Death Rite (1976)

Death Rite (1976) aka “les Magiciens”

directed by: Claude Chabrol

cast:Franco NeroStefania SandrelliJean Rochefort,Gert Fröbe,Gila von Weitershausen

Artsy Seventies thriller by the prolific french Claude Chabrol. The film is relatively obscure but has enough interesting nuances and style to keep the fans of the European Arthouse and Genre cinema interested.

At a luxury hotel in DjerbaTunisiapsychic magician Vestar (Fröbe) meets the dark  but idle rich man Edouard (Rochefort).[1] Heading to the hotel, Vestar has a vision of a woman being murdered in the desert. Edouard, a member of the leisure class, decides to use his influence to make the dream become a reality. Also staying at the resort are Sadry, returning Tunisian architect (Nero) who has come home to visit his dying mother, and his annoying wife Sylvia (Sandrelli). Also there is Martine (von Weitershausen), an ex-lover of Sadry who would like to get back together with him. The marriage is further strained when Sylvia finds the two of them together. It appears that the prophesied murder has something to do with Sylvia. Specific details from Vestar’s prediction about her death are used by Edouard to make it happen, although in fact his interference alters the results. Sadry comes to terms with the ongoing tensions and anger as events build toward the inevitable.

So , the premise here is rather interesting and the chain of events that lead to the prophesized murder are narrated in an interesting manner full of quirk and symbolisms that are proof of an advanced cinematic language. However Chabrol or his scriptwriter opted for a relatively anaemic portrayal of the characters and the viewer cannot immerse himself/herself in the narrative enough  or intentify with any of the characters.

The cast is full of arthouse references.Gert Frobe starred in Lang’s swan-song – THE THOUSAND EYES OF DR. MABUSE and Gila von Weitershausen (a former companion of French director Louis Malle) as well as Franco Nero who is his typical self, tense and idiosyncratic and Stefania Sandrelli who performs adequately too. The cinematography is mesmerising and the Tunisian set up is also interesting.

The overall result is closer to arthouse cinema and I enjoyed the little idiosyncrasies of the storyline. However I am more into other Chabrol films like “Blood relatives” which follow other exposition techniques, perhaps more horror film oriented. Nevertheless , Death Rite has merits and I’d recommend this curio to fans of Seventies Euro cinema.

Ενδιαφέρουσα άσκηση ύφους με δυνατό καστ από τον σπουδαίο Κλωντ Σαμπρόλ.

Η πρώτη σεκανς δίνει τον τόνο για το παραψυχολογικό υπόβαθρο της ιστορίας, μιας ιστορίας που έχει πολύ ενδιαφέρον αφού παντρεύει τη θεματική του “ερωτικού τριγώνου”, της κτητικότητας  και της ερωτικής ζήλιας, με παραμέτρους όπως τη δυνατότητα να προβλέψουμε ένα γεγονός που μας αλλάζει τη μοίρα και εάν μπορούμε να παρέμβουμε στα γεγονότα που οδηγούν σε αυτό το γεγονός ή στην ίδια τη μοίρα.

Ο Σαμπρόλ στήνει μια όμορφη ταινία σε ένα εξωτικό περιβάλλον, φιλμάρει με ενδιαφέροντα τρόπο, άλλες φορές δημιουργώντας συνθέσεις που γίνονται ένα με το υπνωτιστικό τυνησιακό τοπίο ,άλλες φορές υποδαυλίζοντας την ένταση της αφήγησης. Η αχίλλειος πτέρνα της ταινίας είναι η σχετικά αναιμική ανάπτυξη και απεικόνιση των χαρακτήρων του, κάτι που μπορεί να οφείλεται βέβαια και στην αγγλική ηχητική μπάντα που δείχνει να κατακερματίζει την αφήγηση και αφαιρεί ελάχιστους πόντους από το τελικό αποτέλεσμα.

Όπως και να ‘χει το παρόν είναι ουσιαστικά ένα arthouse thriller της παλιάς σχολής το οποίο θα ξενίσει στους “κανίβαλους”  που έλκονται από το κοκορέτσι και το σπληνάντερο, αριστούργημα σαν το blood relatives δεν είναι, αλλά έχει αρετές και θα έπρεπε να απασχολήσει περισσότερο κόσμο.

Advertisements

The Throne of Fire (1983)

throne greek

The Throne of Fire (1983)

Directed by: Franco Prosperi

Cast: Sabrina SianiPietro TorrisiHarrison Muller

80ies Sword n’ sorcery cheesefest by the second-tier spaghetti genre film-maker Franco Prosperi.

Siegfried, the warrior (Lou Ferigno wannabe Pietro Torisi) fights evil personified in the guise of Morak. Morak is the son of the devil’s messenger, Belial. Morak is attempting to take the throne of evil “on the day of the night in the day”, or rather during an eclipse. To escape instant death by flames, before sitting on the throne, he must also wed Valkari (the white cannibal queen Sabrina Siani). Siegfried who is invulnerable except to fire and gains temporary powers of invisibility (per “The Rings of Niebelungen”), of course, battles Morak to save the beloved princess.

Dime-a-dozen , modern peplum produced by the Italian exploitation assembly line of the 80ies.It is shot on a miniscule budget but the ineptitude of the performances, storyline and effects actually work in favor of this entry. As for Siani, she is as hot as the titular throne of fire, but she never was an actress to begin with. The wooden Harisson Muller (Violent Breed) and the doofus Pietro Torisi were also never  Stanislavsky disciples either.

However, it’s a futile attempt even trying to trace cinematic merits in this one. 80ies Sword n’ sorcery was probably the most braindead of the Italian rip-off sub genres. Movies like this one make the post apocalypse films look like highly inspired and poignant films.

But I digress, anyone who will watch this one probably already knows what he/she is in for.Hence  “Il Trono di Fuoco” is cool for all the wrong reasons…

Αχ,  80ιζ ιταλικό sword & sorcery , είδος του οποίου οι ταινίες/υποπροιόντα μισήθηκαν από σχεδόν όλους τους ιστορικούς/αρχειοθέτες του κινηματογράφου είδους. Πραγματικά είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τι προσπαθούσαν να καταφέρουν οι Ιταλοί παραγωγοί όταν προσπαθούσαν να αντιγράψουν το Κόναν έχοντας στη διάθεσή τους το ένα εκατοστό του προυπολογισμού των ταινιών που καταξίωσαν τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, αλλά ας αναφέρουμε ενδεικτικά ότι τούτο εδώ είναι τόσο φτωχό που κάνει το iron master του Ουμπέρτο Λένζι να φαντάζει επικό δημιούργημα.

Η πλοκή είναι ένα λοβοτομημένο συνονθύλευμα κλισέ γύρω από τη μαγεία ,το υπερφυσικό και τα αρχαία βασίλεια όπου βασίλευε το ατσάλι και η φωτιά. Ενδεικτικά ,ο Μόρακ, γιός του δαίμονα Βελιάλ θέλει να σφετεριστεί το θρόνο της φωτιάς αλλά για να μην γίνει ψητός, αφού ο θρόνος δεν φέρει αυτόν τον τίτλο τυχαία, πρέπει να παντρευτεί την πριγκίπισσα, κόρη του βασιλιά που δολοφόνησε, μια μέρα που έχει έκλειψη ηλίου. Εμπόδιο στα σχέδια του Μόρακ θα μπουν ο μαχητής Ζίγκφριντ και φυσικά η πριγκίπισσα Βάλκαρι.

Ω Θεοί…

Παραδέχομαι πως το τεμάχιο έχει χαβαλέ. Τα εφέ είναι υπό του μετρίου, αλλά η παρουσία gore σε μια τέτοια μπούρδα μόνο δυσάρεστη δεν είναι. Η Σαμπρίνα Σιάνι μπορεί να είναι μπουκιά και συχώριο, ηθοποιός πάντως δεν ήταν ποτέ… Όσο για τους Πιέτρο Τορίζι και Χάρισον Μύλλερ, οι τύποι είναι τόσο ξύλινοι ,που θα μπορούσατε άνετα να τους τοποθετήσετε στο σαλόνι σας. Όλο το γλυκό πάντως δένει, ειδικά αν είναι κανείς εξοικειωμένος με τους κώδικες αυτού του είδους ,όπου το εγκεφαλικά νεκρό φαντάζει απλά ευφυές…

Σας προειδοποίησα…

 

I escaped from Devil’s Island (1973)

I Escaped Devil's Island

I escaped from Devil’s Island (1973)

Directed by:  William Witney

Cast: Jim BrownChristopher GeorgeRichard Ely

A typical Corman quickie ,this jungle/action/prison actioner has the right amount of sleaze to please the grindhouse aficionados ,but suffers from a relatively weak second half.

Set in 1918 in the Penitentiary complex in French Guiana known as Devil’s island, this flick is about a group of prisoners , the hardened criminal La Bras (former football player Jim Brown of Slaughter fame), political prisoner Davert (Christopher George of City of the living Dead fame) and two other fellow inmates who plot their escape from the notorious fortress. After they managed to escape on a vessel made of animal pelts that La Bras managed to smuggle out of the prison they are helped by a leper colony , fall victims to an ambush set by a local Indian tribe, get to know themselves better with the local women and are being chased by the police.

It’s interesting to know that this was almost directed by Martin Scorsese, who opted to shoot Mean Streets instead. Well the next option was seasoned director William Witney who did this in a slightly pedestrian manner but who  is thankfully aided by the ever charismatic Jim Brown ,whose presence is undoubtedly the saving grace of this film. The first half of the film, where the convicts plan their escape offers us some memorable moments of 70ies exploitation cheese and while it is not really a gritty affair, the depiction of violence does work here. The second part is where the pacing starts having issues and the whole thing almost falls apart. Christopher George has been accused of being a line reader rather than a proper actor and while this is pretty much the case with him, here he manages to deliver a tolerable performance. The parts of the wardens are overacted in a typical exploitation manner.

To sum things up, this is not a masterpiece by any stretch of the imagination, but if Seventies action/adventure is your thing then you’ll probably enjoy 88 minutes of unmistakable Seventies machismo .

At least Jim Brown is a blast to watch…

Εξπλοιτεησιον μασκαράτα των αδελφών Κόρμαν που παρακολουθείται ανενδοίαστα αλλά δε σηκώνει πολλές τυμπανοκρουσίες.

Δύο κατάδικοι στο νησί του διαβόλου,στη Γαλλική Γουινέα δηλαδή,ο ένας ποινικός και ο άλλος πολιτικός,επιχειρούν και καταφέρνουν να αποδράσουν, αφήνοντας πίσω τους τη βαρβαρότητα του αποικιοκρατικού Γαλλικού σωφρονιστικού κώδικα των αρχών του εικοστού αιώνα, μπλέκοντας όμως σε περιπέτειες και έχοντας να αντιμετωπίσουν τις δυνάμεις τις αστυνομίας που τους καταδιώκουν σε κάθε τους βήμα.

Μπορούμε μόνο να φανταστούμε τι θα είχε συμβεί αν ο Μάρτιν Σκορσέζε είχε δεχτεί την πρόταση του Ρότζερ Κόρμαν να σκηνοθετήσει το παρόν.Δυστυχώς ή ευτυχώς ο μεγάλος Ιταλοαμερικάνος σκηνοθέτης απέρριψε την πρόταση και έτσι αυτό που μας μένει είναι να αναφερθούμε στη δυναμική παρουσία του Τζιμ Μπράουν ,ο οποίος αναλαμβάνει να σηκώσει το βάρος της ταινίας στους ώμους του και εν πολλοίς τα καταφέρνει μια χαρά.

Όπως προαναφέραμε το παρόν φέρει αυτούσιους τους κώδικες του εξπλοητεήσιον της εποχής αλλά δεν καινοτομεί ,ούτε προβληματίζει σε καμία στιγμή του.

Ενενήντα λεπτά ραστώνης για τους οπαδούς του είδους και τους αρχειοθέτες του έργου της οικογένειας Κόρμαν και του Τζίμ Μπράουν.

Android (1982)

android

Android (1982)

Directed by: Aaron Lipstadt

Cast: Klaus KinskiDon Keith OpperBrie Howard

Tame but slightly interesting sci-fi take on the Frankenstein legend, Android stays watchable due to the imposing presence of the ever great Klaus Kinski but is somehow dated as most similar films from that era.

The film follows the story of a scientist and his assistant who in the year 2036 are working on an illegal android program from their lab on a space station which orbits around the Earth. The  strange and slightly perverted doctor secretly experiments with a female android named Cassandra on his space station. His assistant  Max, is getting increasingly curious and  becomes an android with human sensibilities who wants to see the world and meet a girl. Soon he welcomes aboard a bunch of intergalactic convicts who subsequently hide on their station and soon violence erupts.

There is seemingly a lot of tiny nuances in that storyline, but the narrative lacks the exploitative feel of other similar productions, is rather straightforward and the pace of the film is moving along the slower side of the register. The humane touch of Max the android is interesting but was done before and has been done since. On the technical side of  things the film is as good as it can get from an early 80ies low budget point of view. Obviously since it was a Roger Corman related production was a very modest affair, however it has a cult value. A Miami herald reviewer stated “Android has gained something of a cult reputation already, largely on the strength of its success on a shoestring budget. Set in the year 2036, the film uses space-station sets and quasi-futuristic props crafted of leftovers from Roger Corman’s B-movie backroom “.

Well, Planet of the Vampires it is not, but if you are a fan of sci-fi B-movies you can give it a try.

Συμπαθητικό πλην γερασμένο sci-fi τεμάχιο που θίγει με μάλλον αφελή τρόπο το ζήτημα της πιθανής επανάστασης των ρομπότ/ανδροειδών απέναντι στο δυνάστη άνθρωπο, με αφορμή την είσοδο στην ωριμότητα του cyborg Max και την ερωτική του αφύπνιση, αφού νιώθει το σκίρτημα στο πρόσωπο  διαγαλαξιακής επαναστάτριας να χτυπάει την πόρτα του .

Ότι και να πραγματεύεται η ταινία του Λίπσταντ το κάνει δυστυχώς με αρκετά ανώδυνο, τολμώ να πω με pg-rated τρόπο και αν εξαιρέσουμε τον Κλάους Κίνσκι που υποδύεται τον ψιλοδιεστραμμένο ιδιοφυή καθηγητή και παραμένει ο Κίνσκι ακόμα και κηπουρό να υποδυθεί, δεν θα βρει κανείς τίποτα το ιδιαίτερα σκοτεινό σε μια ιστορία που από τη φύση της προσφέρεται για πιο δυσοίωνες κινήσεις επί χάρτου.

Παρόλα αυτά η ταινία είναι φτιαγμένη με μεράκι για ανθρώπους με γούστο. Τα σκηνικά ξεπερνάνε κατά πολύ τους φαινομενικά ανυπέρβλητους περιορισμούς του προυπολογισμού κάτι το οποίο πρέπει να αποδοθεί στην ευστροφία των παραγωγών. Οι δε ερμηνείες κινούνται σε αξιοπρεπή επίπεδα.

Λίγο φλατ γενικά το παρόν ,αλλά μπορεί να ενδιαφέρει τους μανιακούς του σινεμά επιστημονικής φαντασίας.

Car Crash

carcrash

Car Crash (1981)

directed by:Antonio Margheriti (as Anthony M.Dawson)

cast:Joey Travolta, Vittorio Mezzogiorno , Ana Obregón

Γερασμένο buddy movie με εσανς από τους “Ντιουκς του Χάζαρντ” , το “Καρ Κρας- οι ατσίδες με τα κόκκινα” αποδεικνύεται άχρωμο και άοσμο.

Ο Νικ και ο Πολ, παθιασμένοι με τους αυτοκινητιστικούς αγώνες κάνουν θραύση στις διάφορες πίστες με το καινούριο αυτοκίνητό τους. Από οικονομική ανάγκη όμως δέχονται να “ρίξουν” τον επόμενο αγώνα ώστε να κερδίσει ένα στοίχημα ο Μαφιόζος Βρόνσκι. Από δω και πέρα όμως αρχίζουν οι περιπέτειές τους.

Κατά τη διάρκεια της προβολής καθίσταται προφανές οτι αυτό το family friendly ταινιάκι δράσης -λέμε τώρα…Ιταλικό είναι παιδιά, το σενάριο περιέχει χοντράδες και τυπικά σεξιστικά αστεία σε “σπασμένα” Αγγλικά- δεν είναι ένα τερέν όπου ο τιτάνας Μαργκερίτι μπορεί να ξεδιπλώσει 100% το πολύπλευρο ταλέντο του.

Δυστυχώς η ταινία κυλάει σχετικά αδιάφορα και αφήνει επίγευση ξεθυμασμένου αναψυκτικού,κάτι το οποίο εντείνεται από τις επίπεδες και εκνευριστικά κακές στα όρια του γελοίου ,ερμηνείες του καστ.

Για Ιταλολάγνους και αρχειοθέτες αποκλειστικά…

More of a shipwreck and less of a “carcrash” ,this Margheritti affair is a boring and dated buddy movie and lacks the grit and over-the-topness that could at least keep the Italophiles interested.

Paul, an ace driver and Nick, a wizard of mechanics, form a perfect team of auto racers. By winning a rigged race and he had to leave victory to a rider of a team in the pay of a mobster named Wronsky, our friends are forced to temporarily erase circuits; to escape the wrath of Wronsky.

This 1981 Italian-Spanish-Mexican action film directed by Antonio Margheriti  is unfortunately one of the lesser works of the late,great Italian craftsman and seems as if it was conceived and executed solely for the paycheck. This flick is very tedious and meanders endlessly without a significant climax. I’m sorry to say.

Some characteristic model work,a trademark of Margheritti’s approach to action film making can be seen as mildly interesting,but other than that this movie blatantly fails to maintain the viewer’s attention.

Deep Blood

deepblood

Deep Blood (1990)

directed by: Raffaele Donato (as Raf Donato), Joe D’Amato (uncredited)

cast:Frank Baroni, Allen Cort, Keith Kelsch

Γιατί ρε Τζο μας το κανες αυτό? Αφού ακόμα και με  προυπολογισμό μια σοκοφρέτα έχεις μάθει να μεγαλουργείς…ήταν ανάγκη να βάλεις την υπογραφή σου στο χειρότερο Sharxploitation όλων των εποχών?

Το “κυνήγι του κόκκινου αίματος” σε ελληνική βιντεοκασέτα από τη Ζodiac video αποτελούσε φετίχ και ιερό δισκοπότηρο για το γράφοντα εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια,ο σχεδόν εφηβικός ενθουσιασμός μου ,όταν επιτέλους βρέθηκε κόπια της ταινίας στο προαναφερθέν φορμάτ ξεθύμανε παρ’όλα αυτά γρήγορα,όταν βρέθηκα αντιμέτωπος με τα πρώτα καρέ της ταινίας.

Ναι.τότε όλα επέστρεψαν στο μυαλό μου,θύμησες από μια εποχή μακρινή, ανακάλεσα τη σφαλιάρα που είχα φάει όταν φίλος μου είχε δείξει πως το μόνο που συμβαίνει στα πρώτα λεπτά του φιλμ είναι μια παρέα δωδεκάχρονων που ψήνει λουκάνικα σε μια παραλία που μοιάζει να έχει βγει από την εξωτική Λούτσα.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια,η ταινία είναι για σφαλιάρες,κοπιάρει το the last Shark με ακόμα πιο ξεδιάντροπο τρόπο και από το cruel Jaws και δεν έχει καν την πλάκα του δεύτερου.H πληθώρα stock footage από άλλες ταινίες δεν μπορεί να σώσει την κατασταση και οι μελοδραματισμοί της ιστορίας μας στέλνουν για ύπνο μια ώρα νωρίτερα . Πέρα από τα κλισέ και την απουσία αυθεντικά διασκεδαστικών σκηνών ,έχουμε να τα βγάλουμε πέρα και με το άθλίο soundtrack του Carlo maria Cordio το οποίο είναι παντελώς εκτός κλίματος.

Οπτικά η ταινία είναι τυπικό υποπροιόν της Filmirage και δείχνει χάλια.Μουντή και επίπεδη φωτογραφία, ανέμπνευστες συνθέσεις και γενικά σινεμάς της μιζέριας , οι δε ερμηνείες του πανάγνωστου καστ είναι εκτός τόπου και χρόνου.

άν θέλετε να δείτε μια ταινία με θέμα τους καρχαρίες , που παρ’όλα αυτά δεν έχει καν το “δικό” της καρχαρία παρά δανείζεται σκηνές από άλλα φιλμ ,ενώ μοιάζει να έχει γυριστεί στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας, τότε κοπιάστε…

εμένα η ταινία πάντως με γονάτισε…

Four boys, Miki, John, Jason and Alan, make a pact of blood to seal their bond of friendship. Ten years later, the boys reunite as young men and decide to go on a holiday together. But a killer shark ruins their plans. It attacks the beach community and kills John while he’s swimming. The three remaining friends decide to avenge John’s death and hunt the beast. Their task won’t be easy, since a legend says that the beast is an incarnation of an ancient hoodoo spirit that has taken the form of a killer shark. The boys set an underwater trap for the shark, and try to lure it into an area in which they have planted powerful explosives.

Poverty row sharxploitation without Sharks by D’Amato and Donato, “Deep Blood” is a waste of film where nothing happens,plus the coming of age and supernatural storyline elements are implausible or melodramatic and cannot convince even the most hardcore exploitation buff.

Deep Blood is the bottom of the barrel , a product of an obviously decadent era of Italian genre film making that should not be viewed by none other than the archivists of Euro trash cinema.

River of Evil

…und der Amazonas schweigt (1963)

directed by:Franz Eichhorn, Helmuth M. Backhaus

cast:Barbara Rutting, Harald Leipnitz, Oswaldo Loureiro

Susan Kerner’s father had once moved to the Amazon to explore this area in the north of Brazil. But he never returned from his journey. A reason for Susanne to go on an expedition and to clarify the disappearance of her father. In the jungle, however,she and her guide,a daredevil called Miller quickly fell into the hands of an omnipotent, despotic villain.

This man, who in all his modesty calls himself the “green Napoleon”, leads a cruel regiment as ruler over a gummiplantage. The natives are ensnared and exploited. Susan’s research reveals that the brutal exploiter is the murderer of her father. She has a number of great dangers to flee during the flight, until the murder of her father is finally atoned .

Obsolete proto-Amazon jungle exploitation shot on location,this German-Brazilian curio has aged pretty terribly and the only merit that the production team can get is that they were so daring that they actually shot this one in Brazil,which was an achievement of epic proportions in itself.

Packed with travelogue cinematography,stock footage of exotic animals and having captured a mondo like attack of Piranhas on a poor animal,”River of Evil” is a banale piece of cinema  that might not put you to sleep but it is also very unlikely that it will justify the price of admission.The screenplay offers a galore of clichees,the direction is pedestrian,the performances are dull and the score is that kind of dreadful 60ies score.

Watch it only if you are extremely interested in dissecting the grass roots of the jungle adventure and by association the roots of the cannibal horror film genres.However lower your ante and do not expect anything similat to a Lenzi Cannibal actioner,you have been warned.

Πράσινη κόλαση και πράσινα άλογα σήμερα στο μπλογκ…

Θυμάμαι ότι κάποτε είχαμε καταναλώσει φαιά ουσία μερικοί πυροβολημένοι σταυροφόροι του Τρας ώστε να καταλάβουμε εάν αυτή η “Πράσινη Κόλαση” που είχε κυκλοφορήσει σε VHS στην Ελλάδα από την υπερκάλτ Τsintas video  ήταν κάποιο χαμένο Ιταλικό κανιβαλοέπος ή έστω εάν επρόκειτο για κάποια εναλλακτική βερσιόν κάποιας αντίστοιχης ταινίας του Ρουτζέρο Ντεοντάτο. Την αρχική περισυλλογή διαδέχθηκε η λήθη μέχρι τη στιγμή που ο γράφων συναντήθηκε με αυτή την κασέτα στο βιντεοκλάμπ Seangel(R.I.P) στα κάτω Πατήσια.

Βλέποντας το φιλμ συνειδητοποίησα πως μάταια ασχοληθήκαμε τόσο εκτεταμένα με αυτό το γερασμένο jungle-action (ο θεός να το κάνει) Γερμανο-βραζιλιάνικης παραγωγής από το 1963.Σαφώς η ταινία είναι παμπάλαια και το είδος του exploitation γενικά και του jungle-action ειδικά, βρίσκονται ακόμα στα σπάργανα,πλην το παρόν φαντάζομαι πως ακόμα και στην εποχή του δεν θα είχε να κομίσει και τίποτα το ιδιαίτερο.

Ναι μεν το φιλμ είναι γυρισμένο μέσα στη ζούγκλα και όχι σε κανέναν ζωολογικό κήπο της τότε Δυτικής Γερμανίας,κάτι το οποίο φαντάζομαι πως ήταν κατόρθωμα για τα στάνταρ της εποχής, αλλά το σενάριο είναι χαλκομανία και οι ερμηνείες για τα πανηγύρια .

Τελοσπάντων ακόμα και έτσι όπως είναι,μόνο λόγω του γεγονότος ότι ουσιαστικά το παρόν  αποτελεί ένα από τα φιλμ προάγγελους του νεότερου jungle/action/exploitation κινηματογραφικού υποείδους,το River of Evil αξίζει να θεαθεί εγκυκλοπαιδικά και μόνο από τους αρχειοθέτες (παρών!) του κινηματογράφου είδους.