Speed Cross (1980)

speedcross

Speed Cross (1980)

Directed by:Stelvio Massi

Cast: Fabio TestiVittorio MezzogiornoDaniela Poggi,Romano Puppo

Two  motorcyclists compete for the love of the same girl who works at picturesque Neuenburg gas station. The two, who arrived in the city of Neuenburg to take part in a series of speed cross races, will soon be at odds with the underworld and the shady world of illegal betting.

A motorcycle friendly curio, a  buddy movie that decides to on crime action mode, yet without delivering any sort of explosive action and with a rather pretentious plot .This run-of-the-mill  Stelvio Massi entry tries to capitalize on the short lived hype of similarly themed movies but falls short. The  performances by the twin leads Testi- Mezzogiorno are unfortunately uninspiring and the English dubbing is horrendous. Kudos to the veteran Massi for the energetic filmmaking of the speed cross scenes that make the film a little more interesting. In other news I think that the  crime parallel plot is never given the importance it should ,whereas  the storyline itself spends too much time on the dated shenanigans between the speed cross duet.

However, this film manages to be superior to Antonio Margheriti’s Car Crash that was featured a while ago on the blog.

Δύο φίλοι μοτοσικλετιστές ανταγωνίζονται για την αγάπη του ίδιου κοριτσιού, η οποία εργάζεται στο βενζινάδικο μιας πόλης. Οι δυο, που έφτασαν στην πόλη για να συμμετάσχουν σε μια σειρά αγώνων ταχύτητας, σύντομα θα έρθουν σε σύγκρουση με τον υπόκοσμο του τόπου και τον σκιώδη κόσμο του παράνομου στοιχήματος .

Τετριμμένο buddy movie goes crime action χωρίς εκρηκτική δράση και με μάλλον προσχηματική πλοκή και διεκπεραιωτικές ερμηνείες από το δίδυμο Testi-Mezzogiorno. Kudos στο βετεράνο Massi για το ενεργητικό φιλμάρισμα των σκηνών Μότοκρος που κάνουν την ταινία λίγο πιο ενδιαφέρουσα. Κάτα τα άλλα θεωρώ ότι δεν δίδεται η σημασία που θα έπρεπε στην crime παράλληλη πλοκή και η σεναριακή οικονομία σπαταλά υπερβολικό χρόνο στους ξεπερασμένους πλέον χαριεντισμούς μεταξύ των φίλων μοτοσικλετιστών.

Ακόμα και έτσι το παρόν είναι ανώτερο από το Car Crash του Αντόνιο Μαργκερίτι που είχε παρουσιαστεί πριν από λίγο καιρό στο μπλογκ.

 

Advertisements

Zombie Holocaust (1980)

zombi holocaust

Zombie Holocaust (1980) aka “Zombie 3” ,” Doctor Butcher, M.D”, “Zombies unter Kannibalen”

Directed by: Marino Girolami.as Frank Martin

Cast: Ian McCulloch,Alexandra Delli Colli,Sherry Buchanan,Peter O’Neal,Donald O’Brien,Dakar

Semi classic trash opus penned by Fabrizio De Angelis and directed by Marino Girolami (Violent Rome). Zombie Holocaust manages to check all the boxes in terms of gory mayhem but has a ridiculous plot that beggars belief.

In New York City a hospital worker is found to have been devouring bodies in the morgue. Morgue assistant and anthropology expert Lori (Alexandra Delli Colli) discovers he was from the Asian Molucca islands where she grew up. Dr. Peter Chandler (Ian McCulloch) investigates, and he and Lori discover that similar corpse mutilations have occurred in other city hospitals, where immigrants from this region are working.Peter leads an expedition to the islands to investigate, where he liaises with Doctor Obrero (Donald O’Brien). Included are his assistant George, George’s eager journalist girlfriend Susan, Lori, local boatsman Molotto assigned by Obrero, and three guides. The crew are hunted by cannibals and zombies, the latter created by the sinister Doctor Obrero who is experimenting with corpses.Lori is accepted as queen of the cannibals, and sends them off against the mad scientist and his zombie army.

A largely nonsensical mishmash of the cannibal and zombie horror clichés with some mad scientist antics thrown in for the good measure, Zombie Holocaust is just another cynical attempt at copying far more well-known Spaghetti horrors in order to bring in more dough to the Italian Genre cinema tycoons.As it is stated in the Wikipedia article of the film “Following the success of Zombi 2 (1979) and Emanuelle and the Last Cannibals (1977), producer Fabrizio De Angelis came up with the idea of cashing in on both films’ subjects at the same time. He reused the basic story of Zombi 2 and added elements of cannibal films to come up with Zombie Holocaust. The film depicted zombies and cannibals clashing on a south-east Asian island. The zombies of this film physically resemble those of Zombi 2 but they do not consume flesh, being more in line with the zombies from Haitian folklore. In this film, it is the island native people that hunt, kill, and consume humans.”

Judging from the humble origins of the film, one should expect a trainwreck of a film and for the most part the plot of the film is a tribute to everything inept, inane and disjointed. However all the downsides of this flick end at that point. As this film is by and large an extremely funny gorefest and a feast for the senses. The pace is relatively fast, the special effects are mostly adequate and the performances by the cast are amusingly bad, f.e sometimes Ian McCulloch seems puzzled . Producer De Angelis even went as far as to cast for this one McCulloch and the cult character actor Dakar that had taken part in Zombie Flesh Eaters.

End verdict: Zombie Holocaust owes more to and has more in common with trashfests like Andrea Bianchi’s Burial Ground than with the Lucio Fulci classic zombie opus “Zombie Flesh eaters” but it is relentless, very gory and amusing.

All in all, a mandatory addition for fans of Italian splatter.

Ιταλικός τρας κολοσσός με σενάριο που αψηφά οποιαδήποτε αφηγηματική λογική, με ερμηνείες που προσβάλλουν ακόμα και πρωτοετή δραματικής σχολής πλην όμως με σχετικά καταιγιστικό ρυθμό και ποταμούς αίματος το ολοκαύτωμα των Ζόμπι σκλαβώνει το μερακλή φίλο του Ιταλικού σπλατερ.

Το σκουπίδι του Τζιρόλαμι μπορεί να μην κομίζει αφηγηματικές αρετές και υποκριτικό βάθος ,αλλά έχει κανίβαλους, έχει Ζόμπι, έχει τρελό επιστήμονα, έχει κέφι, μπρίο και εν τέλει βγάζει τρελά γούστα.

Ο γράφων θεωρεί το πρώτο μέρος της ταινίας που εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη και πραγματεύεται μυστηριώδεις αρπαγές μελών από πτώματα που λαμβάνουν χώρα σε τοπικό νεκροτομείο αρτιότερο αφηγηματικά. Όταν η δράση μεταφέρεται στη Νοτιοανατολική Ασία η μπάλα χάνεται οριστικά και ο θεατής απλά αφήνεται στο να παρακολουθεί μειδιώντας την αιματοχυσία. Ενδεικτικά η ιστορία περιλαμβάνει κανιβάλους που επιχειρούν στην ενδοχώρα και κατασπαράζουν τα μέλη της ερευνητικής αποστολής, ζόμπι που πετάγονται από το πουθενά τρομοκρατώντας τους Κανίβαλους και μια ατμόσφαιρα συνωμοσίας να πλανάται στην ατμόσφαιρα…όταν στην πλοκή εισέρχεται ο Δόκτωρ Ομπρέρο και οι αντισυμβατικές του ιατρικές μέθοδοι τότε ακούμε ατάκες ανθολογίας του στυλ “ The patient’s screaming disturbing me, performed removal of vocal chords.” Και δικαίως ανατιναζόμαστε.

Εν πάσει περιπτώσει ,ο θεατής που διασκεδάζει με μια ταινία σαν το Zombie Holocaust δεν περιμένει σαφώς να δει τι αρμονίες του Βερκμάιστερ, άρα η συζήτηση οφείλει να τελειώσει κάπου εδώ. Άν αρέσκεστε σε ιταλικά σκουπιδοσπλάτερ σαν το Nights of Terror, τότε το παρόν είναι για σας…

The Dirty Seven(1982)

dirty seven

The Dirty Seven (1982)

Aka “La Belva dalla calda pelle” ,”Emmanuelle Queen of the Desert”

Directed by:Bruno Fontana

Cast:Gabrielle Tinti,Laura Gemser,Angelo Infanti,Vassili Carris

A squadron of mercenaries falls victim to a scheme after their last mission and are left stranded in a desert island ,to add insult to injury they  lose their captain and must begin a brutal attempt to survive. Consequently lower instinct start prevailing and the mercenaries wreak a havoc of pillaging and burning in an attempt to secure supplies. When an old farmer and his teenage granddaughter fall victims of their antics they hit rock bottom and start fighting each other for leadership. However things are getting an even nastier turn after Sheila (Gemser) finds out about the murder and rape of her grandpa and sister. Sheila will stalk ,enchant and then annihilate the dirty bunch… but does revenge really have a meaning?

Another sleazy Italian actioner that owes more to bottom barrel gems like “Rolf” rather than is a direct descendant of the “Black Emmanuelle” series. Gemser’s presence is of course a selling point for the film but there is more sleaze than sex to be found here.

Fontana tries to point a finger at the brutality of war that demoralizes and dehumanizes even the most solid of personalities ,he also questions the effectiveness of revenge but do not have high hopes ,this is not the lost Italian sibling of Apocalypse now but a relatively gritty, amusingly sleazy ,workmanlike Eurocult movie. If you really want to watch a more profound Italian war/action film then opt for Antonio Margheritti’s near masterpiece  “Last Hunter”.

In other news Gemser is her usual self but doesn’t flash her naked beauty as much as in other occasions. I watched “the dirty seven” version which focuses more on the mercenaries and omits a lot of the nudity that the  other version called “Emmanuelle Queen of the Desert” delivers.

Long story short, Fontana’s flick is as solid of an entry to the black Emmanuelle catalogue as other minor unofficial entries ,like “Emmanuelle Queen of the Sados” are, a decent attempt in sleazy Eurocult. Fans of the Gemser legacy and other sexploitation and Eurotrash enthusiasts should obtain this.

Αγνοημένο υποπαράγωγο της σειράς ταινιών με τη Λάουρα Γκέμσερ στο ρόλο της μαύρης Εμμανουέλας, το παρόν τεμάχιο γυρισμένο στην Κύπρο προσπαθεί φιλότιμα και σχεδόν μεταδίδει σε σημεία την αποκτήνωση και την απελπισία του ανθρώπου που δεν έχει τίποτα να χάσει μέσα στη ματαιότητα της φρίκης του πολέμου, αλλά κατά διαστήματα χάνει τον έλεγχο και πέφτει ενίοτε θύμα στις σκουπιδοσυμβάσεις και στις υπό του μηδενός ερμηνείες του καστ. Ο Γκαμπριέλε Τίντι και η Λάουρα Γκέμσερ παίζουν μέσα στο μέτρο των δυνατοτήτων τους αλλά το υπόλοιπο καστ καταβαραθρώνεται,ίσως και λόγω της τραγικής αγγλικής ηχητικής μπάντας.

Όσοι πάντως είδατε Μαύρη Εμμανουέλα και σπεύσατε δεν θα αποκομίσετε τίποτα το σπουδαίο, καθώς ο Φοντάνα εστιάζει περισσότερο στη μάχη μεταξύ των μισθοφόρων για επικράτηση και στα σκαμπανεβάσματα της ψυχολογίας του πολεμιστή παρά στο γυμνό κορμί της Λάουρα Γκέμσερ.

Πόρισμα. Το παρόν έχει χτυπητές αδυναμίες αλλά φέρει ακέραια και τα καλά χαρακτηριστικά του Ιταλικού war action . Οι λάτρεις του ιδιοσυγκρασιακού Ιταλικού genre cinema δεν χάνουν τίποτα να προσθέσουν το παρόν στην ταινιοθήκη τους

Stagefright (1987)

stagefrightposter

Stagefright (1987) aka “Aquarius”, “Deliria”

Directed by:Michele Soavi

Cast:Barbara Cupisti,David Brandon,Giovani Lombardo Radice

΄…έχοντας χρηματίσει βοηθός στο πλευρό του Ντάριο Αρτζεντο, του Λαμπέρτο Μπαβα και άλλων , ήταν μάλλον λογικό και επόμενο για το Μικέλε Σοάβι να κάνει τη μετάβαση στο ρόλο του επικεφαλής/σκηνοθέτη ενός κινηματογραφικού προτζεκτ.Όταν ειδικά παραγωγός είναι ο Τζο Ντ’Αμάτο και σεναριογράφος ο Τζωρτζ Ήστμαν,τότε το  κινηματογραφικό πλατό θα έπρεπε να θυμίζει καμβά εξπρεσσιονιστή ζωγράφου,ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι?

Το «Νυχτερινός δολοφόνος» είναι αναντίρρητα προιόν της δεκαετίας του και οι συνεχείς αναφορές στο μουσικοχορευτικό θεατρικό το οποίο βρίσκεται στο στάδιο της προετοιμασίας,θυμίζουν flashdance,πλην οι αριστουργηματικές Σεκάνς και η γενικότερη σκηνοθετική μαεστρία του Σοαβι αναβαθμίζει την ταινία και από ένα μετα-τζιάλλο της σειράς το Stagefright μετατρέπεται σε tour-de-force Αρτζεντοειδούς στυλιζαρίσματος.

Εμείς δικαίως ψαρώνουμε,ειδικά την πρώτη φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με το δημιούργημα του Σοαβι,παρ’όλα αυτά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε οτι το παρόν δείχνει πλέον τις ρυτίδες του,αυτό οφείλεται εν πολλοίς στις απαράδεκτες ερμηνείες από το πανάγνωστο καστ και στους περιορισμούς του προυπολογισμού.

A troupe of struggling stage actors is rehearsing for a small-town production of a play. Everything seems to be as it should until one of the cast members turns up dead. In a panic, the others try to get out, only to find they are now locked in the theater with the killer! Which one of them committed the murder, and who will get out alive?

An incredibly effective late Giallo entry ,the feature film directorial debut of Michele Soavi (Dellamorte Dellamore , the Church) is a tour-de-force of solid craftsmanship and manages to overcome the shortcomings of the plot and to bless the Eurohorror fanbase with a quintessentially cult flick.

Soavi presents here the triumph of style over substance and stages magnificent sequences full of suspence and the fact that he managed to do so without the help of great performances is not to be underestimated. The screenplay penned by George Eastman for his dear friend Aristide Massaccessi of Filmirage fame was nothing to write home about either, as it plays like a late 80ies flashdance friendly version of Ten little Indians.

Well,the fact that this is a late 80ies Italian horror entry is unmistakable. Everything from the Simon Boswell film score to the presence of spaghetti horror regulars like Cupisti and Radice , everything literally evething screams Italian horror. This worked favourably at least in my case as I had no trouble to feel an intimacy and a positive bias towards this little flick. The fact that Soavi’s picture was a minor masterpiece only made my final assessment better.

Fans of Spaghetti horror know what to do…

Car Crash

carcrash

Car Crash (1981)

directed by:Antonio Margheriti (as Anthony M.Dawson)

cast:Joey Travolta, Vittorio Mezzogiorno , Ana Obregón

Γερασμένο buddy movie με εσανς από τους “Ντιουκς του Χάζαρντ” , το “Καρ Κρας- οι ατσίδες με τα κόκκινα” αποδεικνύεται άχρωμο και άοσμο.

Ο Νικ και ο Πολ, παθιασμένοι με τους αυτοκινητιστικούς αγώνες κάνουν θραύση στις διάφορες πίστες με το καινούριο αυτοκίνητό τους. Από οικονομική ανάγκη όμως δέχονται να “ρίξουν” τον επόμενο αγώνα ώστε να κερδίσει ένα στοίχημα ο Μαφιόζος Βρόνσκι. Από δω και πέρα όμως αρχίζουν οι περιπέτειές τους.

Κατά τη διάρκεια της προβολής καθίσταται προφανές οτι αυτό το family friendly ταινιάκι δράσης -λέμε τώρα…Ιταλικό είναι παιδιά, το σενάριο περιέχει χοντράδες και τυπικά σεξιστικά αστεία σε “σπασμένα” Αγγλικά- δεν είναι ένα τερέν όπου ο τιτάνας Μαργκερίτι μπορεί να ξεδιπλώσει 100% το πολύπλευρο ταλέντο του.

Δυστυχώς η ταινία κυλάει σχετικά αδιάφορα και αφήνει επίγευση ξεθυμασμένου αναψυκτικού,κάτι το οποίο εντείνεται από τις επίπεδες και εκνευριστικά κακές στα όρια του γελοίου ,ερμηνείες του καστ.

Για Ιταλολάγνους και αρχειοθέτες αποκλειστικά…

More of a shipwreck and less of a “carcrash” ,this Margheritti affair is a boring and dated buddy movie and lacks the grit and over-the-topness that could at least keep the Italophiles interested.

Paul, an ace driver and Nick, a wizard of mechanics, form a perfect team of auto racers. By winning a rigged race and he had to leave victory to a rider of a team in the pay of a mobster named Wronsky, our friends are forced to temporarily erase circuits; to escape the wrath of Wronsky.

This 1981 Italian-Spanish-Mexican action film directed by Antonio Margheriti  is unfortunately one of the lesser works of the late,great Italian craftsman and seems as if it was conceived and executed solely for the paycheck. This flick is very tedious and meanders endlessly without a significant climax. I’m sorry to say.

Some characteristic model work,a trademark of Margheritti’s approach to action film making can be seen as mildly interesting,but other than that this movie blatantly fails to maintain the viewer’s attention.

Deep Blood

deepblood

Deep Blood (1990)

directed by: Raffaele Donato (as Raf Donato), Joe D’Amato (uncredited)

cast:Frank Baroni, Allen Cort, Keith Kelsch

Γιατί ρε Τζο μας το κανες αυτό? Αφού ακόμα και με  προυπολογισμό μια σοκοφρέτα έχεις μάθει να μεγαλουργείς…ήταν ανάγκη να βάλεις την υπογραφή σου στο χειρότερο Sharxploitation όλων των εποχών?

Το “κυνήγι του κόκκινου αίματος” σε ελληνική βιντεοκασέτα από τη Ζodiac video αποτελούσε φετίχ και ιερό δισκοπότηρο για το γράφοντα εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια,ο σχεδόν εφηβικός ενθουσιασμός μου ,όταν επιτέλους βρέθηκε κόπια της ταινίας στο προαναφερθέν φορμάτ ξεθύμανε παρ’όλα αυτά γρήγορα,όταν βρέθηκα αντιμέτωπος με τα πρώτα καρέ της ταινίας.

Ναι.τότε όλα επέστρεψαν στο μυαλό μου,θύμησες από μια εποχή μακρινή, ανακάλεσα τη σφαλιάρα που είχα φάει όταν φίλος μου είχε δείξει πως το μόνο που συμβαίνει στα πρώτα λεπτά του φιλμ είναι μια παρέα δωδεκάχρονων που ψήνει λουκάνικα σε μια παραλία που μοιάζει να έχει βγει από την εξωτική Λούτσα.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια,η ταινία είναι για σφαλιάρες,κοπιάρει το the last Shark με ακόμα πιο ξεδιάντροπο τρόπο και από το cruel Jaws και δεν έχει καν την πλάκα του δεύτερου.H πληθώρα stock footage από άλλες ταινίες δεν μπορεί να σώσει την κατασταση και οι μελοδραματισμοί της ιστορίας μας στέλνουν για ύπνο μια ώρα νωρίτερα . Πέρα από τα κλισέ και την απουσία αυθεντικά διασκεδαστικών σκηνών ,έχουμε να τα βγάλουμε πέρα και με το άθλίο soundtrack του Carlo maria Cordio το οποίο είναι παντελώς εκτός κλίματος.

Οπτικά η ταινία είναι τυπικό υποπροιόν της Filmirage και δείχνει χάλια.Μουντή και επίπεδη φωτογραφία, ανέμπνευστες συνθέσεις και γενικά σινεμάς της μιζέριας , οι δε ερμηνείες του πανάγνωστου καστ είναι εκτός τόπου και χρόνου.

άν θέλετε να δείτε μια ταινία με θέμα τους καρχαρίες , που παρ’όλα αυτά δεν έχει καν το “δικό” της καρχαρία παρά δανείζεται σκηνές από άλλα φιλμ ,ενώ μοιάζει να έχει γυριστεί στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας, τότε κοπιάστε…

εμένα η ταινία πάντως με γονάτισε…

Four boys, Miki, John, Jason and Alan, make a pact of blood to seal their bond of friendship. Ten years later, the boys reunite as young men and decide to go on a holiday together. But a killer shark ruins their plans. It attacks the beach community and kills John while he’s swimming. The three remaining friends decide to avenge John’s death and hunt the beast. Their task won’t be easy, since a legend says that the beast is an incarnation of an ancient hoodoo spirit that has taken the form of a killer shark. The boys set an underwater trap for the shark, and try to lure it into an area in which they have planted powerful explosives.

Poverty row sharxploitation without Sharks by D’Amato and Donato, “Deep Blood” is a waste of film where nothing happens,plus the coming of age and supernatural storyline elements are implausible or melodramatic and cannot convince even the most hardcore exploitation buff.

Deep Blood is the bottom of the barrel , a product of an obviously decadent era of Italian genre film making that should not be viewed by none other than the archivists of Euro trash cinema.

The Godfather’s Friend

The Godfather’s Friend(1972)

directed by:Frank Agrama

cast:Richard Harrison, Erika Blanc, Krista Nell

Vietnam vet with a degree in poison gas application lives a secluded life in Turkey but he leaves in an urgent manner everytime he receives a telegram from abroad . Richard is a hit man and “friends” with the Godfather. Richard is also after the goons who killed his parents many years ago.When an old love comes knocking at Richard’s door the order will be disturbed and Richard’s life will turn to a living nightmare.

Standard fare Italian/Turkish Mafiasploitation with a few merits in the form of its rather illustrious cast and picturesque turkish locations,Agrama’s (Dawn of the Mummy)movie does little to impress and adds even less to the golden annals of the crime/mafia flicks that stemmed from Italy during that particular period.

The Godfather’s Friend  lacks grit but is packed with nudity ,mafiosi shenanigans and features a rather disinterested Richard Harrison,However the presence of Eurobabes extraordinaire Erika Blanc and Krista Nell and the cool twist ending make this one a rather passable affair,at least for Farouk Agrama’s standards.

Fans of 70ies crime action and genre completists will probably have some mild fan…

Ρίτσαρντ Χάρισον και Έρικα Μπλανκ προσφέρουν στο λαό κανα-δύο καρτποσταλικές σκηνές στα τουρκικά παράλια αλλά κατά τα άλλα τούτο εδώ το crime actioner Ιταλοτουρκικής παραγωγής και σκηνοθεσίας Φρανκ Αγκράμα κινείται στον αυτόματο πιλότο και δεν προσθέτει σε καμία περίπτωση νέες σελίδες στο χρυσό βιβλίο του Eurocrime.Φέσι ανεπανάληπτο σαν τα αχαρακτήριστα turco-crime των   Yilmaz Atadeniz, Giulio Giuseppe Negri δεν είναι σε καμία περίπτωση,αλλά δεν είναι και κανένας crime κολοσσός που να σε καθηλώνει.

Άν θέλετε καμιά ρετρό Σεβεντίλα για να περάσετε νωχελικά τη βραδιά σας πάντως,τούτο εδώ την κάνει τη δουλειά. Μην περιμένετε πάντως να μετατρέψει το κάθισμά σας σε “ηλεκτρική καρέκλα”.