The Dirty Seven(1982)

dirty seven

The Dirty Seven (1982)

Aka “La Belva dalla calda pelle” ,”Emmanuelle Queen of the Desert”

Directed by:Bruno Fontana

Cast:Gabrielle Tinti,Laura Gemser,Angelo Infanti,Vassili Carris

A squadron of mercenaries falls victim to a scheme after their last mission and are left stranded in a desert island ,to add insult to injury they  lose their captain and must begin a brutal attempt to survive. Consequently lower instinct start prevailing and the mercenaries wreak a havoc of pillaging and burning in an attempt to secure supplies. When an old farmer and his teenage granddaughter fall victims of their antics they hit rock bottom and start fighting each other for leadership. However things are getting an even nastier turn after Sheila (Gemser) finds out about the murder and rape of her grandpa and sister. Sheila will stalk ,enchant and then annihilate the dirty bunch… but does revenge really have a meaning?

Another sleazy Italian actioner that owes more to bottom barrel gems like “Rolf” rather than is a direct descendant of the “Black Emmanuelle” series. Gemser’s presence is of course a selling point for the film but there is more sleaze than sex to be found here.

Fontana tries to point a finger at the brutality of war that demoralizes and dehumanizes even the most solid of personalities ,he also questions the effectiveness of revenge but do not have high hopes ,this is not the lost Italian sibling of Apocalypse now but a relatively gritty, amusingly sleazy ,workmanlike Eurocult movie. If you really want to watch a more profound Italian war/action film then opt for Antonio Margheritti’s near masterpiece  “Last Hunter”.

In other news Gemser is her usual self but doesn’t flash her naked beauty as much as in other occasions. I watched “the dirty seven” version which focuses more on the mercenaries and omits a lot of the nudity that the  other version called “Emmanuelle Queen of the Desert” delivers.

Long story short, Fontana’s flick is as solid of an entry to the black Emmanuelle catalogue as other minor unofficial entries ,like “Emmanuelle Queen of the Sados” are, a decent attempt in sleazy Eurocult. Fans of the Gemser legacy and other sexploitation and Eurotrash enthusiasts should obtain this.

Αγνοημένο υποπαράγωγο της σειράς ταινιών με τη Λάουρα Γκέμσερ στο ρόλο της μαύρης Εμμανουέλας, το παρόν τεμάχιο γυρισμένο στην Κύπρο προσπαθεί φιλότιμα και σχεδόν μεταδίδει σε σημεία την αποκτήνωση και την απελπισία του ανθρώπου που δεν έχει τίποτα να χάσει μέσα στη ματαιότητα της φρίκης του πολέμου, αλλά κατά διαστήματα χάνει τον έλεγχο και πέφτει ενίοτε θύμα στις σκουπιδοσυμβάσεις και στις υπό του μηδενός ερμηνείες του καστ. Ο Γκαμπριέλε Τίντι και η Λάουρα Γκέμσερ παίζουν μέσα στο μέτρο των δυνατοτήτων τους αλλά το υπόλοιπο καστ καταβαραθρώνεται,ίσως και λόγω της τραγικής αγγλικής ηχητικής μπάντας.

Όσοι πάντως είδατε Μαύρη Εμμανουέλα και σπεύσατε δεν θα αποκομίσετε τίποτα το σπουδαίο, καθώς ο Φοντάνα εστιάζει περισσότερο στη μάχη μεταξύ των μισθοφόρων για επικράτηση και στα σκαμπανεβάσματα της ψυχολογίας του πολεμιστή παρά στο γυμνό κορμί της Λάουρα Γκέμσερ.

Πόρισμα. Το παρόν έχει χτυπητές αδυναμίες αλλά φέρει ακέραια και τα καλά χαρακτηριστικά του Ιταλικού war action . Οι λάτρεις του ιδιοσυγκρασιακού Ιταλικού genre cinema δεν χάνουν τίποτα να προσθέσουν το παρόν στην ταινιοθήκη τους


Deep Blood


Deep Blood (1990)

directed by: Raffaele Donato (as Raf Donato), Joe D’Amato (uncredited)

cast:Frank Baroni, Allen Cort, Keith Kelsch

Γιατί ρε Τζο μας το κανες αυτό? Αφού ακόμα και με  προυπολογισμό μια σοκοφρέτα έχεις μάθει να μεγαλουργείς…ήταν ανάγκη να βάλεις την υπογραφή σου στο χειρότερο Sharxploitation όλων των εποχών?

Το “κυνήγι του κόκκινου αίματος” σε ελληνική βιντεοκασέτα από τη Ζodiac video αποτελούσε φετίχ και ιερό δισκοπότηρο για το γράφοντα εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια,ο σχεδόν εφηβικός ενθουσιασμός μου ,όταν επιτέλους βρέθηκε κόπια της ταινίας στο προαναφερθέν φορμάτ ξεθύμανε παρ’όλα αυτά γρήγορα,όταν βρέθηκα αντιμέτωπος με τα πρώτα καρέ της ταινίας.

Ναι.τότε όλα επέστρεψαν στο μυαλό μου,θύμησες από μια εποχή μακρινή, ανακάλεσα τη σφαλιάρα που είχα φάει όταν φίλος μου είχε δείξει πως το μόνο που συμβαίνει στα πρώτα λεπτά του φιλμ είναι μια παρέα δωδεκάχρονων που ψήνει λουκάνικα σε μια παραλία που μοιάζει να έχει βγει από την εξωτική Λούτσα.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια,η ταινία είναι για σφαλιάρες,κοπιάρει το the last Shark με ακόμα πιο ξεδιάντροπο τρόπο και από το cruel Jaws και δεν έχει καν την πλάκα του δεύτερου.H πληθώρα stock footage από άλλες ταινίες δεν μπορεί να σώσει την κατασταση και οι μελοδραματισμοί της ιστορίας μας στέλνουν για ύπνο μια ώρα νωρίτερα . Πέρα από τα κλισέ και την απουσία αυθεντικά διασκεδαστικών σκηνών ,έχουμε να τα βγάλουμε πέρα και με το άθλίο soundtrack του Carlo maria Cordio το οποίο είναι παντελώς εκτός κλίματος.

Οπτικά η ταινία είναι τυπικό υποπροιόν της Filmirage και δείχνει χάλια.Μουντή και επίπεδη φωτογραφία, ανέμπνευστες συνθέσεις και γενικά σινεμάς της μιζέριας , οι δε ερμηνείες του πανάγνωστου καστ είναι εκτός τόπου και χρόνου.

άν θέλετε να δείτε μια ταινία με θέμα τους καρχαρίες , που παρ’όλα αυτά δεν έχει καν το “δικό” της καρχαρία παρά δανείζεται σκηνές από άλλα φιλμ ,ενώ μοιάζει να έχει γυριστεί στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας, τότε κοπιάστε…

εμένα η ταινία πάντως με γονάτισε…

Four boys, Miki, John, Jason and Alan, make a pact of blood to seal their bond of friendship. Ten years later, the boys reunite as young men and decide to go on a holiday together. But a killer shark ruins their plans. It attacks the beach community and kills John while he’s swimming. The three remaining friends decide to avenge John’s death and hunt the beast. Their task won’t be easy, since a legend says that the beast is an incarnation of an ancient hoodoo spirit that has taken the form of a killer shark. The boys set an underwater trap for the shark, and try to lure it into an area in which they have planted powerful explosives.

Poverty row sharxploitation without Sharks by D’Amato and Donato, “Deep Blood” is a waste of film where nothing happens,plus the coming of age and supernatural storyline elements are implausible or melodramatic and cannot convince even the most hardcore exploitation buff.

Deep Blood is the bottom of the barrel , a product of an obviously decadent era of Italian genre film making that should not be viewed by none other than the archivists of Euro trash cinema.

The Godfather’s Friend

The Godfather’s Friend(1972)

directed by:Frank Agrama

cast:Richard Harrison, Erika Blanc, Krista Nell

Vietnam vet with a degree in poison gas application lives a secluded life in Turkey but he leaves in an urgent manner everytime he receives a telegram from abroad . Richard is a hit man and “friends” with the Godfather. Richard is also after the goons who killed his parents many years ago.When an old love comes knocking at Richard’s door the order will be disturbed and Richard’s life will turn to a living nightmare.

Standard fare Italian/Turkish Mafiasploitation with a few merits in the form of its rather illustrious cast and picturesque turkish locations,Agrama’s (Dawn of the Mummy)movie does little to impress and adds even less to the golden annals of the crime/mafia flicks that stemmed from Italy during that particular period.

The Godfather’s Friend  lacks grit but is packed with nudity ,mafiosi shenanigans and features a rather disinterested Richard Harrison,However the presence of Eurobabes extraordinaire Erika Blanc and Krista Nell and the cool twist ending make this one a rather passable affair,at least for Farouk Agrama’s standards.

Fans of 70ies crime action and genre completists will probably have some mild fan…

Ρίτσαρντ Χάρισον και Έρικα Μπλανκ προσφέρουν στο λαό κανα-δύο καρτποσταλικές σκηνές στα τουρκικά παράλια αλλά κατά τα άλλα τούτο εδώ το crime actioner Ιταλοτουρκικής παραγωγής και σκηνοθεσίας Φρανκ Αγκράμα κινείται στον αυτόματο πιλότο και δεν προσθέτει σε καμία περίπτωση νέες σελίδες στο χρυσό βιβλίο του Eurocrime.Φέσι ανεπανάληπτο σαν τα αχαρακτήριστα turco-crime των   Yilmaz Atadeniz, Giulio Giuseppe Negri δεν είναι σε καμία περίπτωση,αλλά δεν είναι και κανένας crime κολοσσός που να σε καθηλώνει.

Άν θέλετε καμιά ρετρό Σεβεντίλα για να περάσετε νωχελικά τη βραδιά σας πάντως,τούτο εδώ την κάνει τη δουλειά. Μην περιμένετε πάντως να μετατρέψει το κάθισμά σας σε “ηλεκτρική καρέκλα”.

Count Dracula’s great love


El gran amor del Conde Dracula (1973)

directed by:Javier Aguirre

cast:Paul Naschy, Rosanna Yanni, Haydée Politoff

Four women spend the night in an old deserted sanitarium on a mountain. They each in turn fall into the the evil hands of a doctor who forces them to suck each others blood and to whip innocent village virgins so they can lick the oozing cuts clean.Doctor Wendell Marlow (Paul Naschy) is the titular count who is in dire need of a virgin that will grant him eternal love/life and will help him resurrect his deceased daughter. Dracula seeks the rebirth of his daughter Radna, and in order to bring about that resurrection, Dracula must complete a blood ritual and convince the virgin Karen to voluntarily join him as his immortal bride forever in eternal darkness.Her unwillingness to be his bride will make him suffer the terrible consequences of his cursed existence.

Πωλ Νασυ με τουιστ του Βαμπιρικού μύθου έχουμε εδώ.Ο Ισπανός τιτάνας του κινηματογράφου του φανταστικού τα πάει περίφημα ως Κόντες Δράκουλας και η στρατιά από Ευρωπαίες καλλονές που τον πλαισιώνει κάνει τη νύχτα μας ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.

Κατά τα άλλα έχουμε να κάνουμε με μια υπέροχα αδιαπέραστη Σέβεντιζ γκοθ αισθητική που περνά στον αμφιβληστροειδή μας μέσω της όμορφης φωτογραφίας,ενώ το περιβάλλον του  bunker κάτω από το Parque del Capricho στη Μαδρίτη αποδεικνύεται “Λίρα εκατό” για την αισθητική του όλου εγχειρήματος.

Γενικά το φιλμ βλέπεται νεράκι,χωρίς ιδιαίτερες τροχοπέδες, οι οποίες θα έθεταν σε κίνδυνο το ρυθμό του και τη γραμμική  αφηγηματική λογική του.Το σενάριο είναι απλό και οι όποιες απορίες σχετικά με την προιστορία του σανατορίου και του τωρινού ιδιοκτήτη λύνονται με λειτουργικά expositions στο ξεκίνημα του φιλμ.

Η βία παρουσιάζεται με τρόπο που δεν επισκιάζει την ατμόσφαιρα και ενώ η ταινία πατάει στη Βρετανική παράδωση της Hammer films ,φρονώ πως προσθέτει με τη σειρά της ένα μπριόζικο Σπανιόλικο λιθαράκι στη Σάγκα του αιμοδιψή απέθαντου Κόμη.

Δείτε την…

Nice Gothic horror-Vampire romp with Paul Naschy starring and writing the script plus a whole array of buxom Eurobabes accompanying the man,the myth ,the Hombre Lobo, who herein presents a nice little twist of the Vampiric Saga.

Drenched in unmistakable Seventies Gothic atmosphere “Count Dracula’s great Love” has all the blood,the atmosphere and the sensuality you’ll ever need from such a film,it is also briskly paced,beautifully filmed and never drags itself too much or loses time on trivialities.

A gorefest it is not,but a beautiful Eurohorror it is.The abundance of creepy moments,the great location of the bunker under Parque del Capricho in Madrid and the uncoventional climax are also bonuses.  Naschy’s vehicle is hand’s down a mandatory acquisition for the numerous fans of the great,late Spanish B-movie titan.


Le notti del terrore (1981)


Le notti del terrore(1981) aka “Burial Ground”,”The Nights of Terror”,”Zombie 3″

directed by:Andrea Bianchi

cast:Karin Well, Gianluigi Chirizzi, Simone Mattioli,Peter Bark

The earth shall tremble…. graves shall open…. they shall come among the living as messengers of death and there shall be the nights of terror….

“Profecy of the Black Spider”

Αρχετυπική τρας zombie horror μπαλαφάρα που κουβαλάει τόσο μεγαλείο επικών προεκτάσεων,που θα μπορούσε κάποιος να εκπονήσει διατριβή πάνω στο οργανωμένο χάος,τους σαρκοβόρους(sic)ρυθμούς,τις απαράδεκτες ερμηνείες,τα πάναργα-πλήν επιβλητικά ζόμπις,το άθλιο soundtrack,τις gore σκηνές ανθολογίας,το κάλτ με σάρκα και οστά…

Η ταινία είναι έτη φωτός κατώτερη από τα zombie horror του Fulci και από το “Nightmare City” του Lenzi,το μόνο φιλμ που την προσεγγίζει σε σκουπιδίλα είναι το “Zombie Holocaust” του Girolami,αλλά κανείς,σας εγγυώμαι,δεν βλέπει μια τέτοια ταινία για να θαυμάσει τις εμπνευσμένες κινηματογραφικές συνθέσεις του δημιουργού,να θρέψει την ψυχή του με υψηλά νοήματα και να χαθεί στην αληθοφάνεια της υποκριτικής μαεστρίας των ηθοποιών.

Aν οι μαγικές λέξεις gore,splatter,exploitation,zombies σας λένε κάτι,τότε μάλλον το ‘χετε δει ήδη…




Professor Ayres discovers a secret in an ancient stone and when he opens a crypt, he revives zombies that kill him. He had invited three couples to visit him in his manor to reveal his discovery. However, they never get around to meeting the professor. Out of the blue, the zombies attack them and they seek shelter in the mansion. The creatures put the manor under siege while they protect themselves trying to survive to the horde of zombies.

Αn ode to hack direction,ineptitude,campiness,crappy acting,sheer exploitative mannerisms of epic proportions,”Burial Ground” is deservedly dated,almost bearing an uncomfortable similarity to its Zombie protagonists,but still manages to gain new die-hard fans.This paradox can be attributed to the galore of mistakes and cinematic atrocities ever present in its frames or even to its Ed Wood like over-the-topness.

The gory bravado and bravura that the unsuspected viewer is going to be encountered with is something that he/she will never see coming.Like a sledgehammer blow to your forehead,the exercise in tackiness courtesy of Andrea Bianchi scars you for life.After all it was produced by the infamous Gabriele Crisanti(Patrick vive ancora,Giallo a Venezia),so you know your deal here.

Bottom Barell zombie entry with a character,”Burial Ground” is a cult movie per Se.



Rat Man (1988)


Rat Man (1988) aka “Quella villa in fondo al parco”

directed by:Giuliano Carnimeo

cast:David WarbeckJanet AgrenEva Grimaldi,Nelson de la Rosa,Werner Pochath

“Είχε την όψη και την πονηριά του αρουραίου.Ήταν μικροσκοπικός και διψασμένος για αίμα.Ήταν ο μοναδικός,ή ο πρώτος μιας στρατιάς τερατόμορφων δολοφόνων?”

Σας έχει τύχει ποτέ να ηδονίζεσθε με το απροκάλυπτα κακό,με αυτό που οι άλλοι θεωρούν σαν τον κινηματογραφικό απόπατο?Είμαι σίγουρος πως με νιώθετε…

Για αυτόν ακριβώς τον απόπατο θα μιλήσουμε σήμερα…

Ένα διάσημο φωτομοντέλο βρίσκεται άγρια δολοφονημένο στις ακτές της Καραιβικής.Σύμφωνα με τη γνώμη του Ιατροδικαστή το σώμα του θύματος εγκαταλήφθηκε βορά στους αρουραίους.Η Τέρρυ,αδερφή του θύματος,φθάνει στο νησί λίγες μέρες αργότερα.Ανίκανη να αναγνωρίσει το παραμορφωμένο πτώμα ξεκινά μια έρευνα με τη βοήθεια του Φρέντ,συγγραφέα θρίλερ,προκειμένου ν’ανακαλύψει το μανιακό δολοφόνο.


Το “Rat Man” είναι μια καταπληκτική κωμωδία ντυμένη με ένα κοστούμι τρόμου.Αυτό το αντιλαμβάνεται ο στοιχειωδώς νοήμων θεατής αντικρίζοντας το θεούλη,δύσμορφο νάνο Nelson de la Rosa (Cross Mission) να παριστάνει τον άνθρωπο αρουραίο,δήθεν  αποτέλεσμα ενός φρικτού,αποτυχημένου πειράματος…Η΄απάντηση των Ιταλών στο C.H.U.D και σε παρεμφερείς ταινίες είναι απλά ένας τραγέλαφος και χρήζει προσκυνήματος για όλους τους λάθος λόγους…

Δεν μπορώ να κατανοήσω τι ακριβώς σκεφτόταν ο Dardano Sacchetti όταν έγραφε το σενάριο τούτου του ανοσιουργήματος.Το μυαλό μου αναρωτιέται εάν ο Giuliano Carnimeo θεωρούσε αυτό εδω το πράγμα που υπέγραψε,επαγγελματική σκηνοθεσία.Σίγουρα είχαν και οι δύο πολύ δημιουργική,για να μην πω αχαλίνωτη,φαντασία.Δυστυχώς για το δημιουργικό μας δίδυμο,η ταινία απέχει παρασάγγας απ’το να χαρακτηριστεί ώς σοβαρή ταινία τρόμου.


Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως το φίλμ δεν τα “σπάει”.Αμήχανα ξύλινες ερμηνείες απ’το κάστ,με προεξέχοντα τον David Warbeck,που μετά τα σκουπιδαριά “Panic(Bakterion)” και “Μiami Golem” προσθέτει και αυτόν τον τεκέ στο ενεργητικό του.Η πάντα γλυκύτατη Janet Agren αναρωτιέται τι στη ευχή κάνει στο σέτ της ταινίας και οι λοιποί ηθοποιοί μάλλον δεν πιστεύουν αυτό που τους βρήκε.Τα εφφέ είναι για trash προσκύνημα,το gore επίσης.

Χειρότερο και απ’το “Zombie 3”,αυτό το trash αριστούργημα είναι ο πάτος στο βαρέλι που λέγεται Spaghetti Horror και η χειρότερη παραγωγή του Fabrizio De Angelis.

Άν θέλετε να καταστραφείτε εντελώς,κοπιάστε…


Unbelievably inept and trashy horror with a mutant ratman slashing female victims in giallo style.This is so abysmal,so bad that it gradually turns to a ravaging  guilty pleasure.

A maniac butchers a fashion model on a Caribbean island and leaves the body to be eaten by rats. The model’s sister suspects something isn’t quite right with the police investigation and decides to search the case on her own. With her friend, Fred they conduct a research which soon leads them to an unknown part of the island where they discover a monstrous creature,a hybrid of a rat like man. The creature is killed by Fred, but the true horror of it’s nature is just beginning…

Wow…my goodness,this one’s harsh but extremely entertaining.The storyline is exploitation per se.It seems that the producers already had La Rosa in mind when they were preparing this one and I’ll be damned if I don’t admit that the tiny actor really rocked in his  respective part.

Well,the rest of the cast seems to be dazed and confused,but the overall disorientation makes this movie a quintessential trashy experience.The rest of the Italian trash assets are here for your audiovisual pleasure:Cheap gore,cheap effects,average direction…but godly film score,courtesy of Stefano Mainetti.

Fans of bottom barrel horror in the vein of “Zombie 3″ ,”Miami Golem” and the likes…you are in for a treat.


Hanna D. – La ragazza del Vondel Park (1984)


Hanna D. – La ragazza del Vondel Park (1984)

directed by:Rino Di Silvestro

cast:Ann-Gisel GlassDonatella DamianiTony Serrano,Karin Schubert

Η πεμπτουσία του sleaze.Πανδαισία χρωμάτων και εικόνων.Όργιο Σεξ και βίας και άλλα τέτοια καλολογικά που μόνο ο κινηματογραφικός διανομέας Γιάννης  Λεωντσίνης θα μπορούσε να γράψει σε αφίσα ταινίας του.Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα συνυπάρχουν αρμονικά (sic) σε αυτό το εξωφρενικό rip-off της μεγαλειώδους κοινωνικής ναρκοταινίας του Uli Edel “Christianne F.-Wir Kinder aus Bahnhof Zoo”.Εκεί που το αριστούργημα του Edel εικονογράφησε με πεσιμιστικό τρόπο, σε ένα παρηκμασμένο και γκρίζο μα τόσο γοητευτικό Βερολίνο ,την απώλεια της αθωώτητας,τη φρίκη της εξάρτησης και τη γύμνια των ανθρώπινων σχέσεων.Ο αθεόφοβος Di Silvestro (Werewolf Woman)φιλμάρει σούτια,παρακμή,σπασμένες φλέβες και βρώμικο σεξ.

H Χάνα,ατίθαση έφηβη,ζει κάτω από την ίδια στέγη με τη μεσήλικη, αλκοολική  Μητέρα της,πόρνη στο επάγγελμα.Η μάνα της κορασίδας έχει σπιτώσει νταβραντισμένο νεαρό,ο οποίος ορέγεται τη Χάνα.Όταν η έφηβη τον απορρίπτει,ο ” αγαπητικός ” εγκαταλείπει το “πλοίο” και η μάνα της Χάνα πέφτει σε κατάθλιψη.Οι σχέσεις των δύο γυναικών πάνε από το κακό στο χειρότερο και η δεκαεξάχρονη νεαρή καταλήγει ,διωγμένη από την ίδια της τη μητέρα, στο δρόμο.Ζώντας κάτω από άθλιες συνθήκες πέφτει στα ναρκωτικά και στην πορνεία .Η ζωή της φαίνεται να παίρνει άλλη τροπή όταν γνωρίζει έναν clean-cut γόη,ονόματι Miguel.Aλλά τα όνειρά της βυθίζονται και πάλι στο βούρκο,όταν ανακαλύπτει πως ο άντρας στον οποίο βασίστηκε δεν είναι παρά ένας πορνοπαραγωγός.Η Χάνα διαφεύγει με τα φτερά της τσακισμένα,όλα δείχνουν να έχουν τελειώσει,αλλά στο τέλος η τύχη της χαμογελά. 



Μιλάμε για Sleaze με κεφαλαίο “S”.Οι φάνς του ξεδιάντροπου Ευρωπαικού σινεμά θα λατρέψουν την αιρετική διάθεση του Di Silvestro,τον τρόπο που εναλάσσει σκηνές δήθεν ρομαντικού ερωτικού πάθους με αντίστοιχες, μηδενιστικές και απόλυτα σαρκαστικής exploitation αντίληψης, σκηνές χρήσης ναρκωτικών και απόλυτης παρακμής.Ειδικά το στοιχείο της εξάρτησης κυριαρχεί και είναι αληθοφανέστατο-μπορεί κανείς σχεδόν να δει το ξεραμένο αίμα στις βελόνες,οι οποίες όντως διαπερνάνε τη σάρκα των ηθοποιών.Τα “τζάνκια” κουβαλάνε φιξάκια σε κάθε πιθανή και απίθανη σωματική τους κοιλότητα και ο Di Silvestro καταγράφει επίσης ένεση στο μάτι και κάτω απ’τη γλώσσα σε δύο σκηνές ανθολογίας.Οι ερμηνείες είναι ο παράδεισος του σκουπιδολάγνου,over acting all the way,αλλά η κινηματογράφιση είναι αρκούντως και καταλλήλως μουντή.Το γυμνό και οι σκηνές Σεξ,είναι αμφότερα δωσμένα με τρόπο ωμό,χωρίς ιδιαίτερες καλλιτεχνικές προφάσεις και γενικά η ταινία ζέχνει αγνό,ανόθευτο,άμωμο και άσπιλο exploitation spirit.


Oι οπαδοί της ταινίας του Edel θα φάνε τις σάρκες τους.Οι υπόλοιποι “Ροβεσπιέροι” του eurotrash μπορούν να στήσουν τη γκιλοτίνα τους και με το χαμόγελο στα χείλη να αρχίσουν να σαρώνουν το κοινό που αρέσκεται σε σαχλές,αισθηματικές κομεντί και ταινίες που είναι ολόκληρες στημένες στον υπολογιστή.

Η ταινία είναι ένας ύμνος στο φτηνό Ευρωπαικό genre cinema της δεκαετίας του ’80.Ένα exploitation ποίημα…Είναι επιτακτική ανάγκη να γίνει αντικείμενο προσοχής από περισσότερο κόσμο.


 Hanna , a young girl who lives with her verbally abusive  whore mother. After her mother’s boyfriend leaves because Hanna didn’t get laid with him, she angrily throws Hanna out onto the streets.The streets are harsh and  corrupt her in multiple ways. She starts out with a coke habit, which eventually leads to heroine.She pays for her fixes by becoming a prostitute, and hangs around the park looking for johns. The older prostitutes don’t particularly like this, and Hanna has to fight for her survival. Soon she meets Miguel, a local porn “agent”. After going “all the way” with Hanna (her first time), he sees her as his newest client. The initially sweet talking Miguel gradually becomes more and more menacing and sadistic.Soon enough he tries to get her into the porno business, Hanna flees and ends up in the mean streets again.In a really decrepit state she finds her soul mate along the way.In the end,both of them find their so much desired happiness.

Image  Image

An exploitation poem.A fist in the face of any prudish viewer.”Hanna D.” uses the main subject matter of Uli Edel’s masterpiece drama film,namely “Christiane F.” and follows its own path,by almost mockingly showing its red tongue to the structural rules of the drama film genre.

Di Silvestro juxtaposes romantic sex scenes ,accompanied by jolly music, with scenes of filth and utter degradation.To be more precise:Needles are injected to the most uncommon body parts you’ll ever witness and drug trafficking becomes a work of art.I challenge you my readers…Has anyone ever seen a heroin fix getting out of a woman’s rectum.I suppose not…

Hanna D. still carries a veneer of a drama film.The alcoholic prostitute mother,the broken dreams,the addiction,the violence against women.All these factors are strong dramatic containers,but the execution is so over the top and exploitative,the editing by Bruno Mattei,so choppy,the directing job so crass and the cinematography so delightfully moody and downbeat,hence all that remains is an exploitation masterpiece.A mayhem of filth.A flick that urges you to take a shower after its completion.

No matter how I profoundly love Edel’s movie,no matter how I passionately love Berlin,I also fell in love with Di Silvestro’s ode to cheap cinema.This is a mandatory viewing.