Justine de Sade

Justine de Sade(1972)

directed by:Claude Pierson

cast:Alice Arno, Yves Arcanel, Michel Bertay

 

“I am just a poor orphan girl…”

this is the Mantra that Therese, a beautiful but naive young girl, who finds herself being passed around from depraved pervert to depraved pervert, enduring just about every kind of sexual degradation there is  keeps on repeating .She is sent to jail by an early employer because she refuses to steal. In another scene, the man she saves from a gang of outlaws rapes her. Once again she is victimized by a sodomitical pair when she won’t help them kill one of their aunts. Despite her trials and tribulations Therese has the futile hope that some kind stranger will eventually help her.But this is not bound to happen ,as lightning strikes.

Dated but quite graphic and accurate depiction of the Sade story by Claude Pierson,who however does not seem to want to surpass the softcore conventions and trappings ,hence we have to deal with a merry and silly softcore sense of aesthetics and narrative.Some would argue that this fortunately happens for a good reason , because had it been more realistic,this film would perhaps be too hard for anyone to stomach.

Imagine that there are people that find this piece of cinematography disturbing anyway.Well it’s not so, since it is filmed in the most unrealistic way possible,in a softcore manner,built to titillate and to provoke the Seventies cinema audience.Nonetheless there is something that makes this film more authentic than other De Sade adaptations,it’s the quality of the narrative and the depiction of the depravity that feel loyal to Sade’s storytelling regardless of the softcore mannerisms.The acting in this one was also surprisingly good and the cinematography was impeccable.

Justine de Sade was a glorious victory…

Μπόμπα σόφτκορ από τη χρυσή περίοδο του είδους, τούτο εδώ παίζει τις ταινίες του Ντ’Αμάτο στα ίσια και ευτυχώς ή δυστυχώς κρατά λίγο τα φρένα πατημένα αφού ποτέ δεν δίνει την αίσθηση πως ποντάρει στα φτηνά τρυκ για να σοκάρει.Τουναντίον όλες οι “ακραίες” σκηνές δείχνουν να εξυπηρετούν την αφηγηματική λογική,την πλοκή και το πνεύμα του Σαντ κατ’επέκτασιν.

Η Τερέζ χάνει τους δικούς της στην τρυφερή ηλικία των 12 ετών.Έκτοτε περιφέρεται στη Γαλλική ενδοχώρα προσμένοντας κάποιον να τη βοηθήσει. Αλίμονο,η φτωχή ορφανή πέφτει από κατεργάρη σε κατεργάρη και υπομένει στοικά όλους τους πιθανούς και απίθανους σεξουαλικούς εξευτελισμούς,αρνούμενη όμως να αφήσει τη φλόγα της αγνότητας που καίει στην καρδιά της να σβήσει…

Με μια τέτοια ιστορία που βρίθει exploitation συμβολισμών και θεωρητικά αβανταδόρικης εικονοπλασίας δεν ξέρω αν θα έπρεπε να κλάψουμε ή να αναστενάξουμε με ανακούφιση που το παρόν σενάριο δεν έπεσε στα χέρια κανενός πιο ξεδιάντροπου σκηνοθέτη όπως ο Μπρούνο Ματέι. Όπως προαναφέρθηκε ο Πιερσόν έχει στο νου του πρώτα να εξυπηρετήσει την πλοκή και μετά να προκαλέσει,άρα η ταινία του παραμένει σχετικώς καλαίσθητη και νευρώδης,σχετικά πάντα με τα σοφτκορ στανταρ.

Η Άλις Αρνό και το λοιπό καστ παραδίδουν ερμηνείες έτη φωτός ανώτερες από αντίστοιχες ταινίες του είδους.Η φωτογραφία είναι να την πιείς στο ποτήρι και γενικά το παρόν είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα ενός είδους που δύσκολα ικανοποιεί και εύκολα απογοητεύει.

Τρίποντο…

Jess Franco Marathon 2016- The Sequel

Φρανκοθώνιος No.2  2016

 

Revenge in the house of Usher (1983) aka Neurosis-The fall of the house of Usher aka Zombie 5

Directed by:Jess Franco

Cast:Howard Vernon,Lina Romay,Antonio Mayans

Ένα δράμα από όλες τις απόψεις το παρόν πόνημα του Θείου Τζες είναι κανιβαλισμός σκέτος.

Σύνοψη δε χρειάζεται να γράψουμε αφού η Eurocine ουσιαστικά εξαπέλυσε  στην αγορά το παρόν σαν μια ανεπίσημη συνέχεια του “Horrible Dr.Orloff”. Κάτι το οποίο θα συνέβαινε ξανά λίγα χρόνια αργότερα με το έτη φωτός ανώτερο Faceless του ίδιου σκηνοθέτη .Tο αν η ισπανική βερσιόν είναι ένα εξπρεσιονιστικό αριστούργημα όπως λέγεται είναι κάτι που δε θα το μάθουμε σύντομα, αλλά για να είμαι ειλικρινής…αμφιβάλλω. Δεν βλέπω πως ένα recut θα μπορούσε να εκτροχιάσει τόσο πολύ το πνεύμα ενός έργου του Φράνκο, υπάρχει ήδη το προηγούμενο του a virgin among the living dead του οποίου η «πειραγμένη» 80ies βερσιόν δεν κατάφερε να επηρεάσει αισθητά το τελικό αποτέλεσμα, αλλά από την άλλη ,κανείς δεν μπορεί να είναι 100% σίγουρος. Κρίνοντας εκ της γαλλικής εκδόσεως που τυγχάνει και η πλέον διαδεδομένη, το παρόν είναι για γερά νεύρα .Τα στοιχεία από τη λογοτεχνία του Πόε από τα οποία υποτίθεται πως υπάρχουν επιρροές είναι επιδερμικά και ο πάναργος ρυθμός της ταινίας δε βοηθά καθόλου  στη δημιουργία έστω και επιφανειακού ενδιαφέροντος.Το stock footage από το horrible Dr. Orloff αποτελεί σημείο τριβής αφού ναι μεν δένει τρόπον τινά  το χάος της πλοκής ,αλλά αποτελεί δε φτηνή λύση .

Άς μην προσπαθούμε να εξωραίσουμε την κατάσταση. Αγαπάμε Τζες αλλά το παρόν είναι τεκές, ελάχιστα καλύτερο από το “Cannibals” ή το “Devilhunter” μπορεί να θεαθεί μόνο από τους αρχειοθέτες του έργου του Ισπανού. Ο κατά σημεία υποβλητικός τρόπος φιλμαρίσματος με έμφαση στο στυλ του γοτθικού τρόμου δεν μπορεί να σώσει την παρτίδα.

Πάμε παρακάτω…

Very weak even for Tio Jess’ uneven standards, this film’s best moments are few and far between and  passable at best ,whereas the majority of the film consists of haphazard material hastily pasted together.

Dr.Usher is 200 years old, due to his knowledge of secret serums and formulas he has managed to outlive many of his colleagues. He also manages to prolong the life of his gravely ill daughter aided by his faithful deformed servant Morpho,who is secretly in love with his daughter . The unwholesome duet kills local prostitutes and transfers their blood to Usher’s daughter .One of Usher’s students ,Dr.Harker receives alarming notes and decides to pay a visit to Usher’s crumbling castle. At this place of horror the limits between madness and reason   seem to have long blurred.

Does the storyline ring any bells? Sure it does.This movie is basically Dr.Orloff fare but ten times weaker . Franco even inserts footage from his 60ies masterpiece ,in order to justify some of Usher’s flashbacks.

As with “sadist of Notre Dame”  and “Exorcism” Franco would rather leave his past glories unharmed. His preoccupation to constantly repackage and re-release his films rarely paid off . So is the case with “Neurosis” .This film was created without any vision and was  just a byproduct of Franco’s back catalogue ,hence it doesn’t hold any  artistic merit.

Fortunately “Faceless” which was another take on the Orloff legacy was a really strong entry in 80ies Franco’s filmography.

Daughter of Dracula(1972)

Directed by:Jess Franco

Cast: Howard Vernon, Britt Nichols, Anne Libert, Jess Franco

Giallo/Vampire φιλμ από τη χρυσή εποχή του θείου Τζες με τη γυναικάρα Μπριτ Νίκολς να κολάζει και τα τσιμέντα , πλην από ουσία σχεδόν μηδέν. Χρυσή μετριότης το λοιπόν…

Η Λουίζα Κάρλστάιν επισκέπτεται την ετοιμοθάνατη μητέρα της στην έπαυλη της οικογένειας. Εκεί της κοινοποιείται πως κατάγεται από οικογένεια Βρυκολάκων. Η  νεαρά αγνοεί τα άσχημα προμηνύματα , επανασυνδέεται με όλους τους πιθανούς τρόπους με την ελκυστική ξαδέρφη της μέχρι που ομάδα ανδρών ειδικευμένων στον αποκρυφισμό και στα παραφυσικά φαινόμενα αποφασίζουν να βάλουν ένα τέλος στην αιματοβαμμένη καριέρα της οικογένειας.

Παρά το γεγονός πως από Σεξ και γοτθική ατμόσφαιρα το παρόν τα πάει μάλλον καλά και παρά την αφθονία  καρτποσταλικών πλάνων της Πορτογαλικής παράκτιας ζώνης ,στο παρόν ο Φράνκο τρέχει μόνος του και τερματίζει δεύτερος . Είναι οι κλασικές ασθένειες του Ισπανού που πλήττουν το παρόν και δεν το αφήνουν να ξεχωρίσει . Πρώτον απουσία ρυθμού…είναι κάποιες φορές που ο παροιμιώδης αργός ρυθμός του Φράνκο λειτουργεί υπνωτιστικά και δημιουργεί σχεδόν παραισθησιογόνα αποτελέσματα . Το παρόν δεν είναι μια από αυτές τις φορές . Απουσιάζει επίσης η σαφήνεια στην αφήγηση και η παρουσία σκηνών κλιμάκωσης . Επαναλαμβάνω και συνοψίζω πως στο παρόν ο Φράνκο μάλλον πόνταρε στην ατμόσφαιρα παραπάνω από όσο έπρεπε και ξέχασε να χαράξει μια σαφή αφηγηματική πορεία ,καταστώντας με αυτόν τον τρόπο την παρούσα ταινία μια απλή συρραφή ερωτικών και γοτθικών στιγμιότυπων.

Ακόμα και έτσι η ταινία έχει τις στιγμές της και βρίθει αυτής της Σέβεντις ατμόσφαιρας που κατοικοεδρεύει στο σινεμά του Φράνκο εκείνης της περιόδου.

Πλησιάστε με προσοχή…

Another case of Franco misfire “La Fille de Dracula” is inept if atmospheric , despite being  one of the extremely rare cases in which the radiant Britt Nichols shone as  protagonist in a film.

A young woman visits her gravely ill grandmother at the family estate. On her death bed, the old woman reveals to her granddaughter the family curse: they’re all vampires. The young woman decides to move into the estate with her uncle and her cousin, and soon finds herself falling victim to the curse.

Try as she might , Nichols’ breathtaking beauty cannot catapult this picture to the pantheon of Franco classics. For all I know she could even be granted more screen time.  Other than that,  this film suffers the same dismal fate as dozens of Tio Jess’ pictures. It’s a haphazard affair , blessed with lots of passion but with little care for details such as pace and narrative .Daughter of Dracula is a  sluggishly moving affair, to put it in a lenient manner . There is never an occasion of tension in this particular film, albeit  moments of suspense seem to be lamentably lacking . The presence of some masterful  visual compositions is of course a tradition in Jess Franco’s film making and “daughter of Dracula” is no exception but unfortunately Franco’s Vampire romp falls short in every other field.

For Franco completists only.

Sexorcismes (1975) xxx version aka “Exorcisme; Exorcisme et messes noires”

Directed by:Jess Franco

Cast: Lina Romay, Catherine Lafferière, Jesús Franco

Franco goes hardcore and revisits his sleaze powerhouse “Exorcism/demoniac” and Eurocine manages to sell a film to the ,then thriving, porno cinema industry.

Obsessed priest Matthis Vogel  tries forcibly to expel demons from the bodies of their lustful congregation. He sees one way to save them from a sinful obsession – is to kill them.

Franco keeps the plot of the softcore version and inserts a ton of hardcore footage ,which is actually an exercise in uncompromising film making. Why am I claiming so? Because instead of opting for the use of body doubles on the real sex scenes, Franco,Romay and co. did the extra mile and acted themselves in that footage.

“Sexorcismes” is an interesting curio for Jess Franco archivists. It features badly filmed hardcore sex scenes but in hindsight, the original plot of the scene doesn’t suffer too much. After all it’s a Jess Franco film and a good one for what it is ,let me add. It’s extremely sleazy and Franco’s depiction of the Catholic Priest gone berserk adds extra points to the proceedings.

In retrospect, a sleazy alternative take on an already sleazy opus , sounds like a win to me.

Τσόντα με υπόθεση από το Τζες Φράνκο ή απλά εναλλακτική βερσιόν του “Demoniac’.

Ο σαλταρισμένος ιερέας Μάτις Φόγκελ εξαπολύει ιερό πόλεμο εναντίον όλων των έκφυλων υπάρξεων του Παρισιού. Τα όπλα του: Πορνογραφικό Σεξ και θάνατος στους αμαρτωλούς.

Ο ιερέας τον οποίον υποδύεται ο Φράνκο στο παρόν δεν φέρνει τα θύματά του ακριβώς στον ίσιο δρόμο και αποτελεί απλά μια ωραία πρόφαση για τον  Ισπανό Πατριάρχη του Τρας ,ώστε να επιστρέψει με άλλη μια ταινία και για τη Eurocine ώστε να πουλήσει την ταινία και στα τσοντάδικα.

Η κασέτα της Midnight video που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα επαναπακεταρισμένη από τη Dark side έχει τόσο σάπια εικόνα, που κάνει το θεατή να θέλει να κάνει ντους μετά την ολοκλήρωση της προβολής, κάτι το οποίο μάλλον έχει να κάνει και με τη θεματική της ταινίας . Μιλάμε για Sleaze όχι αστεία.

Παρόλα αυτά οι αρχειοθέτες του Φράνκο μάλλον θα χαρούν να προσθέσουν άλλη μια ταινία του Ισπανού στη συλλογή τους.

 Demoniac (1975) aka “exorcism” “L’éventreur de Notre-Dame” 

Directed by:Jess Franco

Cast: Lina Romay, Catherine Lafferière, Jesús Franco,Monica Swinn

In Paris, the former priest and madhouse escapee Mathis Vogel writes pornography for a magazine. When the deranged priest watches an erotic show based on a Black Mass, he believes that the cast and audience are possessed and he goes on a murder spree to exorcise the demons of his victims.

This is actually the softcore version of the above film and fortunately the storyline makes much more sense in the context of a straightforward sexploitation film .This is dark cinema by Franco. Occasionally off the cuff but entertainingly sinister and featuring a very effective film score.The catacomb set-piece and sequence is very memorable as well and Lina Romay is radiating with youthful energy and beauty.

A must for Franco fans.

…και τώρα ήλθε η ώρα για κάτι όχι και τόσο διαφορετικό…

Άς μην επαναλαμβανόμαστε και πλατειάζουμε λοιπόν. Το παρόν είναι η σοφτ εκδοχή του Sexorcist και σε κάθε περίπτωση, η απαραίτητη βερσιόν για τη συλλογή κάποιου, αν αυτός ο κάποιος δεν έχει επιδοθεί σε αγώνα να βάλει όλα τα έργα του Φράνκο στη συλλογή του.

Εν πάσει περιπτώσει το παρόν είναι αποτελεσματικά σκοτεινό και διεστραμμένο ώστε να μπει στο πάνθεον της φιλμογραφίας του θείου Τζες. Οι κινηματογραφικές συνθέσεις είναι δυσοίωνες, αναδίδουν εσάνς διαστροφής  και παραμένουν στο μνημονικό του θεατή .Το Παρισινό location ενισχύει το παρακμιακό κλίμα της ταινίας και ο Φράνκο στον πρωταγωνιστικό ρόλο τα πάει περίφημα.

Dark Mission:Flowers of Evil (1988)

Directed by:Jess Franco

Cast: Christopher Lee, Christopher Mitchum, Richard Harrison,Brigitte Lahaie,Richard Harrisson

All-star cast aside, this is probably the best, even if it’s much maligned, actioner by Franco that has ever crossed my way and this is probably a moment of realization to cherish for Jess Franco’s action entries were for the most part lukewarm experiences.

Chris Mitchum plays a C.I.A. agent sent on a mission to a Latin American country to track down a local druglord. On the plane he meets and falls for a very fetching girl (young Cristina Higueras, now the co-owner of her own theatre company) who, by a tremendous coincidence, also happens to be the daughter of the sought mobster (Christopher Lee).

This film seems to polarize the Franco congregants, however this is infinitely better than “Esmeralda Bay” and despite its textbook storyline it manages to stay amusing in an inane way. Chris Mitchum gets himself to play the same role as in other similar productions and there is a strong déjà-Vu feeling lingering in the air throughout the entire duration of the film but this is good fun.

However this is nowhere as stylish as the majority of the 70ies Franco output and unfortunately prestigious cast members like Lee & Lahaie are painfully underused.

By no means a masterpiece but if someone finds a cheap copy of it somewhere,the he/she should go for it.

Αφήστε τα μίση και απολαύστε eighties φεσο-action ,ευγενική προσφορά του θείου Τζες ,ο οποίος μπορεί να μην πλάθει κιτς κατασκοπευτικές ιστορίες ,ούτε να  κεντάει ατμοσφαιρικές, αμπστράκτ και ψυχεδελικές συνθέσεις στο παρόν, αλλά παίζει ένα συμπαθητικό action κατενάτσιο και κάνει ότι μπορεί με το γενικόλογο σενάριο-συρραφή από κλισέ που συνέλαβε ο νους του αφεντικού της Eurocine, Daniel Lesoeur.

AΠΟΛΑΎΣΤΕ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ- Μυστικό υπερκομάντο της Σι-Αι-Ει(Μίτσαμ) καταφθάνει σε μπανανία της Λατινικής Αμερικής προκειμένου να τσακίσει το τοπικό Καρτέλ παρασκευής και εμπορίας ναρκωτικών, εκεί συνδέεται με ντόπια καλλονή ,η οποία δυστυχώς τυγχάνει κόρη του πάλαι ποτέ αντάρτη, νυν ναρκοβαρόνου, που είναι το κόκκινο πανί για το Μίτσαμ. Ο πράκτωρ θα τα βάλει με τους πάντες, ακόμα και με παλιές του αγάπες, προκειμένου να συντρίψει το έγκλημα.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτό το φιλμ διχάζει τόσο πολύ τους Φρανκόφιλους, μάλλον δεν έχουν δει μολυσματικά, υπερβατικά  φέσια του ιδίου σαν το X-312:Flight to Hell ακόμα, για αυτό μιλάνε. Εν τοιαύτη περιπτώσει, καλό θα είναι οι συγκεκριμένοι να μείνουν στη Σέβεντιζ περίοδο του Φράνκο, αφού ως γνωστόν η δεκαετία του ’80 δεν ήταν πάντα πολύ ευγενική με τον Ισπανό μαιτρ του Τρας.

Όπως και να έχει το παρόν δεν είναι το καλύτερο 80ies action που θα δείτε ποτέ αλλά για περιπέτεια του συγκεκριμένου σκηνοθέτη είναι μάλλον ό,τι καλύτερο θα μπορούσαμε ποτέ να δούμε ποτέ από αυτόν.

 

The Mark

mark main

The Mark (1977) aka “Ερωτική υπερένταση”, “Το σημάδι” ,”Call girl”(hardcore version)

directed by: Ilias Mylonakos as Elias Myler

cast: Artemis Charmy, Haris Tryfonas, Carole Gire,Claudine Beccarie,Nikos Vandoros

Characteristic but textbook material from Mylonakos.This movie belongs to his “European” period and features a great Greek/French cast of sexploitation regulars.Mylonakos even goes as far as to stray from his generally heavyhanded and pedestrian directing style and he inserts two stylish and memorable sequences.The first one depicts an erotic scene and is shot with the assistance of colour filters and the final sequence is shot in slow motion strongly reminiscing the work of Enzo Castellari.

A gang of thieves try to get their hands on a stolen cargo of gold from the bottom of the sea, but they end up killing each other instead.

Despite being more of an international/cosmopolitan affair ,”The Mark” doesn’t always manage to hit the mark (pun intended). The pace of the film tends to drag and the plot grinds to a halt in favour of endless but well-shot sex scenes.The ending climax is good though and the storyline is infinitely better than in his pre-Atlas films period.There is sleaze to be found here but other than that it’s business as usual for Mr.Mylonakos .My copy was of an abysmal quality and has pornographic inserts in it so the softcore version might be more coherent in the end.As already stated my copy was a mess so I cannot really comment the cinematography courtesy of the loyal Mylonakos’ associate, Petros Karavidoglou.

Διεκπεραιωτικό αλλά αποτελεσματικό κοσμοπολίτικο sexploitation από το Μυλωνάκο, ο οποίος εδώ βρίσκεται στην περίοδο της ακμής του και κάνει πλέον διεθνή καριέρα ,σέρνοντας μαζί με τσακάλια σαν τους :Joe D’Amato, Hubert Frank, Erwin Dietrich, Jess Franco το άρμα του Ευρωπαικού sexploitation.

Μια ληστεία ράβδων χρυσού γίνεται στην Αθήνα. Η λεία κρύβεται κάπου στα βάθη του Αιγαίου, προκειμένου να μη πέσει στα χέρι της αστυνομίας. Η συμμορία του λαθρέμπορου Λουκά, με ένα κότερο και διάφορες ωραίες γυναίκες για καμουφλάζ, θα επισκεφτούν την περιοχή για να πάρουν τον θησαυρό. Όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλά. Κανείς όμως δεν μπορεί να εμποδίσει τη δίψα των ανθρώπων για δύναμη, πλούτο και προπάντων ηδονή. Έτσι, ο νεαρός γόης Μπαρμπαρόσα, επίλεκτο μέλος της σπείρας και οι διεφθαρμένες γυναίκες που συνοδεύουν τους κακοποιούς, θα αφήσουν τα πιο ανώμαλα ένστικτά τους να εκδηλωθούν και οι πύλες της κόλασης θα ανοίξουν…

Aυτή η ταινία είναι καταραμένη βέβαια αφού οι κόπιες που κυκλοφορούν είναι χείριστης ποιότητας, συνεπώς μην περιμένετε καμία ουσιαστική κριτική επί του τεχνικού μέρους. Παρόλα αυτά στην ταινία συνυπάρχουν τα θετικά και τα αρνητικά του Μυλωνάκου σαν σκηνοθέτη. Γενικά παρατηρούνται και πάλι αδυναμίες στο ρυθμό, πλην η ταινία διαθέτει μερικές αξιομνημόνευτες σεκανς και μια υπόθεση η οποία απομακρύνει την ταινία από τα αφηγηματικά κλισέ του Ελληνικού κινηματογράφου της εποχής και την καθιστά Ευρωπαική μπιμουβιά, προιόν του καιρού της . Φυσικά και υπάρχει άφθονο γυμνό, η ταινία μάλιστα έχει κυκλοφορήσει και σε hardcore version.

Tέλος πάντων, ο Μυλωνάκος δεν υπήρξε ποτέ φιλόδοξος σκηνοθέτης με υπέρμετρες καλλιτεχνικές ανησυχίες,αλλά το παρόν ανήκει αντικειμενικά στα πιο πετυχημένα του εγχειρήματα.

Επενδύστε…

Jess Franco Marathon Summer edition

…Σήμερον το τσαρδί μας προβάλει ούτε ένα ,ούτε δύο ,αλλά τέσσερα έργα Σεξ , φτιαγμένα με πολύ μεράκι από τον Πατριάρχη του Ισπανικού καλτ, τον Τιτάνα,τον αείμνηστο Τζες Φράνκο.Ο γράφων έβαλε και αυτός πολύ μεράκι με τη σειρά του στο αφιέρωμα Φράνκο που ακολουθεί. Ελπίζω να αποτελέσει έναυσμα ώστε να ανακαλύψει περισότερος κόσμος το έργο ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες B-movies στο γαλαξία… παρακαλώ όπως απενεργοποιήσατε τα κινητά σας τηλέφωνα,θα τα πούμε ύστερα στο φουαγιέ…

Φρανκοθώνιος 2016

 

A Virgin among the living dead (1973)

Directed by:Jess Franco

Cast: Christina von Blanc, Britt Nichols, Rosa Palomar, Howard Vernon, Jess Franco

An excellent metaphor  for  resignation and longing for death by Jess Franco. Shot right after Soledad Miranda’s tragic car accident albeit untimely demise, this very dark and dreamlike  nightmare in celluloid  was a way of consolation for Franco who had lost his muse and a very dear friend and is one of the crown jewels and biggest achievements in Franco’s very hit n’ miss career.

A girl arrives from London to visit her estranged relatives in a remote castle for the reading of her father’s will. After a while she discovers that they are all in fact dead and her decision to live with them turns into a nightmare. Unable to leave she’s drawn into a macabre underworld through visions of nude satanic rituals and her own impending sacrifice. She later learns that the Queen of the Night has claimed her father’s eternal soul because he had committed suicide.

Try as they might , the people in Eurocine didn’t manage to tarnish the legacy of this movie . The infamous 1981 re-cut of the film which features a zombie sequence filmed by Jean Rollin has now been abandoned in favour of a classic 1971 director’s cut .

After watching both cuts ,I am obliged to admit that Franco’s cut feels more complete . Other than that “A virgin among the living dead” is a very atmospheric and mesmerizing behemoth of a film which clearly proves how many things Franco could create/achieve even when being restricted by miniscule budgets.

The presence of Franco regulars like Howard Vernon ,Britt Nichols and the adequate performance by Christina Von Blanc make this film even more memorable and successful.

If you are a Franco/Eurocult fan then this one is a mandatory addition to your collection.

…τώρα μπορούμε όλοι εμείς του ίδιου αίματος να ζήσουμε μαζί, ποτέ ξανά περιπλανώμενοι αλλά βυθισμένοι μέσα στα νερά της Στυγός…

Ή κάτι τέτοιο αφηγείται  με άτονη φωνή ο Χάουαρντ Βέρνον στο τέλος του ονειρικού, πεσιμιστικού διαμαντιού του Τζες Φράνκο. Το “A virgin among the living dead” είναι η ταινία που γύρισε ο Φράνκο για να ξεπεράσει τη θλίψη του για το χαμό της υπέροχης Σολεδάδ Μιράντα, δικαίως λοιπόν το παρόν είναι ένα μοναδικό γεγονός στη φιλμογραφία του συγκεκριμένου δημιουργού και βρίθει ατμόσφαιρας ενώ χαρακτηρίζεται από ένα αίσθημα παραίτησης και από μια σχεδόν παράλογη επιθυμία για το θάνατο.

Η αφαιρετική πλοκή, κατακερματισμένη από παραληρηματικές σκηνές σεξ και τρόμου είναι προσχηματική αλλά η μακάβρια ατμόσφαιρα που στήνει ο μακαρίτης θείος Τζες εκτοξεύει το «Μια παρθένα για τους ζωντανούς νεκρούς» στο Πάνθεον των κινηματογραφικών δημιουργιών του Ισπανού πατριάρχη του exploitation.

Ενδιαφέρον έχει να σημειώσουμε πως η ταινία έχει κυκλοφορήσει σε αρκετές μορφές ,μέχρι και με inserts σκληρού πορνό. Ο γράφων είχε  δει πριν από αρκετά φεγγάρια  το cut της Eurocine από το σωτήριο έτος 1981. Εκείνη την περίοδο η Γαλλική εταιρεία είχε επανακυκλοφορήσει την ταινία σαν καθαρό Zombie horror και είχε προσθέσει περίπου 13 λεπτά υλικού με ζόμπις να καταδιώκουν την Κριστίνα Φον Μπλάνκ , τα σχετικά πλάνα τα είχε γυρίσει ο Ζαν Ρολέν και δυστυχώς κατακερματίζουν τον ήδη ονειρικό αφηγηματικό χαρακτήρα του φιλμ. Κρίμα που αυτή η έκδοση ήταν η πιο διαδεδομένη στη χώρα μας αφού είχε κυκλοφορήσει σε βιντεοκασέτα από την Alligator video .Tέλος πάντων οι εκδόσεις που κυκλοφορούν πλέον σε dvd περιέχουν το διάρκειας 75 λεπτών αυθεντικό cut της ταινίας ,το οποίο κυκλοφόρησε το 1973 και το οποίο είναι υπέροχο.

Όπως έχει ήδη γίνει αντιληπτό πρόκειται για μια ταινία η οποία πατάει περισσότερο στο οπτικό της μέρος παρά στην πρόζα, παρόλα αυτά οι ερμηνείες των Christina Von Blank ,Britt Nichols (θεάρα!) και Howard Vernon είναι πολύ καλές για τα δεδομένα των ταινιών του Φράνκο και προσθέτουν ακόμα περισσότερο στο καταπληκτικό τελικό αποτέλεσμα.

Αν σας αρέσει έστω και ένα ψήγμα του σινεμά του Φράνκο τότε επιβάλλεται να δείτε αυτήν την ταινία.

Lorna the Exorcist (1974) aka “Les possédées du diable”

Directed by: Jess Franco

Cast: Pamela Stanford, Lina Romay, Howard Vernon, Guy Delorme

Another steamy sexual nightmare by Franco coming from his  best era.

A man is tormented by an ex-lover, Lorna, who is some kind of witch. She has a strange power over a number of women in the film, including the man’s daughter, Linda.

Lorna the Exorcist is another triumph from Franco. Set in a modernist resort full of cubic and pyramid like buildings,  the film slowly but surely builds an atmosphere that is dark and gloomy ,but not in the same poetic manner as in “A virgin among the living dead” . In Lorna… Franco explores the darkness of the human sexuality, the shenanigans of infidelity and betrayal  between  sexual partners ,incestuous lust for one’s own offspring ,  as well as the human need to own physically or mentally the sexual partner or to belong to a sexual partner. The context of the film is however conveyed by a storyline that deals with witchcraft and possession.

All of the aforementioned subject matters had already been employed by Franco ad nauseam ,yet they remain  highly effective ,  particularly as integral parts of this picture’s context ,I dare to say that the contents of Lorna the exorcist are at moments disturbing .

Kudos must be given to Pamela Stanford and Lina Romay for their steamy performance and of course to Franco for being such a daring director who never hesitated to push the envelope in terms of perversion and sexually charged imagery .

One of the most successful  Seventies entries by the our beloved Spaniard.

Άλλος ένας Σέβεντις  εφιάλτης του Φράνκο πλημμυρισμένος από σχεδόν πορνογραφικό Σεξ, ιδιότυπη ψυχεδέλεια , αποχρώσεις τρόμου και κιτς φουτουριστική αισθητική.

Άβουλος αστός διατάσσεται από την πρώην ερωμένη του Λόρνα να μεταβεί  μαζί με τη γυναίκα του και τη δεκαοκτάχρονη κόρη του σε μεταμοντέρνο θέρετρο . Εκεί θα αποδειχτεί πως η διαβολική Λόρνα πάντα παίρνει αυτά που της υπόσχονται  .Όσον αφορά το μέλλον της μεγαλοαστικής οικογένειας, αυτό διαγράφεται μάλλον αβέβαιο ,εκτός από αυτό της δεκαοκτάχρονης Λίντα, η οποία δείχνει να παραλαμβάνει τη σκυτάλη της ευγενούς τέχνης του ψυχικού Βαμπιρισμού από την πνευματική της μητέρα, Λόρνα.

Σκηνές λεσβιακού σεξ και οράματα φρικτών μελλούμενων αποσβολώνουν το θεατή ,καθώς οι μούσες του θείου Τζες,  Πάμελα Στάνφορντ και Λίνα Ρομέυ βγάζουν φωτιές. Όσον αφορά τη δύσμοιρη Jacqueline Laurent ,η συγκεκριμένη ηθοποιός υφίσταται τα πάνδεινα από τον αδιάφορο  σύζυγό της στην ταινία ,Guy Delorme ,ενώ στην κλασική σκηνή του φιλμ γινόμαστε μάρτυρες της συμπλοκής, για να το θέσουμε κομψά,  της δύστυχης ηθοποιού με μια ντουζίνα καβούρια…όχι καβούρια στην τσέπη, κυριολεκτώ…ΚΑΒΟΥΡΙΑ!!!

Το Lorna the Exorcist φέρει όλα τα κλασσικά γνωρίσματα του Φράνκο της δεκαετίας του 70 και αποτελεί ισχυρό Sexploitation τεμάχιο, το οποίο παρά τις κάποιες κοιλιές του και την εμμονή στις σκηνές γυμνού και Σεξ δεν  θα απογοητεύσει τους φανς  του Ισπανού πατριάρχη του Sleaze.

Σεναριακά μην περιμένετε ευφάνταστους διαλόγους  , αφού ως γνωστόν τα σενάρια του μακαρίτη ήταν δεν ήταν τριάντα σελίδες το καθένα, παρόλα αυτά το παρόν μπορεί να καταχωρηθεί στο Ανφάν γκατέ της φιλμογραφίας του σκηνοθέτη που μας προσέφερε 199 παραπάνω  λόγους να αγαπήσουμε το Σινεμά.

Eugenie DeSade (1973)

Directed by:Jess Franco

Cast:Paul Μüller,Soledad Miranda,Jess Franco

Loose but effective De Sade adaptation by Franco ,featuring the great , late Soledad Miranda. Well, Eugenie is not so accomplished like the Soledad Miranda/Franco  triumph which is “Vampyros Lesbos” and at moments might feel like textbook Franco. Still it carries lots of substance and is another statement of artistic integrity by Franco.

Eugenie, a beautiful but shy young girl, lives with her stepfather, a famous writer specializing in stories of erotica. One day she happens to read one of his “erotic” books and its power so affects her that begins to find herself sexually attracted to her stepfather. He notices this, and eventually brings her into his dark world of sexual perversion and murder. Together they start pursuing the perfect crime, which will result in a series of gruesome murders . Things however become sketchy when another Writer Attila Tanner becomes increasingly interested in the couple’s activities and even sketchier when Eugenie falls for a young musician.

“Eugenie” a French/German co-production with a script penned by Jess Franco’s first wife, Nicole Guettard is more accomplished than usual in terms of narrative ,it also has a pretty brisk pace for Franco’s standards and is blessed with a superb cinematography ,courtesy of Manuel Merino.

Other than the fairly solid technical outcome , the story emphasizes on the perils of desire, the pursue of lust and completion through sadism and violence . Paul Müller and Soledad Miranda know there is no turning back once they commit themselves to their masterplan  . Eventually , sexual desire is proved to be an extremely bitter pill to swallow and both Μüller and Miranda meet their Nemesis.

If you love Seventies Franco there is nothing to dislike here.

Μεγάλο μπέρδεμα οι «Ευγενίες» του Φράνκο . Δύο στον αριθμό, τα φιλμ που σκηνοθέτησε ο μέγας Ισπανός και που πραγματεύονται τρόπον τινά τη «Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ», εδώ έχουμε να κάνουμε με την ταινία του 73 στην οποία πρωταγωνιστεί η πρόωρα χαμένη Σολεδάδ Μιράντα , η οποία φυσικά στο παρόν παίρνει το έργο επ’ώμου και μαγνητίζει όπως πάντα.

Το φιλμ ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής έκφυλου συγγραφέα και της κόρης του ,οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχή αναζήτηση της σαδιστικής ηδονής σκορπίζοντας τον όλεθρο στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες μεταξύ άλλων.

Ατμοσφαιρικό και λειτουργικό το παρόν ,φέρει τα γνωστά  χαρακτηριστικά του Σέβεντις σινεμά του θείου Τζες. Όπερ , εκτεταμένη χρήση ζουμ ιν, ζουμαρισμένο out of focus γενικό σε αντικείμενο ή τοπίο το οποίο έπειτα καταλήγει σε κοντινό πλάνο κάποιου ηθοποιού, εμφατική χρήση του location που έχει ως αποτέλεσμα καρτποσταλικές συνθέσεις (βλέπε Γαλλική Σεκάνς και Αλεξάντερπλατς Σεκάνς),εμφατική χρήση του μουσικού σάουντρακ για δημιουργία ψυχεδελικής λάουντζ ατμόσφαιρας και πάρα πολύ μεγάλη έμφαση στο στοιχείου του ερωτισμού ο οποίος απεικονίζεται αποκλειστικά μέσα από το ηδονοβλεπτικό       φιλμάρισμα του γυμνού γυναικείου κορμιού , μοναδική εξαίρεση εδώ η πίσω πλευρά του Paul Müller την οποία αναγκαζόμαστε να υποστούμε ,κάτι το οποίο ούτε ερωτισμό κομίζει, ούτε απαραίτητο ήταν .

Κατά γενική ομολογία το σενάριο της Nicole Guettard ,πρώτης συζύγου του Φράνκο, είναι πιο δουλεμένο από ότι συνήθως στο παρόν, ενώ ενδιαφέρον twist για το συνήθως γραμμικό σινεμά του Φράνκο αποτελεί το γεγονός πως η ιστορία αποδίδεται με τη μορφή αφήγησης από τη Σολεδάδ Μιράντα.

Τρία καλά Φράνκο στη σειρά είναι μάχιμο σερί, φτου μην το ματιάσουμε…

Nightmares come at night (1972)

Directed by:Jess Franco

Cast:Diana Lorys,Jack Taylor,Paul Μüller,Soledad Miranda,Colette Giacobine

In Zagreb, the striper Anna de Istria works in a sleazy cabaret. She is seduced by the blonde Cynthia Robins that invites her to move to her house. Ana is disturbed by nightmares, where she kills a man with a spear, and Cynthia calls Dr. Paul Lucas to treat Ana. Meanwhile, a couple that lives in the house next door spies the movement in Cynthia’s house.

Another Jess Franco  film that tries to blend the world of dreams/subconscious with reality. This time he is preoccupied with nightmares and he also throws in the mix a not so unpredictable treason twist lifted from “les Diaboliques”.  However the film is mostly an exercise in tedium despite Franco using super 8 camera for the dream sequences. I admit that this was a nice touch of experimental cinema. But the overall narrative feels rather half-hearted and undercooked this time.

So ,does “Nightmares come at night” unfortunately. While it is not the bottom of the barrel for uncle Jess ,still he delivered way better films at that time.

… κι όμως το ματιάσαμε…

Το Nightmares come at night έχει όλα τα φόντα να διαπρέψει, αλλά δυστυχώς η αδύναμη ετούτη τη φορά πλοκή, προδίδει τις ενδιαφέρουσες μέσα στον πειραματισμό τους κινηματογραφικές διαθέσεις του Φράνκο. Το γεγονός πως ο Ισπανός σκηνοθέτης ένωσε δύο ανολοκλήρωτες ταινίες του και δημιούργησε αυτήν εδώ σίγουρα δημιουργεί αφηγηματικά προβλήματα τα οποία θα αναλύσουμε παρακάτω.

Στρίπερ με εκρηκτικές καμπύλες (Diana Lorys) πείθεται από μυστηριώδη ξανθιά να εγκατασταθεί στη Βίλλα της με την πρόφαση πως θα βοηθηθεί κατ’αυτόν τον τρόπο η καριέρα της . Η στρίπερ Άννα αρχίζει να βασανίζεται από εφιάλτες  κατά τη διάρκεια των οποίων βλέπει  τον εαυτό της να βασανίζεται σεξουαλικά και να σκοτώνει έναν άνδρα με λόγχη. Για να αποφευχθούν τα χειρότερα η ξανθιά Σύνθια αναθέτει στο Δόκτωρα Πωλ Λούκας τη θεραπεία της Άννας .Στο τέλος αποδεικνύεται πως όλα αυτά ήταν μια καλοστημένη πλεκτάνη.

Ο Φράνκο δυστυχώς αδυνατεί να στήσει μια αξιοπρεπή πλοκή στο παρόν και την ταινία μονοπωλούν οι συζητήσεις της Άννας με το θεράποντα Ιατρό της. Η παράλληλη πλοκή ,παρμένη από πλάνα μιας  ανολοκλήρωτης  ταινίας του Φράνκο με τη Σολεδάδ Μιράντα ,που απεικονίζει ένα ζευγάρι χίππηδων να ονειρεύεται πως θα βάλει χέρι στα λεφτά της ξανθιάς  κατακερματίζει τον ήδη προβληματικό ρυθμό , ενώ δεν συνδέεται ποτέ ικανοποιητικά με την κυρίως πλοκή ,Αναμφισβήτητα τα μόνα πράγματα που καταστούν την ταινία αμυδρά ελκυστική είναι το φινάλε το οποίο είναι σηκωμένο από το Les Diaboliques και η αρκετά πειραματική κινηματογράφηση  των σεκάνς των ονείρων με κάμερα super 8 από το Φράνκο.

Η ταινία παρά τις αδυναμίες της  δεν είναι επ’ουδενί για τα μπάζα ,παρόλα αυτά ο Ισπανός ,ο οποίος εκείνη την περίοδο γύριζε το ένα φιλμ μετά το άλλο , μας έχει δώσει πολύ καλύτερα δείγματα γραφής.

Laure

laure

Laure (1976)

directed by: Louis-Jacques Rollet-Andriane andRoberto D’Ettorre Piazzoli

cast:Annie Belle,Al Cliver , Orso Maria Guerrini, Emmanuelle Arsan

Visually compelling , mesmerizingly atmospheric but bloated with pseudophilosophical drivel and consequently dated , “Forever Emmanuelle” tries hard to be the most accomplished erotica film but trips on its pomposity and falls on its knees…

At an institute in Manila, researchers and eco-tourists trade stories about the Mara tribe, who live on a remote island and have an annual festival of rebirth in which some of the tribe forget who they are and begin again. Laure is the daughter of the institute’s director; she’s a free spirit who has captured the fancy of Nicola, a European photographer. After a courtship in which the voyeuristic Nick indulges Laure’s exhibitionism and sexual freedom, they set off for Mara land with Gualtier, an anthropologist, and his philosophical lover, Myrte. As they approach the Mara on the night of rebirth, who of the group will actually join the tribe to begin life anew?

The fact that this production was a messed up affair is probably a well known fact and has probably contributed to the overall status of the film.Let’s summarize briefly some of the background of this particular flick. Emmanuelle Arsan the author the Emmanuelle book itself ,penned a unique script for this particular film and was cast for the role of Myrte. The infamous Linda Lovelace was also cast for a role on this one but she declined after becoming a Newborn Christian totally condemning her past.Fortunately the smoking hot Annie Belle (Velluto Nero) stepped in and the whole production carried on.The Eurocult cinema stalwart Al Cliver ,who was at the time Belle’s boyfriend,was also cast and has a major role in the film.

Try as she might,Belle and her scorching sexuality cannot save the film,which often times borders with boredom. The expedition plot is underplayed and the Sexual freedom/swinging philosophy part of the plot is overplayed. Well yes, the Seventies was the era of sexual liberation and female emancipation but this doesn’t necessarily  mean that a movie that deals with such an agenda can be successful and that is the major downside of the film ,it’s excessively talky and the subject matter is for the most part uninteresting .Little care was also given to the development of the characters and this is a shame because there are only four or five of them in the film.More developed characters could probably enhance the tension element of the film but alas this is not the case here.

So,Laure  unfortunately has very little substance as a film  but is however not a trainwreck.The production and the cinematography is lush.Belle is a bombshell and last but not least the film score is  very nice and loungey  and is very fitting to this movie.

Laure is by no means a great movie but suits perfectly a mesmerising Summer noon or afternoon and will at least visually please the viewer.

Deadly Embrace (1989)

Image

Deadly Embrace (1989)

directed by:David DeCoteau (as Ellen Cabot)

cast:Jan-Michael VincentJack CarterTy Randolph,Linnea Quigley,Michelle Bauer,Ken Abraham

Γεώμηλο ολκής από το μαίτρ της direct-to-video διασκέδασης,David DeCoteau.

Επιχειρηματίας που θέλει να ξεφορτωθεί τη γυναίκα του,της φορτώνει ευσταλή νεαρό,στο ρόλο του επιστάτη.Η γυναίκα του σέρνεται στα πατώματα για τα μάτια του νεαρού,ο οποίος υποκύπτει,αλλά αγαπάει και την ηθοποιό φίλη του.

Πλεκτάνες,αίμα,σπέρμα και μεγάλη προσφορά γυμνής,γυναικείας σαρκός από τον Καναδό σκηνοθέτη,αλλά δεν τρελαινόμαστε.Η ταινία λειτουργεί μόνο εαν έχει κανείς εξαιρετικά χαμηλά τον πηχύ.Το “murder weapon” με την υστερική trash/splatter πλοκή λειτουργεί πολύ καλύτερα από τούτο εδώ.

Μόνο για συλλέκτες του DeCoteau.Στους υπόλοιπους θα στραβώσει το σαγώνι από τη βαρεμάρα.

A beautiful but horny and neglected Beverly Hills wife hires a hot young stud as a gardener. It eventually gets through to her husband that some hanky-panky may possibly be going on, and he begins to spy on her. Complications, and murder, ensue.

Unbelievably flat,poorly scripted and plotted quickie by David De Coteau.The cast is good through and through,with DeCoteau regulars like Linnea Quigley offering a little of their glamour to this very low-profile project,but the way the proceedings are unfolded is so damn obvious and predictable that this one is a total bore,unable to redeem itself.Nudity galore and some surreal shots of Michelle Bauer as the female spirit of sex add some spice to this dull picture but soon they get redundant.

Ty Randolph does her best with a nonexistent script and Jan-Michael Vincent  is effectively sleazy.Linnea Quigley is a cutie as always,but is given little to do too.

For De Coteau’s die-hards only.

The Night of the Hunted(1980)

Image

The Night of the Hunted(1980)

directed by:Jean Rollin

cast:Brigitte LahaieVincent GardèreDominique Journet 

Άλλη μια σπουδή του Rollin πάνω στην εύθραυστη φύση της γυναίκας και πάνω στην αδυναμία του ανθρώπου να ορίσει το μέλλον του,το “Night of the Hunted” διαδραματίζεται σε ένα ψυχρό,φουτουριστικό αστικό τοπίο και τα εσωτερικά του πλάνα είναι γυρισμένα μέσα σε κάτι που παραπέμπει σε σωφρωνιστικό κατάστημα,αλλά είναι στην πραγματικότητα ψυχιατρική κλινική.

Αρκετό γυμνό,arthouse αισθητική,παρά τους περιορισμούς του προυπολογισμού,κλειστοφοβική ατμόσφαιρα,παρουσία κάποιων αξιομνημόνευτων αιματοβαμμένων σκηνών ανθολογίας,η παρουσία της θεότητας Brigitte Lahaie στον πρωταγωνιστικό ρόλο,οι κλασικοί έρποντες ρυθμοί του Rollin και ένα συγκλονιστικό φινάλε κάνουν και αυτήν την ταινία απαραίτητο απόκτημα για τους οπαδούς του ξεχωριστού αυτού Γάλλου δημιουργού και τους ζηλωτές του Euro Cult.

Image

A woman is taken to a mysterious clinic whose patients have a mental disorder in which their memories and identities are disintegrating as a result of a strange environmental accident.

In a Surreal and futuristic world Rollin comes up with another metaphor regarding the fragility of the human nature the tragic overtones of unconditional love,the complete lack of free will in a post-modern Orwellian world and filters all the aforementioned elements under his well-known prism.A prism that is characterized by an obsession with the female body,the female frailty and some over the top gore juxtaposed with a gloomy photography and his usual arthouse compositions.

Some might claim that Rollin’s cinema is painfully slow and incoherent.According to my opinion Rollin’s cinematic language was nothing less than a product of a true genius.His style is too distinctive to ignore and his movies are too beautiful to pass unnoticed.

This one leans more on the Horror genre and it’s a tad inferior to movies like “The living dead girl” or “The grapes of death”,but it’s almost a masterpiece as well and its final scene is haunting…

Image