Fatal Games (1984)


Fatal Games (1984)

directed by:Michael Elliot

cast:Sally KirklandLynn BanashekSean Masterson

Run of the mill albeit serviceable sports-themed Slasher with an anabolic steroids abuse subplot ,which delivers the goods but does little in order to stand out. The plot consists of a mad slasher wielding a javelin killing off various members of a high school gymnastics team. The film shares many of its plot points with an earlier slasher film, Graduation Day.

A seven member gymnastics team at the Falcon Academy of Athletics is up for the “Nationals”. These games are for most young athletes a gateway to the Olympics . So both the academy staff and the athletes are going above and beyond the call of duty in order to succeed.Especially Dr. Jordine – the head physician is strictly adhering to a program that focuses on the use of anabolic steroids. But before the young athletes can reach the competition, a killer dressed in a black tracksuit and wielding a javelin shows up to stalk and kill each member of the team. They then have to discover the killer’s identity before the entire team ends up slaughtered.

Well, this one tries to throw some curveballs to the viewer’s side , like the steroid reference and the “realization” that  Russian and East German Olympians  are “juicing up” so the U.S athletes have to do it as well. Other than that “Fatal Games” doesn’t pass as a slasher Behemoth of sorts, it offers standard fare characters ,predictable killings , a few atmospheric sequences,some sleaze in the form of gratuitous nudity and an amusingly outrageous climax.

This will however address to genre completists only.

Γενικόλογο πλην διασκεδαστικό σλασερ σχετικό με τους κινδύνους (κυριολεκτικά) του πρωταθλητισμού, το παρόν εκτυλίσσεται σε αθλητική ακαδημία των Η.Π.Α στην οποία φερέλπιδες αθλητές και αθλήτριες προετοιμάζονται εντατικά προκειμένου να συμμετάσχουν στους εθνικούς αγώνες και μέσω μιας πιθανής διάκρισης να εξασφαλίσουν το πολυπόθητο εισιτήριο για την Ολυμπιακή ομάδα της χώρας. Τη χαρά τους την παίρνει κυριολεκτικά ο Χάρος,ή ο άγνωστος δολοφόνος φέρων αδιάβροχη ένδυση και κραδαίνων ακόντιο. Τελικά αποδεικνύεται πως ο πρωταθλητισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία των… αθλητών.

Το φιλμ δεν κομίζει κάτι το καινοτόμο ή το ριζοσπαστικό, παρ’όλα αυτά κινείται με ικανοποιητικό ρυθμό και προσφέρει μερικές ατμοσφαιρικές σεκάνς και μια αρκούντως διασκεδαστική-τραβηγμένη από τα μαλλιά κλιμάκωση.Οι ερμηνείες και η σκηνοθεσία είναι επίπεδες όπως θα περίμενε κανείς αλλά αυτό δεν αποθαρρύνει επ’ουδενί τους φανατικούς του είδους οι οποίοι θα χαρούν να προσθέσουν το παρόν στη συλλογή τους.




Ruckus (1980)

ruckus greek

Ruckus (1980)

directed by:Max Kleven

cast:Dirk BenedictLinda BlairRichard Farnsworth

Another Blair-sploitation curio that melds action with Hillbilly commedy and an insane Bluegrass film score.Some say it predated Rambo:First Blood. Even if there is common ground between the two films, it’d be far-fetched for someone to say that Ruckus is as downbeat as the Stallone triumph of a film. There is too much comedy and lack of grimness to be found here and the romantic elements are perhaps too sugary in a cute manner, even if they pass as crucial for the  development of the story.

Kyle Hanson is a Vietnam veteran whose traumatic war-time experiences have left him unable to rejoin mainstream society. When Kyle, unkempt and in dirty fatigues, stops in a small town for some food, the local bullies can’t wait for an opportunity to harass him. After Kyle uses his Special Forces training to escape the bullies, he becomes the subject of a community-wide manhunt. Only Jenny Bellows, a local girl whose husband was declared missing in action in Vietnam, is willing to give Kyle a chance.

You can’t really say that Linda Blair isn’t trying here. Her character is likeable and her on-screen chemistry with Dirk Benedict could have been worse. Benedict’s performance as the shell-shocked veteran later tamed by his relationship with the Blair character is quite solid but what starts as a quite serviceable portrayal of a mentally unstable veteran later gives its place to a barrage of implausible events that beggar belief.

While comedy is not really the downside of a film like Ruckus , it doesn’t really do any service to the material either, neither does the inept, caricature-esque depiction of the local hick townsfolk that want Kyle the veteran, off their county for good and presumably away from Jenny’s embrace.

In general, the grimmer a movie about post war trauma is, the better. The subject matter itself is too heavy to be reduced to campy and goofy action fun. While Ruckus isn’t by any means a cardinal sin of film making it’ll not address to anyone else but the grindhouse and the Linda Blair completist. While not inherently bad , Combat Shock and Jacob’s Ladder it is not.

Ακίνδυνη και ζαχαρούχα περιπέτεια με θέμα τα τα καμώματα ενός βετεράνου του Βιετνάμ σε επαρχιακή πολίχνη της Αλαμπάμα.

Ο Καηλ Χάνσεν είναι ένας άρτια εκπαιδευμένος πλην ψυχικά τραυματισμένος βετεράνος  , ο  οποίος δεν γίνεται ακριβώς δεκτός με τυμπανοκρουσίες στην πόλη του Νότου στην οποία καταλύει μετά την αποστράτευση του. Όλοι οι παληκαράδες της περιοχής έχουν βαλθεί να τον κάνουν να “πάει από κει που ήρθε”, αλλά η Λίντα Μπλαιρ με την αγάπη της θα ξαναδώσει νόημα στη ζωή του βασανισμένου ανδρός και αυτός με τη σειρά του θα κάνει τους διώκτες του να τρέχουν πανικόβλητοι.

“Χαμός” μπορεί να γίνεται ,όπως υπόσχεται ο βιντεοτίτλος, πλην όμως το πνεύμα του φιλμ είναι κατά βάσιν ανάλαφρο και παιγνιώδες. Με λίγα λόγια η βία και η ένταση εδώ φέρουν Σλάπστικ και καρτουνίστικα χαρακτηριστικά και ενώ διασκεδάζουν επ’ουδενί δεν καθηλώνουν .

Αν περιμένατε άλλο ένα Combat Shock τότε ψάξτε αλλού. Άν όμως θέλετε να περάσετε ένα ευχάριστο ,κατά προτίμηση απογευματινό, ενενηντάλεπτο, τότε τολμήστε το…

La Legge dei Gangsters (1969)

legge greek

Gangster’s Law (1969)

directed by:Siro Marcellini

Cast: Klaus KinskiMaurice PoliFranco Citti

The more Kinski we are exposed to (pun NOT intended) the better and this Italian proto crime/mafia flick is a decent, dare I say underrated entry into the spaghetti sub-machine gun wielding & balaclava sporting favorite film sub genre, even if it feels ,perhaps too much, like a Fernando DiLeo film minus the great editing.

Kinski plays Regnier a Mafia boss, caught in a web of intrigue, deceit, and blood oaths. Regnier sends his gang to rob a bank and after the fact he tries to rip-off his henchmen and to flee with all the dough.Enmeshed in the bloody plot convolutions are Maurice Poll, Suzy Andersen,Nello Pazzafini and Max Delys, whom we get to know better during extended flashbacks . Regnier executes the gang members one by one in a cruel manner and enjoys relative immunity from arrest until making that One False Step.

The premise is definitely not an original one and the editing leaves a lot to be desired, but Kinski rocks hard, especially during the second half of the film and I have yet to find a more solid and dynamic Maurice Poli performance. It seems like this great character actor was always underused. The giant of a man Nello Pazzafini is always a treat to watch too.

What’s more here. Of course Eurobabes and there are quite a few of them. There is also a cool psychedelic nightclub scene and a decent opening and ending sequences that set the tone and close the film on a high note.

All in all, a worthy addition to someone’s Italocrime collection, even if this one remains inexplicably elusive.

Ιταλική crime βιντεοκασσετάρα από βιντεο Αλσεν (και τα μυαλά στα κάγκελα) έχει το σημερινό μενού.Πιάστε μια μπουκάλα J & B , βάλτε πάγο , φορέστε τα καλά σας και ας αρχίσει η προβολή.

Ο Ρενιέ (Κίνσκι) ηγείται σπείρας και στήνει μεγάλο κόλπο. Αξιώνει από τη συμμορία του το 50% των κλοπιμαίων αλλά ο προιστάμενος της εκτελεστικής του επιτροπής απαξιώνει την πρόταση του αφεντικού . Ο Κίνσκι φαινομενικά υποχωρεί και η ληστεία λαμβάνει χώρα με έναν εκ των ληστών να τραυματίζεται την ώρα του καθήκοντος. Αλλά ο Κίνσκι τέτοιος που είναι , προδίδει τους υπόλοιπους και την “κάνει” με όλο το ποσό. Στη συνέχεια ο Ρενιέ (ο τρελός Κλαους) εκτελεί τελετουργικά σχεδόν άπαντες χωρίς κανένα δισταγμό και οδηγούμεθα στο αιματοβαμμένο φινάλε σε φουλ καταθλιπτική Γενοβέζικη παραλία.

Ο στρατηγός Κίνσκι, του οποίου οι συμμετοχές σε ταινίες κατά τις δεκαετίες 60′ και 70′ είναι αδύνατον να χαρτογραφηθούν, κεντάει κάνοντας κυριολεκτικά τα απολύτως απαραίτητα και ανεβάζει αισθητά την ταινία ένα-δύο σκαλάκια παραπάνω.

Φυσικά η pan & scan κόπια της Αλσεν δεν αντέχει σε κριτική , αλλά ενω το φιλμ είναι όμορφα φωτογραφισμένο, μου φαίνεται πως αδικείται από το πολύ άτσαλο μοντάζ. Στα λοιπά το φιλμ είναι λίγο ανώτερο από το μέσο όρο του είδους χωρίς να προσεγγίζει επίπεδα μεγαλείου Ντι Λεο.

Παρ’όλα αυτά οι φανς θα χαρούν και με το παραπάνω να το προσθέσουν στη συλλογή τους.




Manitou (1978)

directed by:William Girdler

cast;Tony CurtisSusan StrasbergMichael Ansara

Entertaining supernatural Indian themed full-blown Seventies cheese featuring Tony Curtis that is serviceable save for the implausibilities of the storyline.

A woman named Karen (Strasberg), who is suffering from a growing tumor on her neck, enters a hospital in San Francisco. After a series of X-rays, the doctors begin to think it is a living creature: a fetus being born inside the tumor. Eerie and grisly occurrences begin; the tumorous growth perceives itself – himself – to be under attack as a result of the X-rays used to ascertain its nature, which are starting to stunt and deform its development. The growth is the old Native American shamanMisquamacus; he is reincarnating himself through the young woman to exact his revenge on white men who invaded North America and exterminated its native peoples. Karen’s boyfriend, psychic fortune-teller Harry Erskine (Curtis) contacts a second Native American shaman, John Singing Rock (Ansara), to help fight the reincarnating medicine man, but the kind of spirits he can summon and control appear to be too weak to match his opponent’s abilities.

Thanks to the machines and their collective  manitou and of course a bare breasted Susan Strasberg casting a mix of ancient/modern ectoplasm to the evil shaman Misquamacus ,we are blessed with a film climax that definitely stays with you despite being of almost Godfrey Ho quality. Other than that this little goes like an Indian Exorcist of sorts, thing that was more than understandable give the fact that William Friedkin’s film had taken the world by storm.

The pacing of the film is fine for what it is, Tony Curtis is fine in an amusing way, never taking himself too seriously, Ansara  is adequate given the incoherent mesh he is cast to exclaim and the ever lovely Stella Stevens minor role is a pleasant surprise.

The effects were probably quite adequate for late Seventies standards but they seem inevitably dated . Props to the Misquamacus warlock himself for being impressively eerie especially for a man of his stature (The little Indian Shaman was played much of the time by Felix Silla, the same fella that played Cousin It on The Addams Family).

Overall, this one is solid and entertaining if campy and preposterous. I wonder how the great horror novelist Graham Masterton felt after watching this, since the original story is his.

cheesy Σεβεντίλα με άρωμα Εξορκιστή και Ινδιάνικη θεματική. Φυσικά οι υπερφυσικές και αποκρυφιστικές δεξιότητες των αυτόχθονων Αμερικανών έχουν αναλυθεί σε φιλμ όπως το ηδονιστικά πρωτόγονο σλασερ scalps, αλλά ενώ τούτο εδώ είναι αναμφίβολα  προιόν ενός μεγαλύτερου κινηματογραφικού στούντιο, υπερβαίνει  τα εσκαμμένα και προσφέρει γελοιότητα με την οκά , πράγμα το οποίο φυσικά λειτουργεί υπό την προυπόθεση να βρίσκεται κανείς σε ανάλαφρη διάθεση. Βέβαια δεν γνωρίζουμε αν κάτι τέτοιο αποτελούσε στόχο των δημιουργών, σίγουρα πάντως όχι του Graham Masterton ,ο οποίος έγραψε την αρχική ιστορία.

Όπως και να χει το παρόν διασκεδάζει με τη θεματική του , την εξτραβαγκάντσα ειδικών εφέ που ενώ τμηματικά  λειτουργούν ,αποτελούν σίγουρα προιόν της εποχής τους και με την παρουσία ενός θεαματικού καστ το οποίο δεν παίρνει τον εαυτό του και τόσο στα σοβαρά.

Λειτουργικό αλλά σε καμία των περιπτώσεων απαραίτητο.


Invasion of the Blood Farmers (1972)


Invasion of the Blood Farmers (1972)

directed by:Ed Adlum

cast:Norman KelleyTanna HunterBruce Detrick

Oddly watchable trainwreck of a film shot on less than a shoestring for the Grindhouse circuit, Adlum’s film had a title to die for and an over-the-top premise to display but little more unfortunately… which is a shame ,because if this flick could have a bigger budget and a professional cast and crew it could have really been a way more extravagant exercise in trashy cinema.

a group of druids called the “Sangroids” living in Westchester County, New York,  plan to resurrect their queen by draining the blood from unsuspecting civilians into her body. A local pathologist and his assistant become aware of the ancient cult and try to put an end to the escalating madness.

The film was shot on a proposed $24,000 budget over a three-week period, and Adlum reportedly paid most of the actors for their work with six-packs of beer.[1] The subpar production values are apparent, as night and day shots are mixed up throughout, creating very poor continuity. However the film feels quite gritty and action packed for a pg-rated film and this most likely has to do with Adlum dispatching his film sending it to the board only to reassemble it after scoring the much desired pg-rating, something that doesn’t make much sense in retrospect , since Invasion of the blood farmers seems to have primarily been constructed for the Drive-In circuit where minor details such as Pg-rating didn’t matter all that much.

All in all, this is a delirious mess of non cinema, plagued or blessed, depending on the viewer’s overall stance, by non-acting, dodgy editing and sub-par cinematography. However I think that credit should be given to the director Adlum for he excelled considering the means granted to him.

He could have done much worse….

All in all, fans of 70ies Grindhouse trash will have a funny ride…

High Crime (1973)

High Crime (1973) aka “La Polizia incrimine la legge assolve” “The Marseilles Connection”

directed by: Enzo G. Castellari

cast:Franco NeroJames WhitmoreDelia Boccardo, Stefania Girolami

There are always these movies that propel a certain cinematic style/sub-genre , become blueprints of it and get copied at Nauseam. High crime is one of those films . It may be not the best entry of poliziottesco film ever, but it is a quintessential piece of film making which also displayed a tour de-force of cinematic craftmanship courtesy of Enzo G.Castellari for the first time. However as not everything in life consists of peaches and cream , Castellari was accused of promoting populist , right-wing ideas  and a simplistic j’accuse against the corruption of the state in the tumultuous Seventies era Italy.

Lebanese drug dealer arrives in Genoa and Vice-Commissioner Belli (Nero) soon tracks him down. After a long car chase, Belli manages to arrest him. However, when the prisoner is being taken to the police station, the police car is bombed before it reaches its target. The Lebanese and four policemen die in the hit, but Belli survives. Belli then goes to Cafiero (Rey), an old-fashioned gangster who claims to have transformed into a peaceful gardener, to question about the bombing and it turns out that there is a new player in town. Cafiero decides to take care of the new gang before the police get to them. His task turns out to be more difficult when his trusted man, Rico (Daniel Martín), turns out to be a mole working for the unknown new gangsters.

Belli’s boss, Commissioner Aldo Scavino (Whitmore), has put together a dossier on the city’s mafia connections, but thinks that there is not enough hard evidence to take down all the gangsters from top to down. After several discussions with Belli, he finally agrees to take the dossier to the district attorney. However, he is murdered and the dossier is stolen. Belli now takes over Scavino’s seat as the Commissioner and eventually finds the murderer. The murderer names Umberto Griva (Duilio Del Prete) as his boss, as Belli expected. When Griva’s brother Franco (Silvano Tranquilli) is found murdered, it seems that someone with even higher political connections is trying to take over the city’s drug trafficking.

Castellari was ahead of the general game as a director and was one of the first directors to employ and patent cinematic techniques that became blueprints of action cinema. Formulaic storyline aside,the treatment was based around the murder of Luigi Calabresi that shocked and appalled the Italian public, Castellari was also incredibly lucky to cast a certain Franco Nero  for the commissario Belli lead part., as Nero is simply firing in all cylinders here and his dynamic, oftentimes ,over-the-top portrayal of a hard-as-nails , incorruptible commissario , became a synonym of the “commissioner” part in those Italian films. Hell…Maurizio Merli even built a carreer out of the Nero blueprint.

Justifiably and deservedly, this flick was a huge hit in its time of release , kicked the floodgates of Eurocrime and has become a cult classic eversince.

Πεμπτουσιακό δείγμα ιταλικού σινεμά δράσης , το High crime δεν κομίζει “εγκεφαλικό” και ιδιαίτερα πολυδιάστατο σενάριο , με δυνατότητες πολλαπλής ανάγνωσης, αλλά αποτελεί φιλμικό “κέντημα” που ποντάρει στο θυμικό και στο συναίσθημα και σοκάρει με τη δυναμική του κινηματογράφηση και τη νευρώδη στα όρια της υστερίας  , ερμηνεία του Φράνκο Νέρο, η οποία έκτοτε έγινε αντικείμενο αντιγραφής από άπειρους Eurocrime αστέρες.

ο χαλκέντερος επιθεωρητής Μπέλλι έχει γίνει σκιά του δικτύου διακίνησης ναρκωτικών , το οποίο έχει απλώσει τα πλοκάμια του από τη Γένοβα ως τη Μασσαλία. Οι μαφιόζοι είναι όμως πάντα ένα βήμα μπροστά από την αστυνομία. Ο Μπέλλι πιέζει τον προιστάμενο του να αξιοποιήσει τα στοιχεία που έχουν από κοινού συγκεντρώσει.Πλην  ο προιστάμενος , γενικός επιθεωρητής Σκαβίνο , δολοφονείται έξω από την έδρα του εισαγγελέα. Ο Μπέλλι συνειδητοποιεί πως το κύκλωμα διευθύνεται από άτομα υπεράνω υποψίας με διασυνδέσεις που ξεπερνάνε κατά πολύ τον ίδιον και αντιλαμβάνεται πως έχει πάρει έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Γεγονός το οποίο θα έχει επιπτώσεις στην οικογένειά του και στον ίδιον.

Το παρόν τεμάχιο ήταν η πρώτη ταινία του παραδοσιακού Ιταλικού αστυνομικού σινεμά δράσης της δεκαετίας του 70′, που ο γράφων είδε ποτέ και ήταν απόλυτα λογικό έκτοτε να πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, αναζητώντας οποιαδήποτε παρόμοια ταινία είχε ποτέ γυριστεί.

Πέρα από το γεγονός πως το παρόν είναι αριστουργηματικά καλοκουρδισμένο σινεμά δράσης και αγνοώντας την αφελή ,σχεδόν λαικίστικη προσήλωση της πλειονότητας των Ιταλών κινηματογραφιστών σε ένα στείρο “κατηγορώ” ενάντια στη διαφθορά του δικαστικού συστήματος και εν γένει του κρατικού μηχανισμού, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε αφενός την τεχνική μαεστρία του Καστελλάρι, που στήνει μια ταινία υπόδειγμα στο είδος της και αφετέρου την επιρροή του στο Ιταλικό σινεμά είδους. Χωρίς αυτήν την ταινία δεν θα υπήρχαν οι αντίστοιχες ταινίες των Στέλβιο Μάσσι, Ουμπέρτο Λένζι, Μάριο Καιάνο κλπ.

Το Ιταλικό σινεμά δράσης χρωστάει πάρα πολλά στον Ένζο Καστελλάρι και δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς τη συμβολή του σπουδαίου αυτού σκηνοθέτη. Οι οπαδοί του Ευρωπαικού καλτ κινηματογράφου επιβάλλεται να έχουν το παρόν στη συλλογή τους.

Demonstone (1989)

demonstone greek

Demonstone (1989)

directed:Andrew Prowse

cast:R. Lee ErmeyJan-Michael VincentNancy Everhard

A weird but cool in a goofy way. meld of supernatural horror with straight meat n’ potatatoes Philippino action featuring some cool cast, Demonstone is hardly reinventing the wheel but  is a cool curio that will offer you  some mild fun.

Two U.S. Marine investigators looking into a series of grisly murders in Manila discover that the crimes are tied to an amulet with a 400-year-old curse on it that has unleashed supernatural forces. All the murder victims are tied to the Belfardo clan and the clan leader who also happens to be a senator is pushing the military officials for some answers.

Demoniac possession meets pentagon chess moves and US marine antics ,in a movie that is mostly a horror affair . albeit haphazardly executed. It’s fun watching a rather tipsy  Jan-Michael Vincent   exchanging cheesy 80ies one-liners with R. Lee Ermey but there’s hardly anything else to make someone hunt this one down.

It’s cool if you like 80ies Genre cinema and all its derivatives, but expect no masterpiece.

Σινεμάς του συρμού με την καλή έννοια. Τούτο εδώ κουβαλάει πάνω του όλα σχεδόν τα σουσούμια του κινηματογράφου είδους της δεκαετίας του 80 και κάνει την έκπληξη πετώντας στη μούρη του θεατή κάμποσο υπερφυσικό τρόμο τύπου Carrie.

Απότακτος αξιωματικός των πεζοναυτών γίνεται μάρτυρας μυστήριου φονικού με πρωταγωνιστή Αμερικάνο πεζοναύτη και αποφασίζει να συνεργαστεί με συνταγματάρχη προκειμένου να λύσει το μυστήριο. Το έγκλημα δείχνει να συνδέεται με άλλα αντίστοιχα και όλα μαζί δείχνουν να έχουν σαν αφετηρία μια αρχαία κατάρα.

85 λεπτά διεκπεραίωσης με όσο ζουμί χρειάζεται ο θεατής προκειμένου να ολοκληρώσει τη θέαση. Το παρόν είναι λίγο περιπέτεια και λίγο ταινία τρόμου, αλλά τελικά πολύ μέτριο για να χαρακτηριστεί απαραίτητο απόκτημα.

Οι φανς του Φιλιππινέζικου action μάλλον θα ενδιαφερθούν,οι λοιποί μάλλον όχι.