La Legge dei Gangsters (1969)

legge greek

Gangster’s Law (1969)

directed by:Siro Marcellini

Cast: Klaus KinskiMaurice PoliFranco Citti

The more Kinski we are exposed to (pun NOT intended) the better and this Italian proto crime/mafia flick is a decent, dare I say underrated entry into the spaghetti sub-machine gun wielding & balaclava sporting favorite film sub genre, even if it feels ,perhaps too much, like a Fernando DiLeo film minus the great editing.

Kinski plays Regnier a Mafia boss, caught in a web of intrigue, deceit, and blood oaths. Regnier sends his gang to rob a bank and after the fact he tries to rip-off his henchmen and to flee with all the dough.Enmeshed in the bloody plot convolutions are Maurice Poll, Suzy Andersen,Nello Pazzafini and Max Delys, whom we get to know better during extended flashbacks . Regnier executes the gang members one by one in a cruel manner and enjoys relative immunity from arrest until making that One False Step.

The premise is definitely not an original one and the editing leaves a lot to be desired, but Kinski rocks hard, especially during the second half of the film and I have yet to find a more solid and dynamic Maurice Poli performance. It seems like this great character actor was always underused. The giant of a man Nello Pazzafini is always a treat to watch too.

What’s more here. Of course Eurobabes and there are quite a few of them. There is also a cool psychedelic nightclub scene and a decent opening and ending sequences that set the tone and close the film on a high note.

All in all, a worthy addition to someone’s Italocrime collection, even if this one remains inexplicably elusive.

Ιταλική crime βιντεοκασσετάρα από βιντεο Αλσεν (και τα μυαλά στα κάγκελα) έχει το σημερινό μενού.Πιάστε μια μπουκάλα J & B , βάλτε πάγο , φορέστε τα καλά σας και ας αρχίσει η προβολή.

Ο Ρενιέ (Κίνσκι) ηγείται σπείρας και στήνει μεγάλο κόλπο. Αξιώνει από τη συμμορία του το 50% των κλοπιμαίων αλλά ο προιστάμενος της εκτελεστικής του επιτροπής απαξιώνει την πρόταση του αφεντικού . Ο Κίνσκι φαινομενικά υποχωρεί και η ληστεία λαμβάνει χώρα με έναν εκ των ληστών να τραυματίζεται την ώρα του καθήκοντος. Αλλά ο Κίνσκι τέτοιος που είναι , προδίδει τους υπόλοιπους και την “κάνει” με όλο το ποσό. Στη συνέχεια ο Ρενιέ (ο τρελός Κλαους) εκτελεί τελετουργικά σχεδόν άπαντες χωρίς κανένα δισταγμό και οδηγούμεθα στο αιματοβαμμένο φινάλε σε φουλ καταθλιπτική Γενοβέζικη παραλία.

Ο στρατηγός Κίνσκι, του οποίου οι συμμετοχές σε ταινίες κατά τις δεκαετίες 60′ και 70′ είναι αδύνατον να χαρτογραφηθούν, κεντάει κάνοντας κυριολεκτικά τα απολύτως απαραίτητα και ανεβάζει αισθητά την ταινία ένα-δύο σκαλάκια παραπάνω.

Φυσικά η pan & scan κόπια της Αλσεν δεν αντέχει σε κριτική , αλλά ενω το φιλμ είναι όμορφα φωτογραφισμένο, μου φαίνεται πως αδικείται από το πολύ άτσαλο μοντάζ. Στα λοιπά το φιλμ είναι λίγο ανώτερο από το μέσο όρο του είδους χωρίς να προσεγγίζει επίπεδα μεγαλείου Ντι Λεο.

Παρ’όλα αυτά οι φανς θα χαρούν και με το παραπάνω να το προσθέσουν στη συλλογή τους.



High Crime (1973)

High Crime (1973) aka “La Polizia incrimine la legge assolve” “The Marseilles Connection”

directed by: Enzo G. Castellari

cast:Franco NeroJames WhitmoreDelia Boccardo, Stefania Girolami

There are always these movies that propel a certain cinematic style/sub-genre , become blueprints of it and get copied at Nauseam. High crime is one of those films . It may be not the best entry of poliziottesco film ever, but it is a quintessential piece of film making which also displayed a tour de-force of cinematic craftmanship courtesy of Enzo G.Castellari for the first time. However as not everything in life consists of peaches and cream , Castellari was accused of promoting populist , right-wing ideas  and a simplistic j’accuse against the corruption of the state in the tumultuous Seventies era Italy.

Lebanese drug dealer arrives in Genoa and Vice-Commissioner Belli (Nero) soon tracks him down. After a long car chase, Belli manages to arrest him. However, when the prisoner is being taken to the police station, the police car is bombed before it reaches its target. The Lebanese and four policemen die in the hit, but Belli survives. Belli then goes to Cafiero (Rey), an old-fashioned gangster who claims to have transformed into a peaceful gardener, to question about the bombing and it turns out that there is a new player in town. Cafiero decides to take care of the new gang before the police get to them. His task turns out to be more difficult when his trusted man, Rico (Daniel Martín), turns out to be a mole working for the unknown new gangsters.

Belli’s boss, Commissioner Aldo Scavino (Whitmore), has put together a dossier on the city’s mafia connections, but thinks that there is not enough hard evidence to take down all the gangsters from top to down. After several discussions with Belli, he finally agrees to take the dossier to the district attorney. However, he is murdered and the dossier is stolen. Belli now takes over Scavino’s seat as the Commissioner and eventually finds the murderer. The murderer names Umberto Griva (Duilio Del Prete) as his boss, as Belli expected. When Griva’s brother Franco (Silvano Tranquilli) is found murdered, it seems that someone with even higher political connections is trying to take over the city’s drug trafficking.

Castellari was ahead of the general game as a director and was one of the first directors to employ and patent cinematic techniques that became blueprints of action cinema. Formulaic storyline aside,the treatment was based around the murder of Luigi Calabresi that shocked and appalled the Italian public, Castellari was also incredibly lucky to cast a certain Franco Nero  for the commissario Belli lead part., as Nero is simply firing in all cylinders here and his dynamic, oftentimes ,over-the-top portrayal of a hard-as-nails , incorruptible commissario , became a synonym of the “commissioner” part in those Italian films. Hell…Maurizio Merli even built a carreer out of the Nero blueprint.

Justifiably and deservedly, this flick was a huge hit in its time of release , kicked the floodgates of Eurocrime and has become a cult classic eversince.

Πεμπτουσιακό δείγμα ιταλικού σινεμά δράσης , το High crime δεν κομίζει “εγκεφαλικό” και ιδιαίτερα πολυδιάστατο σενάριο , με δυνατότητες πολλαπλής ανάγνωσης, αλλά αποτελεί φιλμικό “κέντημα” που ποντάρει στο θυμικό και στο συναίσθημα και σοκάρει με τη δυναμική του κινηματογράφηση και τη νευρώδη στα όρια της υστερίας  , ερμηνεία του Φράνκο Νέρο, η οποία έκτοτε έγινε αντικείμενο αντιγραφής από άπειρους Eurocrime αστέρες.

ο χαλκέντερος επιθεωρητής Μπέλλι έχει γίνει σκιά του δικτύου διακίνησης ναρκωτικών , το οποίο έχει απλώσει τα πλοκάμια του από τη Γένοβα ως τη Μασσαλία. Οι μαφιόζοι είναι όμως πάντα ένα βήμα μπροστά από την αστυνομία. Ο Μπέλλι πιέζει τον προιστάμενο του να αξιοποιήσει τα στοιχεία που έχουν από κοινού συγκεντρώσει.Πλην  ο προιστάμενος , γενικός επιθεωρητής Σκαβίνο , δολοφονείται έξω από την έδρα του εισαγγελέα. Ο Μπέλλι συνειδητοποιεί πως το κύκλωμα διευθύνεται από άτομα υπεράνω υποψίας με διασυνδέσεις που ξεπερνάνε κατά πολύ τον ίδιον και αντιλαμβάνεται πως έχει πάρει έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Γεγονός το οποίο θα έχει επιπτώσεις στην οικογένειά του και στον ίδιον.

Το παρόν τεμάχιο ήταν η πρώτη ταινία του παραδοσιακού Ιταλικού αστυνομικού σινεμά δράσης της δεκαετίας του 70′, που ο γράφων είδε ποτέ και ήταν απόλυτα λογικό έκτοτε να πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, αναζητώντας οποιαδήποτε παρόμοια ταινία είχε ποτέ γυριστεί.

Πέρα από το γεγονός πως το παρόν είναι αριστουργηματικά καλοκουρδισμένο σινεμά δράσης και αγνοώντας την αφελή ,σχεδόν λαικίστικη προσήλωση της πλειονότητας των Ιταλών κινηματογραφιστών σε ένα στείρο “κατηγορώ” ενάντια στη διαφθορά του δικαστικού συστήματος και εν γένει του κρατικού μηχανισμού, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε αφενός την τεχνική μαεστρία του Καστελλάρι, που στήνει μια ταινία υπόδειγμα στο είδος της και αφετέρου την επιρροή του στο Ιταλικό σινεμά είδους. Χωρίς αυτήν την ταινία δεν θα υπήρχαν οι αντίστοιχες ταινίες των Στέλβιο Μάσσι, Ουμπέρτο Λένζι, Μάριο Καιάνο κλπ.

Το Ιταλικό σινεμά δράσης χρωστάει πάρα πολλά στον Ένζο Καστελλάρι και δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς τη συμβολή του σπουδαίου αυτού σκηνοθέτη. Οι οπαδοί του Ευρωπαικού καλτ κινηματογράφου επιβάλλεται να έχουν το παρόν στη συλλογή τους.

Death Rite (1976)

Death Rite (1976) aka “les Magiciens”

directed by: Claude Chabrol

cast:Franco NeroStefania SandrelliJean Rochefort,Gert Fröbe,Gila von Weitershausen

Artsy Seventies thriller by the prolific french Claude Chabrol. The film is relatively obscure but has enough interesting nuances and style to keep the fans of the European Arthouse and Genre cinema interested.

At a luxury hotel in DjerbaTunisiapsychic magician Vestar (Fröbe) meets the dark  but idle rich man Edouard (Rochefort).[1] Heading to the hotel, Vestar has a vision of a woman being murdered in the desert. Edouard, a member of the leisure class, decides to use his influence to make the dream become a reality. Also staying at the resort are Sadry, returning Tunisian architect (Nero) who has come home to visit his dying mother, and his annoying wife Sylvia (Sandrelli). Also there is Martine (von Weitershausen), an ex-lover of Sadry who would like to get back together with him. The marriage is further strained when Sylvia finds the two of them together. It appears that the prophesied murder has something to do with Sylvia. Specific details from Vestar’s prediction about her death are used by Edouard to make it happen, although in fact his interference alters the results. Sadry comes to terms with the ongoing tensions and anger as events build toward the inevitable.

So , the premise here is rather interesting and the chain of events that lead to the prophesized murder are narrated in an interesting manner full of quirk and symbolisms that are proof of an advanced cinematic language. However Chabrol or his scriptwriter opted for a relatively anaemic portrayal of the characters and the viewer cannot immerse himself/herself in the narrative enough  or intentify with any of the characters.

The cast is full of arthouse references.Gert Frobe starred in Lang’s swan-song – THE THOUSAND EYES OF DR. MABUSE and Gila von Weitershausen (a former companion of French director Louis Malle) as well as Franco Nero who is his typical self, tense and idiosyncratic and Stefania Sandrelli who performs adequately too. The cinematography is mesmerising and the Tunisian set up is also interesting.

The overall result is closer to arthouse cinema and I enjoyed the little idiosyncrasies of the storyline. However I am more into other Chabrol films like “Blood relatives” which follow other exposition techniques, perhaps more horror film oriented. Nevertheless , Death Rite has merits and I’d recommend this curio to fans of Seventies Euro cinema.

Ενδιαφέρουσα άσκηση ύφους με δυνατό καστ από τον σπουδαίο Κλωντ Σαμπρόλ.

Η πρώτη σεκανς δίνει τον τόνο για το παραψυχολογικό υπόβαθρο της ιστορίας, μιας ιστορίας που έχει πολύ ενδιαφέρον αφού παντρεύει τη θεματική του “ερωτικού τριγώνου”, της κτητικότητας  και της ερωτικής ζήλιας, με παραμέτρους όπως τη δυνατότητα να προβλέψουμε ένα γεγονός που μας αλλάζει τη μοίρα και εάν μπορούμε να παρέμβουμε στα γεγονότα που οδηγούν σε αυτό το γεγονός ή στην ίδια τη μοίρα.

Ο Σαμπρόλ στήνει μια όμορφη ταινία σε ένα εξωτικό περιβάλλον, φιλμάρει με ενδιαφέροντα τρόπο, άλλες φορές δημιουργώντας συνθέσεις που γίνονται ένα με το υπνωτιστικό τυνησιακό τοπίο ,άλλες φορές υποδαυλίζοντας την ένταση της αφήγησης. Η αχίλλειος πτέρνα της ταινίας είναι η σχετικά αναιμική ανάπτυξη και απεικόνιση των χαρακτήρων του, κάτι που μπορεί να οφείλεται βέβαια και στην αγγλική ηχητική μπάντα που δείχνει να κατακερματίζει την αφήγηση και αφαιρεί ελάχιστους πόντους από το τελικό αποτέλεσμα.

Όπως και να ‘χει το παρόν είναι ουσιαστικά ένα arthouse thriller της παλιάς σχολής το οποίο θα ξενίσει στους “κανίβαλους”  που έλκονται από το κοκορέτσι και το σπληνάντερο, αριστούργημα σαν το blood relatives δεν είναι, αλλά έχει αρετές και θα έπρεπε να απασχολήσει περισσότερο κόσμο.

Silent Action (1975)

Silent Action (1975) aka La polizia accusa: il Servizio Segreto uccide

directed by:Sergio Martino

cast:Luc MerendaMel FerrerDelia Boccardo, Tomas Millian

Sergio Martino goes political/crime thriller here, a terrain which he also explored with “suspected death of a minor” but despite a pretty eye-opening in its stark realism opening sequence and a very well-done nihilistic finale, his film is unfortunately an anaemic attempt to pose criticism on the corruption of the Italian state. The labyrinthine plot and the pre-occupation with the procedural side of things don’t help either.

Starting the investigation of a murder mystery, a police man is to investigate dangerously top politicians and military. A chain of suicides takes its toll among the current and past leaders of Italy in a particularly difficult season for the Italian Democracy.The film’s plot alludes to the Golpe Borghese, a failed Italian 1970 coup d’état.

It’s no secret that I love the stylish cinema of Sergio Martino. His gialli were on par with the ones of the  masters of the genre and his polizi films were also mostly solid entries. He also did some great post-apocalypse films (hands of steel, 2019:after the fall of Rome) and his body of work is one of the most consistent ones in the history of the Italian genre cinema.

To say that “Silent action” is not solid or qualitative would be unfair. The problem is that as a movie this seems like a missed opportunity of sorts. Its subject matter could work as a documentation of some very dark times for Italy and if the execution was more charged in a Damiano Damiani way, we would enjoy a far more complete offering.

What we now have is a solid crime/thriller with solid performances by Eurocult stalwarts like Luc Merends,Mel Ferrer and Tomas Millian that  will appeal to the Eurocult fans and Italo crime enthusiasts but will leave the rest rather disinterested.

Personally I enjoyed some stylish and dynamic moments of it but but had to constantly remind to myself that this is a Sergio Martino film that I really wanted to watch in order to endure some of the weaker parts.

“Ένας ταγματάρχης του στρατού σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.Ένας συνταγματάρχης “αυτοκτονεί”. Ένας στρατηγός βρίσκεται κομματιασμένος στις γραμμές του τρένου.Κάποιος σκηνοθετεί τις αυτοκτονίες αφού κανένα θύμα δεν έχει προφανή λόγο να αυτοκτονήσει. Η αστυνομία ασχολείται εκτεταμένα με την υπόθεση μετά από τη δολοφονία ενός καθηγητή ο οποίος είχε στην κατοχή του μαγνητοταινίες που έριχναν φως στη συνωμοσία. Ο επιθεωρητής Σόλμι βρίσκεται μπροστά σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από οτι είχε φανταστεί. Μήπως η μυστικές υπηρεσίες τελικά σκοτώνουν?

Πολιτικό αστυνομικό θρίλερ του Σέρτζιο Μαρτίνο , ο οποίος προσπαθεί να παίξει μπάλα εδώ περισσότερο στο γήπεδο του Έλιο Πέτρι παρά να κάνει ένα τυπικά ωμό και υπερβίαιο crime film σαν αυτά με το Μαουρίτσιο Μέρλι, το αν τα καταφέρνει το αφήνω στην κρίση σας.

Ενδεικτικά η έναρξη και το φινάλε της ταινίας είναι αμφότερα εκρηκτικά ,τυπικά της σκηνοθετικής μαεστρίας του Μαρτίνο, το υπόλοιπο φιλμ είναι μεν άρτια δομημένο πλην εστιάζει υπερβολικά στο “γραφειοκρατικό” κομμάτι της πλοκής και υστερεί σε ένταση.

Σκηνοθέτες σαν το Νταμιάνο Νταμιάνι έκαναν ταινίες σε αυτό το στυλ με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από οτι  εδώ ο Σέρτζιο Μαρτίνο, παρ’όλα αυτά η ταινία είναι καλοφτιαγμένη και θα ικανοποιήσει τους οπαδούς του είδους.

The Mountain of the Cannibal God (1978)


The Mountain of the Cannibal God (1978)

directed by:Sergio Martino

cast:Ursula AndressStacy KeachClaudio Cassinelli, Antonio Marsina

Oh yeah, the Seventies… The era when a Female star like Ursula Andress (of James Bond fame) would star in an exploitation film next to renowned actors like Stacy Keach and exploitation regulars like Claudio Cassinelli and Tony Marsina (Rolf) alike. The analogy is having Julia Roberts starring in a cannibal jungle action film. Only directors like Tarantino and Rodriguez have managed to cross-polinate genre and mainstream cinema to a certain extent.

This film was directed  by Sergio Martino and produced by his brother Luciano and is admittedly one of the more prestigious cannibal affairs. There are some parallels drawn between this one and Ruggero Deodato’s “Last Cannibal World” but let’s say Deodato’s flick offered more grue and went straighter for the jugular than this one.

Susan Stevenson (Andress) and her brother Arthur (Marsina) get off a plane in Papua New Guinea, looking for her missing husband. They team up with, Dr. Edward Foster(Keach). The three head into the jungle, get in more than a few fights amongst themselves, and view lots of gratuitous animal cruelty, notable an iguana getting eviscerated.

The film was shot on location in Sri Lanka and despite being as slick as a cannibal action film could get , The mountain of the cannibal god didn’t struck a chord with the critics. However this film sub-genre thrived on controversy and became a “poster child” of exploitation cinema, thus gaining cult status.

As far as cinematic merits are concerned, let’s face it… these films haven’t aged all that well, but  can still offer authenticity in terms of location and tons of sleaze. Sergio Martino’s film making was suited other film genres better. For example,his crime and giallo entries were of superb quality. Regarding Cannibal action/horror , this one plays like a second rate Deodato. Martino’s work has more pristine standards than Lenzi’s but is not on par with the demented style of mad Ruggero.

Anyway,the mountain of the Cannibal god is deservedly cult and a mandatory acquisition for exploitation fans.

Το Βουνό των Κανιβάλων φαντάζει ως μέγα παράδοξο ακόμα και για την εποχή του. Γυρισμένο στη Σρι Λάνκα, προ εμφυλίου και με ένα καστ το οποίο περισσότερο θα περίμενε κανείς να δει σε ένα mainstream φιλμ της εποχής παρά σε μια περιπέτεια με Κανίβαλους. Η αναλογία έχει ως εξής… φανταστείτε τη Τζούλιαν Μουρ ως πρωταγωνίστρια σε σημερινό κανιβαλοέπος, οι μόνοι που θα μπορούσαν να ενώσουν τους κόσμους του mainstream και του exploitation  είναι οι Ταραντίνο και Ροντρίγκεζ και αυτοί σε κάποιο βαθμό.

Τέλος πάντων, η ταινία του Σερτζιο Μαρτίνο πραγματεύεται την ιστορία συζύγου καθηγητή ,η οποία οργανώνει αποστολή στη ζούγκλα προκειμένου να εντοπίσει τον αγνοούμενο σύζυγο της. Σύντροφοι της σε αυτήν την περιπέτεια ,ο αδερφός της και άλλος ένας καθηγητής. Το γκρουπ επιδεικνύει τυχοδιωκτική συμπεριφορά και μοιραία προξενεί την οργή των τοπικών φυλών οι οποίοι αιχμαλωτίζουν τους λευκούς και τους κρατούν δέσμιους…

Το φιλμ του Μαρτίνο πασπαλίζει το cannibal action με όσο γκλίτερ γίνεται, απουσιάζει από το παρόν η σληζιά των ταινιών του Λένζι, αλλά ο Μαρτίνο παραμένει σοβαρός παίκτης προσφέροντας μια ταινία είδους , εξαιρετικά στιβαρή .

Το καστ τραβάει τα βλέμματα και η κινηματογράφηση από τον  Giancarlo Ferrando  πείθει παρά τις “τουριστικές” της προεκτάσεις. Παρ’όλα αυτά τα φιλμ αυτού του είδους παρουσιάζουν ρυτίδες και θεωρώ πως αφορούν πλέον σχεδόν κατ’αποκλειστικότητα ανθρώπους εξοικειωμένους με το σινεμά είδους.

Οι φανς μάλλον το έχουν ήδη…

The Iguana with the tongue of Fire (1971)

L’iguana dalla lingua di fuoco (1971)

directed by:Riccardo Freda (as Willy Pareto)

cast:Luigi PistilliDagmar LassanderAnton Diffring,Werner Pochath,Valentina Cortese,Dominique Boschero

Textbook but entertaining Giallo entry by Ricardo Freda who reportedly was unhappy with the film and had his name replaced with the pseudonym “Willy Pareto”.[3]

In Dublin, a young woman is brutally murdered in her home by a maniac that throws acid in her face and then slits her throat with a razor. Her mangled body is later discovered in the boot of a limousine owned by the Swiss Ambassador Sobiesky. The Ambassador, who was the dead woman’s lover, refuses to cooperate with the police due to his diplomatic immunity. John Norton, an ex-cop famed for his brutal working methods, is brought in to help and gets too deeply involved when he stars an affair with the Ambassador’s beautiful step-daughter, Helen. Meanwhile, the brutal killings continue…

There is a particular nastiness and a vicious aura when it comes to the proceedings in this Giallo oddity that marries the banale with the ultra sleazy and that was filmed in Dublin of all places. The story is unspectacular but the film’s rather few Giallo-esque killings and the super-intense climax deliver tacky gore and unapologetic sleaze in spades.

Freda would direct another crazy genre entry with “Murder obsession” ,which would end up being even more off-kilter than this one. But being the genre fanatic that I am , I see absolutely no wrong  sinking my teeth into this one.

Cross-pollinating between the traditional mystery thriller antics, the inexcusably inane and the downright exploitative one cannot help but love this one.

επικό τρασοτζιάλλο “ατόπημα” από τον άριστο τεχνίτη,τιμημένο συνάδελφο του Μάριο Μπάβα, τον Ρικάρντο Φρέντα (The horrible secret of Dr.Hitchcock, I vampiri).

Aντιγράφω από το “τίμιο” VHS

“Ένα παγερό βράδυ του Οκτώβρη στην Ολλανδική (Ελβετική μωρέ!) πρεσβεία, ο στυγερός δολοφόνος με τα μαύρα γυαλιά ξαναχτυπά. Θύμα του η ιδιαιτέρα(sic) του πρέσβη. Ο δολοφόνος χρησιμοποιώντας οξύ και ένα νυστέρι (ξυράφι φίλος,ξυράφι…) κατακρεουργεί την άτυχη γραμματέα. Το τραγικό γεγονός θέτει σε ενέργεια το μηχανισμό της Σκότλαντ Γυάρντ. Επικεφαλής είναι ο αστυνόμος Λώρενς (Νόρτον μάστορα…), ο οποίος ψάχνει απεγνωσμένα να βρει τα ίχνη του δολοφόνου.

το φιλμ του Φρέντα είναι αυτό που λέμε “ένοχη απόλαυση”. Ο σκηνοθέτης , ο οποίος σχεδόν αποκήρυξε το φιλμ και εμφανίζεται στα κρέντιτς με το ψευδώνυμο Γουίλι Παρέτο, παντρεύει το ‘μπανάλ” αστυνομικό θρίλερ μυστηρίου με καθαρά τρας κινηματογραφικό “ανταρτοπόλεμο”, με αποτέλεσμα ο θεατής δικαίως να μερακλώνει με τα “Ξυραφιάσματα” που υφίστανται τα άτυχα θύματα,το οξύ το οποίο εξαπολύει ο δολοφόνος στη μούρη των θυμάτων,έναν αυτοπυροβολισμό τον οποίον ο Φρέντα ανακυκλώνει κατά τη διάρκεια της ταινίας, τα αστεία ηχητικά εφέ κάθε φορά που εμφανίζεται κάποιος “σκιώδης” χαρακτήρας στην οθόνη και φυσικά το εξωφρενικό φινάλε.

Παρά το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης υπήρξε αναμφισβήτητα μεγάλος τεχνίτης, τα τζιάλλι του διακρίνονται από μια ανεξήγητη έλλειψη στυλιζαρίσματος. Και το παρόν αλλά και η επίσης επική σκουπιδάρα murder obsession διακρίνονται από τη ροπή τους προς το γελοίον του πράγματος. Δεν έχει καμία σημασία όμως γιατί και τα δύο είναι απαραίτητα για τους οπαδούς του είδους.

Αγαπάμε “Ιγκουάνα με γλώσσα φωτιάς” και δε ντρεπόμαστε καθόλου για αυτό…



Savana Violenza Carnale (1979)

savanna violenza carnale greek

Savana Violenza Carnale (1979)

Directed by:Roberto Bianchi Montero

Cast:Aldo Sambrell, Giuseppe ScarcellaEdward ClarkRosa Gloria Vasquez

Miguel and Carlos, the first one a doctor, the second one an important property owner, find  Damian in the jungle, a man in the threshold of death after being bitten by a snake. To save his life they have no choice but to amputate his hand. Damian turns out to be a dangerous delinquent who escaped from prison and who has kidnapped and chained a young girl in a cabin with the sole purpose to keep her as his sex slave. The two men save Rita , the chained girl from a life of rape and misery, but Damian swears revenge…

Italo-Spanish byproduct by the third-tier Director Montero (a woman for seven bastards) whose films were always outbursts even geysers   of sleaze. We are talking almost Luigi Batzella like sleaze  here . Savanna violenza carnale is another violent/ sexual exploitation/jungle actioner  that dreams of being Cannibal Holocaust, Montero even opens his film with an aerial travelogue shot of the Colombian jungle, it is surprisingly watchable and the plot is really easy to follow, but as a whole Montero’s film is just a footnote in the Euro exploitation history addressed to the most die-hard of the Euro sleaze collectors.

jungle actioner με τόνους σληζιάς αλλά και σαρκοβόρα νεκρά διαστήματα από το μέγιστο “σκουπιδιάρη” Ρομπέρτο Μπιάνκι Μοντέρο. Ο προαναφερθείς “σκηνοθέτης” άνηκε στην ευγενή κάστα των λιγότερο προβεβλημένων/μεροκαματιάρηδων σκηνοθετών που βρήκαν βήμα και έβγαλαν μεροκάματο μέσα από την Ιταλική ειδικά και Ευρωπαική γενικά εξπλοητέησιον φάμπρικα.

Συνεπώς, δε νομίζω να περιμένει κανείς τέχνη και νοήματα από μια ταινία που λέγεται “Σαβάνα-η βία της σάρκας” . Η ταινία κομίζει αυτό που ο τίτλος υπόσχεται πλην ο ρυθμός της είναι άνισος και το μεσαίο μέρος της ελαφρώς αδιάφορο. Κλασικό σύμπτωμα αυτών των ταινιών ήταν τα δυναμικά ξεκινήματα/φινάλε και τα αδιάφορα,διεκπεραιωτικά μεσαία μέρη,κάτι που είναι απόλυτα λογικό ,αφού μιλάμε για σενάρια προκάτ.

Ακόμα και έτσι ,το σπάνιο αυτό φιλμ ίσως να έχει ενδιαφέρον για τους αρχειοθέτες του Ευρωπαικού τρασοσινεμά.