White of the Eye

white of the eye

White of the Eye (1987)

directed by:Donald Cammell

cast;David Keith, Cathy Moriarty, Alan Rosenberg

Stylish to the point of video art and full of subtle in their extravagance nuances “White of the Eye” is wild beast to tame and remains unpredictable and full of animalistic magnetism like its protagonist Paul White(David Keith) even thirty odd years after its theatrical release.

In a wealthy and isolated desert community, a sound expert with a troubled past is targeted as the prime suspect of a series of brutal murders of local suburban housewives who were attacked and mutilated in their homes. As he desperately tries to prove his innocence, his young wife starts to uncover mysteries of her own…

White of the Eye…oh my god…this one would probably deserve a fullblown essay to do it justice but let’s try to describe it. A Gialloesque exercise in 80ies cinematic style, the “Paris,Texas” of slasher films,a charming depiction of double personality disorder,universal/black hole conspiracy theories,Indian/native American mysticism with a climax straight out of a Cannon films movie (Invasion U.S.A anyone?)All those little things compose Cammell’s movie.This is White of the Eye in a nutshell…

And being a genuine brainchild of its director (just do yourselves a favour and refer to the various sources regarding the life and carreer of Cammell)this movie is…bonkers,but an eye candy to watch.

The movie is set in the particularly atmospheric town of Globe,Arizona and revolves around two characters Paul White and his wife Joan (I cannot stress enough how excellent the performances by both lead actors,David Keith and Cathy Moriarty are).The film begins with a very stylish depiction of a murder but it then grinds to a halt and slowly but surely reveals the shenanigans of the couple.Through repeated flashbacks we get acquainted with the central characters and we are almost embarassed to discover the proverbial skeletons they seem to hide in their closet.

To set the record straight ,this movie is too off kilter to appeal to everybody.The viewer needs to be patient and to focus on and co-ordinate with the rhythm and with the organic character of the film.

Technically speaking,Cammell’s film is as masterfull a mid/late 80ies thriller could ever be.To say that this one is stylish would be an understatement.Larry McConkey’s cinematography  is spectacular. He adorns the film with  location shots of the sprawling desert a plenty. He effectively utilizes wide tracking shots and extreme close ups of eyes, thus giving White of the Eye an artistic edge.Cammell’s narrative is plain weird,and comes off as off-key but is in fact multi-layered and full of subtleties and makes full sense after a while.The soundtrack by Nick Mason (Pink Floyd) and Rick Fenn is very atmospheric too and plays a huge role in establishing the feel and the overall atmosphere of the film.

Long story short.This one is as artsy as an 80ies “serial-killer” film could ever be and dabbles a lot with the psychological background of its characters but it doesn’t (literally) lose the plot. In my view “White of the Eye” is a masterpiece.It could pass as style over substance,but I strongly believe that it also has an interesting storyline,hence quite a bit of substance.

A very original thriller.emphatically recommended…

“murder is a work of art…” ή κάτι παρεμφερές είχε μαρκάρει με στένσιλ πάνω στο μπλουζάκι του η “κουνημένη” ιδιοφυία που λεγόταν Ντόναλντ Κάμμελλ ,ατάκα την οποία δικαιώνει στην ταινία καλλιτεχνική προβοκάτσια που σκάρωσε εδώ πέρα.

Παρ’όλες τις ιδιοτροπίες του ο Κάμμελλ ήταν μια αυθεντική σκηνοθετική ιδιοφυία ,της οποίας το ταλέντο δεν άφησε ασυγκίνητο το Μάρλον Μπράντο,ο οποίος ήταν και αυτός που έσωσε το παρόν από τα αζήτητα,αφού πριν την κυκλοφορία της η ταινία υπό παρουσίαση είχε διχάσει τους υπεύθυνους του στούντιο παραγωγής,οι οποίοι χαρακτήρισαν τη σε σημεία βιντεοκλιπίστικη εξταραβαγκάντσα του σκηνοθέτη του Performance σαν “διαφημιστικό για φόνο”.

Το “Λευκό του ματιού” ήταν όμως μια εξαιρετική ταινία με κατακερματισμένη αλλά όχι χαοτική αφήγηση,εξαιρετική κινηματογράφηση,μοντάζ και σκηνοθεσία, ερμηνείες που εκτοξεύουν το κύρος του φιλμ στη στρατόσφαιρα και ατμοσφαιρικό soundtrack, ευγενική χορηγία του Νικ Μέησον των Pink Floyd.

…ένα arthouse Slasher,ένα κακό τριπάκι ενός επίδοξου άλφρεντ Χίτσκοκ,μία αυτοβιογραφική αλληγορία πάνω στην ψυχική νόσο,στον άγνωστο που επιλέγουμε για σύντροφο και στη λατρεία του αίματος…το “Παρίσι,Τέξας” του σινεμά τρόμου? τι είναι στα αλήθεια το White of the Eye ?

Έχω την  εντύπωση πως όσο κι αν προσπαθήσουμε να το ‘ξεκλειδώσουμε” ωφελημένοι τελικά δε θα βγούμε, το παρόν φίλμ είναι μια φιλμική παρόρμηση που ορθό θα ήταν να απολαμβάνει κανείς ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, χωρίς περισυλλογή και χωρίς προφυλάξεις…

Δείτε το…


The Godfather’s Friend

The Godfather’s Friend(1972)

directed by:Frank Agrama

cast:Richard Harrison, Erika Blanc, Krista Nell

Vietnam vet with a degree in poison gas application lives a secluded life in Turkey but he leaves in an urgent manner everytime he receives a telegram from abroad . Richard is a hit man and “friends” with the Godfather. Richard is also after the goons who killed his parents many years ago.When an old love comes knocking at Richard’s door the order will be disturbed and Richard’s life will turn to a living nightmare.

Standard fare Italian/Turkish Mafiasploitation with a few merits in the form of its rather illustrious cast and picturesque turkish locations,Agrama’s (Dawn of the Mummy)movie does little to impress and adds even less to the golden annals of the crime/mafia flicks that stemmed from Italy during that particular period.

The Godfather’s Friend  lacks grit but is packed with nudity ,mafiosi shenanigans and features a rather disinterested Richard Harrison,However the presence of Eurobabes extraordinaire Erika Blanc and Krista Nell and the cool twist ending make this one a rather passable affair,at least for Farouk Agrama’s standards.

Fans of 70ies crime action and genre completists will probably have some mild fan…

Ρίτσαρντ Χάρισον και Έρικα Μπλανκ προσφέρουν στο λαό κανα-δύο καρτποσταλικές σκηνές στα τουρκικά παράλια αλλά κατά τα άλλα τούτο εδώ το crime actioner Ιταλοτουρκικής παραγωγής και σκηνοθεσίας Φρανκ Αγκράμα κινείται στον αυτόματο πιλότο και δεν προσθέτει σε καμία περίπτωση νέες σελίδες στο χρυσό βιβλίο του Eurocrime.Φέσι ανεπανάληπτο σαν τα αχαρακτήριστα turco-crime των   Yilmaz Atadeniz, Giulio Giuseppe Negri δεν είναι σε καμία περίπτωση,αλλά δεν είναι και κανένας crime κολοσσός που να σε καθηλώνει.

Άν θέλετε καμιά ρετρό Σεβεντίλα για να περάσετε νωχελικά τη βραδιά σας πάντως,τούτο εδώ την κάνει τη δουλειά. Μην περιμένετε πάντως να μετατρέψει το κάθισμά σας σε “ηλεκτρική καρέκλα”.

Deadly Obsession


Deadly Obsession(1989)

directed by:Jenö Hodi

cast:Joe Paradise, Michael Balin, Robert Barrera

Hilarious crime/part slasher obscurity ,”Deadly Obsession” will never be placed on any pedestal but offers some pedestrian yet entertaining suspense and moronic dialogues for the good measure.

Gotham University of New York is a clean-cut academic oasis, but beneath its surface, in a huge network of tunnels, lurks a nefarious janitor named John Doe, who has a grudge against privileged students and has come up with a great scam. John Doe has stolen huge quantities of rat poison and plans to inject it into ice cream which will then be available at the student store .His intention isto  ask the director for a million dollars in order  to disaclose  where the poison is. But Denise, a beautiful student, buys the ice cream and John Doe witnesses what he thought was her death. Disrupted and furious to see how the police saved Denise, John Doe asks for more money which should be delivered by Denise herself.Killing her becomes a deadly obsession.

This one comes packed with some decent cat n’mouse shenanigans, some nudity but little to no slashing. Something which is pretty bad for a wanna-be slasher,isn’t it?

As everybody is able to figure out ,this is painfully obscure and probably for a good reason.”Deadly obsession” could easily be a TV-thriller for it revolves way too much around police pursuit and offers little to the die-hard genre fan.

Joe Paradise’s overacted John Doe is however something that adds a certain tackiness to the formula,plus the inane dialogues should also get their credit.

Verdict:Despite the fact that this one will never make it to any sort of “hidden-gem” lists,it still has some mild entertainment value.Adressed only to the most hardcore of the Slasher buffs.

Fear City


Fear City (1984)

directed by:Abel Ferrara

cast: Tom Berenger, Billy Dee Williams, Jack Scalia

By-the-numbers gritty action/thriller by Ferrara ,who has come up with way more interesting films in his career.Stereotypes aside “Fear City” is effective if dated and features some great New York settings and above average acting by seasoned actors like Berrenger, Billy Dee Williams plus features a very younf Melanie Griffith.

A serial killer who is an expert at martial arts is preying on strippers in Manhattan‘s Times Square. Night after night, he visits smoky strip clubs, waiting for his victims. The owners of the largest company of strippers in the city are Matt Rossi (Berenger) and Nicky Parzeno (Scalia). Rossi is a retired boxer who retired after having killed an opponent in the ring. He is now seeing their whole business under threat, at the same time as he fears that the woman he loves might be the next victim.

For starters this is way more accessible than “Ms.45″,”Bad Lieutenant” or even “King of New York”. The premise of “Fear City” is very simple . No social commentary or antiheroes are to be found in this movie.Unlike other Ferrara entries ,Tom Berrenger’s Matt Rossi might be troubled and ridden with guilt but lacks the gravity or the intensity of Harvey Keitel’s “Bad lieutenant”. Perhaps this could be attributed to the very basic narrative and plot features that muffle any effort of character development.We get to see some flashbacks of Matt Rossi’s past and we comprehend that Berrenger’s character was no angel ,but we should not try to complicate things,as “Fear City” is dead simple.It’s a New York located crime/thriller about a stalking killer with an agenda,that is also an expert in martial arts.”Fear City” is good for what it is but gets lost in the shuffle of superior Abel Ferrara’s movies.

However fans of exploitation cinema will have their treats. New York looks seedy and ominous as in the majority of “Big Apple” themed Ferrara movies. The violence is effective , despite the fact that “Fear City” never gets overly violent. Sleaze and nudity are also present and acting is good if formulaic.

Formulaic that is the term that best represents this film.Even when Ferrara sticks to the formula he does it good enough and “Fear City” is a good 80ies thriller,but please expect no masterpiece…

Λειτουργικό μέσα στην κοινοτοπία του ,το “Fear City” του Έημπελ Φεράρα δεν είναι επ’ουδενί αριστούργημα ,σαν αυτά στα οποία ο “ιδιαίτερος” Αμερικανός σκηνοθέτης μας έχει συνηθίσει , αλλά αποτελεί παρόλα αυτά μια ωραιότατη ωδή στα 80ies αφηγηματικά τερτίπια, ποιά τερτίπια δηλαδή, ας μη γελιόμαστε…αυτές οι ταινίες σπάνια σκόπευσαν στο να δοκιμάσουν την κινηματογραφική κουλτούρα του μέσου θεατή.Ταινίες ελάχιστα ακαδημαικές ,έργα που μιλούν μια πολύ βασική κινηματογραφική γλώσσα μανιχαιστικών καταβολών.Εδώ υπάρχουν οι καλοί και ο κακός και ο κακός στο τέλος τιμωρείται. Ομολογουμένως αυτό είναι λίγο απογοητευτικό αφού ο Φεράρα μας έχει επανειλημμένα γυμνάσει και επιμορφώσει κινηματογραφικά με τις ταινίες του . Θυμηθείτε τη γλυκιά ωδή στο ξύπνημα του αδύναμου και  την καταγραφή της μάταιης αυτοδικίας στο “Μs. 45” ή την οδύσσεια που οδηγεί στη λύτρωση του “Bad lieutenant”. E, λοιπόν εδώ δεν έχουμε τίποτα τέτοιο.Το παρόν είναι μακράν το πιο συμβιβασμένο και κομφορμιστικό φιλμ του Φεράρα. Η αφηγηματική φόρμα οδηγεί σε μια ξεκάθαρη κατάληξη και αυτό μπορεί να λειτουργεί αποτελεσματικά ,αλλά σίγουρα δεν εντυπωσιάζει.

Το “Fear city” απεικονίζει για άλλη μια φορά δυστοπικά τη Νέα Υόρκη και αυτό ,όπως είναι γνωστόν,ο γράφων δεν το χορταίνει με τίποτα αλλά είναι απλά ένα καλό ταινιάκι που φέρει όλες τις ρυτίδες της ηλικίας του.

Παρόλα αυτά ,ίσως αυτό λόγω της απλής του δομής και το Driller Killer να αποτελούν σχετικά ασφαλές εφαλτήριο για να εισχωρήσει κανείς στο Φεραρικό σύμπαν.

Sunday in the Country


Sunday in the Country(1974) aka “Vengeance is mine”

directed by:John Trent

cast:Ernest Borgnine, Michael J. Pollard, Hollis McLaren, Louis Zorich, Cec Linder

Three vicious thugs are on the run in rural America after robbing a local bank. They seek refuge at the home of Adam,a reclusive,religious farmer stemming from the old school of moral values, but he is prepared for their arrival and holds them at gunpoint. Unable to let them simply wait for the law, he decides to take them into into his cellar and torture them a little before the police arrive.His grandaughter Lucy  stands for more liberal ideas and believes that the police should handle the issue.Lucy is gradually getting more appaled by the proceedings and she jeopardizes her Grandfather’s plans.

Gritty,tense and downbeat sample of Spartan moviemaking, “Sunday in the Country” is excellent in its simplicity.

Just an account of events that took place in an ordinary Sunday,Trent’s film is polarizing in its depiction of the clash between the two main schools of sociopolitical thought.,the conservative and the liberal ones.Undoubtedly the film proves that both systems are flawed yet they need each other .

In terms of pure exploitation cinema,the film delivers the bloody goods in a sometimes shocking way.The violence is not frequent but it is realistically depicted and the entire cast delivers excellent performances.

“Sunday in the Country” is one of the superior revenge thriller entries and should be discovered by a wider audience.

Ισχυρό πεσσιμιστικό θρίλερ εκδίκησης που κουρελιάζει τα νεύρα από την ένταση και τη σποραδική μα ρεαλιστική του απεικόνιση της βίας.

Τρεις ληστές σκορπίζουν τον τρόμο και το θάνατο σε επαρχιακή πόλη της Αμερικής.Καταφεύγουν στην αγροικία του Άνταμ,ενός χαλκέντερου,θρησκευόμενου αγρότη ,ο οποίος θα τους διδάξει το “οφθαλμόν αντί οφθαλμού” παρά τις σφοδρές αντιρήσεις της φιλελεύθερων αντιλήψεων εγγονής του.

Ταινία σοκαριστική μέσα στη σπαρτιάτικη απλότητα της ,το “Σαββατοκύριακο του τρόμου” απεικονίζει με υπερβολικό πλην ρεαλιστικό τρόπο τη σύγκρουση δύο κόσμων.Από τη μία ο βίοσοφος Άνταμ, ο οποίος ενσαρκώνει το παλιό αλλά αγνό ενός κόσμου καμωμένου με σκληρή δουλειά και ντομπροσύνη και από την άλλη η εγγονή του που ενσαρκώνει τις νέες τάσεις,αυτές της πίστης σε ανθρωπιστικές αξίες,όπως αυτήν της κοινωνικής δικαιοσύνης,της πίστης στη δικαστικό σύστημα,την καταδίκη της αυτοδικίας ως λύσης κλπ.

Τι συμβαίνει όμως όταν και τα δύο αξιακά συστήματα έχουν “τυφλές γωνίες”?

Αναμφισβήτητα η ταινία είναι τεταμένη και πολώνει αφού εμπλέκει το θεατή συναισθηματικά στα δρώμενα και τον αναγκάζει να πάρει θέση.Στο τέλος αποδεικνύεται οτι οι δύο κόσμοι είναι συγκοινωνούντα δοχεία και αλληλοσυμπληρώνονται,ή πως τουλάχιστον έτσι θα “έπρεπε” να είναι.

Η μεγαλύτερη επιτυχία του φιλμ είναι πως δημιουργεί ασφυκτική ατμόσφαιρα με πενιχρά μέσα.Πέραν από το πανανθρώπινο και το διαδραστικό του σεναρίου,ερχόμαστε αντιμέτωποι με στιβαρές ερμηνείες από όλο το καστ, με το βετεράνο Έρνεστ Μπόργκναιν να ενσαρκώνει έναν πιο ανθρώπινο vigilante που θα μπορούσε να είναι ο παππούς ή ο θείος οποιουδήποτε από εμάς.

Στο τέλος η λύση που έρχεται φαντάζει μάταιη αφού το κακό έχει “κλέψει” κομμάτι της αθωώτητας και των δύο κύριων ηρώων,οι οποίοι δρουν με αγαθές προθέσεις πλην όμως αδυνατούν να μηχανευτούν μια λύση που θα δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο.Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με την κοινοτοπία του κακού (Χάνα Άρεντ) αλλά με τη διαβρωτική του φύση ,η οποία δημιουργεί πληγές ακόμα και στους πιο στέρεους ανθρώπους.Το τελικό αποτέλεσμα προάγει τον προβληματισμό από τη μεριά του θεατή και κάνει την ταινία κάτι αρκετά παραπάνω από ένα απλό grindhouse/exploitation φιλμάκι εκδίκησης.

Εξαιρετικό δείγμα του είδους που αξίζει να προστεθεί στη συλλογή σας.



Blackout (1985)

directed by:Douglas Hickox

cast: Keith Carradine, Kathleen Quinlan, Richard Widmark

A police officer suspects that a local husband and father who has recently undergone facial surgery because of injuries received in a car accident is in reality the same man who committed a quadruple murder several years before.

Αχ, αυτό το εξώφυλλο…άλλο ένα κόσμημα στα ράφια των βιντεοκλάμπ. Αυτή η πέτσινη μάσκα και αυτή η μαχαίρα πρέπει να έκαναν πολύ κόσμο να φύγει σχεδόν τρέχοντας από τους ναούς της οικιακής διασκέδασης. Εμένα αυτή η ταινία με προσπέρναγε και την προσπέρναγα για καμια δεκαπενταριά χρόνια . Κάποια στιγμή πέρασε στην κατοχή μου και μπήκε στη λίστα αναμονής για μερικά χρόνια ακόμα,μέχρι που χθές ήρθε η ώρα της μεγάλης συνάντησης και…

Μέτρια πράγματα δυστυχώς,αφού η ταινία δεν δύναται να κάνει την υπέρβαση λόγω των τηλεοπτικών καταβολών της όπως και των περιορισμών τους οποίους δημιουργεί η έκθεση σε ένα μη αποκλειστικά σινεφίλ ακροατήριο. Τυπικό pg-13 υβρίδιο αστυνομικού φιλμ με σλάσερ το “Αμόκ” δεν κάνει την υπέρβαση σε καμία περίπτωση . Αφενός με μια ιστορία η οποία δεν ανακαλύπτει την πυρίτιδα ,αλλά αφετέρου συμπαθητικά φωτογραφισμένο και ερμηνευμένο ,το blackout κυλά ομαλά χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις με κάποιες λογικές δόσεις σασπένς, μη σοκαριστεί και κανείς από το κοινό του HBO και μας κάνει “ντα” και θα μπορούσε αλλά δεν επιβάλλεται κιόλας να περάσει στην κατοχή σας…

Moderately good but still limited  detective/horror/slasher entry by Douglas Hickox.

Blackout is a movie whose VHS cover had haunted me when I was a teenager, I was curious to find out what “Blackout” was about but the film kept on escaping me for a decade and a half. Upon viewing, however I felt slightly let down. It’s the artwork adorning the film that is so menacing that the actual film fails to live up to the expectations.

An interesting if unoriginal amalgam of detective movie filtered through the slasher prism , “Blackout” clearly suffers due to its televised limitations, especially in terms of violence and suspense. No matter how impressive the beginning sequence might be, the rest of the film is a tedious affair moving towards a predictable conclusion.

All in all,not a bad film per se “Blackout” could be interesting for slasher/horror/crime die-hards but is in no case a mandatory addition to someone’s collection.


scar tissue

Wanted:Babysitter (1975) aka “Scar tissue)

directed by:Rene Clement

cast:Maria Schneider,Sydne Rome,Vic Morrow,Robert Vaughn

French-Italian-German co-production presented by Carlo Ponti’s Titanus. “Babysitter” is an unspectacular if well made downbeat and cynical crime thriller featuring a great cast.While it somehow delivers what it promises,it fails to have a long lasting impact to the viewer mostly due to its messy storyline.

Young actress Ann is having an affair with a wealthy food mogul, whom basically tells her to get lost, and in a fit of passion she runs out of the house and gets hit by a car,that car was transporting the young babysitter Michelle to an appointment. Fast-forward an uncounted number of months, and Ann is all better and has become a good friend and roommate with Michelle. She’s also become close with Henderson, the man who witnessed the accident, who also happens to be the accountant of the food baron she was withdrawing fluids from.Shortly after Michelle is forcefully kidnapped while babysitting the son of the aforementioned food mogul. Michelle and the boy are held hostage by an ex-stuntman and a vengeful movie star.

Needless to say that the not exactly labyrinthine but still way too confusing and implausible plot is not the strong part of this film.However the lush production values, the  strong performances by the cast and the overall gritty tone of the film definitely work in favour of this production.Direction by the veteran Rene Clement is nothing to write home about,still it is adequate.The film has a solid ending that gives an extra point or two to the overall score but other than that the  not so arresting  “Babysitter” is strictly addressed to fans of Seventies European Crime/thrillers.

We’ve seen better , but we’ve also seen way worse.