό.

Μια νύχτα μύησης μιας φοιτητικής αδελφότητας θα πάρει περίεργη τροπή όταν τέσσερα κολλεγιόπαιδα θα καταλύσουν σε έπαυλη που κατοικοεδρεύει ξεχασμένος και φρικτά παραμορφωμένος δολοφόνος.

Ο ΝτεΣιμόν τα κάνει όλα σωστά εδώ και μας προσφέρει ένα μινι έπος με μια χαρακτηριστικά “ξύλινη” Λίντα Μπλερ, αλλά αφού αγαπάμε Λίντα το καταπίνουμε αμάσητο.

Ωραία ατμόσφαιρα,συμπαθητικές σκηνές φρίκης,ωραία κλιμάκωση. Another day in the office.Εγκρίνω…