High Crime (1973)

High Crime (1973) aka “La Polizia incrimine la legge assolve” “The Marseilles Connection”

directed by: Enzo G. Castellari

cast:Franco NeroJames WhitmoreDelia Boccardo, Stefania Girolami

There are always these movies that propel a certain cinematic style/sub-genre , become blueprints of it and get copied at Nauseam. High crime is one of those films . It may be not the best entry of poliziottesco film ever, but it is a quintessential piece of film making which also displayed a tour de-force of cinematic craftmanship courtesy of Enzo G.Castellari for the first time. However as not everything in life consists of peaches and cream , Castellari was accused of promoting populist , right-wing ideas  and a simplistic j’accuse against the corruption of the state in the tumultuous Seventies era Italy.

Lebanese drug dealer arrives in Genoa and Vice-Commissioner Belli (Nero) soon tracks him down. After a long car chase, Belli manages to arrest him. However, when the prisoner is being taken to the police station, the police car is bombed before it reaches its target. The Lebanese and four policemen die in the hit, but Belli survives. Belli then goes to Cafiero (Rey), an old-fashioned gangster who claims to have transformed into a peaceful gardener, to question about the bombing and it turns out that there is a new player in town. Cafiero decides to take care of the new gang before the police get to them. His task turns out to be more difficult when his trusted man, Rico (Daniel Martín), turns out to be a mole working for the unknown new gangsters.

Belli’s boss, Commissioner Aldo Scavino (Whitmore), has put together a dossier on the city’s mafia connections, but thinks that there is not enough hard evidence to take down all the gangsters from top to down. After several discussions with Belli, he finally agrees to take the dossier to the district attorney. However, he is murdered and the dossier is stolen. Belli now takes over Scavino’s seat as the Commissioner and eventually finds the murderer. The murderer names Umberto Griva (Duilio Del Prete) as his boss, as Belli expected. When Griva’s brother Franco (Silvano Tranquilli) is found murdered, it seems that someone with even higher political connections is trying to take over the city’s drug trafficking.

Castellari was ahead of the general game as a director and was one of the first directors to employ and patent cinematic techniques that became blueprints of action cinema. Formulaic storyline aside,the treatment was based around the murder of Luigi Calabresi that shocked and appalled the Italian public, Castellari was also incredibly lucky to cast a certain Franco Nero  for the commissario Belli lead part., as Nero is simply firing in all cylinders here and his dynamic, oftentimes ,over-the-top portrayal of a hard-as-nails , incorruptible commissario , became a synonym of the “commissioner” part in those Italian films. Hell…Maurizio Merli even built a carreer out of the Nero blueprint.

Justifiably and deservedly, this flick was a huge hit in its time of release , kicked the floodgates of Eurocrime and has become a cult classic eversince.

Πεμπτουσιακό δείγμα ιταλικού σινεμά δράσης , το High crime δεν κομίζει “εγκεφαλικό” και ιδιαίτερα πολυδιάστατο σενάριο , με δυνατότητες πολλαπλής ανάγνωσης, αλλά αποτελεί φιλμικό “κέντημα” που ποντάρει στο θυμικό και στο συναίσθημα και σοκάρει με τη δυναμική του κινηματογράφηση και τη νευρώδη στα όρια της υστερίας  , ερμηνεία του Φράνκο Νέρο, η οποία έκτοτε έγινε αντικείμενο αντιγραφής από άπειρους Eurocrime αστέρες.

ο χαλκέντερος επιθεωρητής Μπέλλι έχει γίνει σκιά του δικτύου διακίνησης ναρκωτικών , το οποίο έχει απλώσει τα πλοκάμια του από τη Γένοβα ως τη Μασσαλία. Οι μαφιόζοι είναι όμως πάντα ένα βήμα μπροστά από την αστυνομία. Ο Μπέλλι πιέζει τον προιστάμενο του να αξιοποιήσει τα στοιχεία που έχουν από κοινού συγκεντρώσει.Πλην  ο προιστάμενος , γενικός επιθεωρητής Σκαβίνο , δολοφονείται έξω από την έδρα του εισαγγελέα. Ο Μπέλλι συνειδητοποιεί πως το κύκλωμα διευθύνεται από άτομα υπεράνω υποψίας με διασυνδέσεις που ξεπερνάνε κατά πολύ τον ίδιον και αντιλαμβάνεται πως έχει πάρει έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Γεγονός το οποίο θα έχει επιπτώσεις στην οικογένειά του και στον ίδιον.

Το παρόν τεμάχιο ήταν η πρώτη ταινία του παραδοσιακού Ιταλικού αστυνομικού σινεμά δράσης της δεκαετίας του 70′, που ο γράφων είδε ποτέ και ήταν απόλυτα λογικό έκτοτε να πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, αναζητώντας οποιαδήποτε παρόμοια ταινία είχε ποτέ γυριστεί.

Πέρα από το γεγονός πως το παρόν είναι αριστουργηματικά καλοκουρδισμένο σινεμά δράσης και αγνοώντας την αφελή ,σχεδόν λαικίστικη προσήλωση της πλειονότητας των Ιταλών κινηματογραφιστών σε ένα στείρο “κατηγορώ” ενάντια στη διαφθορά του δικαστικού συστήματος και εν γένει του κρατικού μηχανισμού, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε αφενός την τεχνική μαεστρία του Καστελλάρι, που στήνει μια ταινία υπόδειγμα στο είδος της και αφετέρου την επιρροή του στο Ιταλικό σινεμά είδους. Χωρίς αυτήν την ταινία δεν θα υπήρχαν οι αντίστοιχες ταινίες των Στέλβιο Μάσσι, Ουμπέρτο Λένζι, Μάριο Καιάνο κλπ.

Το Ιταλικό σινεμά δράσης χρωστάει πάρα πολλά στον Ένζο Καστελλάρι και δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς τη συμβολή του σπουδαίου αυτού σκηνοθέτη. Οι οπαδοί του Ευρωπαικού καλτ κινηματογράφου επιβάλλεται να έχουν το παρόν στη συλλογή τους.


Silent Action (1975)

Silent Action (1975) aka La polizia accusa: il Servizio Segreto uccide

directed by:Sergio Martino

cast:Luc MerendaMel FerrerDelia Boccardo, Tomas Millian

Sergio Martino goes political/crime thriller here, a terrain which he also explored with “suspected death of a minor” but despite a pretty eye-opening in its stark realism opening sequence and a very well-done nihilistic finale, his film is unfortunately an anaemic attempt to pose criticism on the corruption of the Italian state. The labyrinthine plot and the pre-occupation with the procedural side of things don’t help either.

Starting the investigation of a murder mystery, a police man is to investigate dangerously top politicians and military. A chain of suicides takes its toll among the current and past leaders of Italy in a particularly difficult season for the Italian Democracy.The film’s plot alludes to the Golpe Borghese, a failed Italian 1970 coup d’état.

It’s no secret that I love the stylish cinema of Sergio Martino. His gialli were on par with the ones of the  masters of the genre and his polizi films were also mostly solid entries. He also did some great post-apocalypse films (hands of steel, 2019:after the fall of Rome) and his body of work is one of the most consistent ones in the history of the Italian genre cinema.

To say that “Silent action” is not solid or qualitative would be unfair. The problem is that as a movie this seems like a missed opportunity of sorts. Its subject matter could work as a documentation of some very dark times for Italy and if the execution was more charged in a Damiano Damiani way, we would enjoy a far more complete offering.

What we now have is a solid crime/thriller with solid performances by Eurocult stalwarts like Luc Merends,Mel Ferrer and Tomas Millian that  will appeal to the Eurocult fans and Italo crime enthusiasts but will leave the rest rather disinterested.

Personally I enjoyed some stylish and dynamic moments of it but but had to constantly remind to myself that this is a Sergio Martino film that I really wanted to watch in order to endure some of the weaker parts.

“Ένας ταγματάρχης του στρατού σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.Ένας συνταγματάρχης “αυτοκτονεί”. Ένας στρατηγός βρίσκεται κομματιασμένος στις γραμμές του τρένου.Κάποιος σκηνοθετεί τις αυτοκτονίες αφού κανένα θύμα δεν έχει προφανή λόγο να αυτοκτονήσει. Η αστυνομία ασχολείται εκτεταμένα με την υπόθεση μετά από τη δολοφονία ενός καθηγητή ο οποίος είχε στην κατοχή του μαγνητοταινίες που έριχναν φως στη συνωμοσία. Ο επιθεωρητής Σόλμι βρίσκεται μπροστά σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από οτι είχε φανταστεί. Μήπως η μυστικές υπηρεσίες τελικά σκοτώνουν?

Πολιτικό αστυνομικό θρίλερ του Σέρτζιο Μαρτίνο , ο οποίος προσπαθεί να παίξει μπάλα εδώ περισσότερο στο γήπεδο του Έλιο Πέτρι παρά να κάνει ένα τυπικά ωμό και υπερβίαιο crime film σαν αυτά με το Μαουρίτσιο Μέρλι, το αν τα καταφέρνει το αφήνω στην κρίση σας.

Ενδεικτικά η έναρξη και το φινάλε της ταινίας είναι αμφότερα εκρηκτικά ,τυπικά της σκηνοθετικής μαεστρίας του Μαρτίνο, το υπόλοιπο φιλμ είναι μεν άρτια δομημένο πλην εστιάζει υπερβολικά στο “γραφειοκρατικό” κομμάτι της πλοκής και υστερεί σε ένταση.

Σκηνοθέτες σαν το Νταμιάνο Νταμιάνι έκαναν ταινίες σε αυτό το στυλ με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από οτι  εδώ ο Σέρτζιο Μαρτίνο, παρ’όλα αυτά η ταινία είναι καλοφτιαγμένη και θα ικανοποιήσει τους οπαδούς του είδους.

Slaughter (1972)

slaughter greek

Slaughter (1972)

directed by:Jack Starrett

cast:Jim BrownStella StevensRip Torn

Archetypal Blaxploitation bravado and bravura by the titular Slaughter (Jim Brown). Former professional Athlete Brown proved  to be one the most characteristic African American actors of his generation and helped propel the Blaxploitation movement.

After the father of Vietnam veteran and ex-Green Beret captain Slaughter (Jim Brown) is killed by a car bomb, he becomes obsessed with avenging the murder. He learns it was arranged by a Cleveland organized-crime gang and tracks down the mobster personally responsible, killing a Mafia member in the process. The murderer, however, manages to escape.Slaughter gets arrested and charged with first-degree murder, but Treasury Department official Price (Cameron Mitchell) offers to drop all charges if he agrees to go to an unnamed South American country to capture the escaped mobster, who apparently has a super-computer that helps him run his crime empire.There he will fall in love with Anna (Stevens) ,the mistress of a Mafia ringleader, named Hoffo (Torn) and things will escalate to a bloody finale.

Slaughter is an explosive yet typical hyperenergetic mix of action, violence and sex ,all offered whole heartedly by Slaughter,Jim Brown, who ” has a lot of charisma and he is always interesting to watch. This is a guy who in the movie portrays the proper stare, walk, and sexual bravura for his role. In addition to the fact that this is a non-stop action flick , it Slaughter will please even the hardest fan of the exploitation films”.

On the sexual side of things, Slaughter was keen on pushing the envelope a little bit and the interracial relationship between Brown and Stevens must have been quite groundbreaking ,especially back in 1972. Stella Stevens is particularly foxy and acts in a solid manner too.

Jack Starret’s direction is energetic and takes full advantage of Jim Brown’s physicality. Other aspects of the film include a nice performance by Rip Torn as the villain Hoffo and a typically groovy film score.

All in all, Slaughter is Blaxploitation perfection,it’s so good that it spawned an equally blasting sequel (Slaughter’s big rip-off) ,which was set in a more urban setting.

Blaxploitation κολοσσός με τον Τζιμ Μπράουν να παίρνει την ομάδα πάνω του και να κερδίζει στο τέλος το κορίτσι, και τι κορίτσι, τη Στέλλα  Στήβενς του 1972.

Όταν η μαφία εκτελεί τους γονείς του ,ο λοχαγός Σλώτερ, παρασημοφορημένος πρασινοσκούφης , βετεράνος του Βιετνάμ, βάζει σκοπό του να βρει και να τιμωρήσει τους ενόχους. Παγιδεύεται όμως από κρατικό οργανισμό που του αναθέτει να πάει στο Μεξικό για να εντοπίσει για λογαριασμό του κράτους τους ίδιους μαφιόζους, με αυτούς που εκτέλεσαν τους γονείς του. Ο Σλώτερ θα φέρει εις πέρας την αποστολή και θα ερωτευτεί την Άννα, μνηστή του αρχιμαφιόζου Χόφφο.

Πανδαισία χρωμάτων και εικόνων Σέβεντις στάηλ, με το Τζιμ Μπράουν να αναβλύζει ωμή δύναμη ,αλλά και στωικότητα. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πεις περισσότερα για αυτές τις ταινίες ,αφού τα σενάρια ήταν λίγο πολύ προσχηματικά, ενώ και οι ήρωες από ταινία σε ταινία λειτουργούσαν σαν συγκοινωνούντα δοχεία,έχοντας σαν  συνήθη σκοπό τους την εκδίκηση ή έστω την προσωπική δικαίωση.

Περιττό να πούμε πως το “Μακελειό” τα κάνει όλα σωστά και αποτελεί ταινία υπόδειγμα στην κατηγορία του.

Απαραίτητο απόκτημα…

Slap the monster on page one (1972)

slap the monster

Slap the monster on page one (1972)

Directed by: Marco Bellocchio

Cast: Gian Maria VolontèFabio GarribaCarla Tatò,Laura Betti

Politically charged, tense,class war drama/thriller directed by Marco Bellocchio. Bellocchio along with directors like Elio Petri posed a sociopolitical criticism against the very fundaments of the Italian society of the Seventies. While some of their movies are more interesting  than the others , their films however are always interesting to watch ,in an effort  to document and decode the social pathology and the political climate of that era.

Sbatti il mostro in prima pagina depicts the daily life of a fictitious Italian daily newspaper Il Giornale (The Journal). The newspaper caters to a conservative, fascist, bourgeouis public and its chief-editor Bizanti tries in all manners to give a right-wing slant even to the most trivial news items, while at the same time edulcorating and desensitizing the thornier issues, such as unemployment, police brutality and so on. The whole editorial staff is thrown in a tantrum when a young girl is found raped and killed, going as far as soliciting death penalty nostalgia (capital punishment has been abolished in Italy since the fall of Fascism) and to actually derail the investigation  in order to help the fascist and right-wing candidates it supports in the upcoming elections. Bizanti’s manipulative methods and the vulgar exploitation of Rita Zigai,a middle aged “professora” into political activism  lead the police to a false culprit: a young left-wing student who becomes the “ideal” scapegoat for the newspaper’s prejudiced readership.

The movie is a “searing j’accuse on the perils of press manipulation, closes with no happy ending in sight, with the public opinion totally mesmerized by Bizanti and his cronies for the satisfaction of their backers and financers”.It would be an understatement to say that the role and performance by Gian Maria Volonte are factors ,which are paramount for the functionality and the “message” of the film. In the end Bellocchio offers us a very downbeat account of that era, an era which culminated in  Aldo Moro’s assassination by the “Brigate Rosse”.

Cinematography by Luigi Kuweiler is a mix of nicely staged sequences, blended with “cinema verite” depictions of political rallies and violent demonstrations most often ending with cocktail Molotov bombs getting thrown towards any direction. The blending of influences makes for a thrilling cinematic experience. Performances by the cast range from stellar to adequate and the ending is thought provoking to say the least.

This film and films of that ilk are mostly addressed to the arthouse audience, however cinephiles into more experimental movie-making will probably enjoy this one.

Τεταμένος κονωνικοπολιτικός σινεμάς ιδανικός για προβληματισμούς καλοκαιρινής νυχτιάς και θέαση από «νέα κόπια» στο Βοξ ή στο Ριβιέρα. Η ταινία του Μπελόκιο δε σηκώνει χωρατά και αποτελεί αντικειμενική καταγραφή των παθογενειών της τότε Ιταλικής κοινωνίας που δυστυχώς δε συναντήθηκε τότε με τον κοινωνικό διάλογο ή έστω τη συναίνεση. Όλοι ξέρουμε πως οι συγκρούσεις μεταξύ των κυρίαρχων πολιτικών τάσεων στον τότε Ιταλικό χωροχρόνο έφτασαν σε σημείο τήξης με τη δολοφονία του Άλντο Μόρο από τις Ερυθρές ταξιαρχίες. Εδώ έρχεται ο Μπελόκιο να καταγράψει τη μάλλον σκαιά δράση του κατεστημένου Ιταλικού τύπου , ο οποίος υποδαύλισε αυτές τις συγκρούσεις.

Ένα τραγικό γεγονός, αυτό του βιασμού και της δολοφονίας μιας δεκατετράχρονης δίνει αφορμή σε αρχισυντάκτη κραταιάς Ιταλικής εφημερίδας να ξεσπαθώσει και να «μανιπουλάρει» της έρευνες της αστυνομίας ,στρέφοντας την κατεύθυνση των ερευνών στους κύκλους της άκρας αριστεράς.

Παρά το γεγονός ότι η ταινία φαινομενικά στηλιτεύει τις δυνάμεις της συντήρησης, ο Μπελόκιο προς τιμήν του ,καταγράφει αμερόληπτα και θίγει τα κακώς κείμενα όλων των πολιτικών τάσεων. Στηλιτεύει το Μακιαβελισμό και το χυδαίο  κυνισμό του κατεστημένου, καταγράφοντας παράλληλα τα αδιέξοδα της αριστεράς, τα οποία είχαν διαφανεί από τότε.

Ο Τζιάν Μαρία Βολοντέ παραδίδει ρεσιτάλ και είναι μια ταινία μόνος του, λογικό και επόμενο να περιστρέφεται το φιλμ γύρω από αυτόν, αλλά και οι υπόλοιποι ηθοποιοί του καστ πλαισιώνουν με αρτιότητα.

Ταινίες σαν αυτήν πέρα από το γεγονός ότι αποτελούν ντοκουμέντα μιας εποχής σημαντικότατης ως προς τη διαμόρφωση πολιτικών συμπεριφορών που εδραιώθηκαν και κυριάρχησαν για δεκαετίες στον Ευρωπαικό χώρο, δυστυχώς αποδεικνύουν πως μάλλον δε μάθαμε τίποτα, αφού παραμένουν τραγικά επίκαιρες.

Σινεμά τροφή για τη σκέψη…

Turksploitation special

birakin yasasinlar-turkish tony arzenta

Turksploitation mini special

From Wikipedia, the free encyclopedia

Turksploitation is a tongue-in-cheek label given to a great number of unauthorized Turkish film adaptations of best-selling Hollywood movies and television series, produced mainly in the 1970s and 1980s.[1]

Der Spiegel labeled these films the “most sympathetic and anarchical subgenre of exploitation film“. Filmed on a shoestring budget with often comically simple special effects and no regard for copyright, Turksploitation films substituted exuberant inventiveness and zany plots for technical and acting skill, although noted Turkish actors did feature in some of these productions.[1]

The original soundtracks of the original film or of other Hollywood films were often reused. On occasion whole segments of the original film, such as special effects shoots, were copied into the adaptation.[1]

Bırakın Yaşasınlar(1984)

Directed by: Melih Gülgen

Cast:Cüneyt Arkin,Yildirim Gencer,Turgut Özatay,Yasemin Önder,Bilun Nazlihan,Ünsal Emre

Deririous and delicious Turksploitation crime/action romp with Turkish trash demigod Arkin being himself. I have read that Birakin Yasasinlar is essentially the Turkish “Tony Arzenta” rip-off and judging from the overall plot and the way the mobsters dispatch Arkin’s family ,this is a valid point. What follows is another story, as the film maker Melih Gülgen and Arkin excelled in creating another opus of crass cinematography,sped up antics,crazy stunts by Arkin himself and several other things that need to be seen to be believed.

This film is about a police officer seeking vengeance from drug smugglers for the murder of his family. Kemal is a successful officer known as Avcı [Hunter] in the criminal world. Though his methods are questioned by the police force, he continues to be a living nightmare for drug smugglers. In an operation, Kemal captures a large amount of drugs. This raid also shifts the unwanted attention of the criminal world onto Kemal. The mafia issues a death warrant for Kemal. Though Kemal makes it out alive, his wife and children do not. These events will spur Kemal on to pursue the criminals.

This is pretty much in the same vein as other Arkin crime entries like Kaplanlar aglamaz for example,it’s not Death Warrior but it’s still a mandatory viewing for Turksploitation fans.

Öldüren Dakikalar-Deniz(1986)

Directed by: Nejat Gürsoy

Cast:Oya Aydogan,Hakan Ural,Fulden Uras

Super obscure entry in the mad,mad Turksploitation annals, this one is probably a very elusive film, no posters or photos exist in the internet.

A criminal racket blackmails a big tourist agency. The criminals have planted a bomb in one of the agency’s buses that is full of tourists. The criminals have also kidnapped the poor mechanic who constructed the bomb, his wife and his little daughter and hold them as hostages.

This is shot on an even poorer budget than the Arkin crime films and it shows. The cinematography and the pacing are rough as expected. Overall, a rather pedestrian and by-the-numbers affair pretty reminiscent of the Negri/Atadeniz turcocrime/action entries.

Διατηρώ πάντα μια απόσταση ασφαλείας από το τουρκικό εξπλοιτέησιον. Σε σωστές δόσεις αυτές οι ταινίες, συνήθως αντιγραφές ξένων επιτυχημένων παραγωγών σε συνδυασμό με χαρακτηριστικά τουρκικές σεναριακές πινελιές,όπως μπεσαλήδες,παλικαράδες,χαλκέντερους αλλά αδικημένους ήρωες , μπορούν να προσφέρουν εκρηκτική διασκέδαση αν είναι κανείς στο σωστό mood. Aλλά υπερβολική έκθεση σε αυτές μπορεί να διαστρεβλώσει το κινηματογραφικό αισθητήριο κανενός σε ανυπολόγιστο βαθμό.

Στο Birakin Yasasinlar, o Cüneyt Arkin,ο αδιαμφισβήτητος θεός του τουρκικού εξπλοητέησιον ξεκινά σχετικά συντηρητικά, όντας ασυμβίβαστος διώκτης του εγκλήματος,αλλά όταν η μαφία ανατινάζει το αυτοκίνητό του στο οποίο επέβαιναν η γυναίκα και οι δύο του γιοί ,τότε η ταινία περνά σε άλλο επίπεδο…

άτεχνη αλλά σίγουρα έτη φωτός ανώτερη από τις αντίστοιχες φτωχότερες παραγωγές της ίδιας χώρας (read below), η ταινία αυτή είναι ένας turksploitation δυναμίτης. Το τι συμβαίνει εδώ πέρα πρέπει να το δει κανείς για να το πιστέψει.

Στο πανάγνωστο  Öldüren Dakikalar-Deniz του 1986,για το οποίο φωτογραφίες -πληροφορίες δεν μπόρεσα να βρώ ούτε στο τουρκικό διαδικτυακό κινηματογραφικό αρχείο (βαριέμαι να ανεβάσω το εξώφυλλο του vhs), τα πράγματα είναι ακόμα πιο άτεχνα, παραδόξως όμως λιγότερο εξωφρενικά από ότι στο προηγούμενο φιλμ. Η ταινία συνεπώς έχει λιγότερη πλάκα απ’ότι θα περίμενε κανείς, η πλοκή της δε μοιάζει μεταξύ σοβαρού και αστείου με αυτήν του Speed (ναι αυτού με τον Κιάνου Ριβς).

Τελοσπάντων, πλησιάστε με επιφύλαξη.


The Glove (1979)


The Glove (1979)

directed by:Ross Hagen

cast:John SaxonRoosevelt GrierJoanna Cassidy

A modest action/noir grindhouse affair ,which works as a showcase for the sympathetic and witty John Saxon in the role of a bounty hunter who tries to get his life back together and reconnect with his daughter.

Sam Kellog is a modern-day bounty hunter in Los Angeles who decides to track down Victor Hale, a heavy-set ex-convict with a $20,000 bounty on his head, who is killing former prison guards with a leather-laced steel glove in revenge for them beating him with the same instrument while he was imprisoned.

Directed by cult actor Ross Hagen the glove is a leisurely paced actioner that despite being formulaic manages to convince without being stellar and to stay watchable throughout its duration. The noiresque voice-over narration by Saxon’s Kellog offers moments of reflection ,albeit exposition of the story, whereas both the killer Victor Hale (Roosevelt Grier, the blaxploitation connection of this film) and Saxon’s character come off as flawed yet sympathetic characters who try to do the best they can with the means given to them.

A few highlight moments are to be found,like the smashing of a car and then the destruction of the toilet ny the titular glove, other than that ,the glove is a nice grindhouse oddity that despite not being a mandatory exploitation entry gained cult status in the drive-in circuit.

Χρόνια μετά την πρώτη μας συνάντηση στο βίντεοκλαμπ Apollo της Ανθούπολης, μέρος στου οποίου το πατάρι είχα περάσει αξέχαστες στιγμές κολυμπώντας ανάμεσα σε ωκεανούς τρας διαμαντιών, ήρθα αντιμέτωπος με το φιλμ ετούτο , το οποίο παρά το εντυπωσιακό του εξώφυλλο , τυπικό δείγμα grindhouse pop art, δεν κομίζει δράση δίχως τέλος, πλην προσφέρει μια ανάλαφρη νουαρ εικονογράφηση της ζωής ενός κυνηγού παρανόμων στο παρακμιακό Λος Αντζελες των τελών της δεκαετίας το 70′.

Μεγάλη η χάρη του τιτάνα Τζων Σάξον (cannibal apocalypse μεταξύ άλλων) που σηκώνει στις πλάτες του το φιλμ και το κάνει πιο ελκυστικό από οτι θα ‘πρεπε να είναι , γιατί αν φευ έπαιζε άλλος τον Σαμ Κελογκ, δεν τολμώ να φανταστώ τι ωδή στη βαρεμάρα θα ήταν το παρόν.

Όμως υπό τις παρούσες συνθήκες το “όπλο θανάτου” έχει κάτι παραπάνω από αρχειακό ενδιαφέρον και με την παλπ, ήπια απεικόνιση της δράσης που κομίζει ,καταφέρνει να πείσει τους φανς του είδους…


Speed Cross (1980)


Speed Cross (1980)

Directed by:Stelvio Massi

Cast: Fabio TestiVittorio MezzogiornoDaniela Poggi,Romano Puppo

Two  motorcyclists compete for the love of the same girl who works at picturesque Neuenburg gas station. The two, who arrived in the city of Neuenburg to take part in a series of speed cross races, will soon be at odds with the underworld and the shady world of illegal betting.

A motorcycle friendly curio, a  buddy movie that decides to on crime action mode, yet without delivering any sort of explosive action and with a rather pretentious plot .This run-of-the-mill  Stelvio Massi entry tries to capitalize on the short lived hype of similarly themed movies but falls short. The  performances by the twin leads Testi- Mezzogiorno are unfortunately uninspiring and the English dubbing is horrendous. Kudos to the veteran Massi for the energetic filmmaking of the speed cross scenes that make the film a little more interesting. In other news I think that the  crime parallel plot is never given the importance it should ,whereas  the storyline itself spends too much time on the dated shenanigans between the speed cross duet.

However, this film manages to be superior to Antonio Margheriti’s Car Crash that was featured a while ago on the blog.

Δύο φίλοι μοτοσικλετιστές ανταγωνίζονται για την αγάπη του ίδιου κοριτσιού, η οποία εργάζεται στο βενζινάδικο μιας πόλης. Οι δυο, που έφτασαν στην πόλη για να συμμετάσχουν σε μια σειρά αγώνων ταχύτητας, σύντομα θα έρθουν σε σύγκρουση με τον υπόκοσμο του τόπου και τον σκιώδη κόσμο του παράνομου στοιχήματος .

Τετριμμένο buddy movie goes crime action χωρίς εκρηκτική δράση και με μάλλον προσχηματική πλοκή και διεκπεραιωτικές ερμηνείες από το δίδυμο Testi-Mezzogiorno. Kudos στο βετεράνο Massi για το ενεργητικό φιλμάρισμα των σκηνών Μότοκρος που κάνουν την ταινία λίγο πιο ενδιαφέρουσα. Κάτα τα άλλα θεωρώ ότι δεν δίδεται η σημασία που θα έπρεπε στην crime παράλληλη πλοκή και η σεναριακή οικονομία σπαταλά υπερβολικό χρόνο στους ξεπερασμένους πλέον χαριεντισμούς μεταξύ των φίλων μοτοσικλετιστών.

Ακόμα και έτσι το παρόν είναι ανώτερο από το Car Crash του Αντόνιο Μαργκερίτι που είχε παρουσιαστεί πριν από λίγο καιρό στο μπλογκ.