Car Crash

carcrash

Car Crash (1981)

directed by:Antonio Margheriti (as Anthony M.Dawson)

cast:Joey Travolta, Vittorio Mezzogiorno , Ana Obregón

Γερασμένο buddy movie με εσανς από τους “Ντιουκς του Χάζαρντ” , το “Καρ Κρας- οι ατσίδες με τα κόκκινα” αποδεικνύεται άχρωμο και άοσμο.

Ο Νικ και ο Πολ, παθιασμένοι με τους αυτοκινητιστικούς αγώνες κάνουν θραύση στις διάφορες πίστες με το καινούριο αυτοκίνητό τους. Από οικονομική ανάγκη όμως δέχονται να “ρίξουν” τον επόμενο αγώνα ώστε να κερδίσει ένα στοίχημα ο Μαφιόζος Βρόνσκι. Από δω και πέρα όμως αρχίζουν οι περιπέτειές τους.

Κατά τη διάρκεια της προβολής καθίσταται προφανές οτι αυτό το family friendly ταινιάκι δράσης -λέμε τώρα…Ιταλικό είναι παιδιά, το σενάριο περιέχει χοντράδες και τυπικά σεξιστικά αστεία σε “σπασμένα” Αγγλικά- δεν είναι ένα τερέν όπου ο τιτάνας Μαργκερίτι μπορεί να ξεδιπλώσει 100% το πολύπλευρο ταλέντο του.

Δυστυχώς η ταινία κυλάει σχετικά αδιάφορα και αφήνει επίγευση ξεθυμασμένου αναψυκτικού,κάτι το οποίο εντείνεται από τις επίπεδες και εκνευριστικά κακές στα όρια του γελοίου ,ερμηνείες του καστ.

Για Ιταλολάγνους και αρχειοθέτες αποκλειστικά…

More of a shipwreck and less of a “carcrash” ,this Margheritti affair is a boring and dated buddy movie and lacks the grit and over-the-topness that could at least keep the Italophiles interested.

Paul, an ace driver and Nick, a wizard of mechanics, form a perfect team of auto racers. By winning a rigged race and he had to leave victory to a rider of a team in the pay of a mobster named Wronsky, our friends are forced to temporarily erase circuits; to escape the wrath of Wronsky.

This 1981 Italian-Spanish-Mexican action film directed by Antonio Margheriti  is unfortunately one of the lesser works of the late,great Italian craftsman and seems as if it was conceived and executed solely for the paycheck. This flick is very tedious and meanders endlessly without a significant climax. I’m sorry to say.

Some characteristic model work,a trademark of Margheritti’s approach to action film making can be seen as mildly interesting,but other than that this movie blatantly fails to maintain the viewer’s attention.

Advertisements

Deep Blood

deepblood

Deep Blood (1990)

directed by: Raffaele Donato (as Raf Donato), Joe D’Amato (uncredited)

cast:Frank Baroni, Allen Cort, Keith Kelsch

Γιατί ρε Τζο μας το κανες αυτό? Αφού ακόμα και με  προυπολογισμό μια σοκοφρέτα έχεις μάθει να μεγαλουργείς…ήταν ανάγκη να βάλεις την υπογραφή σου στο χειρότερο Sharxploitation όλων των εποχών?

Το “κυνήγι του κόκκινου αίματος” σε ελληνική βιντεοκασέτα από τη Ζodiac video αποτελούσε φετίχ και ιερό δισκοπότηρο για το γράφοντα εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια,ο σχεδόν εφηβικός ενθουσιασμός μου ,όταν επιτέλους βρέθηκε κόπια της ταινίας στο προαναφερθέν φορμάτ ξεθύμανε παρ’όλα αυτά γρήγορα,όταν βρέθηκα αντιμέτωπος με τα πρώτα καρέ της ταινίας.

Ναι.τότε όλα επέστρεψαν στο μυαλό μου,θύμησες από μια εποχή μακρινή, ανακάλεσα τη σφαλιάρα που είχα φάει όταν φίλος μου είχε δείξει πως το μόνο που συμβαίνει στα πρώτα λεπτά του φιλμ είναι μια παρέα δωδεκάχρονων που ψήνει λουκάνικα σε μια παραλία που μοιάζει να έχει βγει από την εξωτική Λούτσα.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια,η ταινία είναι για σφαλιάρες,κοπιάρει το the last Shark με ακόμα πιο ξεδιάντροπο τρόπο και από το cruel Jaws και δεν έχει καν την πλάκα του δεύτερου.H πληθώρα stock footage από άλλες ταινίες δεν μπορεί να σώσει την κατασταση και οι μελοδραματισμοί της ιστορίας μας στέλνουν για ύπνο μια ώρα νωρίτερα . Πέρα από τα κλισέ και την απουσία αυθεντικά διασκεδαστικών σκηνών ,έχουμε να τα βγάλουμε πέρα και με το άθλίο soundtrack του Carlo maria Cordio το οποίο είναι παντελώς εκτός κλίματος.

Οπτικά η ταινία είναι τυπικό υποπροιόν της Filmirage και δείχνει χάλια.Μουντή και επίπεδη φωτογραφία, ανέμπνευστες συνθέσεις και γενικά σινεμάς της μιζέριας , οι δε ερμηνείες του πανάγνωστου καστ είναι εκτός τόπου και χρόνου.

άν θέλετε να δείτε μια ταινία με θέμα τους καρχαρίες , που παρ’όλα αυτά δεν έχει καν το “δικό” της καρχαρία παρά δανείζεται σκηνές από άλλα φιλμ ,ενώ μοιάζει να έχει γυριστεί στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας, τότε κοπιάστε…

εμένα η ταινία πάντως με γονάτισε…

Four boys, Miki, John, Jason and Alan, make a pact of blood to seal their bond of friendship. Ten years later, the boys reunite as young men and decide to go on a holiday together. But a killer shark ruins their plans. It attacks the beach community and kills John while he’s swimming. The three remaining friends decide to avenge John’s death and hunt the beast. Their task won’t be easy, since a legend says that the beast is an incarnation of an ancient hoodoo spirit that has taken the form of a killer shark. The boys set an underwater trap for the shark, and try to lure it into an area in which they have planted powerful explosives.

Poverty row sharxploitation without Sharks by D’Amato and Donato, “Deep Blood” is a waste of film where nothing happens,plus the coming of age and supernatural storyline elements are implausible or melodramatic and cannot convince even the most hardcore exploitation buff.

Deep Blood is the bottom of the barrel , a product of an obviously decadent era of Italian genre film making that should not be viewed by none other than the archivists of Euro trash cinema.

The Godfather’s Friend

The Godfather’s Friend(1972)

directed by:Frank Agrama

cast:Richard Harrison, Erika Blanc, Krista Nell

Vietnam vet with a degree in poison gas application lives a secluded life in Turkey but he leaves in an urgent manner everytime he receives a telegram from abroad . Richard is a hit man and “friends” with the Godfather. Richard is also after the goons who killed his parents many years ago.When an old love comes knocking at Richard’s door the order will be disturbed and Richard’s life will turn to a living nightmare.

Standard fare Italian/Turkish Mafiasploitation with a few merits in the form of its rather illustrious cast and picturesque turkish locations,Agrama’s (Dawn of the Mummy)movie does little to impress and adds even less to the golden annals of the crime/mafia flicks that stemmed from Italy during that particular period.

The Godfather’s Friend  lacks grit but is packed with nudity ,mafiosi shenanigans and features a rather disinterested Richard Harrison,However the presence of Eurobabes extraordinaire Erika Blanc and Krista Nell and the cool twist ending make this one a rather passable affair,at least for Farouk Agrama’s standards.

Fans of 70ies crime action and genre completists will probably have some mild fan…

Ρίτσαρντ Χάρισον και Έρικα Μπλανκ προσφέρουν στο λαό κανα-δύο καρτποσταλικές σκηνές στα τουρκικά παράλια αλλά κατά τα άλλα τούτο εδώ το crime actioner Ιταλοτουρκικής παραγωγής και σκηνοθεσίας Φρανκ Αγκράμα κινείται στον αυτόματο πιλότο και δεν προσθέτει σε καμία περίπτωση νέες σελίδες στο χρυσό βιβλίο του Eurocrime.Φέσι ανεπανάληπτο σαν τα αχαρακτήριστα turco-crime των   Yilmaz Atadeniz, Giulio Giuseppe Negri δεν είναι σε καμία περίπτωση,αλλά δεν είναι και κανένας crime κολοσσός που να σε καθηλώνει.

Άν θέλετε καμιά ρετρό Σεβεντίλα για να περάσετε νωχελικά τη βραδιά σας πάντως,τούτο εδώ την κάνει τη δουλειά. Μην περιμένετε πάντως να μετατρέψει το κάθισμά σας σε “ηλεκτρική καρέκλα”.

City of the Living Dead

City of the Living Dead (1980) aka “Ein Zombie hing am Glockenseil” ,”Paura nella città dei morti viventi ”

directed by:Lucio Fulci

cast; Christopher George, Catriona MacColl, Carlo De Mejo, Janet Agren,Antonella Interlenghi,Venantino Venantini,Giovanni Lombardo Radice,Daniela Doria,Michelle Soavi

Φτάσαμε και σε αυτή τη στιγμή, τη στιγμή που πρέπει να πει ο γράφων το κοντό του και το μακρύ του για μια δημιουργία με αρετές τόσο εκτεταμένα καταγεγραμμένες  και με ένα μύθο γύρω από την ύπαρξή της τόσο απτό που μοιραία αισθάνομαι ότι ξεπερνά κατά πολύ τα όρια αυτού του μπλογκ.

Παρόλα αυτά αισθάνομαι χρέος να γράψω περισσότερες ελληνόφωνες παρουσιάσεις πάνω σε κλασικές ταινίες γιατί αισθάνομαι ότι υπάρχει ένα έλλειμμα γραπτού λόγου που να «ντοκουμεντάρει» αυτού το είδος το σινεμά.

«Η πόλη των ζωντανών νεκρών» έσκασε σαν βόμβα στην underground αγορά του σινεμά τρόμου το 1980.Ο σκηνοθέτης της ταινίας Λούτσιο  Φούλτσι είχε ήδη υπογράψει πληθώρα ποιοτικών ταινιών τρόμου και τζιάλλο θρίλερ , με πιο χαρακτηριστικές του στιγμές έως εκείνη τη στιγμή , την ανεπίσημη συνέχεια του  Dawn of  the Dead ,το δυσοίωνο και ατμοσφαιρικό “Zombie flesh  Eaters“ ενώ ιδιαίτερες αρετές είχε δείξει και με τα τζιάλλι δυναμίτες “Don’t torture a duckling” και “A lizard in a woman’s skin”.

Tίποτα όμως δεν προιδέαζε  για την έναρξη της υπερρεαλιστικής τριλογίας τρόμου του Ιταλού μαέστρου. Το εναρκτήριο  λάκτισμα δόθηκε με το “City of the living Dead” και η ταινία ήταν φτιαγμένη για να σκοράρει από τα αποδυτήρια.

Είναι φορές που αισθάνεται κανείς ότι οι κινηματογραφικές εικόνες που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια του είναι φτιαγμένες για να γίνουν κλασικές,iconic στην καθαρεύουσα . Με κάτι τέτοιο έχουμε να κάνουμε στην αρχή της παρούσας ταινίας, όπου μέντιουμ  συνάπτει επαφή με  καταραμένο ιερέα ο οποίος πρόκειται να κάνει το απονενοημένο διάβημα. Ο  αυτόχειρας Πατήρ Τόμας ανοίγει με την πράξη του τις πύλες της Κόλασης και το Ντάνγουιτς, πολίχνη με παρελθόν στο πογκρόμ μαγισσών, γίνεται θέατρο φρίκης. Το μέντιουμ υφίσταται τρομερό σοκ από την ισχύ της επαφής και θεωρείται νεκρή, αλλά στην πραγματικότητα παθαίνει νεκροφάνεια, θα σωθεί από φρικτό θάνατο από ένα ρεπόρτερ ο οποίος ανοίγει το φέρετρό της λίγο πριν πεθάνει από ασφυξία. Μαζί θα οδεύσουν προς το Ντάνγουιτς όπου θα προσπαθήσουν να κλείσουν τις πύλες της κολάσεων και να κρατήσουν τους νεκρούς μέσα στα μνήματά τους.

Η ταινία αρχικά περιγελάστηκε  από διάφορους κριτικούς, οι οποίοι στάθηκαν σε αυτό που ονόμασαν «αφηγηματικό χάος» και «κακογραμμένο σενάριο» αλλά αγνόησαν το μάλλον προφανές ,κοίταξαν το δέντρο και αγνόησαν το δάσος. Ο Φούλτσι δεν είχε σκοπό να γυρίσει μια συμβατική ταινία τρόμου παρά ήθελε  σύμφωνα με δηλώσεις του να υπογράψει μια δημιουργία στα πρότυπα του «Θεάτρου της σκληρότητας» του σουρεαλιστή δημιουργού Αντονέν Αρτώ. Ο Γάλλος πρωτοπόρος είχε ήδη σκιαγραφήσει από τη δεκαετία του 1920 τα προτάγματα του θεάτρου του

  1.   Η απαισιοδοξία αλλά ταυτόχρονα και η ελπίδα ότι το θέατρο μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές.
  2. Η απομάκρυνση του κοινού από την καθημερινή πραγματικότητα και η χρήση συμβόλων με σκοπό την συναισθηματική και ψυχική συμμετοχή του.
  3. Χρήση τεχνικών και σκληρών εκφραστικών μέσων με απώτερο στόχο την αφύπνιση του κοινού, ένα είδος ψυχοθεραπείας.
  4. Χρήση του γκροτέσκου, του άσχημου και του πόνου για να απευθύνεται στο κοινό

Σε αυτό έδωσε σάρκα και οστά ο Φούλτσι λοιπόν και θα επαναλάμβανε την ίδια πρακτική με το “The Beyond” δίνοντάς μας μια ακόμα συγκλονιστική και αξέχαστη ταινία .

Σε αυτές τις ταινίες ο Ιταλός δημιουργεί συνθήκες αποπροσανατολισμού του θεατή καταργώντας τον κινηματογραφικό χρόνο και τις αφηγηματικές νόρμες, παραδείγματος χάριν παρουσιάζει πρόσφατα αποθανόντες σε φρικτή αποσύνθεση και τους προσδίδει ικανότητες τηλεμεταφοράς ,ταυτόχρονα σφυροκοπά το θεατή με απανωτές σεκάνς τρόμου που ενώ αφηγηματικά δεν δένουν μεταξύ τους ,καρφώνονται παρόλα αυτά στο υποσυνείδητο του θεατή καθιστώντας το φιλμ μια μοναδική εμπειρία. Μόνο το Αμερικάνικο Time-out έδειξε να μη χάνει τη μπάλα γράφοντας πως ενώ «η πλοκή του φιλμ δε βγάζει νόημα και δείχνει να έχει κατασκευαστεί τυχαία σύμφωνα με το παράλογο του φόβου, δίνει ταυτόχρονα γκροτέσκα  έμφαση στη σωματική  μεταβλητότητα, τον κατακερματισμό και την αποσύνθεση και θα μπορούσε  θεωρητικά να είναι το είδος της αναίσχυντης ταινίας  που οι σουρεαλιστές λάτρευαν.

Ένα είναι βέβαιο ,πως  όταν κάποιος δει το «City of the living dead» για πρώτη φορά, δεν μπορεί να αντιστρέψει το γεγονός και να διαγράψει την ταινία και εδώ που τα λέμε δικαίως… και για να κλείσω με μια προβοκατόρικη δήλωση, θαρρώ πως το παρόν φιλμ χρωστάει περισσότερα στο σινεμά του Μπουνιουέλ παρά σε αυτό του Ρομέρο.

All time classic…

Πηγές :

  • Συνέντευξη με το σκηνοθέτη από το βιβλίο Spaghetti Nightmares (Luca Palmerini, Gaetano Mistretta)
  • Άρθρο της Βικιπαιδείας σχετικά με τη ζωή και το έργο του Αντονέν Αρτώ
  • Άρθρο της Βικιπαιδείας σχετικά με την ταινία.

The Flower in his Mouth

The Flower in his Mouth (1975) aka “masters” “gente di rispetto”

directed by:Luigi Zampa

cast:Franco Nero,Jennifer O’Neill, James Mason

An interesting cinematic adaptation of a Novel, “Masters” is an underrated hidden gem that goes as far as to criticise the obsolete feudal structures of the Italian province ,the superstition of the local townsfolk, the neverending and unbreakable relation of the Italian judicial and political system to the mob and the deep rooted turmoil between social classes and all this by utilizing a giallo/mystery narrative .

A female school teacher is implicated in a murder in a Sicilian town only hours after her arrival. The dead man insulted her on the bus on the way into town. As the mystery unfolds, it becomes clear that the town is hiding some very sinister secrets.

For starters, it’s no secret that Luigi Zampa was a gifted director.His credentials in the Italian cinema seem to be pretty illustrious and “Masters” is no exception. Zamba’s film makes great use of the Giallo way of narrative ,but he manages to come up with a film that is likely to  appeal to arthouse cinema fans.His delivery is not extremery dissimilar to the Italian neorealist cinema and there is also a prevalent  pessimistic feel throughout the entire duration of the film.The Italian province  is used to a great effect,in a way quite close to Fulci’s “Don’t torture a Duckling, but there are no accusations against the Catholic church to be found here.

Zampa’s cinematic pendulum contantly swings  between giallo/genre film structural norms and more socially aware and critical cinema tendencies. Something which also reminded me Silvio Amadio’s “A gun for a Cop”,at least in terms of having a mixed agenda,for “Masters” is a way superior effort in every possible way.

Jennifer O’Neill and James Mason deliver solid performances and Franco Nero is quite good.The plot is dense but not overly complicated and the climax makes total sense.However the lack of violence and gore will probably keep the gorehounds away.

To sum up.”Gente di Rispetto” is a well made film ,however the subject matter has a strictly local character and this is likely to estrange the non-Italian viewers.Sicily might not  exactly be another planet ,but some plot details and the ever prevalent Italian mentality should not discourage the potential viewers.

Όμορφος σινεμάς από το Λουίτζι Ζάμπα.Λίγο social drama ,λίγο οι συμβάσεις του Giallo, λίγο crime action ,λίγο καταγγελτικό πνεύμα και η σούπα δένει αφήνοντας μια πολύ ευχάριστη Σέβεντις επίγευση.

Δασκάλα με προοδευτικές αντιλήψεις διορίζεται στη Σικελία.Από την πρώτη στιγμή αντιλαμβάνεται πως ο Ιταλικός νότος λειτουργεί με συγκεκριμένους κώδικες.Όταν ένας ντόπιος παράγων του υποκόσμου που είχε την ατυχή έμπνευση να την κορτάρει μάλλον άκομψα, δολοφονείται και στήνεται ως θέαμα στην πλατεία του χωριού με ένα λουλούδι στο στόμα , τότε το ανήσυχο πνεύμα της δασκάλας έχει κάθε λόγο να γίνει πιο ανήσυχο.Η γνωριμία της με τον ντόπιο γαιοκτήμονα και σπιτονοικοκύρη της, Μπελοκάμπο ,δεν ρίχνει φως στις σκοτεινές λεπτομέρειες της δολοφονίας, ενώ σύντομα δύο τσιράκια του τοπικού Γερουσιαστή θα πέσουν και αυτά θύματα του άγνωστου δολοφόνου.

Αρκετά αναίμακτο πλην καταγγελτικό ,πεσσιμιστικό και πιο αριστερόστροφο από τη συνήθη ρητορική του Ιταλικού crime action και όχι απολιτίκ όπως τα λοιπά Σέβεντις Gialli ,το “Masters” δικαίως ξεχωρίζει .Ανήκει αε αυτή την κατηγορία ταινιών που παίζουν με τις συμβάσεις των ταινιών είδους προσθέτοντας αναφορές στο φορτισμένο κοινωνικοπολιτικό Ιταλικό σινεμά των δεκαετιών 50-70.Φυσικά ο Ζάμπα ασκώντας κριτική  εναντίον των προκαταλήψεων των κατοίκων του Ιταλικού Νότου,των σχέσεων κράτους-Μαφίας,των φεουδαρχικών καταλοίπων και απεικονιζοντας γλαφυρά τη ζωή των χαμηλών κοινωνικών τάξεων στη Σικελία δεν αναβαθμίζεται αυτόματα σε Ροσσελίνι, πλην το πάντρεμα που επιχειρεί χωρίς να είναι βαθυστόχαστο δεν διαφέρει εικονοπλαστικά πολύ από την βαμπιρική πολιτική σάτιρα του Κοράντο Φαρίνα στο “Hanno cambiato faccia” ή  από το σινεμά του Έλιο Πέτρι.

Η πλοκή είναι λεπτομερής αλλά παραμένει καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας ευανάγνωστη και το κάστ τα πάει περίφημα. Με λίγα λόγια,αν είστε διατεθειμένοι να ξεφύγετε λίγο από τα τετριμμένα μπιμουβάδικα τερτίπια μπορείτε να δοκιμάσετε να δείτε το παρόν,αφού και ωραία ατμόσφαιρα έχει και πλοκή και ποιοτικές ερμηνείες διαθέτει.

Drugs: A river of no return

drugs-a-river-of-no-return

Drugs: A river of no return (1989) aka “droga sterco di Dio”

directed by Stelvio Massi

Αυτά συμβαίνουν όταν ο παραγωγός θρύλος του exploitation Gabriele Crisanti (Giallo a Venezia, Patrick vive ancora) φεύγει σε ταξίδι για δουλειές  στην Κολομβία μαζί με το διόλου ασήμαντο μπιμουβά Stelvio Massi.

Aποτέλεσμα,αυτό το μεταχρονολογημένο mondo,του οποίου το υλικό γέννησε κανά δυό shockumentaries ακόμα, που σκοπεύει να μας ενημερώσει με σοκαριστικό τρόπο για τους κινδύνους και τα φονικά αποτελέσματα της μάστιγας των ναρκωτικών.Το αξιοσημείωτο με αυτήν την ταινία είναι το πως κυκλοφόρησε στην Ελλάδα.Το “ναρκωτικα-ποτάμι χωρίς επιστροφή” βγήκε σαν βιντεικασέτα προσφορά και διενεμήθη δωρεά μαζί με το περιοδικό σύμβολο του Πασοκικού swag, Downtown του λαιφστάηλ εκδότη Πέτρου Κωστόπουλου. Το γιατί αυτό το γεγονός είναι η αποθέωση της ειρωνείας προφανώς δε χρειάζεται να σας το εξηγήσει το μπλογκ.

Τέλοσπάντων το droga sterco di dio δε χωρατεύει και μας πολτοποιεί τη μούρη με σκηνές αυτοψίας και άλλα όχι και τόσο καλαίσθητα.Ούτε καν η υπερτρας μεταγλώττιση στα Ελληνικά (το δεύτερο μόντο που παθαίνει αυτό το κακό μετά το Nudo e crudele 2) δεν στέκεται ικανή να αμβλύνει τη δύναμη των εικόνων του Στέλβιο Μάσσι.

Συνοψίζοντας το παρόν είναι δείγμα ενός είδους το οποίο σίγουρα δεν είναι για τον καθένα, παρ’όλα αυτά πρόκειται για μια ταινία-γροθιά στο στομάχι που πετυχαίνει το σκοπό της.

late mondo entry by producer Gabriele Crisanti and director Stelvio Massi . Droga sporca di dio is a shockumentary film warning of the dangers of drug abuse. Featuring montages of heavy drug use, and footage of real human cadavers, adults and children, used for smuggling drugs.

Suffice to say ,Massi’s material is grainy and  ugly looking, hence it manages to create an emotional impact to the viewer and this is a sign of success. There are moments in this film that are particularly hard to stomach and even the seasoned mondo-film viewer will have a hard time to sit through the human autopsy sequences of the film.

There are no moments of relief to be found here and that’s why “Drugs:A river of no return” is not a film for the squeamish . A successful entry in a very controversial genre , this film delivers what it promises but it definitely isn’t suitable for the faint of heart.

 

Wanted:Babysitter

scar tissue

Wanted:Babysitter (1975) aka “Scar tissue)

directed by:Rene Clement

cast:Maria Schneider,Sydne Rome,Vic Morrow,Robert Vaughn

French-Italian-German co-production presented by Carlo Ponti’s Titanus. “Babysitter” is an unspectacular if well made downbeat and cynical crime thriller featuring a great cast.While it somehow delivers what it promises,it fails to have a long lasting impact to the viewer mostly due to its messy storyline.

Young actress Ann is having an affair with a wealthy food mogul, whom basically tells her to get lost, and in a fit of passion she runs out of the house and gets hit by a car,that car was transporting the young babysitter Michelle to an appointment. Fast-forward an uncounted number of months, and Ann is all better and has become a good friend and roommate with Michelle. She’s also become close with Henderson, the man who witnessed the accident, who also happens to be the accountant of the food baron she was withdrawing fluids from.Shortly after Michelle is forcefully kidnapped while babysitting the son of the aforementioned food mogul. Michelle and the boy are held hostage by an ex-stuntman and a vengeful movie star.

Needless to say that the not exactly labyrinthine but still way too confusing and implausible plot is not the strong part of this film.However the lush production values, the  strong performances by the cast and the overall gritty tone of the film definitely work in favour of this production.Direction by the veteran Rene Clement is nothing to write home about,still it is adequate.The film has a solid ending that gives an extra point or two to the overall score but other than that the  not so arresting  “Babysitter” is strictly addressed to fans of Seventies European Crime/thrillers.

We’ve seen better , but we’ve also seen way worse.