The Torture Chamber of Dr. Sadism (1967)

The Torture Chamber of Dr. Sadism (1967) aka “The Blood Demon”, Die Schlangengrube und das Pendel,  The Snake Pit and the Pendulum,[4] and Castle of the Walking Dead

directed by:Harald Reinl

cast:Lex BarkerKarin DorChristopher Lee

Super- energetic , at least for a gothic/horror film,fast paced, atmospheric and thus high octane pulp entertainment inspired by E.A.Poe’s “The Pit and the Pendulum”, Hammer horror Dracula Films , Italian pulp proto-horror like Mario Bava’s “Black Sunday” and the trashfest of “The Bloody Pit of Horror” .Harald Reinl’s “Torture chamber of Dr.Sadism” might be literally a cinematic namedropping of elements from other films and a listing of gothic horror insignia, but it is a rare occasion of a film when all these things actually gel and create a very tasty stew of a film. This is a bloody riot…

In the Olden Tymes, Count Regula is drawn and quartered for killing twelve virgins in his dungeon torture chamber. Thirty-five years later, he comes back to seek revenge on the daughter of his intended thirteenth victim and the son of his prosecutor in order to attain immortal life.

Shot on location in the medieval town of Rothenburg in Germany Reinl’s film sure did have an impressive location to back up its story with. Director Reinl who directed several Edgar Wallace Krimis  in the 1960s,some of them co-starring Klaus Kinski ,plus a few Westerns about Winnetou,was no slouch either. This flick in particular feels simultaneously pulp oriented and visually compelling. The production team went above and beyond the call of duty to create the most impressive set pieces possible. You want Snake pits? Smoke filled caverns and isles? a giant pendulum? dungeons? A Caligari-esque laboratory? Throw a dart and you’ll literally get what you wished for. Certain sequences ,for example the “forest of hanging corpses” have a very eerie feel to them.

However, as a mish-mash of well-known influences this film never does feel “that serious” and the fast pace in which the story unwinds helps the viewer to enjoy this little flick even more.

The Torture Chamber of Dr.Sadism has a cast full of gothic horror regulars with Christopher Lee reprising his most renowned role, here is aptly retitled Count Regula and Lex Barker being a solid lead as well. Karin Dor is also an eye candy in the Euro horror babe tradition.

Ladies and Gentlemen this one checks all boxes. Add it to your collection…

Gothic horror εξτραβαγκάντσα από τη Γερμανία, χώρα με παράδοση στα pulp Krimi ,ταινίες μυστηρίου, με στοιχεία νουαρ, αρκετά κοντά στα Ιταλικά Τζιάλλι. Εδώ πρυτανεύει το γκοθικ στοιχείο και ο διαβολικός απέθαντος Κόμης Ρέγκιουλα ,με έναν Κρίστοφερ Λη να βγάζει το μεροκάματο περιφέροντας την αριστοκρατική του αύρα και εξαπολύοντας βρυκολακίσιο Σίξτις “εκτόπλασμα” ,αν και δεν υποδύεται το Βαμπιρ,προς πάσα κατεύθυνση.

Το εντυπωσιακό με αυτήν εδώ την παραγωγή είναι το πόσο αποτελεσματικά λειτουργεί σαν πάντρεμα του Σίξτις Ιταλικού υπερφυσικού γοτθικού τρόμου (black Sunday,bloody pit of horror) με τον αντίστοιχο βρετανικό ,αυτόν που λάνσαρε η Hammer horror, ας πούμε.

Ναι μεν έχουμε λοιπόν στο “ο διάβολος θα πεθάνει την αυγή” συνθέσεις που προάγουν το ατμοσφαιρικόν του πράγματος, αλλά έχουμε και ένα ανάλαφρο, σχεδόν τσιρκολάνικο πνεύμα που κάνει το γκροτέσκο της θεματικής, τόσο οικείο και πηγαία διασκεδαστικό.

Ας μην ψάξει κανείς για λογική ακολουθία, αφού σεναριακά το φιλμ είναι μια συρραφή από κλισέ. Αλλά ας αφεθεί στην καταιγιστική διαδοχή των προαναφερθέντων κλισέ και οικείων εικόνων, που συνδυαστικά δημιουργούν ένα γευστικότατο ταινιάκι που θα αφήσει άπαντες τους οπαδούς του συγκεκριμένου είδους με το χαμόγελο στα χείλη.

Γοτθική βόμβα…

Advertisements

The Iguana with the tongue of Fire (1971)

L’iguana dalla lingua di fuoco (1971)

directed by:Riccardo Freda (as Willy Pareto)

cast:Luigi PistilliDagmar LassanderAnton Diffring,Werner Pochath,Valentina Cortese,Dominique Boschero

Textbook but entertaining Giallo entry by Ricardo Freda who reportedly was unhappy with the film and had his name replaced with the pseudonym “Willy Pareto”.[3]

In Dublin, a young woman is brutally murdered in her home by a maniac that throws acid in her face and then slits her throat with a razor. Her mangled body is later discovered in the boot of a limousine owned by the Swiss Ambassador Sobiesky. The Ambassador, who was the dead woman’s lover, refuses to cooperate with the police due to his diplomatic immunity. John Norton, an ex-cop famed for his brutal working methods, is brought in to help and gets too deeply involved when he stars an affair with the Ambassador’s beautiful step-daughter, Helen. Meanwhile, the brutal killings continue…

There is a particular nastiness and a vicious aura when it comes to the proceedings in this Giallo oddity that marries the banale with the ultra sleazy and that was filmed in Dublin of all places. The story is unspectacular but the film’s rather few Giallo-esque killings and the super-intense climax deliver tacky gore and unapologetic sleaze in spades.

Freda would direct another crazy genre entry with “Murder obsession” ,which would end up being even more off-kilter than this one. But being the genre fanatic that I am , I see absolutely no wrong  sinking my teeth into this one.

Cross-pollinating between the traditional mystery thriller antics, the inexcusably inane and the downright exploitative one cannot help but love this one.

επικό τρασοτζιάλλο “ατόπημα” από τον άριστο τεχνίτη,τιμημένο συνάδελφο του Μάριο Μπάβα, τον Ρικάρντο Φρέντα (The horrible secret of Dr.Hitchcock, I vampiri).

Aντιγράφω από το “τίμιο” VHS

“Ένα παγερό βράδυ του Οκτώβρη στην Ολλανδική (Ελβετική μωρέ!) πρεσβεία, ο στυγερός δολοφόνος με τα μαύρα γυαλιά ξαναχτυπά. Θύμα του η ιδιαιτέρα(sic) του πρέσβη. Ο δολοφόνος χρησιμοποιώντας οξύ και ένα νυστέρι (ξυράφι φίλος,ξυράφι…) κατακρεουργεί την άτυχη γραμματέα. Το τραγικό γεγονός θέτει σε ενέργεια το μηχανισμό της Σκότλαντ Γυάρντ. Επικεφαλής είναι ο αστυνόμος Λώρενς (Νόρτον μάστορα…), ο οποίος ψάχνει απεγνωσμένα να βρει τα ίχνη του δολοφόνου.

το φιλμ του Φρέντα είναι αυτό που λέμε “ένοχη απόλαυση”. Ο σκηνοθέτης , ο οποίος σχεδόν αποκήρυξε το φιλμ και εμφανίζεται στα κρέντιτς με το ψευδώνυμο Γουίλι Παρέτο, παντρεύει το ‘μπανάλ” αστυνομικό θρίλερ μυστηρίου με καθαρά τρας κινηματογραφικό “ανταρτοπόλεμο”, με αποτέλεσμα ο θεατής δικαίως να μερακλώνει με τα “Ξυραφιάσματα” που υφίστανται τα άτυχα θύματα,το οξύ το οποίο εξαπολύει ο δολοφόνος στη μούρη των θυμάτων,έναν αυτοπυροβολισμό τον οποίον ο Φρέντα ανακυκλώνει κατά τη διάρκεια της ταινίας, τα αστεία ηχητικά εφέ κάθε φορά που εμφανίζεται κάποιος “σκιώδης” χαρακτήρας στην οθόνη και φυσικά το εξωφρενικό φινάλε.

Παρά το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης υπήρξε αναμφισβήτητα μεγάλος τεχνίτης, τα τζιάλλι του διακρίνονται από μια ανεξήγητη έλλειψη στυλιζαρίσματος. Και το παρόν αλλά και η επίσης επική σκουπιδάρα murder obsession διακρίνονται από τη ροπή τους προς το γελοίον του πράγματος. Δεν έχει καμία σημασία όμως γιατί και τα δύο είναι απαραίτητα για τους οπαδούς του είδους.

Αγαπάμε “Ιγκουάνα με γλώσσα φωτιάς” και δε ντρεπόμαστε καθόλου για αυτό…

 

 

The Throne of Fire (1983)

throne greek

The Throne of Fire (1983)

Directed by: Franco Prosperi

Cast: Sabrina SianiPietro TorrisiHarrison Muller

80ies Sword n’ sorcery cheesefest by the second-tier spaghetti genre film-maker Franco Prosperi.

Siegfried, the warrior (Lou Ferigno wannabe Pietro Torisi) fights evil personified in the guise of Morak. Morak is the son of the devil’s messenger, Belial. Morak is attempting to take the throne of evil “on the day of the night in the day”, or rather during an eclipse. To escape instant death by flames, before sitting on the throne, he must also wed Valkari (the white cannibal queen Sabrina Siani). Siegfried who is invulnerable except to fire and gains temporary powers of invisibility (per “The Rings of Niebelungen”), of course, battles Morak to save the beloved princess.

Dime-a-dozen , modern peplum produced by the Italian exploitation assembly line of the 80ies.It is shot on a miniscule budget but the ineptitude of the performances, storyline and effects actually work in favor of this entry. As for Siani, she is as hot as the titular throne of fire, but she never was an actress to begin with. The wooden Harisson Muller (Violent Breed) and the doofus Pietro Torisi were also never  Stanislavsky disciples either.

However, it’s a futile attempt even trying to trace cinematic merits in this one. 80ies Sword n’ sorcery was probably the most braindead of the Italian rip-off sub genres. Movies like this one make the post apocalypse films look like highly inspired and poignant films.

But I digress, anyone who will watch this one probably already knows what he/she is in for.Hence  “Il Trono di Fuoco” is cool for all the wrong reasons…

Αχ,  80ιζ ιταλικό sword & sorcery , είδος του οποίου οι ταινίες/υποπροιόντα μισήθηκαν από σχεδόν όλους τους ιστορικούς/αρχειοθέτες του κινηματογράφου είδους. Πραγματικά είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τι προσπαθούσαν να καταφέρουν οι Ιταλοί παραγωγοί όταν προσπαθούσαν να αντιγράψουν το Κόναν έχοντας στη διάθεσή τους το ένα εκατοστό του προυπολογισμού των ταινιών που καταξίωσαν τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, αλλά ας αναφέρουμε ενδεικτικά ότι τούτο εδώ είναι τόσο φτωχό που κάνει το iron master του Ουμπέρτο Λένζι να φαντάζει επικό δημιούργημα.

Η πλοκή είναι ένα λοβοτομημένο συνονθύλευμα κλισέ γύρω από τη μαγεία ,το υπερφυσικό και τα αρχαία βασίλεια όπου βασίλευε το ατσάλι και η φωτιά. Ενδεικτικά ,ο Μόρακ, γιός του δαίμονα Βελιάλ θέλει να σφετεριστεί το θρόνο της φωτιάς αλλά για να μην γίνει ψητός, αφού ο θρόνος δεν φέρει αυτόν τον τίτλο τυχαία, πρέπει να παντρευτεί την πριγκίπισσα, κόρη του βασιλιά που δολοφόνησε, μια μέρα που έχει έκλειψη ηλίου. Εμπόδιο στα σχέδια του Μόρακ θα μπουν ο μαχητής Ζίγκφριντ και φυσικά η πριγκίπισσα Βάλκαρι.

Ω Θεοί…

Παραδέχομαι πως το τεμάχιο έχει χαβαλέ. Τα εφέ είναι υπό του μετρίου, αλλά η παρουσία gore σε μια τέτοια μπούρδα μόνο δυσάρεστη δεν είναι. Η Σαμπρίνα Σιάνι μπορεί να είναι μπουκιά και συχώριο, ηθοποιός πάντως δεν ήταν ποτέ… Όσο για τους Πιέτρο Τορίζι και Χάρισον Μύλλερ, οι τύποι είναι τόσο ξύλινοι ,που θα μπορούσατε άνετα να τους τοποθετήσετε στο σαλόνι σας. Όλο το γλυκό πάντως δένει, ειδικά αν είναι κανείς εξοικειωμένος με τους κώδικες αυτού του είδους ,όπου το εγκεφαλικά νεκρό φαντάζει απλά ευφυές…

Σας προειδοποίησα…

 

Maniac Killer (1987)

maniac killer greek

Maniac Killer (1987)

directed by: Andrea Bianchi (as A.M. Frank W.)

cast:Bo SvensonChuck ConnorsRobert Ginty

A murderous cult  with Robert Ginty in charge kidnaps French prostitutes and tortures them to death to “purify” them of their evil ways. The local pimps, understandably upset, set out after them, as does a local nobleman , Count Silvano (Svenson) whose wife was kidnapped by the cult and may still be held by them. Professor Roger Osborne (Connors) and his mute assistant also try to help the police solve the kidnappings case.

Laughable Eurotrash horror fodder filled to the brim with B-movie regulars scripted and produced by the mad geniuses behind french Eurocine, this one was directed by trashmeister extraordinaire, Andrea Bianchi (Strip nude for your killer,commando Mengele) in a pedestrian way and appears to be a missed opportunity for some over-the-top sleazy fun. It still is somehow entertaining to watch , but the lack of crazy gore and the shoestring budget doesn’t help Bianchi & co. to make this an unforgettable experience, so it ends up as a rather disposable entry adressed only to the most hardcore of Eurosleaze fans.

What did you expect from Eurocine?

Eurotrash τεκές από τους εγκέφαλους της Eurocine. Το πρωτοκλασάτο τρασοκάστ τραβάει τα βλέμματα, η υπόθεση είναι πολλά υποσχόμενη ,αλλά η εκτέλεση είναι της φτώχειας, ενδεικτικά απουσιάζει σχεδόν πλήρως από το φιλμ το gore.

Τυπικό υποπροιόν της εποχής προορισμένο για την αγορά του βίντεο. Σπάνιο φιλμ αφού κυκλοφόρησε σε vhs μόνο στη Γαλλία και στην Βιντεοτρασομάνα Ελλάδα, μην χάσετε και τον ύπνο σας να το βρείτε ,αφού αφορά μόνο τους σκληροτράχηλους οπαδούς του Ευρωπαικού Σκουπιδοτρόμου.

 

Killer’s Moon (1978)

Killer's_Moon.jpeg

Killer’s Moon(1978)

Directed by: Alan Birkinshaw

Cast: Anthony Forrest,Tom Marshall,Jane Hayden,Alison Elliott

Entitled as the “most tasteless British movie ever” Killer’s moon hardly lives up to its title, no matter how menacing or disturbing the subject matter is, as long the overall execution is as haphazard as it is in killer’s moon case , all we are left with are some great moments of uninhibited grande guignol nature and with the excellent, oftentimes harrowing British locations that fortunately amplify the , relatively tame, horror of the proceedings.

A coach full of schoolgirls breaks down in the Lake District, forcing the girls to take shelter for the night in a remote hotel. Meanwhile, strange and macabre things are happening to the locals (and their pets) and it is revealed that four escaped mental patients- Mr. Smith, Mr. Trubshaw, Mr. Muldoon and Mr. Jones – who have been dosed with LSD as part of their treatment, are roaming the area, convinced they are living a shared dream in which they are free to rape and murder – both of which they choose to do numerous times before the belated arrival of the police.

Killer’s Moon is another case of Appropriation, this time Birkinshaw lifted a fair share of features from Stanley Kubrick’s magnum opus “A clockwork orange”, in particular the uniformity of the mental patients’ outfit and the casual, jolly way in which they perform their hideous deeds are  straight nods to Kubrick’s “droogs”. However the similarities end at this point, since Birkinshaw’s flick is standard exploitation fare with no intention for social commentary, choreographed violence and overall poignancy.

Take Killer’s moon for what it is, namely a paradox , a tame mix of Clockwork orange and last house on the left or simply a toothless home invasion film whose ominous atmosphere establishes itself very quickly  and permeates its entire duration, but whose chills and thrills are few and far between.

Political correct it is nevertheless  not, the depiction of rape as an act is disturbing and the use of a crippled dog  as an actor is pure exploitation.

Killer’s moon is another curio from the era of video nasties, an era long gone. A movie that is more controversial than it is actually good , Killer’s moon could appeal to exploitation fans, if they get past the relatively bloodless plot.

Παρά την παραφιλολογία και το status του, το Killer’s moon αποδεικνύεται μάλλον αναιμικό. Τα δάνεια από το clockwork orange και το last house on the left έχουν ένα σχετικό ενδιαφέρον αλλά η εκτέλεση τελικά είναι μάλλον αδύναμη,αφού ο σκηνοθέτης Birkinshaw υποτάσσεται σε αφηγηματικές συμβάσεις τηλεταινίας και η βία ενώ έχει τις προυποθέσεις να σοκάρει τελικά παρουσιάζεται με προχειρότητα,ίσως λόγω προυπολογισμού.

Όπως και να έχει το «φεγγάρι των δολοφόνων» παρακολουθείται με σχετικό ενδιαφέρον,αφού η ατμόσφαιρα του εδραιώνεται από τα αρχικά στάδια της κινηματογραφικής αφήγησης και προσφέρονται στο θεατή αρκετά στιγμιότυπα κινηματογραφικής φρίκης που λειτουργούν καταλυτικά ως ο συνδετικός ιστός της πλοκής,χωρίς βέβαια να καθηλώνουν τον έμπειρο exploitation θεατή.

Σε κάθε περίπτωση οι Ιταλοί θα το έκαναν καλύτερα.

Blood Tracks (1985)

blood tracks

Blood Tracks (1985)

Directed by:  Mats Helge Olsson (as Mike Jackson), Derek Ford(uncredited)

Cast:  Jeff HardingMichael FitzpatrickNaomi Kaneda

Obscure Swedish entry into the slasher subgenre that basically plays like Wes Craven’s classic “The Hills have eyes” but is set in the snowy Swedish wilderness. With pedestrian plot, silly dialogues ,a barrage of clichés and a pretty extensive bloodbath ,”Blood tracks” is an entertaining affair that borders on plagiarism, but goes away with it, since it delivers the “bloody” goods.

A film crew producing a rock music video decides to shoot at an abandoned factory above the snow line. When an avalanche strands them, a murderous family living in the factory attacks and kills many of them. The family had fled away from organized society after the murder of the brutal family father some forty years ago and had ever since lived secluded but peacefully. Now they view the cast and crew of the music video as intruders and will go out of their way to dispatch them all.

Director Olsson constructs a few messy and gory murders, plus the presence and the involvement of a hair metal band in the proceedings (Swedish glam metal second tiers Easy Action also took care of the film score)is a direct nod to rock themed slashers like “Rocktober blood”. However the storyline is downright a pretext for mayhem, thus in moments utterly nonsensical.

Despite of its gory antics “Blood tracks” never feels grim, menacing or downbeat and can be placed in the same canon as tons of other relatively silly and lighthearted slashers.

Its obscurity and peculiarity are however  the main attractions on display. Fans of obscure slasher schlock and rock music themed b-movies should not have a problem enduring its 90 minutes of braindead fun.

Ροκ μπάντα καταφεύγει στα Σουηδικά υψίπεδα μαζί με όλη την κομπανία (γκρουπις ,τεχνικούς, αυλικούς κλπ)προκειμένου να γυρίσει πλάνα για το νέο της βίντεοκλιπ. Δυστυχώς η παρουσία όλης αυτής της κουστωδίας διαταράσσει την αταβιστική ισορροπία μιας οικογένειας τρωγλοδυτών που κατοικοεδρεύει σε παρακείμενο ετοιμόρροπο εργοστάσιο εδώ και σαράντα χρόνια, οι παρείσακτοι λοιπόν «τιμωρούνται» και όσοι επιζήσουν δε θα ξεχάσουν ποτέ αυτήν την εκδρομή στα «χιόνια».

Σουηδικός Σλασερ Αρμαγεδδώνας που θέλει να πλασαριστεί σαν αμερικανοτραφής πλην μοστράρει θηριώδη Βολβο, Χουσκβάρνες και οτιδήποτε άλλο σε μηχανολογικό φολκλόρ έχει ποτέ παραχθεί στη συμπαθέστατη Σκανδιναβική χώρα. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω ότι οι Easy Action,σουηδική ποζερ μπάντα κόπια των Europe αποτέλεσαν ποτέ ποιοτική μουσική εξαγωγή της βορειοευρωπαικής αυτής χώρας, άρα μουσικά μιλώντας, πάμε άκλαφτοι.

Στο οπτικό μέρος το φιλμ έχει σχετικά όμορφη κινηματογράφηση, με λευκό που «πληγώνει» τα μάτια (γειά σου τεράστιε Γιάννη Μπακογιανόπουλε) και μερικές ικανοποιητικά δομημένες γκρανγκινιολικές συνθέσεις, παρ’όλα αυτά τα εμφανή δάνεια από το hills have eyes και η γενικότερη σαχλαμάρα της πλοκής μας εμποδίζουν να το πάρουμε υπερβολικά στα σοβαρά.

Ακόμα και αν δεν είναι σε καμία περίπτωση μια ταινία που θα μας κάνει να αισθανθούμε αγωνία και ένταση, γιατί συν τοις άλλοις όλοι οι ήρωες της πλοκής μας είναι παγερά (χα!) αδιάφοροι, το blood tracks είναι ένα ενδιαφέρον curio το οποίο διασκεδάζει αβασάνιστα τους οπαδούς του είδους.

Zombie Holocaust (1980)

zombi holocaust

Zombie Holocaust (1980) aka “Zombie 3” ,” Doctor Butcher, M.D”, “Zombies unter Kannibalen”

Directed by: Marino Girolami.as Frank Martin

Cast: Ian McCulloch,Alexandra Delli Colli,Sherry Buchanan,Peter O’Neal,Donald O’Brien,Dakar

Semi classic trash opus penned by Fabrizio De Angelis and directed by Marino Girolami (Violent Rome). Zombie Holocaust manages to check all the boxes in terms of gory mayhem but has a ridiculous plot that beggars belief.

In New York City a hospital worker is found to have been devouring bodies in the morgue. Morgue assistant and anthropology expert Lori (Alexandra Delli Colli) discovers he was from the Asian Molucca islands where she grew up. Dr. Peter Chandler (Ian McCulloch) investigates, and he and Lori discover that similar corpse mutilations have occurred in other city hospitals, where immigrants from this region are working.Peter leads an expedition to the islands to investigate, where he liaises with Doctor Obrero (Donald O’Brien). Included are his assistant George, George’s eager journalist girlfriend Susan, Lori, local boatsman Molotto assigned by Obrero, and three guides. The crew are hunted by cannibals and zombies, the latter created by the sinister Doctor Obrero who is experimenting with corpses.Lori is accepted as queen of the cannibals, and sends them off against the mad scientist and his zombie army.

A largely nonsensical mishmash of the cannibal and zombie horror clichés with some mad scientist antics thrown in for the good measure, Zombie Holocaust is just another cynical attempt at copying far more well-known Spaghetti horrors in order to bring in more dough to the Italian Genre cinema tycoons.As it is stated in the Wikipedia article of the film “Following the success of Zombi 2 (1979) and Emanuelle and the Last Cannibals (1977), producer Fabrizio De Angelis came up with the idea of cashing in on both films’ subjects at the same time. He reused the basic story of Zombi 2 and added elements of cannibal films to come up with Zombie Holocaust. The film depicted zombies and cannibals clashing on a south-east Asian island. The zombies of this film physically resemble those of Zombi 2 but they do not consume flesh, being more in line with the zombies from Haitian folklore. In this film, it is the island native people that hunt, kill, and consume humans.”

Judging from the humble origins of the film, one should expect a trainwreck of a film and for the most part the plot of the film is a tribute to everything inept, inane and disjointed. However all the downsides of this flick end at that point. As this film is by and large an extremely funny gorefest and a feast for the senses. The pace is relatively fast, the special effects are mostly adequate and the performances by the cast are amusingly bad, f.e sometimes Ian McCulloch seems puzzled . Producer De Angelis even went as far as to cast for this one McCulloch and the cult character actor Dakar that had taken part in Zombie Flesh Eaters.

End verdict: Zombie Holocaust owes more to and has more in common with trashfests like Andrea Bianchi’s Burial Ground than with the Lucio Fulci classic zombie opus “Zombie Flesh eaters” but it is relentless, very gory and amusing.

All in all, a mandatory addition for fans of Italian splatter.

Ιταλικός τρας κολοσσός με σενάριο που αψηφά οποιαδήποτε αφηγηματική λογική, με ερμηνείες που προσβάλλουν ακόμα και πρωτοετή δραματικής σχολής πλην όμως με σχετικά καταιγιστικό ρυθμό και ποταμούς αίματος το ολοκαύτωμα των Ζόμπι σκλαβώνει το μερακλή φίλο του Ιταλικού σπλατερ.

Το σκουπίδι του Τζιρόλαμι μπορεί να μην κομίζει αφηγηματικές αρετές και υποκριτικό βάθος ,αλλά έχει κανίβαλους, έχει Ζόμπι, έχει τρελό επιστήμονα, έχει κέφι, μπρίο και εν τέλει βγάζει τρελά γούστα.

Ο γράφων θεωρεί το πρώτο μέρος της ταινίας που εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη και πραγματεύεται μυστηριώδεις αρπαγές μελών από πτώματα που λαμβάνουν χώρα σε τοπικό νεκροτομείο αρτιότερο αφηγηματικά. Όταν η δράση μεταφέρεται στη Νοτιοανατολική Ασία η μπάλα χάνεται οριστικά και ο θεατής απλά αφήνεται στο να παρακολουθεί μειδιώντας την αιματοχυσία. Ενδεικτικά η ιστορία περιλαμβάνει κανιβάλους που επιχειρούν στην ενδοχώρα και κατασπαράζουν τα μέλη της ερευνητικής αποστολής, ζόμπι που πετάγονται από το πουθενά τρομοκρατώντας τους Κανίβαλους και μια ατμόσφαιρα συνωμοσίας να πλανάται στην ατμόσφαιρα…όταν στην πλοκή εισέρχεται ο Δόκτωρ Ομπρέρο και οι αντισυμβατικές του ιατρικές μέθοδοι τότε ακούμε ατάκες ανθολογίας του στυλ “ The patient’s screaming disturbing me, performed removal of vocal chords.” Και δικαίως ανατιναζόμαστε.

Εν πάσει περιπτώσει ,ο θεατής που διασκεδάζει με μια ταινία σαν το Zombie Holocaust δεν περιμένει σαφώς να δει τι αρμονίες του Βερκμάιστερ, άρα η συζήτηση οφείλει να τελειώσει κάπου εδώ. Άν αρέσκεστε σε ιταλικά σκουπιδοσπλάτερ σαν το Nights of Terror, τότε το παρόν είναι για σας…