Massacre Mafia Style (1974)

Massacre Mafia Style (1974) aka “The Executioner”, “like Father,like Son”

Directed by:Duke Mitchell

Cast: Duke Mitchell, Vic Caesar

Get ready for one of the most over the top grindhouse flicks of all time, Duke Mitchell’s godly “The Executioner”, a movie that plays in a similar, but way more exploitative and yeah trashier  to the Godfather series ,filming narrative. Get ready to witness the rise to glory and then the inevitable fall of the mighty Mimi Michelli, whose antics and exploits (pun intended) leave dozens of dead bodies behind them.

Mimi Miceli, the son of a high-powered mafia don Mimi, a first generation Italian-American  has been exiled back to Sicily for his crimes in America. The don’s son Mimi Jr. wants to get back into the family business and transplant it from New York to the streets of Hollywood, the place of his childhood dreams. Mimi heads to Hollywood where he looks up his old Mafioso buddy, Jolly (Vic Caesar) who he finds tending bar. Jolly doesn’t need much convincing to join Mimi back in a life of crime. Mimi tells Jolly his plan to kidnap one of the West Coast Mafia bosses, Chucky Tripoli (Louis Zito) and hold him for ransom, much-needed cash flow to start Mimi’s takeover. Tripoli is kidnapped and Mimi sends proof (Tripoli’s finger in a jewelry box) to Tripoli’s son and wife (played by Duke Mitchell’s real-life wife, Jo Mitchell). Mimi is back in the life and makes a visit to Tripoli’s daughter’s wedding, giving a toast in the name of Sicily and on behalf of his mafia family. It seems that Mimi’s plan is working as he is tolerated within the West Coast clan, even when he hits on their dates. Mimi goes home with one of the women at the wedding (Cara Salerno) who goes along for the ride. With the blessing of the clan, Mimi attempts to takedown a big time West Coast pimp by the name of Superspook (Jimmy Williams) who runs a hustle with “40 women” in the prime real estate between Hollywood and Beverly Hills. Superspook turns out to not be so easy to take down, as the old ways of Mimi don’t have the same effect on the new hippie generation.

Inspired by the supposedly profound impact that the original Godfather film had on the director/lead of this film, Mitchell even nods to the Godfather film in one of his introspective monologues, and by Mitchell’s experiences with the mob while he was running a successful career as a nightclub crooner, ”Massacre Mafia style” needs to be seen to be believed…

This Italian/American Mafia saga packs an impressive bodycount and more memorable scenes in a solid 80 minute runtime than I care to remember.

For Mitchell this one was obviously a labor of love, as it should have felt very personal to him. His deliverance as Mimi Michelli is really eclectic and dare I say unforgettable, as he goes from throwing Henry Silva-esque tantrums to having peaceful moments of reflection and introspection. This of course along with the overall hyperviolent and anarchic film narrative creates a feeling of tension, with the viewer trying, in vain, to guess what will happen next.His filming style is also something to write home about, especially in favor of his more experimental Jodorowsky-esque moments (check Superspook’s crucifixion)

All in all ,Massacre Mafia Style definitely ticks all the boxes when it comes to high octane grindhouse exploitation cinema and it is (drumroll) one of the finest American entries in the crime/action genre.

Mitchell’s film got a Greek VHS release in the 80ies by Diamond Video which I already own, but I urge you to buy the blu-ray version by none other than Grindhouse releasing (R.I.P Sage Stallone) which is hands down the ultimate version of the movie, plus it features a gazillion of extras.

I feel like a kid in the candystore right now… dear friends watch this at all costs.

Υπερβατική exploitation σάγκα ,πόνημα ενός τραγουδιστή/σκηνοθέτη/ηθοποιού που μεσουράνησε στα Καλιφορνέζικα ναητ κλαμπς,του Ντιουκ Μίτσελλ.Ο εκλεκτός αυτός κύριος μπορεί να μη γεύτηκε την επιτυχία του Φρανκ Σινάτρα αλλά μας ευλόγησε με αυτό το grindhouse αριστούργημα,το οποίο αφήνει πίσω του εκατόμβη πτωμάτων, μακιαβελικές κινήσεις επι χάρτου από το μαφιόζο αντιήρωα του Μιτσελλ και σκηνές ανθολογίας όπως ολόκληρη η εναρκτήρια σεκανς, μια ιδιότυπη σταύρωση, ένα ιδιότυπο σφαχτό κρεμασμένο από τσιγκέλι και μια κηδεία που μένει αξέχαστη σε όλους τους τεθλιμμένους συγγενείς.

Το massacre mafia style είναι εξωφρενικό,απόλυτα μηδενιστικό σε σημεία, παντελώς απρόβλεπτο και φυσικά έργο ζωής για το Μίτσελλ,ο οποίος παραδίδει μια ερμηνεία ράπισμα, γεμάτη από ξεσπάσματα κακίας αλλά και στιγμές απολογισμού-αυτοκριτικής.

Το massacre mafia style είναι από τα καλύτερα grindhouse flicks που τούτα  δω τα μάτια έχουν αντικρίσει .Αναζητήστε το και δειτε το με κάθε κόστος.

Advertisements

Perfect Strangers (1984)

perfect-strangers-movie-poster-1984

Perfect Strangers (1984) aka “Blind Alley”

Directed by:Larry Cohen

Cast: Anne Carlisle ,Brad RijnAnn Magnuson

A very interesting but seemingly underrated crime/thriller by Larry Cohen (It’s Alive) is what we have here. The movie depicts the seedy and sleazy 80ies New York City with style and gusto and Cohen’s great eye for visuals is complimented by strong leads ,courtesy of Carlisle and Rijn.

A Mafia hit man discovers a young boy has witnessed him killing someone. Under Mafia pressure he is urged to kill the boy but is picked up by the boy’s mother and soon they fall into a relationship.

The premise might seem quite easy to follow here but there are some oddball moments/subplot parts that make this film quite memorable, for example the fact that the female heroine/single mom partakes in the  Women’s liberation/emancipation movement is something that is unlikely to happen in another genre film. Furthermore Cohen really develops his characters and we witness the double edged sword Sally(Carlisle)is .On the one hand she seems frail and enjoys the company of Johnny(Rijn) but on the other hand she is a modern woman hard working single mom that desires to be a great mom for her son Matthew (great performance by the toddler Matthew Stockley).Johnny ,the hit man in distress tries to balance between his sociopathic tendencies/brutal past and his will to belong to a home, a spark that he felt as soon as he started getting closer to Sally and Matthew. This weird symbiotic relationship gives birth to some very tense moments in the film. The intrusive, unlikable and control freak biological father of Matthew also acts as a plot catalyst, especially during the last reel of the film.

In terms of visuals and direction, it is obvious that Cohen is striving against budget limitations , but even under harsh conditions he manages to deliver a stylish film . The fact that the narrative and the pace are fluid also elevates this one from the lowest common denominator genre films.

I enjoyed “Blind Alley” and I bet that fans of 80ies American independent/genre cinema will enjoy this flick too.

Διασκεδαστικό και ατμοσφαιρικό αστυνομικό νουάρ θρίλερ από τον τιτάνα Λάρυ Κοέν, ο οποίος μας αφηγείται με σχεδόν καθηλωτικό τρόπο την προσπάθεια ενός μυστηριώδους πλην σεξυ εκτελεστή της μαφίας να βγάλει από τη μέση … δίχρονο ξανθό μπόμπιρα,ο οποίος έτυχε να αντικρίσει με τα αθώα ματάκια του την τελευταία δουλειά του χιτμαν Τζώνυ.

Ο Τζώνυ στην προσπάθεια του να έρθει κοντά στο παιδί ρίχνει δίχτυα στη Σάλλυ, χωρισμένη μαμά του μικρού, η οποία και πέφτει θύμα της σαγηνευτικής του αύρας, Παρ’ όλα αυτά τα αφεντικά του Τζώνυ πιέζουν και θέλουν το παιδί έξω από τη μέση ,ενώ και ο βιολογικός πατέρας του μικρού ,όπως και η έρευνες της αστυνομίας σχετικά με το έγκλημα του Τζώνυ, σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τους πρωταγωνιστές.

Απλό και αποτελεσματικά φιλμαρισμένο το «Αυτόπτης μάρτυρας» μας κομίζει μερικά ατμοσφαιρικότατα πλάνα της παρακμιακής και αυθεντικά επικίνδυνης Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 80,κομπλέ με απ’όλα, βλέπε: μαχαιρώματα, πορνεία, γκετοποίηση, ναρκωτικά αλλά και με δίδυμους πύργους πριν το gentrification της θητείας του δήμαρχου Τζουλιάνι.

Ο Κοέν καταφέρνει επίσης να μας μπάσει στο πάρα πολύ τεταμένο και έντονα ακτιβιστικό κλίμα των Εighties ,αφού φιλμάρει μια νυχτερινή πορεία φεμινιστριών και την κάνει μέρος της πλοκής. Οι ήρωες του Κοέν είναι ανθρώπινοι και η ένταση προκύπτει εκτός των άλλων και μέσα από τα αδιέξοδα του Τζώνυ και της Σάλλυ, πράγμα το οποίο οδηγεί στο αναμενόμενα βίαιο φινάλε.

Όμορφο ταινιάκι χωρίς τυμπανοκρουσίες.Επενδύστε.

 

The Take(1974)

Take1974

The Take (1974)

Directed by; Robert Hartford-Davis

Cast: Billy Dee WilliamsEddie AlbertFrankie Avalon,Vic Morrow

A cool quintessentially Seventies looking affair that functions as the perfect showcase for Billy Dee Williams and his inimitable suaveness and chill-out demeanor, but doesn’t do much more to create moments of real  tension

Crime fighter Terry Sneed arrives in New Mexico to help out a local police chief bust the local big time mobster- but Sneed  is already taking money from the underworld.

Even if it’s a very flawed and derivative film, the Take never ceases to be entertaining as it features quality genre regulars like Vic Morrow and Williams really seems to enjoy his part, but it never manages to be much more than a cool Seventies crime actioner, perhaps the crew behind this one never had aspirations for something more in the first place.

Fans of the unmistakable Seventies atmosphere will enjoy some nicely choreographed shoot-outs and related crime film shenanigans ,as for the rest of the fans out there , I doubt they will find here enough gravitas or substance to sink their teeth into.

Ένα τσίλικο, πεμπτουσιακό Σεβεντιζ ταινιάκι που λειτουργεί ως το τέλειο όχημα για τον Billy Dee Williams και την απαράμιλλη φινέτσα του, αλλά δεν κάνει πολλά περισσότερα για να δημιουργήσει στιγμές πραγματικής έντασης έχουμε σήμερα προς παρουσίασιν.

Ο μαχητής του εγκλήματος Terry Sneed φτάνει στο Νέο Μεξικό για να βοηθήσει τον τοπικό αρχηγό της αστυνομίας να τσακώσει τον τοπικό βαρόνο του εγκλήματος Μάνσο – αλλά για κακή του τύχη ο αρχηγός αγνοεί πως ο  Sneed παίρνει ήδη χρήματα από τον υπόκοσμο.

Ακόμη και αν είναι απόλυτα προιόν της εποχής του χωρίς καμία θέληση να κομίσει κάτι το ιδιαίτερο, το Take ποτέ δεν παύει να είναι διασκεδαστικό, καθώς διαθέτει βετεράνους του είδους όπως ο Vic Morrow σε κέφια ενώ και ο Williams φαίνεται να απολαμβάνει το ρόλο του, ίσως αυτή να είναι και η αξία της ταινίας αφού ενδείκνυται για μια χαλαρή μεταμεσονύκτια θέαση.

Οι οπαδοί της ατμόσφαιρας των 70’s θα απολαύσουν μερικά ωραία χορογραφημένα πιστολίδια ,όσο  για τους υπόλοιπους οπαδούς εκεί έξω, αμφιβάλλω ότι θα βρουν εδώ αρκετή ουσία.

Μόνο για τους φανατικούς του είδους.

White of the Eye

white of the eye

White of the Eye (1987)

directed by:Donald Cammell

cast;David Keith, Cathy Moriarty, Alan Rosenberg

Stylish to the point of video art and full of subtle in their extravagance nuances “White of the Eye” is wild beast to tame and remains unpredictable and full of animalistic magnetism like its protagonist Paul White(David Keith) even thirty odd years after its theatrical release.

In a wealthy and isolated desert community, a sound expert with a troubled past is targeted as the prime suspect of a series of brutal murders of local suburban housewives who were attacked and mutilated in their homes. As he desperately tries to prove his innocence, his young wife starts to uncover mysteries of her own…

White of the Eye…oh my god…this one would probably deserve a fullblown essay to do it justice but let’s try to describe it. A Gialloesque exercise in 80ies cinematic style, the “Paris,Texas” of slasher films,a charming depiction of double personality disorder,universal/black hole conspiracy theories,Indian/native American mysticism with a climax straight out of a Cannon films movie (Invasion U.S.A anyone?)All those little things compose Cammell’s movie.This is White of the Eye in a nutshell…

And being a genuine brainchild of its director (just do yourselves a favour and refer to the various sources regarding the life and carreer of Cammell)this movie is…bonkers,but an eye candy to watch.

The movie is set in the particularly atmospheric town of Globe,Arizona and revolves around two characters Paul White and his wife Joan (I cannot stress enough how excellent the performances by both lead actors,David Keith and Cathy Moriarty are).The film begins with a very stylish depiction of a murder but it then grinds to a halt and slowly but surely reveals the shenanigans of the couple.Through repeated flashbacks we get acquainted with the central characters and we are almost embarassed to discover the proverbial skeletons they seem to hide in their closet.

To set the record straight ,this movie is too off kilter to appeal to everybody.The viewer needs to be patient and to focus on and co-ordinate with the rhythm and with the organic character of the film.

Technically speaking,Cammell’s film is as masterfull a mid/late 80ies thriller could ever be.To say that this one is stylish would be an understatement.Larry McConkey’s cinematography  is spectacular. He adorns the film with  location shots of the sprawling desert a plenty. He effectively utilizes wide tracking shots and extreme close ups of eyes, thus giving White of the Eye an artistic edge.Cammell’s narrative is plain weird,and comes off as off-key but is in fact multi-layered and full of subtleties and makes full sense after a while.The soundtrack by Nick Mason (Pink Floyd) and Rick Fenn is very atmospheric too and plays a huge role in establishing the feel and the overall atmosphere of the film.

Long story short.This one is as artsy as an 80ies “serial-killer” film could ever be and dabbles a lot with the psychological background of its characters but it doesn’t (literally) lose the plot. In my view “White of the Eye” is a masterpiece.It could pass as style over substance,but I strongly believe that it also has an interesting storyline,hence quite a bit of substance.

A very original thriller.emphatically recommended…

“murder is a work of art…” ή κάτι παρεμφερές είχε μαρκάρει με στένσιλ πάνω στο μπλουζάκι του η “κουνημένη” ιδιοφυία που λεγόταν Ντόναλντ Κάμμελλ ,ατάκα την οποία δικαιώνει στην ταινία καλλιτεχνική προβοκάτσια που σκάρωσε εδώ πέρα.

Παρ’όλες τις ιδιοτροπίες του ο Κάμμελλ ήταν μια αυθεντική σκηνοθετική ιδιοφυία ,της οποίας το ταλέντο δεν άφησε ασυγκίνητο το Μάρλον Μπράντο,ο οποίος ήταν και αυτός που έσωσε το παρόν από τα αζήτητα,αφού πριν την κυκλοφορία της η ταινία υπό παρουσίαση είχε διχάσει τους υπεύθυνους του στούντιο παραγωγής,οι οποίοι χαρακτήρισαν τη σε σημεία βιντεοκλιπίστικη εξταραβαγκάντσα του σκηνοθέτη του Performance σαν “διαφημιστικό για φόνο”.

Το “Λευκό του ματιού” ήταν όμως μια εξαιρετική ταινία με κατακερματισμένη αλλά όχι χαοτική αφήγηση,εξαιρετική κινηματογράφηση,μοντάζ και σκηνοθεσία, ερμηνείες που εκτοξεύουν το κύρος του φιλμ στη στρατόσφαιρα και ατμοσφαιρικό soundtrack, ευγενική χορηγία του Νικ Μέησον των Pink Floyd.

…ένα arthouse Slasher,ένα κακό τριπάκι ενός επίδοξου άλφρεντ Χίτσκοκ,μία αυτοβιογραφική αλληγορία πάνω στην ψυχική νόσο,στον άγνωστο που επιλέγουμε για σύντροφο και στη λατρεία του αίματος…το “Παρίσι,Τέξας” του σινεμά τρόμου? τι είναι στα αλήθεια το White of the Eye ?

Έχω την  εντύπωση πως όσο κι αν προσπαθήσουμε να το ‘ξεκλειδώσουμε” ωφελημένοι τελικά δε θα βγούμε, το παρόν φίλμ είναι μια φιλμική παρόρμηση που ορθό θα ήταν να απολαμβάνει κανείς ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, χωρίς περισυλλογή και χωρίς προφυλάξεις…

Δείτε το…

The Godfather’s Friend

The Godfather’s Friend(1972)

directed by:Frank Agrama

cast:Richard Harrison, Erika Blanc, Krista Nell

Vietnam vet with a degree in poison gas application lives a secluded life in Turkey but he leaves in an urgent manner everytime he receives a telegram from abroad . Richard is a hit man and “friends” with the Godfather. Richard is also after the goons who killed his parents many years ago.When an old love comes knocking at Richard’s door the order will be disturbed and Richard’s life will turn to a living nightmare.

Standard fare Italian/Turkish Mafiasploitation with a few merits in the form of its rather illustrious cast and picturesque turkish locations,Agrama’s (Dawn of the Mummy)movie does little to impress and adds even less to the golden annals of the crime/mafia flicks that stemmed from Italy during that particular period.

The Godfather’s Friend  lacks grit but is packed with nudity ,mafiosi shenanigans and features a rather disinterested Richard Harrison,However the presence of Eurobabes extraordinaire Erika Blanc and Krista Nell and the cool twist ending make this one a rather passable affair,at least for Farouk Agrama’s standards.

Fans of 70ies crime action and genre completists will probably have some mild fan…

Ρίτσαρντ Χάρισον και Έρικα Μπλανκ προσφέρουν στο λαό κανα-δύο καρτποσταλικές σκηνές στα τουρκικά παράλια αλλά κατά τα άλλα τούτο εδώ το crime actioner Ιταλοτουρκικής παραγωγής και σκηνοθεσίας Φρανκ Αγκράμα κινείται στον αυτόματο πιλότο και δεν προσθέτει σε καμία περίπτωση νέες σελίδες στο χρυσό βιβλίο του Eurocrime.Φέσι ανεπανάληπτο σαν τα αχαρακτήριστα turco-crime των   Yilmaz Atadeniz, Giulio Giuseppe Negri δεν είναι σε καμία περίπτωση,αλλά δεν είναι και κανένας crime κολοσσός που να σε καθηλώνει.

Άν θέλετε καμιά ρετρό Σεβεντίλα για να περάσετε νωχελικά τη βραδιά σας πάντως,τούτο εδώ την κάνει τη δουλειά. Μην περιμένετε πάντως να μετατρέψει το κάθισμά σας σε “ηλεκτρική καρέκλα”.

Deadly Obsession

deadly-obsession-dvd-80s-psycho-slasher-film-d3a4

Deadly Obsession(1989)

directed by:Jenö Hodi

cast:Joe Paradise, Michael Balin, Robert Barrera

Hilarious crime/part slasher obscurity ,”Deadly Obsession” will never be placed on any pedestal but offers some pedestrian yet entertaining suspense and moronic dialogues for the good measure.

Gotham University of New York is a clean-cut academic oasis, but beneath its surface, in a huge network of tunnels, lurks a nefarious janitor named John Doe, who has a grudge against privileged students and has come up with a great scam. John Doe has stolen huge quantities of rat poison and plans to inject it into ice cream which will then be available at the student store .His intention isto  ask the director for a million dollars in order  to disaclose  where the poison is. But Denise, a beautiful student, buys the ice cream and John Doe witnesses what he thought was her death. Disrupted and furious to see how the police saved Denise, John Doe asks for more money which should be delivered by Denise herself.Killing her becomes a deadly obsession.

This one comes packed with some decent cat n’mouse shenanigans, some nudity but little to no slashing. Something which is pretty bad for a wanna-be slasher,isn’t it?

As everybody is able to figure out ,this is painfully obscure and probably for a good reason.”Deadly obsession” could easily be a TV-thriller for it revolves way too much around police pursuit and offers little to the die-hard genre fan.

Joe Paradise’s overacted John Doe is however something that adds a certain tackiness to the formula,plus the inane dialogues should also get their credit.

Verdict:Despite the fact that this one will never make it to any sort of “hidden-gem” lists,it still has some mild entertainment value.Adressed only to the most hardcore of the Slasher buffs.

Fear City

fear-city-greek

Fear City (1984)

directed by:Abel Ferrara

cast: Tom Berenger, Billy Dee Williams, Jack Scalia

By-the-numbers gritty action/thriller by Ferrara ,who has come up with way more interesting films in his career.Stereotypes aside “Fear City” is effective if dated and features some great New York settings and above average acting by seasoned actors like Berrenger, Billy Dee Williams plus features a very younf Melanie Griffith.

A serial killer who is an expert at martial arts is preying on strippers in Manhattan‘s Times Square. Night after night, he visits smoky strip clubs, waiting for his victims. The owners of the largest company of strippers in the city are Matt Rossi (Berenger) and Nicky Parzeno (Scalia). Rossi is a retired boxer who retired after having killed an opponent in the ring. He is now seeing their whole business under threat, at the same time as he fears that the woman he loves might be the next victim.

For starters this is way more accessible than “Ms.45″,”Bad Lieutenant” or even “King of New York”. The premise of “Fear City” is very simple . No social commentary or antiheroes are to be found in this movie.Unlike other Ferrara entries ,Tom Berrenger’s Matt Rossi might be troubled and ridden with guilt but lacks the gravity or the intensity of Harvey Keitel’s “Bad lieutenant”. Perhaps this could be attributed to the very basic narrative and plot features that muffle any effort of character development.We get to see some flashbacks of Matt Rossi’s past and we comprehend that Berrenger’s character was no angel ,but we should not try to complicate things,as “Fear City” is dead simple.It’s a New York located crime/thriller about a stalking killer with an agenda,that is also an expert in martial arts.”Fear City” is good for what it is but gets lost in the shuffle of superior Abel Ferrara’s movies.

However fans of exploitation cinema will have their treats. New York looks seedy and ominous as in the majority of “Big Apple” themed Ferrara movies. The violence is effective , despite the fact that “Fear City” never gets overly violent. Sleaze and nudity are also present and acting is good if formulaic.

Formulaic that is the term that best represents this film.Even when Ferrara sticks to the formula he does it good enough and “Fear City” is a good 80ies thriller,but please expect no masterpiece…

Λειτουργικό μέσα στην κοινοτοπία του ,το “Fear City” του Έημπελ Φεράρα δεν είναι επ’ουδενί αριστούργημα ,σαν αυτά στα οποία ο “ιδιαίτερος” Αμερικανός σκηνοθέτης μας έχει συνηθίσει , αλλά αποτελεί παρόλα αυτά μια ωραιότατη ωδή στα 80ies αφηγηματικά τερτίπια, ποιά τερτίπια δηλαδή, ας μη γελιόμαστε…αυτές οι ταινίες σπάνια σκόπευσαν στο να δοκιμάσουν την κινηματογραφική κουλτούρα του μέσου θεατή.Ταινίες ελάχιστα ακαδημαικές ,έργα που μιλούν μια πολύ βασική κινηματογραφική γλώσσα μανιχαιστικών καταβολών.Εδώ υπάρχουν οι καλοί και ο κακός και ο κακός στο τέλος τιμωρείται. Ομολογουμένως αυτό είναι λίγο απογοητευτικό αφού ο Φεράρα μας έχει επανειλημμένα γυμνάσει και επιμορφώσει κινηματογραφικά με τις ταινίες του . Θυμηθείτε τη γλυκιά ωδή στο ξύπνημα του αδύναμου και  την καταγραφή της μάταιης αυτοδικίας στο “Μs. 45” ή την οδύσσεια που οδηγεί στη λύτρωση του “Bad lieutenant”. E, λοιπόν εδώ δεν έχουμε τίποτα τέτοιο.Το παρόν είναι μακράν το πιο συμβιβασμένο και κομφορμιστικό φιλμ του Φεράρα. Η αφηγηματική φόρμα οδηγεί σε μια ξεκάθαρη κατάληξη και αυτό μπορεί να λειτουργεί αποτελεσματικά ,αλλά σίγουρα δεν εντυπωσιάζει.

Το “Fear city” απεικονίζει για άλλη μια φορά δυστοπικά τη Νέα Υόρκη και αυτό ,όπως είναι γνωστόν,ο γράφων δεν το χορταίνει με τίποτα αλλά είναι απλά ένα καλό ταινιάκι που φέρει όλες τις ρυτίδες της ηλικίας του.

Παρόλα αυτά ,ίσως αυτό λόγω της απλής του δομής και το Driller Killer να αποτελούν σχετικά ασφαλές εφαλτήριο για να εισχωρήσει κανείς στο Φεραρικό σύμπαν.