Olivia (1983)



Directed by:Uli Lommel

Cast: Suzanna LoveRobert Walker Jr.Jeff Winchester

Decent neo-noiresque, sexual thriller with Brian De Palma overtones written all over it, Olivia is a convincing entry by the largely hit n’ miss prolific madman of a director that Uli Lommel was.

A young girl witnesses the murder of her prostitute mother by a client, and later becomes a hooker herself in order to seek revenge. An American engineer in London, who is helping to dismantle the London Bridge to be transported to Arizona, strikes up an acquaintanceship with the aforementioned young girl. Several years later he happens to be at the bridge’s new location and sees the woman again–but this time she’s a real estate agent there, doesn’t have a British accent and doesn’t recognize him.

Olivia that was also released under a bucketload of other titles is one of the few movies that Lommel and his then wife and muse Suzanna Love financed and churned out. In all seriousness the couple must receive credit for coming up with cool films like this one, Boogeyman and the Devonsville terror.

Olivia features a decent performance by Love, some moody noire cinematography in its first British half and a mesmerizing feel in its second American part of the plot, this is an interesting juxtaposition but it feels somehow disjointed, however the plot is serviceable , just try not to question the motives of the characters , for Lommel comes with some really head scratching stuff after the storyline moves to American soil.

All in all, this film is a successful slow burning erotic thriller with nice sleazy overtones that will please fans of the genre.

Τα καταφέρνει ικανοποιητικά ο Ούλι Λόμμελ σε τούτο το βραδύκαυστο ατμοσφαιρικό ερωτικό θρίλερ με τη μούσα του Σουζάνα Λοβ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η εικοσάχρονη Ολίβια έχει στοιβάξει μπόλικους σκελετούς στη ντουλάπα της αφού έγινε μάρτυς της δολοφονίας της ιεροδούλου μητέρας της από πελάτη όταν ήταν μικρό κορίτσι.Δυστυχώς η ενηλικίωση δεν άλλαξε ιδιαίτερα το σχήμα αφού η Ολίβια είναι παγιδευμένη σε έναν ανιαρό γάμο,μέχρι τη στιγμή που συνάπτει επικοινωνία με το πνεύμα της νεκρής μητρός,υποδύεται και αυτή με τη σειρά της την πεταλούδα της νύχτας και επιδίδεται σε μπαραζ δολοφονιών εκδικούμενη το χαμό της μακαρίτισσας.Η γνωριμία με αμερικανό αρχιτέκτονα θα μεταβάλλει τις ισορροπίες και η ανακάλυψη της παράνομης σχέσης από το σύζυγό της θα πυροδοτήσει δραματικότερες εξελίξεις.

Το ερωτικό τρίγωνο που στήνει ο Λόμμελ με φόντο τη γέφυρα του Λονδίνου έχει ενδιαφέρον και ατμόσφαιρα αλλά δεν προσεγγίζει εξπλοιτέησιον δυναμίτες σαν το Boogeyman. Kινείται αντιθέτως σε διακριτικά πλην sleazy μονοπάτια τύπου Ντε Πάλμα και τα καταφέρνει παρά τους περιορισμούς του προυπολογισμού. Η μεταφορά της πλοκής στην Αμερική μας το χαλάει λίγο,αλλά δεν εκτροχιάζει εντελώς την ταινία η οποία χαίρει εκτός των άλλων μιας μερακλίδικης κινηματογράφησης .

Βέβαια το στυλ που επέλεξε στο παρόν ο Λόμμελ δεν γέρασε ιδιαίτερα καλά αλλά το φιλμ εξακολουθεί να διατηρεί κάποια αξία ,ειδικότερα για τους φανς του Eurocult. Μην περιμένετε πάντως δράση υψηλών οκτανίων.



Justine de Sade

Justine de Sade(1972)

directed by:Claude Pierson

cast:Alice Arno, Yves Arcanel, Michel Bertay


“I am just a poor orphan girl…”

this is the Mantra that Therese, a beautiful but naive young girl, who finds herself being passed around from depraved pervert to depraved pervert, enduring just about every kind of sexual degradation there is  keeps on repeating .She is sent to jail by an early employer because she refuses to steal. In another scene, the man she saves from a gang of outlaws rapes her. Once again she is victimized by a sodomitical pair when she won’t help them kill one of their aunts. Despite her trials and tribulations Therese has the futile hope that some kind stranger will eventually help her.But this is not bound to happen ,as lightning strikes.

Dated but quite graphic and accurate depiction of the Sade story by Claude Pierson,who however does not seem to want to surpass the softcore conventions and trappings ,hence we have to deal with a merry and silly softcore sense of aesthetics and narrative.Some would argue that this fortunately happens for a good reason , because had it been more realistic,this film would perhaps be too hard for anyone to stomach.

Imagine that there are people that find this piece of cinematography disturbing anyway.Well it’s not so, since it is filmed in the most unrealistic way possible,in a softcore manner,built to titillate and to provoke the Seventies cinema audience.Nonetheless there is something that makes this film more authentic than other De Sade adaptations,it’s the quality of the narrative and the depiction of the depravity that feel loyal to Sade’s storytelling regardless of the softcore mannerisms.The acting in this one was also surprisingly good and the cinematography was impeccable.

Justine de Sade was a glorious victory…

Μπόμπα σόφτκορ από τη χρυσή περίοδο του είδους, τούτο εδώ παίζει τις ταινίες του Ντ’Αμάτο στα ίσια και ευτυχώς ή δυστυχώς κρατά λίγο τα φρένα πατημένα αφού ποτέ δεν δίνει την αίσθηση πως ποντάρει στα φτηνά τρυκ για να σοκάρει.Τουναντίον όλες οι “ακραίες” σκηνές δείχνουν να εξυπηρετούν την αφηγηματική λογική,την πλοκή και το πνεύμα του Σαντ κατ’επέκτασιν.

Η Τερέζ χάνει τους δικούς της στην τρυφερή ηλικία των 12 ετών.Έκτοτε περιφέρεται στη Γαλλική ενδοχώρα προσμένοντας κάποιον να τη βοηθήσει. Αλίμονο,η φτωχή ορφανή πέφτει από κατεργάρη σε κατεργάρη και υπομένει στοικά όλους τους πιθανούς και απίθανους σεξουαλικούς εξευτελισμούς,αρνούμενη όμως να αφήσει τη φλόγα της αγνότητας που καίει στην καρδιά της να σβήσει…

Με μια τέτοια ιστορία που βρίθει exploitation συμβολισμών και θεωρητικά αβανταδόρικης εικονοπλασίας δεν ξέρω αν θα έπρεπε να κλάψουμε ή να αναστενάξουμε με ανακούφιση που το παρόν σενάριο δεν έπεσε στα χέρια κανενός πιο ξεδιάντροπου σκηνοθέτη όπως ο Μπρούνο Ματέι. Όπως προαναφέρθηκε ο Πιερσόν έχει στο νου του πρώτα να εξυπηρετήσει την πλοκή και μετά να προκαλέσει,άρα η ταινία του παραμένει σχετικώς καλαίσθητη και νευρώδης,σχετικά πάντα με τα σοφτκορ στανταρ.

Η Άλις Αρνό και το λοιπό καστ παραδίδουν ερμηνείες έτη φωτός ανώτερες από αντίστοιχες ταινίες του είδους.Η φωτογραφία είναι να την πιείς στο ποτήρι και γενικά το παρόν είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα ενός είδους που δύσκολα ικανοποιεί και εύκολα απογοητεύει.


Confessions of a Lesbos Honey


Confessions of a Lesbos Honey (1975) aka “Μέλι το κορμί της”

directed by:Ilias Mylonakos

cast: Tina Spathi, Magda Makri, Antonis Liotsis

Standard Seventies sexploitation fare the Greek way by the prolific Ilias Mylonakos.This one is straightforward Erotica based on a trivial plot and is missing the horror or the extra sleaze twist but is still  worth the price of admission due to the bewitching presence of the ever magnificent Tina Spathi.

After the death of her wealthy father, Marina learns that her entire fortune is lost. Pavlos is an old family friend who offers to help. He is in love with Marina but she rejects him for her father’s secretary.

While “Confessions of a Lesbos honey” is basic sexploitation based on homoerotic/lesbian shenanigans ,its melodramatic trappings and climax differentiate it from similar European productions of that period,f.e the works of Joe D’Amato or Jess Franco.Of course it is understandable that Greece was at that time exiting a seven year long dictatorship governed period  and had a lot of catching up to do when it comes to lowest common denominator explotation storylines.That particular period of Mylonakos,despite being productive was still tied in one way or another to the traditional plot exposition techniques of the commercial Greek cinema.So this film can be seen as a Greek styled erotic drama with lots of gratuitous nudity.There is no sleaze to be found here,this is no “Emmanuelle in America” or “La Bete” but there is a decisive factor that makes this film entertaining…the bewitching,breathtaking and bewildering presence of Tina Spathi. Spathi was a perfect fit for that sort of movies, her body language in particular.There was something extremely characteristic about her glance for example.She could alternate easily between angry/callous and lustful look with such ease,of course Spathi was smoking hot and she could easily have become an international queen of Erotica if she had the right connections. However she didn’t do half bad as she appeared in 25 films in a career that spanned only two years.

Archivists of Greek erotica and Euro Sexploitation enthusiasts could possibly enjoy this film. However Mylonakos’ picture is rare and will take a while for someone to track down.

Ένας από τους στυλοβάτες του Ελληνικού ερωτικού κινηματογράφου με έτερους συνοδοιπόρους στο κουρμπέτι ονόματα σαν τους Όμηρο Ευστρατιάδη και Παύλο Παρασχάκη,ο παραγωγικότατος  Ηλίας Μυλωνάκος στιγμάτισε με την κινηματογραφική του δουλειά το Ελληνικό sexploitation κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70 καθώς και το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’80 ,πρίν στραφεί στο είδος των βιντεοκωμωδιών που μεσουράνησε στην Ελλάδα με την έκρηξη του Βίντεο.

Σήμερα εξετάζουμε μιά από τις χαρακτηριστικότερες  δουλειές της Ελληνικής ερωτικής περιόδου του Μυλωνάκου, δουλειά που κυκλοφόρησε πριν τον ανακαλύψουν οι Γερμανοί της Αtlas film,οι οποίοι και διένειμαν εκτεταμένα το έργο του Μυλωνάκου στο εξωτερικό από το ’78 και μετά.

Κόρη ευκατάστατου μεγαλοαστού(Μακρή) μαθαίνει μετά το θάνατο του πατρός της πως έχει μείνει στον άσο. Ευσταλής νέος από τον κύκλο της οικογενείας προσπαθεί να τη στηρίξει με κάθε τρόπο αλλά η Μαρίνα (η κόρη ντε) του αποκαλύπτει την τραγική της  ιστορία, καθώς διατηρούσε ερωτική σχέση  με την ιδιαιτέρα του πατέρα της την Έλλη (Σπάθη) . Δυστυχώς το τέλος της ιστορίας φέρνει ακόμα μια τραγωδία.

Η ομάδα Μυλωνάκου-Καραβίδογλου(φωτογραφία)-Φουρνιστάκη(γενικών καθηκόντων) τα πάει αρκετά καλά τηρουμένων των αναλογιών και προσφέρει άφθονες ποσότητες γυμνού στο σεξουαλικά πεινασμένο Ελληνικό κοινό της δεκαετίας του ’70, αλλά κινείται παντελώς διεκπεραιωτικά στο αφηγηματικό κομμάτι,κομίζοντας μια ταινία που είναι κατα βάση ένα μελόδραμα με πολύ (καλαίσθητο) γυμνό . Φυσικά κρίνοντας από το χωροχρόνο του Ελληνικού κινηματογράφου της εποχής δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε περισσότερα. Οφείλουμε να κατανοήσουμε οτι η ταινία κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά την πτώση της Χούντας. Κατά συνέπεια και παρά το γεγονός πως ο Μυλωνάκος φιλμάρει μια ταινία με θέμα το λεσβιακό έρωτα, η σχετικά σεμνότυφη ,σε σύγκριση με τα αντίστοιχα Ευρωπαικά φιλμ της εποχής,απεικόνιση που επιχειρεί και τα αφηγηματικά μοτίβα που χρησιμοποιεί δεν απέχουν παρασάγγας από τα μοτίβα του Ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου της εποχής,με λίγα λόγια παντελής έλλειψη ρεαλισμού…

Στους Έλληνες σκηνοθέτες ταινιών είδους της εποχής αρκούσαν τα λίγα,που να τρέχουμε να προβοκάρουμε τώρα…Λίγο ο πήχης του κοινού που βρισκόταν πολύ χαμηλά,έχοντας να κάνει εις το διηνεκές με τα σενάρια χαλκομανίες της Φίνος Φίλμς, λίγο το κινηματογραφικά απαίδευτον του Έλληνος,που καταλήγουμε? Δώστε (σοφτ) τσόντα στο λαό ! Τουλάχιστον το “Μέλι το κορμί της” δεν έχει σκηνή στα μπουζούκια…

Φυσικά και ο Μυλωνάκος δεν ήταν Μπόροβτσικ αλλά και η Σπάθη δεν έμοιαζε με καμία άλλη στο εξωτερικό. Καλά ακούσατε, η παρουσία της πανέμορφης και αισθησιακότατης Τίνας Σπάθη εκτοξεύει το παρόν τουλάχιστον πέντε επίπεδα πιό πάνω από εκεί που κανονικά θα έπρεπε να βρίσκεται.Η γλώσσα του σώματος της συγκεκριμένης γυναίκας είναι το κάτι άλλο και ο τρόπος που κοιτάζει η Σπάθη είναι επίσης μοναδικός.Αυτά τα μάτια μπορούν να αποπνέουν ερωτισμό,σκληρότητα και τρυφερότητα μαζί και το καλλίγραμμο κορμί της εμβληματικής αυτής γυναίκας μπορεί να κάνει τη γη να σκιστεί στα δύο.Η μάγδα Μακρή παρότι έχει φάει γκολ από τα αποδυτήρια τα πάει επίσης αρκετά καλά .

Οι φανς του Κάλτ Ελληνικού κινηματογράφου και οι συλλέκτες του Ευρωπαικού ερωτικού σινεμά μάλλον θα το απολαύσουν.

Jess Franco Marathon Summer edition

…Σήμερον το τσαρδί μας προβάλει ούτε ένα ,ούτε δύο ,αλλά τέσσερα έργα Σεξ , φτιαγμένα με πολύ μεράκι από τον Πατριάρχη του Ισπανικού καλτ, τον Τιτάνα,τον αείμνηστο Τζες Φράνκο.Ο γράφων έβαλε και αυτός πολύ μεράκι με τη σειρά του στο αφιέρωμα Φράνκο που ακολουθεί. Ελπίζω να αποτελέσει έναυσμα ώστε να ανακαλύψει περισότερος κόσμος το έργο ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες B-movies στο γαλαξία… παρακαλώ όπως απενεργοποιήσατε τα κινητά σας τηλέφωνα,θα τα πούμε ύστερα στο φουαγιέ…

Φρανκοθώνιος 2016


A Virgin among the living dead (1973)

Directed by:Jess Franco

Cast: Christina von Blanc, Britt Nichols, Rosa Palomar, Howard Vernon, Jess Franco

An excellent metaphor  for  resignation and longing for death by Jess Franco. Shot right after Soledad Miranda’s tragic car accident albeit untimely demise, this very dark and dreamlike  nightmare in celluloid  was a way of consolation for Franco who had lost his muse and a very dear friend and is one of the crown jewels and biggest achievements in Franco’s very hit n’ miss career.

A girl arrives from London to visit her estranged relatives in a remote castle for the reading of her father’s will. After a while she discovers that they are all in fact dead and her decision to live with them turns into a nightmare. Unable to leave she’s drawn into a macabre underworld through visions of nude satanic rituals and her own impending sacrifice. She later learns that the Queen of the Night has claimed her father’s eternal soul because he had committed suicide.

Try as they might , the people in Eurocine didn’t manage to tarnish the legacy of this movie . The infamous 1981 re-cut of the film which features a zombie sequence filmed by Jean Rollin has now been abandoned in favour of a classic 1971 director’s cut .

After watching both cuts ,I am obliged to admit that Franco’s cut feels more complete . Other than that “A virgin among the living dead” is a very atmospheric and mesmerizing behemoth of a film which clearly proves how many things Franco could create/achieve even when being restricted by miniscule budgets.

The presence of Franco regulars like Howard Vernon ,Britt Nichols and the adequate performance by Christina Von Blanc make this film even more memorable and successful.

If you are a Franco/Eurocult fan then this one is a mandatory addition to your collection.

…τώρα μπορούμε όλοι εμείς του ίδιου αίματος να ζήσουμε μαζί, ποτέ ξανά περιπλανώμενοι αλλά βυθισμένοι μέσα στα νερά της Στυγός…

Ή κάτι τέτοιο αφηγείται  με άτονη φωνή ο Χάουαρντ Βέρνον στο τέλος του ονειρικού, πεσιμιστικού διαμαντιού του Τζες Φράνκο. Το “A virgin among the living dead” είναι η ταινία που γύρισε ο Φράνκο για να ξεπεράσει τη θλίψη του για το χαμό της υπέροχης Σολεδάδ Μιράντα, δικαίως λοιπόν το παρόν είναι ένα μοναδικό γεγονός στη φιλμογραφία του συγκεκριμένου δημιουργού και βρίθει ατμόσφαιρας ενώ χαρακτηρίζεται από ένα αίσθημα παραίτησης και από μια σχεδόν παράλογη επιθυμία για το θάνατο.

Η αφαιρετική πλοκή, κατακερματισμένη από παραληρηματικές σκηνές σεξ και τρόμου είναι προσχηματική αλλά η μακάβρια ατμόσφαιρα που στήνει ο μακαρίτης θείος Τζες εκτοξεύει το «Μια παρθένα για τους ζωντανούς νεκρούς» στο Πάνθεον των κινηματογραφικών δημιουργιών του Ισπανού πατριάρχη του exploitation.

Ενδιαφέρον έχει να σημειώσουμε πως η ταινία έχει κυκλοφορήσει σε αρκετές μορφές ,μέχρι και με inserts σκληρού πορνό. Ο γράφων είχε  δει πριν από αρκετά φεγγάρια  το cut της Eurocine από το σωτήριο έτος 1981. Εκείνη την περίοδο η Γαλλική εταιρεία είχε επανακυκλοφορήσει την ταινία σαν καθαρό Zombie horror και είχε προσθέσει περίπου 13 λεπτά υλικού με ζόμπις να καταδιώκουν την Κριστίνα Φον Μπλάνκ , τα σχετικά πλάνα τα είχε γυρίσει ο Ζαν Ρολέν και δυστυχώς κατακερματίζουν τον ήδη ονειρικό αφηγηματικό χαρακτήρα του φιλμ. Κρίμα που αυτή η έκδοση ήταν η πιο διαδεδομένη στη χώρα μας αφού είχε κυκλοφορήσει σε βιντεοκασέτα από την Alligator video .Tέλος πάντων οι εκδόσεις που κυκλοφορούν πλέον σε dvd περιέχουν το διάρκειας 75 λεπτών αυθεντικό cut της ταινίας ,το οποίο κυκλοφόρησε το 1973 και το οποίο είναι υπέροχο.

Όπως έχει ήδη γίνει αντιληπτό πρόκειται για μια ταινία η οποία πατάει περισσότερο στο οπτικό της μέρος παρά στην πρόζα, παρόλα αυτά οι ερμηνείες των Christina Von Blank ,Britt Nichols (θεάρα!) και Howard Vernon είναι πολύ καλές για τα δεδομένα των ταινιών του Φράνκο και προσθέτουν ακόμα περισσότερο στο καταπληκτικό τελικό αποτέλεσμα.

Αν σας αρέσει έστω και ένα ψήγμα του σινεμά του Φράνκο τότε επιβάλλεται να δείτε αυτήν την ταινία.

Lorna the Exorcist (1974) aka “Les possédées du diable”

Directed by: Jess Franco

Cast: Pamela Stanford, Lina Romay, Howard Vernon, Guy Delorme

Another steamy sexual nightmare by Franco coming from his  best era.

A man is tormented by an ex-lover, Lorna, who is some kind of witch. She has a strange power over a number of women in the film, including the man’s daughter, Linda.

Lorna the Exorcist is another triumph from Franco. Set in a modernist resort full of cubic and pyramid like buildings,  the film slowly but surely builds an atmosphere that is dark and gloomy ,but not in the same poetic manner as in “A virgin among the living dead” . In Lorna… Franco explores the darkness of the human sexuality, the shenanigans of infidelity and betrayal  between  sexual partners ,incestuous lust for one’s own offspring ,  as well as the human need to own physically or mentally the sexual partner or to belong to a sexual partner. The context of the film is however conveyed by a storyline that deals with witchcraft and possession.

All of the aforementioned subject matters had already been employed by Franco ad nauseam ,yet they remain  highly effective ,  particularly as integral parts of this picture’s context ,I dare to say that the contents of Lorna the exorcist are at moments disturbing .

Kudos must be given to Pamela Stanford and Lina Romay for their steamy performance and of course to Franco for being such a daring director who never hesitated to push the envelope in terms of perversion and sexually charged imagery .

One of the most successful  Seventies entries by the our beloved Spaniard.

Άλλος ένας Σέβεντις  εφιάλτης του Φράνκο πλημμυρισμένος από σχεδόν πορνογραφικό Σεξ, ιδιότυπη ψυχεδέλεια , αποχρώσεις τρόμου και κιτς φουτουριστική αισθητική.

Άβουλος αστός διατάσσεται από την πρώην ερωμένη του Λόρνα να μεταβεί  μαζί με τη γυναίκα του και τη δεκαοκτάχρονη κόρη του σε μεταμοντέρνο θέρετρο . Εκεί θα αποδειχτεί πως η διαβολική Λόρνα πάντα παίρνει αυτά που της υπόσχονται  .Όσον αφορά το μέλλον της μεγαλοαστικής οικογένειας, αυτό διαγράφεται μάλλον αβέβαιο ,εκτός από αυτό της δεκαοκτάχρονης Λίντα, η οποία δείχνει να παραλαμβάνει τη σκυτάλη της ευγενούς τέχνης του ψυχικού Βαμπιρισμού από την πνευματική της μητέρα, Λόρνα.

Σκηνές λεσβιακού σεξ και οράματα φρικτών μελλούμενων αποσβολώνουν το θεατή ,καθώς οι μούσες του θείου Τζες,  Πάμελα Στάνφορντ και Λίνα Ρομέυ βγάζουν φωτιές. Όσον αφορά τη δύσμοιρη Jacqueline Laurent ,η συγκεκριμένη ηθοποιός υφίσταται τα πάνδεινα από τον αδιάφορο  σύζυγό της στην ταινία ,Guy Delorme ,ενώ στην κλασική σκηνή του φιλμ γινόμαστε μάρτυρες της συμπλοκής, για να το θέσουμε κομψά,  της δύστυχης ηθοποιού με μια ντουζίνα καβούρια…όχι καβούρια στην τσέπη, κυριολεκτώ…ΚΑΒΟΥΡΙΑ!!!

Το Lorna the Exorcist φέρει όλα τα κλασσικά γνωρίσματα του Φράνκο της δεκαετίας του 70 και αποτελεί ισχυρό Sexploitation τεμάχιο, το οποίο παρά τις κάποιες κοιλιές του και την εμμονή στις σκηνές γυμνού και Σεξ δεν  θα απογοητεύσει τους φανς  του Ισπανού πατριάρχη του Sleaze.

Σεναριακά μην περιμένετε ευφάνταστους διαλόγους  , αφού ως γνωστόν τα σενάρια του μακαρίτη ήταν δεν ήταν τριάντα σελίδες το καθένα, παρόλα αυτά το παρόν μπορεί να καταχωρηθεί στο Ανφάν γκατέ της φιλμογραφίας του σκηνοθέτη που μας προσέφερε 199 παραπάνω  λόγους να αγαπήσουμε το Σινεμά.

Eugenie DeSade (1973)

Directed by:Jess Franco

Cast:Paul Μüller,Soledad Miranda,Jess Franco

Loose but effective De Sade adaptation by Franco ,featuring the great , late Soledad Miranda. Well, Eugenie is not so accomplished like the Soledad Miranda/Franco  triumph which is “Vampyros Lesbos” and at moments might feel like textbook Franco. Still it carries lots of substance and is another statement of artistic integrity by Franco.

Eugenie, a beautiful but shy young girl, lives with her stepfather, a famous writer specializing in stories of erotica. One day she happens to read one of his “erotic” books and its power so affects her that begins to find herself sexually attracted to her stepfather. He notices this, and eventually brings her into his dark world of sexual perversion and murder. Together they start pursuing the perfect crime, which will result in a series of gruesome murders . Things however become sketchy when another Writer Attila Tanner becomes increasingly interested in the couple’s activities and even sketchier when Eugenie falls for a young musician.

“Eugenie” a French/German co-production with a script penned by Jess Franco’s first wife, Nicole Guettard is more accomplished than usual in terms of narrative ,it also has a pretty brisk pace for Franco’s standards and is blessed with a superb cinematography ,courtesy of Manuel Merino.

Other than the fairly solid technical outcome , the story emphasizes on the perils of desire, the pursue of lust and completion through sadism and violence . Paul Müller and Soledad Miranda know there is no turning back once they commit themselves to their masterplan  . Eventually , sexual desire is proved to be an extremely bitter pill to swallow and both Μüller and Miranda meet their Nemesis.

If you love Seventies Franco there is nothing to dislike here.

Μεγάλο μπέρδεμα οι «Ευγενίες» του Φράνκο . Δύο στον αριθμό, τα φιλμ που σκηνοθέτησε ο μέγας Ισπανός και που πραγματεύονται τρόπον τινά τη «Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ», εδώ έχουμε να κάνουμε με την ταινία του 73 στην οποία πρωταγωνιστεί η πρόωρα χαμένη Σολεδάδ Μιράντα , η οποία φυσικά στο παρόν παίρνει το έργο επ’ώμου και μαγνητίζει όπως πάντα.

Το φιλμ ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής έκφυλου συγγραφέα και της κόρης του ,οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχή αναζήτηση της σαδιστικής ηδονής σκορπίζοντας τον όλεθρο στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες μεταξύ άλλων.

Ατμοσφαιρικό και λειτουργικό το παρόν ,φέρει τα γνωστά  χαρακτηριστικά του Σέβεντις σινεμά του θείου Τζες. Όπερ , εκτεταμένη χρήση ζουμ ιν, ζουμαρισμένο out of focus γενικό σε αντικείμενο ή τοπίο το οποίο έπειτα καταλήγει σε κοντινό πλάνο κάποιου ηθοποιού, εμφατική χρήση του location που έχει ως αποτέλεσμα καρτποσταλικές συνθέσεις (βλέπε Γαλλική Σεκάνς και Αλεξάντερπλατς Σεκάνς),εμφατική χρήση του μουσικού σάουντρακ για δημιουργία ψυχεδελικής λάουντζ ατμόσφαιρας και πάρα πολύ μεγάλη έμφαση στο στοιχείου του ερωτισμού ο οποίος απεικονίζεται αποκλειστικά μέσα από το ηδονοβλεπτικό       φιλμάρισμα του γυμνού γυναικείου κορμιού , μοναδική εξαίρεση εδώ η πίσω πλευρά του Paul Müller την οποία αναγκαζόμαστε να υποστούμε ,κάτι το οποίο ούτε ερωτισμό κομίζει, ούτε απαραίτητο ήταν .

Κατά γενική ομολογία το σενάριο της Nicole Guettard ,πρώτης συζύγου του Φράνκο, είναι πιο δουλεμένο από ότι συνήθως στο παρόν, ενώ ενδιαφέρον twist για το συνήθως γραμμικό σινεμά του Φράνκο αποτελεί το γεγονός πως η ιστορία αποδίδεται με τη μορφή αφήγησης από τη Σολεδάδ Μιράντα.

Τρία καλά Φράνκο στη σειρά είναι μάχιμο σερί, φτου μην το ματιάσουμε…

Nightmares come at night (1972)

Directed by:Jess Franco

Cast:Diana Lorys,Jack Taylor,Paul Μüller,Soledad Miranda,Colette Giacobine

In Zagreb, the striper Anna de Istria works in a sleazy cabaret. She is seduced by the blonde Cynthia Robins that invites her to move to her house. Ana is disturbed by nightmares, where she kills a man with a spear, and Cynthia calls Dr. Paul Lucas to treat Ana. Meanwhile, a couple that lives in the house next door spies the movement in Cynthia’s house.

Another Jess Franco  film that tries to blend the world of dreams/subconscious with reality. This time he is preoccupied with nightmares and he also throws in the mix a not so unpredictable treason twist lifted from “les Diaboliques”.  However the film is mostly an exercise in tedium despite Franco using super 8 camera for the dream sequences. I admit that this was a nice touch of experimental cinema. But the overall narrative feels rather half-hearted and undercooked this time.

So ,does “Nightmares come at night” unfortunately. While it is not the bottom of the barrel for uncle Jess ,still he delivered way better films at that time.

… κι όμως το ματιάσαμε…

Το Nightmares come at night έχει όλα τα φόντα να διαπρέψει, αλλά δυστυχώς η αδύναμη ετούτη τη φορά πλοκή, προδίδει τις ενδιαφέρουσες μέσα στον πειραματισμό τους κινηματογραφικές διαθέσεις του Φράνκο. Το γεγονός πως ο Ισπανός σκηνοθέτης ένωσε δύο ανολοκλήρωτες ταινίες του και δημιούργησε αυτήν εδώ σίγουρα δημιουργεί αφηγηματικά προβλήματα τα οποία θα αναλύσουμε παρακάτω.

Στρίπερ με εκρηκτικές καμπύλες (Diana Lorys) πείθεται από μυστηριώδη ξανθιά να εγκατασταθεί στη Βίλλα της με την πρόφαση πως θα βοηθηθεί κατ’αυτόν τον τρόπο η καριέρα της . Η στρίπερ Άννα αρχίζει να βασανίζεται από εφιάλτες  κατά τη διάρκεια των οποίων βλέπει  τον εαυτό της να βασανίζεται σεξουαλικά και να σκοτώνει έναν άνδρα με λόγχη. Για να αποφευχθούν τα χειρότερα η ξανθιά Σύνθια αναθέτει στο Δόκτωρα Πωλ Λούκας τη θεραπεία της Άννας .Στο τέλος αποδεικνύεται πως όλα αυτά ήταν μια καλοστημένη πλεκτάνη.

Ο Φράνκο δυστυχώς αδυνατεί να στήσει μια αξιοπρεπή πλοκή στο παρόν και την ταινία μονοπωλούν οι συζητήσεις της Άννας με το θεράποντα Ιατρό της. Η παράλληλη πλοκή ,παρμένη από πλάνα μιας  ανολοκλήρωτης  ταινίας του Φράνκο με τη Σολεδάδ Μιράντα ,που απεικονίζει ένα ζευγάρι χίππηδων να ονειρεύεται πως θα βάλει χέρι στα λεφτά της ξανθιάς  κατακερματίζει τον ήδη προβληματικό ρυθμό , ενώ δεν συνδέεται ποτέ ικανοποιητικά με την κυρίως πλοκή ,Αναμφισβήτητα τα μόνα πράγματα που καταστούν την ταινία αμυδρά ελκυστική είναι το φινάλε το οποίο είναι σηκωμένο από το Les Diaboliques και η αρκετά πειραματική κινηματογράφηση  των σεκάνς των ονείρων με κάμερα super 8 από το Φράνκο.

Η ταινία παρά τις αδυναμίες της  δεν είναι επ’ουδενί για τα μπάζα ,παρόλα αυτά ο Ισπανός ,ο οποίος εκείνη την περίοδο γύριζε το ένα φιλμ μετά το άλλο , μας έχει δώσει πολύ καλύτερα δείγματα γραφής.

The Fourth Man

The Fourth Man (1983)

directed by:Paul Verhoeven

Jeroen Krabbé, Renée Soutendijk, Thom Hoffman

The morbid Catholic writer Gerard Reve who is bisexual, alcoholic and has frequent visions of death is invited to give a lecture in the literature club of Vlissingen. While in the railway station in Amsterdam, he feels attracted to a handsome man who embarks on another train. Gerard is introduced to the treasurer of the club and beautician Christine Halsslag, a wealthy widow who owns the Sphinx beauty shop, and they engage in a one night stand. On the next morning, Gerard sees the picture of Christine’s boyfriend Herman and recognizes him as the man he saw in the train station. He urges her to bring Herman to her house to spend a couple of days together, but with the secret intention of seducing the man. Christine travels to Köln to bring her boyfriend and Gerard stays alone in her house. He drinks whiskey and snoops through her safe, finding three film reels with names of men; he decides to watch the footage and discovers that Christine had married thrice and that the reels are named after their deceased husbands, all of whom died in tragic ways. Will Gerard be the fourth man?

Charged,provocative and graphic visual poetry by Paul Verhoeven. A true and complete cinematic experience.

The Fourth man effortlessly encapsulates the viewer in a world of sex,death and religion ,playfully depicts seemingly trivial and unimportant things only to be later proven important even crucial for Gerard Reve,the titualar or maybe not ,fourth man.

Extremely important for the success of this film are :The great script, which is full of nuances and little details. Little facets of the story that are thoroughly explored by Verhoeven. An excellent cinematography by Jan De Bont ,with visual compositions that are wonderfully lit and teeming with symbolisms . Yes the visuals in this compel the viewer with their sheer power . Furthermore ,the performances by Krabbe and Soutendijk are marvellous and last but not least the film score is pure brilliance.

The Fourth man is an essential viewing for each and every cinephile that wants to be immersed in dark and provocative films and is quintessential film making. One of the best movies I have watched in the last couple of years, Verhoven’s film deserves a ton of praise…

Βερχόφεν με τα φρένα σπασμένα έχουμε σήμερα.Από τη θεική Ολλανδική περίοδου του υπέροχου προβοκάτορα Πώλ, σας παρουσίαζουμε μια ταινία την οποία μάλλον θα ξαναδώ σύντομα και για την οποία πιθανώς να μην αρκεί το λεξιλόγιο μου ώστε να την επαινέσω αρκετά.Ναι! Τόσο καλή ταινία είναι το “Ο τέταρτος άνθρωπος” , μάλλον το πιο τιμημένο Ευρώ που ξόδεψα ποτέ στη ζωή μου ,ένας αληθινος εικονοπλαστικός Τρας κολοσσός.

Θα με ρωτήσετε μα γιατί Τρας Κύριε Σκουάλο? Καθαρά λόγω της θεματικής της ταινίας .Η ταινία δεν κατατάσσεται στον arthouse κινηματογράφο διότι ο Βερχόφεν δεν δείχνει να νοιάζεται ιδιαίτερα για την ανθρωπογεωγραφία των ταινίων του , ούτε δείχνει να τον αφορά η φιλοσοφική δυναμική του κινηματογραφικού μέσου. Η ταινία διάολε, πραγματεύεται την ιστορία αλκοολικού ,αμφισεξουαλικού , καθολικού συγγραφέα ο οποίος βλέπει συνεχώς οράματα σχετικά με το σεξ, το θάνατο και το Θείο , η ταινία έχει gore , έχει ανδρικό και γυναικείο γυμνό … αλλά οι υπέροχες συνθέσεις του σκηνοθέτη ,η δύναμη που φέρουν αυτές οι εικόνες,που άλλοτε υπαινίσσονται και αλλοτε σοκάρουν , οι πανέξυπνοι συμβολισμοί , η πανέμορφη Αρτζεντοειδής φωτογραφία του Jan de Bont  ,το όμορφο σάουντρακ και οι ερμηνείες ράπισμα από τους Γέρουν Κράμπε και Ρενέ Σάουτενντάικ καθιστούν αυτήν την ταινία βάλσαμο για τον αμφιβληστροειδή.ένα προκλητικό κινηματογραφικό ποίημα το οποίο προβοκάρει και  καθηλώνει

Δικαίως μετά από αυτό εδώ ο Βερχόφεν πήγε Χόλυγουντ, αλλά τόυτο εδώ κάνει το “Βασικό Ένστικτο” να ωχριά.

Δείτε το όπως και δήποτε.



Laure (1976)

directed by: Louis-Jacques Rollet-Andriane andRoberto D’Ettorre Piazzoli

cast:Annie Belle,Al Cliver , Orso Maria Guerrini, Emmanuelle Arsan

Visually compelling , mesmerizingly atmospheric but bloated with pseudophilosophical drivel and consequently dated , “Forever Emmanuelle” tries hard to be the most accomplished erotica film but trips on its pomposity and falls on its knees…

At an institute in Manila, researchers and eco-tourists trade stories about the Mara tribe, who live on a remote island and have an annual festival of rebirth in which some of the tribe forget who they are and begin again. Laure is the daughter of the institute’s director; she’s a free spirit who has captured the fancy of Nicola, a European photographer. After a courtship in which the voyeuristic Nick indulges Laure’s exhibitionism and sexual freedom, they set off for Mara land with Gualtier, an anthropologist, and his philosophical lover, Myrte. As they approach the Mara on the night of rebirth, who of the group will actually join the tribe to begin life anew?

The fact that this production was a messed up affair is probably a well known fact and has probably contributed to the overall status of the film.Let’s summarize briefly some of the background of this particular flick. Emmanuelle Arsan the author the Emmanuelle book itself ,penned a unique script for this particular film and was cast for the role of Myrte. The infamous Linda Lovelace was also cast for a role on this one but she declined after becoming a Newborn Christian totally condemning her past.Fortunately the smoking hot Annie Belle (Velluto Nero) stepped in and the whole production carried on.The Eurocult cinema stalwart Al Cliver ,who was at the time Belle’s boyfriend,was also cast and has a major role in the film.

Try as she might,Belle and her scorching sexuality cannot save the film,which often times borders with boredom. The expedition plot is underplayed and the Sexual freedom/swinging philosophy part of the plot is overplayed. Well yes, the Seventies was the era of sexual liberation and female emancipation but this doesn’t necessarily  mean that a movie that deals with such an agenda can be successful and that is the major downside of the film ,it’s excessively talky and the subject matter is for the most part uninteresting .Little care was also given to the development of the characters and this is a shame because there are only four or five of them in the film.More developed characters could probably enhance the tension element of the film but alas this is not the case here.

So,Laure  unfortunately has very little substance as a film  but is however not a trainwreck.The production and the cinematography is lush.Belle is a bombshell and last but not least the film score is  very nice and loungey  and is very fitting to this movie.

Laure is by no means a great movie but suits perfectly a mesmerising Summer noon or afternoon and will at least visually please the viewer.

Vampire at Midnight (1988)


Vampire at Midnight (1988)

directed by:Gregory McClatchy

cast:Jason WilliamsGustav VintasLesley Milne

Τρελό φέσι από τη Skouras films.Στυλιζαρισμένο όσο δεν πάει,καλογυρισμένο,αλλά φέσι του κερατά,που κουβαλάει όλα οσα λατρέψαμε και μισήσαμε ταυτοχρόνως στα 80ies.

Υπνωτιστής Βαμπίρ με Ανατολικοευρωπαική προφορά ξεπαστρεύει όμορφες παρουσίες στο Λος ‘Αντζελες μέχρι που μπαίνει στο στόχαστρο του σκληρού επιθεωρητή Σάττερ.

Ώρες-ώρες έχει φάση αυτός ο τεκές,ειδικά στην αρχή και στο τέλος του,αλλά αυτή η μίξη crime με horror κάθεται λίγο βαριά στο στομάχι,κυρίως λόγω των φτηνιάρικων ψευτοαστυνομικής φύσης συμβάσεων.Ο ρυθμός του φίλμ είναι βαθιά προβληματικός,αλλά το σκουπιδοφινάλε λυτρώνει.Το κάστ είναι για τα πανηγύρια,με μαγαλύτερο αγγούρι τον jason Williams,αλλά ο Gustav Vintas έχει γούστο ως μοντέρνο Βαμπίρ.Η φωτογραφία είναι ψαρωτική,ειδικά σε ορισμένες ατμοσφαιρικές σεκάνς,αλλά η σκηνοθεσία παρά την εμμονή στο στυλιζάρισμα,διακατέχεται,στο σύνολό της, από μια τηλεοπτική αισθητική.

Δεν ξέρω που να γείρω την πλάστιγγα με αυτό εδω.Καλό δεν είναι σε καμία των περιπτώσεων,αλλά δεν είναι και εντελώς για πέταμα.Ας είναι…

Πάντως ως προσθήκη στη Βαμπιρική μυθολογία μόνο απαρατήρητη δεν περνάει…

Already nine corpses left behind a mysterious killer, whom the press dubbed the Vampire, and the Los Angeles police still have no leads in the case. And once detective Sutter a call from a stand-up comedian called Lee Keller and claims to know the criminal.Soon he ends up dead as well.Will the vampiric killing spree continue?

A pain to sit through but with a distinct aroma of the ,oh so mighty ,80ies  and  a well crafted final reel, “Vampire at Midnight” is a well made banality or an interesting bore if you prefer,an atmospheric, yet trashy pop videoclip with some ambiguous qualities.I shit you not,even Gustav Vintas ,the titular vampire,had starred in a Madonna video back in the day.

Some scenes are pretty atmospheric and Vintas gives the performance of his life,but other than the aforementioned factors the film is an interesting idea executed in a mostly uninteresting way.The photography if delightful though,especially in the more gimmicky,dark,video-clip oriented parts of the movie


The bad news is that this film is mostly a drag.The movie starts with verve,but the 40 min. mark signals the point when the  plot starts moving in an excruciatingly sluggish pace.Combine the flaws of a TV movie with the omnipresent “laziness” of an average softcore flick and here you go,bingo!We have ended up with a monstrous creature:A slow moving,mullet headed,stylish horror meets dull TV crime flick,well crafted, but somehow pretentious 80ies piece of trash.Plus the vampire part-inclination of the villain is never explained.Bonus plus,the detective part is unbelievably dull.

I had a hard time making up my mind regarding this one.Well it has its  charm ,I guess,but it’s not for everyone…

Trash fans might enjoy this one.