Car Crash

carcrash

Car Crash (1981)

directed by:Antonio Margheriti (as Anthony M.Dawson)

cast:Joey Travolta, Vittorio Mezzogiorno , Ana Obregón

Γερασμένο buddy movie με εσανς από τους “Ντιουκς του Χάζαρντ” , το “Καρ Κρας- οι ατσίδες με τα κόκκινα” αποδεικνύεται άχρωμο και άοσμο.

Ο Νικ και ο Πολ, παθιασμένοι με τους αυτοκινητιστικούς αγώνες κάνουν θραύση στις διάφορες πίστες με το καινούριο αυτοκίνητό τους. Από οικονομική ανάγκη όμως δέχονται να “ρίξουν” τον επόμενο αγώνα ώστε να κερδίσει ένα στοίχημα ο Μαφιόζος Βρόνσκι. Από δω και πέρα όμως αρχίζουν οι περιπέτειές τους.

Κατά τη διάρκεια της προβολής καθίσταται προφανές οτι αυτό το family friendly ταινιάκι δράσης -λέμε τώρα…Ιταλικό είναι παιδιά, το σενάριο περιέχει χοντράδες και τυπικά σεξιστικά αστεία σε “σπασμένα” Αγγλικά- δεν είναι ένα τερέν όπου ο τιτάνας Μαργκερίτι μπορεί να ξεδιπλώσει 100% το πολύπλευρο ταλέντο του.

Δυστυχώς η ταινία κυλάει σχετικά αδιάφορα και αφήνει επίγευση ξεθυμασμένου αναψυκτικού,κάτι το οποίο εντείνεται από τις επίπεδες και εκνευριστικά κακές στα όρια του γελοίου ,ερμηνείες του καστ.

Για Ιταλολάγνους και αρχειοθέτες αποκλειστικά…

More of a shipwreck and less of a “carcrash” ,this Margheritti affair is a boring and dated buddy movie and lacks the grit and over-the-topness that could at least keep the Italophiles interested.

Paul, an ace driver and Nick, a wizard of mechanics, form a perfect team of auto racers. By winning a rigged race and he had to leave victory to a rider of a team in the pay of a mobster named Wronsky, our friends are forced to temporarily erase circuits; to escape the wrath of Wronsky.

This 1981 Italian-Spanish-Mexican action film directed by Antonio Margheriti  is unfortunately one of the lesser works of the late,great Italian craftsman and seems as if it was conceived and executed solely for the paycheck. This flick is very tedious and meanders endlessly without a significant climax. I’m sorry to say.

Some characteristic model work,a trademark of Margheritti’s approach to action film making can be seen as mildly interesting,but other than that this movie blatantly fails to maintain the viewer’s attention.

Deep Blood

deepblood

Deep Blood (1990)

directed by: Raffaele Donato (as Raf Donato), Joe D’Amato (uncredited)

cast:Frank Baroni, Allen Cort, Keith Kelsch

Γιατί ρε Τζο μας το κανες αυτό? Αφού ακόμα και με  προυπολογισμό μια σοκοφρέτα έχεις μάθει να μεγαλουργείς…ήταν ανάγκη να βάλεις την υπογραφή σου στο χειρότερο Sharxploitation όλων των εποχών?

Το “κυνήγι του κόκκινου αίματος” σε ελληνική βιντεοκασέτα από τη Ζodiac video αποτελούσε φετίχ και ιερό δισκοπότηρο για το γράφοντα εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια,ο σχεδόν εφηβικός ενθουσιασμός μου ,όταν επιτέλους βρέθηκε κόπια της ταινίας στο προαναφερθέν φορμάτ ξεθύμανε παρ’όλα αυτά γρήγορα,όταν βρέθηκα αντιμέτωπος με τα πρώτα καρέ της ταινίας.

Ναι.τότε όλα επέστρεψαν στο μυαλό μου,θύμησες από μια εποχή μακρινή, ανακάλεσα τη σφαλιάρα που είχα φάει όταν φίλος μου είχε δείξει πως το μόνο που συμβαίνει στα πρώτα λεπτά του φιλμ είναι μια παρέα δωδεκάχρονων που ψήνει λουκάνικα σε μια παραλία που μοιάζει να έχει βγει από την εξωτική Λούτσα.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια,η ταινία είναι για σφαλιάρες,κοπιάρει το the last Shark με ακόμα πιο ξεδιάντροπο τρόπο και από το cruel Jaws και δεν έχει καν την πλάκα του δεύτερου.H πληθώρα stock footage από άλλες ταινίες δεν μπορεί να σώσει την κατασταση και οι μελοδραματισμοί της ιστορίας μας στέλνουν για ύπνο μια ώρα νωρίτερα . Πέρα από τα κλισέ και την απουσία αυθεντικά διασκεδαστικών σκηνών ,έχουμε να τα βγάλουμε πέρα και με το άθλίο soundtrack του Carlo maria Cordio το οποίο είναι παντελώς εκτός κλίματος.

Οπτικά η ταινία είναι τυπικό υποπροιόν της Filmirage και δείχνει χάλια.Μουντή και επίπεδη φωτογραφία, ανέμπνευστες συνθέσεις και γενικά σινεμάς της μιζέριας , οι δε ερμηνείες του πανάγνωστου καστ είναι εκτός τόπου και χρόνου.

άν θέλετε να δείτε μια ταινία με θέμα τους καρχαρίες , που παρ’όλα αυτά δεν έχει καν το “δικό” της καρχαρία παρά δανείζεται σκηνές από άλλα φιλμ ,ενώ μοιάζει να έχει γυριστεί στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας, τότε κοπιάστε…

εμένα η ταινία πάντως με γονάτισε…

Four boys, Miki, John, Jason and Alan, make a pact of blood to seal their bond of friendship. Ten years later, the boys reunite as young men and decide to go on a holiday together. But a killer shark ruins their plans. It attacks the beach community and kills John while he’s swimming. The three remaining friends decide to avenge John’s death and hunt the beast. Their task won’t be easy, since a legend says that the beast is an incarnation of an ancient hoodoo spirit that has taken the form of a killer shark. The boys set an underwater trap for the shark, and try to lure it into an area in which they have planted powerful explosives.

Poverty row sharxploitation without Sharks by D’Amato and Donato, “Deep Blood” is a waste of film where nothing happens,plus the coming of age and supernatural storyline elements are implausible or melodramatic and cannot convince even the most hardcore exploitation buff.

Deep Blood is the bottom of the barrel , a product of an obviously decadent era of Italian genre film making that should not be viewed by none other than the archivists of Euro trash cinema.

River of Evil

…und der Amazonas schweigt (1963)

directed by:Franz Eichhorn, Helmuth M. Backhaus

cast:Barbara Rutting, Harald Leipnitz, Oswaldo Loureiro

Susan Kerner’s father had once moved to the Amazon to explore this area in the north of Brazil. But he never returned from his journey. A reason for Susanne to go on an expedition and to clarify the disappearance of her father. In the jungle, however,she and her guide,a daredevil called Miller quickly fell into the hands of an omnipotent, despotic villain.

This man, who in all his modesty calls himself the “green Napoleon”, leads a cruel regiment as ruler over a gummiplantage. The natives are ensnared and exploited. Susan’s research reveals that the brutal exploiter is the murderer of her father. She has a number of great dangers to flee during the flight, until the murder of her father is finally atoned .

Obsolete proto-Amazon jungle exploitation shot on location,this German-Brazilian curio has aged pretty terribly and the only merit that the production team can get is that they were so daring that they actually shot this one in Brazil,which was an achievement of epic proportions in itself.

Packed with travelogue cinematography,stock footage of exotic animals and having captured a mondo like attack of Piranhas on a poor animal,”River of Evil” is a banale piece of cinema  that might not put you to sleep but it is also very unlikely that it will justify the price of admission.The screenplay offers a galore of clichees,the direction is pedestrian,the performances are dull and the score is that kind of dreadful 60ies score.

Watch it only if you are extremely interested in dissecting the grass roots of the jungle adventure and by association the roots of the cannibal horror film genres.However lower your ante and do not expect anything similat to a Lenzi Cannibal actioner,you have been warned.

Πράσινη κόλαση και πράσινα άλογα σήμερα στο μπλογκ…

Θυμάμαι ότι κάποτε είχαμε καταναλώσει φαιά ουσία μερικοί πυροβολημένοι σταυροφόροι του Τρας ώστε να καταλάβουμε εάν αυτή η “Πράσινη Κόλαση” που είχε κυκλοφορήσει σε VHS στην Ελλάδα από την υπερκάλτ Τsintas video  ήταν κάποιο χαμένο Ιταλικό κανιβαλοέπος ή έστω εάν επρόκειτο για κάποια εναλλακτική βερσιόν κάποιας αντίστοιχης ταινίας του Ρουτζέρο Ντεοντάτο. Την αρχική περισυλλογή διαδέχθηκε η λήθη μέχρι τη στιγμή που ο γράφων συναντήθηκε με αυτή την κασέτα στο βιντεοκλάμπ Seangel(R.I.P) στα κάτω Πατήσια.

Βλέποντας το φιλμ συνειδητοποίησα πως μάταια ασχοληθήκαμε τόσο εκτεταμένα με αυτό το γερασμένο jungle-action (ο θεός να το κάνει) Γερμανο-βραζιλιάνικης παραγωγής από το 1963.Σαφώς η ταινία είναι παμπάλαια και το είδος του exploitation γενικά και του jungle-action ειδικά, βρίσκονται ακόμα στα σπάργανα,πλην το παρόν φαντάζομαι πως ακόμα και στην εποχή του δεν θα είχε να κομίσει και τίποτα το ιδιαίτερο.

Ναι μεν το φιλμ είναι γυρισμένο μέσα στη ζούγκλα και όχι σε κανέναν ζωολογικό κήπο της τότε Δυτικής Γερμανίας,κάτι το οποίο φαντάζομαι πως ήταν κατόρθωμα για τα στάνταρ της εποχής, αλλά το σενάριο είναι χαλκομανία και οι ερμηνείες για τα πανηγύρια .

Τελοσπάντων ακόμα και έτσι όπως είναι,μόνο λόγω του γεγονότος ότι ουσιαστικά το παρόν  αποτελεί ένα από τα φιλμ προάγγελους του νεότερου jungle/action/exploitation κινηματογραφικού υποείδους,το River of Evil αξίζει να θεαθεί εγκυκλοπαιδικά και μόνο από τους αρχειοθέτες (παρών!) του κινηματογράφου είδους.

Road to Salina (1970)

road-to-salina

Road to Salina (1970)

Director:Georges Lautner

Stars:Mimsy Farmer, Robert Walker Jr., Ed Begley,Rita Hayworth

Jonas (Walker Jr) is on the road to Salina. He stops at a gas station/restaurant and its owner, Mara (Hayworth), is struck by his resemblance to her dead son, Rocky (Porel). He decides to stay on and meets Mara’s friend Warren (Begley) and Rocky’s sister Billie (Farmer), but dark facts are to be revealed about the death of Rocky.

Excellent & compelling little thriller by Lautner who manages to utilize all his assets to the maximum.First asset has to be the excellent storyline featuring a pretty twisted main subject and lots of jaw-dropping details.Even an incest sub plot is used with excellent results.Then the location which radiates of desolation and loneliness is also very atmospheric and last but not least the performances by the lead actors are superb.

However “Road to Salina” doesn’t deliver the goods at once.At first it strikes the viewer as a pretty common place drama film but as the plot unwinds,the atmosphere gets more impenetrable and the film manages to captivate the viewer.Mimsy Farmer easily steals the show here,as her portrayal of troubled Billie radiates of charisma.Personally I’ve never seen a more adequate performance by Farmer(More by Barbet Schroeder is a strong contender though).Rita Hayworth’s acting in this movie has a tragic quality,as she stands pretty much helpless and powerless watching the shenanigans of her children,especially Billie.Hayworth’s heroine is the epitome of loneliness and “retirement”.This was one of her last performances and the fact that a couple of years after this film she was diagnosed with Alzheimer’s disease gives an even more tragic aura to the proceedings.

The climax of the film doesn’t come as a surprise,as the story is very well put together and progresses in a very neat manner.However the inevitability of the tragic ending compels the viewer and wraps up suitably a story of some doomed if flawed and frail characters.

All in all,this movie is a great sample of some very well done film making by Lautner.It’s very 70ies looking,perhaps even dated for certain cinephiles,but if my opinion is worth anything,this is part of its charm.Trying to draw parallels between “A road to Salina” and some modern drama/thriller is a doomed-from-the-start attempt since the codes,subject matters and the worldwide cinema language has changed beyond recognition during the last couple of decades.Contemporary films seem to be rawer in their depiction of reality ,often retaining a documentary style.This is not the case with Lautner’s movie but if you fancy a trip to some Seventies nostalgia and you are an old school cinema fan, then you are in for a ride.

Γαλλικός Thriller κολοσσός με την Μίμσυ Φάρμερ να σπάει κοντέρ παραδίδοντας μια ερμηνεία ράπισμα.Η ιστορία ξεδιπλώνεται τεμπέλικα και το πρώτο μισάωρο μοιάζει με ένα καλοφτιαγμένο μεν,τυπικό δε δράμα χαρακτήρων.Αλλά όταν το φυτίλι καεί και η βόμβα σκάσει,δεν υπάρχει γυρισμός.Με μια παράλληλη πλοκή βασισμένη στην αιμομιξία να πριονίζει τις αντιστάσεις του θεατή λεπτό προς λεπτό και με τις ερμηνείες των ηθοποιών να στηρίζουν καίρια την ταινία,το τέλος έρχεται και είναι αρκούντως σκοτεινό και πεσιμιστικό,πλήν καθαρτήριο .

Ο Λωτνέρ έφτιαξε κάτι πολύ σπουδαίο εδώ πέρα.Βοηθούμενος και από τις θετικές συγκυρίες,αφού όλα στο παρόν φιλμ δουλεύουν ρολόι,έκανε μια ταινία της οποίας τα 100 λεπτά περνάνε νερό και στο τέλος σε κάνει να θέλεις κι άλλο.Η ιστορία του περιπλανώμενου ο οποίος καταλήγει να υποκαθιστά το χαμένο γιό μιας μεσόκοπης ιδιοκτήτριας ταβέρνας σε ερημική τοποθεσία είναι από μόνη της αλλόκοτη.Το τι συμβαίνει όμως όταν ο δήθεν γιός συνάπτει ερωτικές σχέσεις με τη δήθεν αδελφή του,είναι κάτι που πρέπει να το δείτε.

Πιστέψτε με…χαμένοι δε θα βγείτε…

Der Bulle & das Mädchen (1985)

der bulle

Der Bulle & das Mädchen (1985)

directed by:Peter Keglevic

cast: Jürgen Prochnow, Annette von Klier, Franz Buchrieser

Έμπνευση,έμπνευση που είσαι έμπνευση…Σε αναζητώ ψάχνοντας ταινίες από το στοκ της μνήμης μου.Εκεί που σχεδόν αναπολούσα τις παραγωγικές μου μέρες σε τούτο το μπλόγκ,ανέσυρα από κάποια γκρίζα γωνία τούτο το ταπεινό Γερμανικό 80ies krimi με τον  Jürgen Prochnow να παίζει μπαλίτσα έχοντας παρέα το συνεχώς θυμωμένο μουτράκι της φρικογκομενίτσας Annette von Klier.

“Κοπελιά που δείχνει λες και ξεπήδηξε από τη Rebound μπλέκει με κάτι φρικιά ,την καταδιώκουν και μπλέκει άθελά της στην προσωπική της ιστορία το μπάτσο του γερμανικού τίτλου,το σκληρό και ξύλινο(με απαράμιλη γερμανική κομψότητα)Jürgen Prochnow.Κάπου εκεί στα γερμανοολλανδικά σύνορα η ιστορία παίρνει τευτονικού είδους ερωτικές προεκτάσεις και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς μαλλον χειρότερα αφού η ταινία είναι αδιάφορη και δικαίως ξεχασμένη.

Το ενδιαφέρον του φιλμ είναι οτι δείχνει αρκούντως γκρίζο και μουντό και φέρνει στο θυμικό κάτι από το καλτ “Verlierer”  και κάτι ελάχιστο από την εικονογραφία του τεράστιου Uli Edel στο “Christiane F.-Wir Kinder aus Bahnhof Zoo” γεγονός το οποίο περισσότερο ταυτίζεται με τον ευρύτερο χωροχρόνο και την αισθητική του τότε γερμανικού σινεμά,παρά με τη μαεστρία του Peter Keglevic ,κατα τα άλλα,δηλαδή σεναριακά και αφηγηματικά,το παρόν έχει με το αριστούργημα του Εdel όση σχέση έχει το Παγκράτι με το Kotbusser Tor,δηλαδή μάλλον μόνο την πρέζα ή για να μην προβοκάρω τσαμπα το πόπολο,ούτε καν αυτή…αφού η βία της ταινίας καταγράφει μηδενικά ποσοστά.

Εντάξει καλές οι βόλτες στη γερμανική ενδοχώρα με βίντατζ κτηνώδες Βόλβο αλλά έχει και η υπομονή τα όριά της.

Κυκλοφόρησε στην ψωροκώσταινα κατά τα χρόνια του Πα.σο.κ ,του κρασιού, των ρόδων και του βίντεο σε Vhs με τίτλο το υπερπρωτότυπο “Το κορίτσι και ο μπάτσος”.Μπαμπουινίλα και τζατζικίλα στο φούλ,γιατί έτσι μας αρέσει.Να σημειώσω εδώ οτι είναι μια από τις ελάχιστες φορές που ο Ελληνικός βιντεοτίτλος έχει όντως σχέση με τον αυθεντικό τίτλο της ταινίας.

Οι κολλημένοι με τα 80ιζ ας μάθουν οτι στην ηχητική επένδυση της ταινίας λαμβάνουν μέρος οι Alphaville.

The ‘Bulle’ is a real tough cop. When he helps a girl being harassed by rockers she steals his car and gun in return. Wanting his stuff back, ‘Bulle’ follows the girl to the frontier of Holland where she gets caught by German border policemen. The ‘Bulle’ knocks out the policemen in order to get his gun back having to take the girl, too, as she threatens to be a witness. Thus both are being chased making up a strange friendship.

Unoriginal,textbook late german Krimi with Jürgen Prochnow in the lead part.It is pretty stylish for its own good but the story lacks punch,the heroes lack credibility and to add things insult to injury the chemistry between Prochnow and von Klier is non-existent.Despite the fact that it carries some of the distinct gloom of the late 70ies/80ies german cinema,it seems to drag endlessly and it goes through the motions for its entire duration.

Inexplicably enough it seems to have a small cult appeal.I would recommend it strictly to germanophiles…

No Safe Haven(1987)

Image

No Safe Haven(1987)

directed by:Ronnie Rondell Jr.

cast:Wings HauserRobert TessierBranscombe Richmond

When Wings Hauser is after you ……There is no safe haven

You bet…

Ο συμπαθέστατος ηθοποιός μια ορχήστρα μόνος του Wings Hauser,τα σπάει σε βαθμό κακουργήματος για άλλη μια φορά και το latenightmoviecrypt πανυγυρίζει και μπιζάρει εμφατικά δηλώνωντας πως “Ναι,έτσι φτιάχνεται η χαλαρή περιπέτεια”.

Ο Μπάντυ Χάρρις είναι ένας ταλαντούχος παίκτης του Φούτμπωλ με λαμπρό μέλλον.Όταν όμως αρνείται να υποχωρήσει στις πιέσεις του Βολιβιανού Καρτέλ ναρκωτικών,τα τσιράκια του βαρόνου της πρέζας Κάρλος Χίντλ σφαγιάζουν αυτόν και σχεδόν ολόκληρη την οικογένειά του.Ο μόνος που επιζεί είναι ο μεγάλος γιός Κλήτ,μυστικός πράκτορας της CIA και βετεράνος του Βιετνάμ.Ο Κλήτ θα ξεκινήσει έναν αγώνα μέχρις εσχάτων με στόχο την εκδίκηση.Η τελική αναμέτρηση με τον Χίντλ,στο φαινομενικά ασφαλές καταφύγιο του βαρόνου,θα φέρει την κάθαρση…

Χαλαρός συνδιασμός revenge/action και buddy movie που λειτουργεί καλά χωρίς πολλές καινοτομίες,το “No safe Haven” είναι μια ταινία όχημα για τον,ομολογουμένως,χαρισματικό Wings Hauser (Nightmare at Noon,The Wind,Reason to die),ο οποίος στο παρόν τα έχει όλα και συμφέρει:Κομάντο,γόης,εξυπνούλης,εραστάρα,τσάκαλος,δίκαιος…και γαμώ τα παιδιά γενικώς.Επάξια βγάζει το μεροκάματο και ο συμπρωταγωνιστής Robert Tessier,στο ρόλο ενός καλοκάγαθου,πλήν trigger-happy βλάχου που φέρει το κωδικό όνομα Ποπάυ και εμφανισιακά φέρνει στο Rob Halford.Η συμμορία του Χίντλ(Robert Ahola)διαθέτει στο ρόλο του πρωτοπαλίκαρου Manuel την Ινδιάνικη μορφάρα Branscombe Richmond,ο οποίος με την ευγενική χορηγία του overacting μας προσφέρει κάποιες αξιομνημόνευτες σκηνές σκατοψυχίας.Γενικά,η ταινία λέει πολύ περισσότερο συγκριτικά με άλλες θεωρητικά πιο φιλόδοξες παραγωγές του είδους,αφού και καλούς καρατερίστες έχει και ωραία stunts έχει και σχετικά γρήγορη ροή.Φυσικά και είναι b-movie,για του λόγου το αληθές,ο τρόπος με τον οποίον ο Κλητ ξεπερνάει το πένθος του είναι μπιμουβάδικος μέχρι το κόκκαλο(πίνει μια μπουκάλα ουίσκι και τη “βρίσκει” με μια προικισμένη ξανθιά),ενώ το φινάλε είναι η κλασική ψιλομπόυρδα με εξυπνακίστικα one-liners από τους πρωταγωνιστάς ενώ επιστρέφουν στη χώρα της Ελευθερίας,συνοδεία θριαμβευτικής μουσικής επένδυσης…

Αλλά αυτά δεν μας έχουν κάνει πρεζάκηδες με το σπορ?

Image

Wings Hauser is a Jack of all trades in this entertaining revenge/action/buddy movie blend.Needless to say,the man delivers the goods in spades…

When his family is murdered by members of a drug gang, an undercover CIA agent tracks them down, but they escape and flee to their hideout, a fortress in South America. Knowing he can’t count on the local authorities for aid, he calls on one of his fellow CIA agents for help in cracking the fortress, and getting to the gangsters and eliminating them and their leader.

There is nothing original or profound about “No safe Haven”.This is a movie about Wings Hauser kicking some butt and when it comes to Hauser as an action hero,you know that this guy means business. Hauser’s  Clete is much more than a bad-ass mutha.He’s a charmer,he has got a fine sense of humor , he is a humanitarian and a pacifist deep at heart…but he is more than willing to fight for justice.As a Latin emperor once stated “Si vis Pacem para Bellum”-if you want peace,prepare for war. Clete seems to be fully content that maintaining peace can be an extremely strenuous task.Kidding aside,you get the usual B-movie goodies here:Rapid pacing,guns blazing,things exploding, and nudity galore.At certain occasions,humorous gags,like a flock of geese receiving orders from a kid in camo-pants offer a sort of comical relief and although I tend to be very skeptical  about such moments,the ones in “No safe Haven” didn’t spoil it for me.

All in all,this is a very relaxed affair.Fans of 80ies action will find a nice way spending 90 minutes.

Neon City(1991)

Image

directed by:Monte Markham

cast:Michael IronsideVanityLyle Alzado

Επιστροφή στην ημερησία διάταξη με ένα Hit n’ miss μεταχρονολογημένο post-apocalypse.

Το “Neon City” είναι καλογυρισμένο,γεμάτο αντιήρωες,παρίες της Νέας Τάξης Πραγμάτων,αλλά στην προσπάθεια του να δείξει ατμοσφαιρικό και δυσοίωνο,καταφεύγει στην επανάληψη και αναπόφευκτα κουράζει.

Η σκηνοθεσία του Monte Markham και οι αξιοπρεπέστατες ερμηνείες των ηθοποιών έχουν όλη την καλή προαίρεση να ανυψώσουν το φίλμ πάνω από το επίπεδο του τυπικού B-movie,αλλά ποιόν πάνε να ξεγελάσουν…Όπως ένα ετοιμόρροπο κτίριο δεν σώζεται με τσιμεντοενέσεις έτσι και το “Neon City” δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του,αυτό του φτηνού υποκατάστατου γνωστότερων ταινιών.(“Mad Max”,”Escape from New York”)Τι κι αν ο μπλαζε Michael Ironside βάζει τα δυνατά του,το αποτέλεσμα είναι ένα:Συμπαθής μετριότητα…

Πληθωρικοί όντες,οι οπαδοί του sci-fi/post-apocalypse σαν το γράφοντα,έχουν αποδείξει πως δεν χαμπαριάζουν από τέτοια.Έχουμε δει και χειρότερα,είδαμε και αυτό…

Image

In the year 2053, the earth has been devastated by a military experiment gone awry. The ozone layer is gone, radioactive and unpredictable, intense bursts of ultra-violet sunlight (called “brights”) incinerate anyone caught outside. In these conditions, a group of travelers are trying to get from the frontier town of Jericho to the paradise safe haven of Neon City: A doctor named Tom, an old man with a mysterious past, a prostitute, a spoiled rich girl, an untalented comedian, and a bounty hunter named Stark with his valuable prisoner Reno. They board an armored truck converted into a passenger transport driven by an ex-convict named Bulk. Along they way, the travelers deal with passing though radioactive Xander clouds, 150F degrees of “brights”, unstable paved roads, and nomadic motorcycle riders who kill anyone venturing though their territory. During the journey, few, if any, of the passengers turn out to be what they initially appear.

Uneven but well-filmed.”Neon City” is a difficult case.The quality of the cinematography and the performances seem to push the envelope,but the script suffers from several B-movie styled flaws(repetition,slow pace,run-of-the mill antiheroes),hence the film becomes a rather tedious affair,since it doesn’t go straight for the jugular,but it tries to tell a story instead.However,the narrative is disjointed and the film balances on a tightrope.Fortunately it doesn’t jump to its doom.

Nevertheless,this confusion gets boring after a point…and it leads the viewer to assume that the film could definitely benefit from being a  little bit shorter and more polished around the edges.

But we can always lean back and enjoy the cool cinematography,the slick set-pieces,the adequate direction and the good performances.

Post-apocalypse completists should try to track down a copy of “Neon City”…

Image

Image