Friday the 13th: The Orphan (1979)


Friday the 13th: The Orphan

Directed by: John Ballard

Cast:  Peggy FeuryMark OwensAfolabi Ajay

While the proverbial elephant in the room is the question if this mess of a film has anything to do with the Vorhees saga, there is also little room for actual praise regarding the merits of this drama/horror/thriller that had vanished into obscurity until it was picked for a dvd release in 2012.

The film plots a child’s descent into madness without the guiding forces of a benevolent adult. After the mysterious nasty death of both his Roaring ’20s party animal parents, young David is left in the care of his prudish, restrictive aunt, who refuses to let him indulge in his adolescent instincts.

With 3 or 4 strategically placed violent scenes , one being a chicken decapitation and another being a rather decent stabbing, this film does certainly not deliver on the gore side of the fence. Other than that, the first half is as boring as boring gets. The plot is absolutely disjointed and the flashbacks are used ad nauseam only to increase the film’s duration . The second part is where the film starts picking up pace. The boy’s sanity is progressively deteriorating and we fortunately get to see some off-kilter moments .

End verdict: This film has nothing to do with the Friday the 13th string of films. Most people think this was a rip-off but it is actually the other way around. The Orphan preceded the first Friday the 13th by a few months and when the Vorhees splatterfest became a huge hit its producers had to reach a settlement with the producers of this one in order to be able to use the name in the sequels of the franchise.

Friday the 13th:The orphan is more of psychological drama/horror sleeper  type of film than a bloodbath. It is a very flawed movie with lots of narrative and continuity issues, which makes sense since it took no less than 10 years for its director to complete it. Ballard’s attempt to surpass the limitations of horror exploitation film making resulted in some well shot and directed yet only marginally disturbing moments, which is really a shame since he was a competent director.

The orphan is more of a “nay” than a “yay” type of film. It is a curio that could be of interest to the exploitation fans, especially because of its title and some interesting facets of the story but it is mostly and sadly a bore-fest.

Άλλη μια ταινία υποσημείωση στην ιστορία του είδους των ταινιών τρόμου, «το ορφανό» έχει περισσότερο ενδιαφέρον λόγω της παραφιλολογίας γύρω από τον τίτλο του και λόγω του γεγονότος ότι απλά η ταινία «εξαφανίστηκε» μετά την αρχική κυκλοφορία της. Για να ενημερώσουμε λίγο τον αναγνώστη ,η ταινία αυτή είναι το «Παρασκευή και 13» πριν το «Παρασκευή και 13».Κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν από την ταινία του Σην Κάνιγχαμ που έμελλε να αλλάξει το ρου της ιστορίας του είδους και οι παραγωγοί της Σάγκας του Τζέησον Βόρχηζ έπρεπε να πληρώσουν τους παραγωγούς ετούτου εδώ προκειμένου να κρατήσουν τον τίτλο για τις επόμενες ταινίες της σειράς.

Στο ψητό… αγόρι ονόματι Ντέηβιντ χάνει και τους 2 γονείς του με τραγικό τρόπο .Αυστηρή θεία ονόματι Μάρθα έρχεται στην οικογενειακή έπαυλη να αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση, αλλά δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τον ανηψιό της ,ο οποίος κλείνεται στον εαυτό του διατηρώντας επαφή μόνο με το νέγρο υπηρέτη Ακίμ , φίλο του πατέρα του ο οποίος τον είχε φέρει από την Αφρική σε ένα από τα μεγάλα του ταξίδια , αλλά και με την υπηρέτρια Μαίρη, πρώην ερωμένη του πατέρα του,ο μικρός έχει επίσης διαμορφώσει τη δική του θρησκεία,αφού προσεύχεται σε μια ταριχευμένη μαιμού, δώρο του πατέρα του. Στην πορεία , μέσω φλασμπακ, μαθαίνουμε ότι και η θεία Μάρθα διατηρούσε δεσμό με το μπαμπά του μικρού Ντεηβιντ, αλλά ο πατήρ τη σχόλασε για να παντρευτεί την αδερφή της. Η θεία μετά από σειρά συμβάντων διώχνει τους Ακίμ και Μαίρη από την οικία, ενώ σκοτώνει κατά λάθος τον Χένρυ,το Κανις/Γκριφόν του αγοριού. Αυτά τα γεγονότα θα σπρώξουν το Ντέηβιντ στην τρέλα.

Ο σκηνοθέτης Μπάλλαρντ προσπάθησε να προσθέσει arthouse αλλά και δραματικές πινελιές στο παρόν, αλλά παρά την καλή του προαίρεση και την άρτια του τεχνική, είναι σαφές ότι η ταινία δε λειτουργεί, πόσο μάλλον σαν ταινία τρόμου. Ενώ υπάρχουν sleazy προυποθέσεις ,η ταινία καταλήγει να προσφέρει βία και σεξ με το σταγονόμετρο, ενώ και ο ρυθμός της πάσχει. Δυστυχώς ενώ το φίλμ θα μπορούσε να είναι κάτι σαν το nightmares of a damaged brain καταλήγει να είναι μια σχεδόν ακίνδυνη επιμειξία μελοδράματος και τρόμου με χαοτική αφήγηση και τηλεοπτική αισθητική.

Μόνο για ιστοριοδίφες…


Turksploitation special

birakin yasasinlar-turkish tony arzenta

Turksploitation mini special

From Wikipedia, the free encyclopedia

Turksploitation is a tongue-in-cheek label given to a great number of unauthorized Turkish film adaptations of best-selling Hollywood movies and television series, produced mainly in the 1970s and 1980s.[1]

Der Spiegel labeled these films the “most sympathetic and anarchical subgenre of exploitation film“. Filmed on a shoestring budget with often comically simple special effects and no regard for copyright, Turksploitation films substituted exuberant inventiveness and zany plots for technical and acting skill, although noted Turkish actors did feature in some of these productions.[1]

The original soundtracks of the original film or of other Hollywood films were often reused. On occasion whole segments of the original film, such as special effects shoots, were copied into the adaptation.[1]

Bırakın Yaşasınlar(1984)

Directed by: Melih Gülgen

Cast:Cüneyt Arkin,Yildirim Gencer,Turgut Özatay,Yasemin Önder,Bilun Nazlihan,Ünsal Emre

Deririous and delicious Turksploitation crime/action romp with Turkish trash demigod Arkin being himself. I have read that Birakin Yasasinlar is essentially the Turkish “Tony Arzenta” rip-off and judging from the overall plot and the way the mobsters dispatch Arkin’s family ,this is a valid point. What follows is another story, as the film maker Melih Gülgen and Arkin excelled in creating another opus of crass cinematography,sped up antics,crazy stunts by Arkin himself and several other things that need to be seen to be believed.

This film is about a police officer seeking vengeance from drug smugglers for the murder of his family. Kemal is a successful officer known as Avcı [Hunter] in the criminal world. Though his methods are questioned by the police force, he continues to be a living nightmare for drug smugglers. In an operation, Kemal captures a large amount of drugs. This raid also shifts the unwanted attention of the criminal world onto Kemal. The mafia issues a death warrant for Kemal. Though Kemal makes it out alive, his wife and children do not. These events will spur Kemal on to pursue the criminals.

This is pretty much in the same vein as other Arkin crime entries like Kaplanlar aglamaz for example,it’s not Death Warrior but it’s still a mandatory viewing for Turksploitation fans.

Öldüren Dakikalar-Deniz(1986)

Directed by: Nejat Gürsoy

Cast:Oya Aydogan,Hakan Ural,Fulden Uras

Super obscure entry in the mad,mad Turksploitation annals, this one is probably a very elusive film, no posters or photos exist in the internet.

A criminal racket blackmails a big tourist agency. The criminals have planted a bomb in one of the agency’s buses that is full of tourists. The criminals have also kidnapped the poor mechanic who constructed the bomb, his wife and his little daughter and hold them as hostages.

This is shot on an even poorer budget than the Arkin crime films and it shows. The cinematography and the pacing are rough as expected. Overall, a rather pedestrian and by-the-numbers affair pretty reminiscent of the Negri/Atadeniz turcocrime/action entries.

Διατηρώ πάντα μια απόσταση ασφαλείας από το τουρκικό εξπλοιτέησιον. Σε σωστές δόσεις αυτές οι ταινίες, συνήθως αντιγραφές ξένων επιτυχημένων παραγωγών σε συνδυασμό με χαρακτηριστικά τουρκικές σεναριακές πινελιές,όπως μπεσαλήδες,παλικαράδες,χαλκέντερους αλλά αδικημένους ήρωες , μπορούν να προσφέρουν εκρηκτική διασκέδαση αν είναι κανείς στο σωστό mood. Aλλά υπερβολική έκθεση σε αυτές μπορεί να διαστρεβλώσει το κινηματογραφικό αισθητήριο κανενός σε ανυπολόγιστο βαθμό.

Στο Birakin Yasasinlar, o Cüneyt Arkin,ο αδιαμφισβήτητος θεός του τουρκικού εξπλοητέησιον ξεκινά σχετικά συντηρητικά, όντας ασυμβίβαστος διώκτης του εγκλήματος,αλλά όταν η μαφία ανατινάζει το αυτοκίνητό του στο οποίο επέβαιναν η γυναίκα και οι δύο του γιοί ,τότε η ταινία περνά σε άλλο επίπεδο…

άτεχνη αλλά σίγουρα έτη φωτός ανώτερη από τις αντίστοιχες φτωχότερες παραγωγές της ίδιας χώρας (read below), η ταινία αυτή είναι ένας turksploitation δυναμίτης. Το τι συμβαίνει εδώ πέρα πρέπει να το δει κανείς για να το πιστέψει.

Στο πανάγνωστο  Öldüren Dakikalar-Deniz του 1986,για το οποίο φωτογραφίες -πληροφορίες δεν μπόρεσα να βρώ ούτε στο τουρκικό διαδικτυακό κινηματογραφικό αρχείο (βαριέμαι να ανεβάσω το εξώφυλλο του vhs), τα πράγματα είναι ακόμα πιο άτεχνα, παραδόξως όμως λιγότερο εξωφρενικά από ότι στο προηγούμενο φιλμ. Η ταινία συνεπώς έχει λιγότερη πλάκα απ’ότι θα περίμενε κανείς, η πλοκή της δε μοιάζει μεταξύ σοβαρού και αστείου με αυτήν του Speed (ναι αυτού με τον Κιάνου Ριβς).

Τελοσπάντων, πλησιάστε με επιφύλαξη.


Dracula Prisoner of Frankenstein (1973)


Dracula prisoner of Frankenstein (1973)

Directed by:Jess Franco

Cast:Howard Vernon,Dennis Price,Brit Nichols

Utterly nonsensical mishmash of vampire/mad scientist clischees with a storyline that defies logic but with an atmosphere so ethereal and a direction/cinematography so adventurous and experimental  that it simply radiates love for film making in every frame of this one, Dracula prisoner of Frankenstein is just another excuse for Tio Jess to make another movie with some of his regulars, all he needed was a few cans of film stock and a cookie-cutter storyline .

Dracula kills another innocent victim and Dr. Seward decides it’s time to wipe him off the face of the earth. Armed with a hammer and a wooden stake, he arrives at Castle Dracula and duly dispatches the vampire Count. Next day, however, Dr. Frankenstein arrives with his assistant, Morpho, and a large crate containing the monster. Using the blood of a pub singer who has been abducted by his creation, the doctor brings Dracula back to life and uses him for his own ends. The Count and a female vampire continue to terrorise the town, so Dr Seward once again sets out for Castle Dracula. Unfortunately, he is attacked by the Frankenstein monster and left for dead. Amira, a gypsy, rescues him and summons up a werewolf to do battle with the forces of evil…

Did you see logic? Yup,there she went,out of the window… along with the art of script writing and decent special effects crafting.

As already stated this is just a barrage of well-known ,yet still captivating and imposing gothic tinged horror images. If you are a fan of standard fare 70ies Franco , then you might get through this unscathed. As for the rest, steer clear…

Όταν η λογική φεύγει από το παράθυρο και αντικαθίσταται από αμπστράκτ πλην επιβλητικές συνθέσεις που όμως δείχνουν να μην ακολουθούν κάποια συγκεκριμένη αφηγηματική λογική,τότε φίλε αναγνώστη ξέρεις πως έχεις εισέλθει στον ιδιαίτερο κόσμο του Τζες Φράνκο…

Ο δόκτωρ Εξόρτσιο (αχεμ) αναλαμβάνει να αναστήσει τον Κόμη δράκουλα με τη βοήθεια του τέρατος που έχει δημιουργήσει και του υποτακτικού του, Μόφο (αχέμ). Σκοπός του σατανικού δόκτορος είναι να δημιουργήσει στρατό από απέθαντα Βαμπίρ και να κυριαρχήσει στον κόσμο.Eμπόδιο στα σχέδιά του αποτελούν ο έτερος δόκτωρ, ονόματι Σίουαρντ και μια τσιγγάνα μάγισσα ονόματι Αμίρα. Η Αμίρα μεταμορφώνει το Δράκουλα σε λυκάνθρωπο και βάζει ένα τέλος στα σχέδια του Εξόρτσιο,ο οποίος αποκαρδιωμένος θα θανατώσει τα βαμπίρ σκλάβους του.

Γράψε και εσύ ένα σενάριο φίλε αναγνώστη. Είμαι σίγουρος ότι θα το κάνεις καλύτερα από το θείο Τζες, αυτό που σίγουρα δε θα κάνεις, είναι να γυρίσεις με το πάθος του θείου Τζες μια ταινία ,συρραφή από κλισέ μεν, που αναβλύζει πάθος για το σινεμά από κάθε πόρο της δε. Είναι γνωστό στους πάντες ότι ο Φράνκο γύριζε πολλές ταινίες ταυτόχρονα, πολλές φορές δε, μόνταρε πλάνα από ετερόκλητα προτζεκτ και παρήγαγε νέες ταινίες. Όποιος παραγωγός έδινε κουτιά με φιλμ σε αυτόν τον τρελόισπανό ,ήξερε ότι θα έπαιρνε κάτι σε ταινία.

Το παρόν μπορεί να μην είναι καλή ταινία, ούτε καν για τα στανταρ του Φράνκο, πλην έχει αυτό το κάτι , αυτές τις λίγες εμπνευσμένες συνθέσεις που μας κάνουν να ξεχνάμε την αναπηρία του σεναρίου και τα εφέ από τα jumbo.

Oι οπαδοί του θείου Τζες είμαι σίγουρος ότι ξέρουν για τι πράγμα μιλάω…


I escaped from Devil’s Island (1973)

I Escaped Devil's Island

I escaped from Devil’s Island (1973)

Directed by:  William Witney

Cast: Jim BrownChristopher GeorgeRichard Ely

A typical Corman quickie ,this jungle/action/prison actioner has the right amount of sleaze to please the grindhouse aficionados ,but suffers from a relatively weak second half.

Set in 1918 in the Penitentiary complex in French Guiana known as Devil’s island, this flick is about a group of prisoners , the hardened criminal La Bras (former football player Jim Brown of Slaughter fame), political prisoner Davert (Christopher George of City of the living Dead fame) and two other fellow inmates who plot their escape from the notorious fortress. After they managed to escape on a vessel made of animal pelts that La Bras managed to smuggle out of the prison they are helped by a leper colony , fall victims to an ambush set by a local Indian tribe, get to know themselves better with the local women and are being chased by the police.

It’s interesting to know that this was almost directed by Martin Scorsese, who opted to shoot Mean Streets instead. Well the next option was seasoned director William Witney who did this in a slightly pedestrian manner but who  is thankfully aided by the ever charismatic Jim Brown ,whose presence is undoubtedly the saving grace of this film. The first half of the film, where the convicts plan their escape offers us some memorable moments of 70ies exploitation cheese and while it is not really a gritty affair, the depiction of violence does work here. The second part is where the pacing starts having issues and the whole thing almost falls apart. Christopher George has been accused of being a line reader rather than a proper actor and while this is pretty much the case with him, here he manages to deliver a tolerable performance. The parts of the wardens are overacted in a typical exploitation manner.

To sum things up, this is not a masterpiece by any stretch of the imagination, but if Seventies action/adventure is your thing then you’ll probably enjoy 88 minutes of unmistakable Seventies machismo .

At least Jim Brown is a blast to watch…

Εξπλοιτεησιον μασκαράτα των αδελφών Κόρμαν που παρακολουθείται ανενδοίαστα αλλά δε σηκώνει πολλές τυμπανοκρουσίες.

Δύο κατάδικοι στο νησί του διαβόλου,στη Γαλλική Γουινέα δηλαδή,ο ένας ποινικός και ο άλλος πολιτικός,επιχειρούν και καταφέρνουν να αποδράσουν, αφήνοντας πίσω τους τη βαρβαρότητα του αποικιοκρατικού Γαλλικού σωφρονιστικού κώδικα των αρχών του εικοστού αιώνα, μπλέκοντας όμως σε περιπέτειες και έχοντας να αντιμετωπίσουν τις δυνάμεις τις αστυνομίας που τους καταδιώκουν σε κάθε τους βήμα.

Μπορούμε μόνο να φανταστούμε τι θα είχε συμβεί αν ο Μάρτιν Σκορσέζε είχε δεχτεί την πρόταση του Ρότζερ Κόρμαν να σκηνοθετήσει το παρόν.Δυστυχώς ή ευτυχώς ο μεγάλος Ιταλοαμερικάνος σκηνοθέτης απέρριψε την πρόταση και έτσι αυτό που μας μένει είναι να αναφερθούμε στη δυναμική παρουσία του Τζιμ Μπράουν ,ο οποίος αναλαμβάνει να σηκώσει το βάρος της ταινίας στους ώμους του και εν πολλοίς τα καταφέρνει μια χαρά.

Όπως προαναφέραμε το παρόν φέρει αυτούσιους τους κώδικες του εξπλοητεήσιον της εποχής αλλά δεν καινοτομεί ,ούτε προβληματίζει σε καμία στιγμή του.

Ενενήντα λεπτά ραστώνης για τους οπαδούς του είδους και τους αρχειοθέτες του έργου της οικογένειας Κόρμαν και του Τζίμ Μπράουν.

Death carries a Cane (1973)

cane ita

Death carries a Cane (1973) aka The TormentorManiac at LargeThe Night of the Rolling Heads and Devil Blade

Directed by:  Maurizio Pradeaux

Cast: Robert HoffmannNieves NavarroGeorge Martin ,Simon Andreu,Luciano Rossi,Anuska Borova

A photographer named Kitty (Susan Scott) watched through a tourist telescope the killing of a woman through the window of a nearby house. She is unable to get a clear view of the killer’s face, she reported the incident to the police and soon other witnesses who saw the killer fled are brutally murder, Kitty fears that she will be the next victim when her ballerina friend Magda is brutally killed by the same elusive culprit.The police are baffled, unable to find a motive. It is Alberto who discovers the connection: all the murdered girls were dancers. Investigating further, Ketty finds a photo identifying the killer. But before she can warn Alberto, Kitty is trapped in a lonely greenhouse, stalked by the homicidal madman! Will Kitty be the next victim?

Workmanlike Giallo with heavy-handed direction by Maurizio Pradeaux (Death steps in the dark).Fortunately Pradeaux cast a few worthy Giallo stalwarts like Nieves Navarro (Susan Scott) who elevate this one a little bit higher from the pits of mediocrity where it would otherwise  dwell.

The reviewer at writes that “a complex plot and stylish visuals don’t necessarily combine to instantly produce a good giallo”, but that “the film is good for a few chuckles and has a pair of memorable murder sequences. I personally wish that the visuals presented here were at least stylish and that the plot actually made sense, alas Pradeaux seems to get neither of those elements right.

Well ,Death carries a cane is not unwatchable.This film’s only offense is that it is painfully average, and for a person who was trying to track down the Greek VHS of this one for 15+ plus years (that’s me) this acknowledgement  is a little bit hard to stomach.Other than the aforementioned realization this is a Giallo film that will definitely interest the fans of the genre. Rest assured there are way more abysmal Giallo entries out there.

Χρυσή μετριότητα με προσχηματική, κατά τα συνήθη δεδομένα του είδους, πλοκή ,σερβιρισμένη με διεκπεραιωτικό τρόπο από το Μαουρίτσιο Πραντώ.

Σέξυ  φωτογράφος με το όνομα Κίττυ γίνεται  άθελα της μάρτυρας σε δολοφονία,η αστυνομία αρχικά αγνοεί τη μαρτυρία της αλλά αργότερα  αντιλαμβάνεται πως βρίσκεται μπροστά σε υπόθεση για  σκληρούς παίκτες. Απ’ότι φαίνεται τα θύματα του δολοφόνου .όλα τους χορεύτριες ,συνδέονταν μεταξύ τους. Η αστυνομία και ο μνηστήρ της Κίττυ αποφασίζουν από κοινού να αναθέσουν στην καυτή φωτογράφο το ρόλο του δολώματος για το δολοφόνο…

Αν το έγκλημα στο σινεμά είναι το να κάνει κανείς μέτριο σινεμά,τότε ο Μαουρίτσιο Πραντώ  μάλλον  θα έπρεπε να καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών… Από την άλλη ,ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Όλοι οι σκηνοθέτες που αγαπάμε έχουν υποπέσει στο ατόπημα της διεκπεραίωσης κατά καιρούς, Ο Φούλτσι μας σέρβιρε ουκ ολίγους άνοστους μεζέδες προς το τέλος της καριέρας του, ο Αρτζέντο δε λέει να σηκώσει κεφάλι τελευταία ,γενικά τα παραδείγματα δεν έχουν τέλος.

Όπως και να έχει ,το μόνο σφάλμα του παρόντος είναι η μετριότητά του. Το γεγονός ότι ευτυχώς παίζουν στο παρόν αναγνωρίσιμες μορφές του είδους το διασώζει από την απόλυτη αποτυχία.

Πεζό και ανέμπνευστο? Εξαρτάται τι περιμένει κανείς από τα Τζιάλλι του.Οι οπαδοί του είδους μάλλον το έχουν ήδη…

Killer’s Delight (1978)

darkride main

Killer’s Delight (1978) aka “the dark ride”

Directed by:Jeremy Hoenack

Cast: James LuisiSusan SullivanJohn Karlen

Mildly interesting early slasher focusing more on the detective side of things rather than on depicting gory murders. The Dark ride is loosely based on the early killings of Ted Bundy and  the antics of the (never caught) Connecticut River Valley Killer but could pretty much be connected to the exploits of several serial killers from back then. As the modus operandi of the killer displayed on the film (killer on a van abducting,slashing and disposing young females) is pretty much everything every Seventies serial killer would do.

So the premise is pretty straight forward here. A detective tracks a serial killer through San Francisco , tries to explain his motives and to catch him. Of course there are murders involved but we mostly get to see the aftermath  and not the murders themselves. However these scenes do look quite realistic. The violence in Killer’s delight is mostly hinted at  and the film establishes a decent gritty atmosphere .

The performances by James Luisi (Detective) and Susan Sullivan (female psychologist) are solid. The cinematography is also standard fair and mostly dark and murky as there are a lot of night or dimly lit scenes involved.

More of a Giallo/detective affair  rather than a typical slasher one, Killer’s Delight is not a mandatory viewing . It does hold a few merits but it’s overall quite underwhelming and I found films like “Confessions of a serial killer” way more successful in their depiction of Serial killers. However the film under presentation has a nice Seventies atmosphere and could be of interest to Slasher archivists.

…συμπαθητική παραδοξότητα με Σέβεντις αισθητική και όλα τα συμπαρομαρτούντα ,όπως σεναριακά κενά και δυστοκία στην αφήγηση. Η “ηδονή του δολοφόνου” φαινομενικά κομίζει όλο το πακέτο, αλλά χωλαίνει εκεί που άλλα φιλμ θριαμβεύουν, στο κομμάτι της σκιαγράφησης του δολοφόνου και στον τομέα της απεικόνισης της βίας.

Ας δώσουμε πίστωση στο σκηνοθέτη, ο οποίος έδωσε μια βιντατζ τζιάλλο αισθητική στο παρόν, αλλά ας υποθέσουμε κιόλας οτι στράφηκε σε αυτήν την προσέγγιση επειδή αδυνατούσε να παράξει σκληρές σκηνές βίας,πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, λόγω προυπολογισμού.

Και αν ο Τόμπι Χούπερ απέδειξε οτι δεν χρειάζεται να αιματοκυλίσει κανείς ένα φιλμ για να προσφέρει καρδιακά επεισόδια στο θεατή, στο παρόν δεν ισχύει κάτι τέτοιο, παρά έχουμε μια επικέντρωση στην αστυνομική παράμετρο της πλοκής και ένα τυπικό φιλμ της εποχής του σε τελική ανάλυση.

Οι οπαδοί των ταινιών με σειριακούς δολοφόνους και τα βίντεο τζάνκια θα ευφρανθούν που πρόσθεσαν άλλο ένα δείγμα Σεβεντις μπιμουβιάς στη συλλογή τους,οι λοιποί μάλλον θα σηκώσουν τους ώμους τους αδιάφορα…

The Majorettes (1987)


The Majorettes (1987) aka “One by One”

Directed by: S. William Hinzman (as Bill Hinzman)

Cast: Kevin KindlinTerrie GodfreyMark V. Jevicky

A hooded psycho killer is going around killing the members of a high school cheerleading squad in a small western Pennsylvania town. While the local sheriff and a federal officer investigate the killings, other going-ons around them include a greedy nurse plotting to kill her employer and daughter for a piece of an inheritance while the nurse’s creepy high school janitor son stumbles upon a clue in the killings. Among the various other red herrings include a local biker gang that’s suspected in the killings which complicates matters for the police and all the persons involved.

Dime-a-dozen slasher gone deadly prey like shoot-out actioner directed by Bill Hinzmann (see: first Zombie in “Night of the living Dead”). The script for this “almost a turkey” was penned by John Russo (also of Night of the Living Dead fame.). While “One by One” is mindless or mindboggling fun (depending on one’s state at the time of viewing) it is also hard to explain what Russo and Hinzman were up to when they started assembling this soap opera sub plotted, high school kid slashing with some biblical nonsense and some straight action revenge straight out of a David Pryor film thrown in, mess of a film.

Still, this zero budget trainwreck , is good fun for all the wrong reasons, including its labyrinthine plot. Not a good movie (with surprisingly anticlimactic slayings)  by any stretch of the imagination, this one manages against all odds to stay bizarrely watchable and reaches the status of guilty pleasure for the slasher devotees.

Σλάσερ του σωρού από το δίδυμο Τζων Ρούσο(σενάριο) και Μπιλ Χινζμαν( σκηνοθεσία). Αμφότεροι είχαν λάβει μέρος στο κλασικό και μνημειώδες «Η νύχτα των ζωντανών νεκρών» του Τζων Ρομέρο, αλλά εδώ τα κάνουν μάλλον μούσκεμα παραδίδοντας ένα φιλμ κράμα σαπουνόπερας, εφηβικού δράματος,σλάσερ και action εξτραβαγκάντσας ,το οποίο ναι μεν έχει πλακίτσα,αλλά χαντακώνεται λόγω παραμέτρων όπως ο πενιχρός προυπολογισμός, η δημοσιουπαλληλίστικη κινηματογράφηση των σκηνών βίας και η επίπεδη κινηματογράφηση επιπέδου, συγχωρέστε με που επαναλαμβάνομαι, σαπουνόπερας.

Άγνωστος δολοφόνος ξεπαστρεύει μαζορέτες σε ένα Γυμνάσιο της Πενσυλβάνια,ένας Ντετέκτιβ προσπαθεί να δώσει λύση στο αίνιγμα αλλά συναντά την παράξενη αδιαφορία του ντόπιου Σερίφη, στο μεταξύ η τοπική συμμορία καθαρμάτων που σπρώχνει πρέζα στο σχολείο αρχίζει να παίζει ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο στα τεκταινόμενα.Τέλος στο περιθώριο της ιστορίας η αποκλειστική νοσοκόμα-μαμά του ημίτρελου επιστάτη του σχολείου πλέκει σατανικό σχέδιο προκειμένου να υφαρπάξει την κληρονομιά από πάμπλουτη γραία την οποία έχει υπ’ευθύνη της.

Αφηγηματική Τρικυμία εν κρανίω, φιλμαρισμένη με ως επί το πλείστον ανέμπνευστο στυλ. Οπτικά το παρόν θυμίζει στα καλύτερα του Μάτλοκ και στα χειρότερά του Κοκκινόπουλο. Φωτογραφία τόσο επίπεδη που θυμίζει τηλεοπτική παραγωγή μικρομεσαίου καναλιού και γενικά απογοήτευση στα περισσότερα σημεία. Παραδόξως τα ετερόκλητα σεναριακά στοιχεία αφήνουν μια τρας επίγευση που υπό προυποθέσεις διασκεδάζει, ενώ και ο ρυθμός ττης αφήγησης είναι σχετικά νευρώδης. Για ερμηνείες ας μη μιλήσουμε καλύτερα…

Μόνο για τους φανατικούς…