Jess Franco Marathon Summer edition

…Σήμερον το τσαρδί μας προβάλει ούτε ένα ,ούτε δύο ,αλλά τέσσερα έργα Σεξ , φτιαγμένα με πολύ μεράκι από τον Πατριάρχη του Ισπανικού καλτ, τον Τιτάνα,τον αείμνηστο Τζες Φράνκο.Ο γράφων έβαλε και αυτός πολύ μεράκι με τη σειρά του στο αφιέρωμα Φράνκο που ακολουθεί. Ελπίζω να αποτελέσει έναυσμα ώστε να ανακαλύψει περισότερος κόσμος το έργο ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες B-movies στο γαλαξία… παρακαλώ όπως απενεργοποιήσατε τα κινητά σας τηλέφωνα,θα τα πούμε ύστερα στο φουαγιέ…

Φρανκοθώνιος 2016

 

A Virgin among the living dead (1973)

Directed by:Jess Franco

Cast: Christina von Blanc, Britt Nichols, Rosa Palomar, Howard Vernon, Jess Franco

An excellent metaphor  for  resignation and longing for death by Jess Franco. Shot right after Soledad Miranda’s tragic car accident albeit untimely demise, this very dark and dreamlike  nightmare in celluloid  was a way of consolation for Franco who had lost his muse and a very dear friend and is one of the crown jewels and biggest achievements in Franco’s very hit n’ miss career.

A girl arrives from London to visit her estranged relatives in a remote castle for the reading of her father’s will. After a while she discovers that they are all in fact dead and her decision to live with them turns into a nightmare. Unable to leave she’s drawn into a macabre underworld through visions of nude satanic rituals and her own impending sacrifice. She later learns that the Queen of the Night has claimed her father’s eternal soul because he had committed suicide.

Try as they might , the people in Eurocine didn’t manage to tarnish the legacy of this movie . The infamous 1981 re-cut of the film which features a zombie sequence filmed by Jean Rollin has now been abandoned in favour of a classic 1971 director’s cut .

After watching both cuts ,I am obliged to admit that Franco’s cut feels more complete . Other than that “A virgin among the living dead” is a very atmospheric and mesmerizing behemoth of a film which clearly proves how many things Franco could create/achieve even when being restricted by miniscule budgets.

The presence of Franco regulars like Howard Vernon ,Britt Nichols and the adequate performance by Christina Von Blanc make this film even more memorable and successful.

If you are a Franco/Eurocult fan then this one is a mandatory addition to your collection.

…τώρα μπορούμε όλοι εμείς του ίδιου αίματος να ζήσουμε μαζί, ποτέ ξανά περιπλανώμενοι αλλά βυθισμένοι μέσα στα νερά της Στυγός…

Ή κάτι τέτοιο αφηγείται  με άτονη φωνή ο Χάουαρντ Βέρνον στο τέλος του ονειρικού, πεσιμιστικού διαμαντιού του Τζες Φράνκο. Το “A virgin among the living dead” είναι η ταινία που γύρισε ο Φράνκο για να ξεπεράσει τη θλίψη του για το χαμό της υπέροχης Σολεδάδ Μιράντα, δικαίως λοιπόν το παρόν είναι ένα μοναδικό γεγονός στη φιλμογραφία του συγκεκριμένου δημιουργού και βρίθει ατμόσφαιρας ενώ χαρακτηρίζεται από ένα αίσθημα παραίτησης και από μια σχεδόν παράλογη επιθυμία για το θάνατο.

Η αφαιρετική πλοκή, κατακερματισμένη από παραληρηματικές σκηνές σεξ και τρόμου είναι προσχηματική αλλά η μακάβρια ατμόσφαιρα που στήνει ο μακαρίτης θείος Τζες εκτοξεύει το «Μια παρθένα για τους ζωντανούς νεκρούς» στο Πάνθεον των κινηματογραφικών δημιουργιών του Ισπανού πατριάρχη του exploitation.

Ενδιαφέρον έχει να σημειώσουμε πως η ταινία έχει κυκλοφορήσει σε αρκετές μορφές ,μέχρι και με inserts σκληρού πορνό. Ο γράφων είχε  δει πριν από αρκετά φεγγάρια  το cut της Eurocine από το σωτήριο έτος 1981. Εκείνη την περίοδο η Γαλλική εταιρεία είχε επανακυκλοφορήσει την ταινία σαν καθαρό Zombie horror και είχε προσθέσει περίπου 13 λεπτά υλικού με ζόμπις να καταδιώκουν την Κριστίνα Φον Μπλάνκ , τα σχετικά πλάνα τα είχε γυρίσει ο Ζαν Ρολέν και δυστυχώς κατακερματίζουν τον ήδη ονειρικό αφηγηματικό χαρακτήρα του φιλμ. Κρίμα που αυτή η έκδοση ήταν η πιο διαδεδομένη στη χώρα μας αφού είχε κυκλοφορήσει σε βιντεοκασέτα από την Alligator video .Tέλος πάντων οι εκδόσεις που κυκλοφορούν πλέον σε dvd περιέχουν το διάρκειας 75 λεπτών αυθεντικό cut της ταινίας ,το οποίο κυκλοφόρησε το 1973 και το οποίο είναι υπέροχο.

Όπως έχει ήδη γίνει αντιληπτό πρόκειται για μια ταινία η οποία πατάει περισσότερο στο οπτικό της μέρος παρά στην πρόζα, παρόλα αυτά οι ερμηνείες των Christina Von Blank ,Britt Nichols (θεάρα!) και Howard Vernon είναι πολύ καλές για τα δεδομένα των ταινιών του Φράνκο και προσθέτουν ακόμα περισσότερο στο καταπληκτικό τελικό αποτέλεσμα.

Αν σας αρέσει έστω και ένα ψήγμα του σινεμά του Φράνκο τότε επιβάλλεται να δείτε αυτήν την ταινία.

Lorna the Exorcist (1974) aka “Les possédées du diable”

Directed by: Jess Franco

Cast: Pamela Stanford, Lina Romay, Howard Vernon, Guy Delorme

Another steamy sexual nightmare by Franco coming from his  best era.

A man is tormented by an ex-lover, Lorna, who is some kind of witch. She has a strange power over a number of women in the film, including the man’s daughter, Linda.

Lorna the Exorcist is another triumph from Franco. Set in a modernist resort full of cubic and pyramid like buildings,  the film slowly but surely builds an atmosphere that is dark and gloomy ,but not in the same poetic manner as in “A virgin among the living dead” . In Lorna… Franco explores the darkness of the human sexuality, the shenanigans of infidelity and betrayal  between  sexual partners ,incestuous lust for one’s own offspring ,  as well as the human need to own physically or mentally the sexual partner or to belong to a sexual partner. The context of the film is however conveyed by a storyline that deals with witchcraft and possession.

All of the aforementioned subject matters had already been employed by Franco ad nauseam ,yet they remain  highly effective ,  particularly as integral parts of this picture’s context ,I dare to say that the contents of Lorna the exorcist are at moments disturbing .

Kudos must be given to Pamela Stanford and Lina Romay for their steamy performance and of course to Franco for being such a daring director who never hesitated to push the envelope in terms of perversion and sexually charged imagery .

One of the most successful  Seventies entries by the our beloved Spaniard.

Άλλος ένας Σέβεντις  εφιάλτης του Φράνκο πλημμυρισμένος από σχεδόν πορνογραφικό Σεξ, ιδιότυπη ψυχεδέλεια , αποχρώσεις τρόμου και κιτς φουτουριστική αισθητική.

Άβουλος αστός διατάσσεται από την πρώην ερωμένη του Λόρνα να μεταβεί  μαζί με τη γυναίκα του και τη δεκαοκτάχρονη κόρη του σε μεταμοντέρνο θέρετρο . Εκεί θα αποδειχτεί πως η διαβολική Λόρνα πάντα παίρνει αυτά που της υπόσχονται  .Όσον αφορά το μέλλον της μεγαλοαστικής οικογένειας, αυτό διαγράφεται μάλλον αβέβαιο ,εκτός από αυτό της δεκαοκτάχρονης Λίντα, η οποία δείχνει να παραλαμβάνει τη σκυτάλη της ευγενούς τέχνης του ψυχικού Βαμπιρισμού από την πνευματική της μητέρα, Λόρνα.

Σκηνές λεσβιακού σεξ και οράματα φρικτών μελλούμενων αποσβολώνουν το θεατή ,καθώς οι μούσες του θείου Τζες,  Πάμελα Στάνφορντ και Λίνα Ρομέυ βγάζουν φωτιές. Όσον αφορά τη δύσμοιρη Jacqueline Laurent ,η συγκεκριμένη ηθοποιός υφίσταται τα πάνδεινα από τον αδιάφορο  σύζυγό της στην ταινία ,Guy Delorme ,ενώ στην κλασική σκηνή του φιλμ γινόμαστε μάρτυρες της συμπλοκής, για να το θέσουμε κομψά,  της δύστυχης ηθοποιού με μια ντουζίνα καβούρια…όχι καβούρια στην τσέπη, κυριολεκτώ…ΚΑΒΟΥΡΙΑ!!!

Το Lorna the Exorcist φέρει όλα τα κλασσικά γνωρίσματα του Φράνκο της δεκαετίας του 70 και αποτελεί ισχυρό Sexploitation τεμάχιο, το οποίο παρά τις κάποιες κοιλιές του και την εμμονή στις σκηνές γυμνού και Σεξ δεν  θα απογοητεύσει τους φανς  του Ισπανού πατριάρχη του Sleaze.

Σεναριακά μην περιμένετε ευφάνταστους διαλόγους  , αφού ως γνωστόν τα σενάρια του μακαρίτη ήταν δεν ήταν τριάντα σελίδες το καθένα, παρόλα αυτά το παρόν μπορεί να καταχωρηθεί στο Ανφάν γκατέ της φιλμογραφίας του σκηνοθέτη που μας προσέφερε 199 παραπάνω  λόγους να αγαπήσουμε το Σινεμά.

Eugenie DeSade (1973)

Directed by:Jess Franco

Cast:Paul Μüller,Soledad Miranda,Jess Franco

Loose but effective De Sade adaptation by Franco ,featuring the great , late Soledad Miranda. Well, Eugenie is not so accomplished like the Soledad Miranda/Franco  triumph which is “Vampyros Lesbos” and at moments might feel like textbook Franco. Still it carries lots of substance and is another statement of artistic integrity by Franco.

Eugenie, a beautiful but shy young girl, lives with her stepfather, a famous writer specializing in stories of erotica. One day she happens to read one of his “erotic” books and its power so affects her that begins to find herself sexually attracted to her stepfather. He notices this, and eventually brings her into his dark world of sexual perversion and murder. Together they start pursuing the perfect crime, which will result in a series of gruesome murders . Things however become sketchy when another Writer Attila Tanner becomes increasingly interested in the couple’s activities and even sketchier when Eugenie falls for a young musician.

“Eugenie” a French/German co-production with a script penned by Jess Franco’s first wife, Nicole Guettard is more accomplished than usual in terms of narrative ,it also has a pretty brisk pace for Franco’s standards and is blessed with a superb cinematography ,courtesy of Manuel Merino.

Other than the fairly solid technical outcome , the story emphasizes on the perils of desire, the pursue of lust and completion through sadism and violence . Paul Müller and Soledad Miranda know there is no turning back once they commit themselves to their masterplan  . Eventually , sexual desire is proved to be an extremely bitter pill to swallow and both Μüller and Miranda meet their Nemesis.

If you love Seventies Franco there is nothing to dislike here.

Μεγάλο μπέρδεμα οι «Ευγενίες» του Φράνκο . Δύο στον αριθμό, τα φιλμ που σκηνοθέτησε ο μέγας Ισπανός και που πραγματεύονται τρόπον τινά τη «Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ», εδώ έχουμε να κάνουμε με την ταινία του 73 στην οποία πρωταγωνιστεί η πρόωρα χαμένη Σολεδάδ Μιράντα , η οποία φυσικά στο παρόν παίρνει το έργο επ’ώμου και μαγνητίζει όπως πάντα.

Το φιλμ ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής έκφυλου συγγραφέα και της κόρης του ,οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχή αναζήτηση της σαδιστικής ηδονής σκορπίζοντας τον όλεθρο στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες μεταξύ άλλων.

Ατμοσφαιρικό και λειτουργικό το παρόν ,φέρει τα γνωστά  χαρακτηριστικά του Σέβεντις σινεμά του θείου Τζες. Όπερ , εκτεταμένη χρήση ζουμ ιν, ζουμαρισμένο out of focus γενικό σε αντικείμενο ή τοπίο το οποίο έπειτα καταλήγει σε κοντινό πλάνο κάποιου ηθοποιού, εμφατική χρήση του location που έχει ως αποτέλεσμα καρτποσταλικές συνθέσεις (βλέπε Γαλλική Σεκάνς και Αλεξάντερπλατς Σεκάνς),εμφατική χρήση του μουσικού σάουντρακ για δημιουργία ψυχεδελικής λάουντζ ατμόσφαιρας και πάρα πολύ μεγάλη έμφαση στο στοιχείου του ερωτισμού ο οποίος απεικονίζεται αποκλειστικά μέσα από το ηδονοβλεπτικό       φιλμάρισμα του γυμνού γυναικείου κορμιού , μοναδική εξαίρεση εδώ η πίσω πλευρά του Paul Müller την οποία αναγκαζόμαστε να υποστούμε ,κάτι το οποίο ούτε ερωτισμό κομίζει, ούτε απαραίτητο ήταν .

Κατά γενική ομολογία το σενάριο της Nicole Guettard ,πρώτης συζύγου του Φράνκο, είναι πιο δουλεμένο από ότι συνήθως στο παρόν, ενώ ενδιαφέρον twist για το συνήθως γραμμικό σινεμά του Φράνκο αποτελεί το γεγονός πως η ιστορία αποδίδεται με τη μορφή αφήγησης από τη Σολεδάδ Μιράντα.

Τρία καλά Φράνκο στη σειρά είναι μάχιμο σερί, φτου μην το ματιάσουμε…

Nightmares come at night (1972)

Directed by:Jess Franco

Cast:Diana Lorys,Jack Taylor,Paul Μüller,Soledad Miranda,Colette Giacobine

In Zagreb, the striper Anna de Istria works in a sleazy cabaret. She is seduced by the blonde Cynthia Robins that invites her to move to her house. Ana is disturbed by nightmares, where she kills a man with a spear, and Cynthia calls Dr. Paul Lucas to treat Ana. Meanwhile, a couple that lives in the house next door spies the movement in Cynthia’s house.

Another Jess Franco  film that tries to blend the world of dreams/subconscious with reality. This time he is preoccupied with nightmares and he also throws in the mix a not so unpredictable treason twist lifted from “les Diaboliques”.  However the film is mostly an exercise in tedium despite Franco using super 8 camera for the dream sequences. I admit that this was a nice touch of experimental cinema. But the overall narrative feels rather half-hearted and undercooked this time.

So ,does “Nightmares come at night” unfortunately. While it is not the bottom of the barrel for uncle Jess ,still he delivered way better films at that time.

… κι όμως το ματιάσαμε…

Το Nightmares come at night έχει όλα τα φόντα να διαπρέψει, αλλά δυστυχώς η αδύναμη ετούτη τη φορά πλοκή, προδίδει τις ενδιαφέρουσες μέσα στον πειραματισμό τους κινηματογραφικές διαθέσεις του Φράνκο. Το γεγονός πως ο Ισπανός σκηνοθέτης ένωσε δύο ανολοκλήρωτες ταινίες του και δημιούργησε αυτήν εδώ σίγουρα δημιουργεί αφηγηματικά προβλήματα τα οποία θα αναλύσουμε παρακάτω.

Στρίπερ με εκρηκτικές καμπύλες (Diana Lorys) πείθεται από μυστηριώδη ξανθιά να εγκατασταθεί στη Βίλλα της με την πρόφαση πως θα βοηθηθεί κατ’αυτόν τον τρόπο η καριέρα της . Η στρίπερ Άννα αρχίζει να βασανίζεται από εφιάλτες  κατά τη διάρκεια των οποίων βλέπει  τον εαυτό της να βασανίζεται σεξουαλικά και να σκοτώνει έναν άνδρα με λόγχη. Για να αποφευχθούν τα χειρότερα η ξανθιά Σύνθια αναθέτει στο Δόκτωρα Πωλ Λούκας τη θεραπεία της Άννας .Στο τέλος αποδεικνύεται πως όλα αυτά ήταν μια καλοστημένη πλεκτάνη.

Ο Φράνκο δυστυχώς αδυνατεί να στήσει μια αξιοπρεπή πλοκή στο παρόν και την ταινία μονοπωλούν οι συζητήσεις της Άννας με το θεράποντα Ιατρό της. Η παράλληλη πλοκή ,παρμένη από πλάνα μιας  ανολοκλήρωτης  ταινίας του Φράνκο με τη Σολεδάδ Μιράντα ,που απεικονίζει ένα ζευγάρι χίππηδων να ονειρεύεται πως θα βάλει χέρι στα λεφτά της ξανθιάς  κατακερματίζει τον ήδη προβληματικό ρυθμό , ενώ δεν συνδέεται ποτέ ικανοποιητικά με την κυρίως πλοκή ,Αναμφισβήτητα τα μόνα πράγματα που καταστούν την ταινία αμυδρά ελκυστική είναι το φινάλε το οποίο είναι σηκωμένο από το Les Diaboliques και η αρκετά πειραματική κινηματογράφηση  των σεκάνς των ονείρων με κάμερα super 8 από το Φράνκο.

Η ταινία παρά τις αδυναμίες της  δεν είναι επ’ουδενί για τα μπάζα ,παρόλα αυτά ο Ισπανός ,ο οποίος εκείνη την περίοδο γύριζε το ένα φιλμ μετά το άλλο , μας έχει δώσει πολύ καλύτερα δείγματα γραφής.

Near Dark

Near-dark

Near Dark (1987)

directed by: Kathryn Bigelow

Cast: Adrian Pasdar, Jenny Wright, Lance Henriksen

A lot more than a redneck version of the Vampire Mythos, “Near Dark” by Kathryn Bigelow, whose career would later reach stratospheric heights including Oscar nominations and no less than 6 won Oscar awards for the war drama film “the Hurt locker”, convinces and impresses especially when it comes to the technical field.

One night, Caleb Colton (Adrian Pasdar), a young man in a small town, meets an attractive young drifter named Mae (Jenny Wright). Just before sunrise, she bites him on the neck then runs off. The rising sun causes Caleb’s flesh to burn with smoke evaporating. Mae comes with a group of roaming vampires in an RV and takes him away. Caleb has to prove to the group that he’s one of them and he has to learn to kill for food.Part of his initiation includes a bloody assault on a hick bar.

For starters Bigelow’s film is superbly photographed and soaked in that -oh so Eighties looking- blueish tint . This tale of vagabond hick vampires manages to stay believable and this happens because Bigelow constructs her movie as a road movie featuring some delinquent renegade vampires hijacking cars and whacking passers-by for food rather than fiddling too much with the supernatural, in other words this is more of an “easy rider” type film than your standard fare Hammer horror Count Dracula epics. There are moments when Bigelow emphasizes on how tight knit the group is ,there are also other moments when she places emphasis on the psychic dichotomy of the characters, some of them are more humane whereas others seem to be more callous and dedicated to the Vampiric Raison d’etre.

Anyways,we can talk for hours regarding the things that Bigelow wanted or didn’t want to convey with her movie . For me the main appeal in “Near Dark” is the looks. The movie manages to look great and is very neatly lit and believe me this was no easy feat especially since we are talking about a film which mostly consists of night shots . Vastly superior than similar productions from that era like “Vampire at midnight” and still it manages to deliver that 80ies charm.

“Near Dark” has all the characteristics of a cult film and has deservedly won the status of one.

Δυνατή redneck βερσιόν του Βαμπιρικού μύθου από την Kathryn Bigelow.

O Κέηλεμπ είναι ένας νέος ,ο οποίος ζει σε μια επαρχιακή πόλη της Αριζόνα και δικαιολογημένα βαριέται τη ζωή του . Μία ωραία νύχτα γνωρίζει τη Μέυ σε ένα βενζινάδικο, αποδεικνύεται πως η νεαρά ανήκει σε περιπλανώμενο κλάν βρυκολάκων. Η Μέυ δαγκώνει τον Κέηλεμπ και τον παρουσιάζει στους χόμιζ .Ο Κέηλεμπ καλείται να αποδείξει την αξία του και να λάβει μέρος σε πράγματα στα οποία είναι αντίθετος . Παρόλα αυτά η ιστορία πέρνει άλλη τροπή όταν στο κάδρο εμφανίζεται η οικογένεια του Κέηλεμπ που τον αναζητά.

Το είδος του road movie, το μεταμοντέρνο γουέστερν και η οικονογραφία της Αμερικανικής ενδοχώρας συναντούν μια εξαιρετικά φωτογραφισμένη και υπέροχα σκηνοθετημένη Ποπ εκδοχή του μύθου, ο  οποίος είχε εγκαινιαστεί λογοτεχνικά από το Μπραμ Στόκερ και σαν αποτέλεσμα έχουμε μια ταινία η οποία ενώ είναι καταφανέστατα προιόν της εποχής της με ό,τι συνεπάγεται αυτό , είναι την ίδια στιγμή κλάσεις ανώτερη τεχνικά και αφηγηματικά από οποιαδήποτε 80ies vampire ταινία έχει παρουσιαστεί έως τώρα στο μπλόγκ. Οι χαρακτήρες της ιστορίας είναι απτοί και όχι προσχηματικοί και ενώ η ιστορία αυτή καθ’αυτή προφανώς και δεν έχει κανένα ψήγμα αληθοφάνειας ,  οι καταστάσεις όμως,πλην της μετάγγισης αίματος, τις οποίες βιώνουν οι ήρωες έχουν.

Στο κομμάτι της βίας τώρα,μιάς και έχουμε να ικανοποιήσουμε και τους Ταλιμπάν του σπληνάντερου, η ταινία διαθέτει κάποιες στιγμές όπου το κόκκινο υγρό ρέει γάργαρο, ενώ τα ειδικά εφέ είναι εμφανώς πιο επαγγελματικά από αντίστοιχες παραγωγές.

Ομορφο φιλμ το “Άγρια Νύχτα” ,σας το συστήνω ανεπιφύλακτα ,κυκλοφορεί στα ενημερωμένα Βιντεοκλάμπ από τη Νέα Κίνηση Βίντεο. Όσο για αυτή  τη Bigelow ,έχει λαμπρό μέλλον μπροστά της 🙂

The Hidden

The Hidden (1987)

directed by:Jack Sholder

cast: Kyle MacLachlan, Michael Nouri, Claudia Christian

Α  well oiled machine  of a movie and a very successful melting pot of elements ranging from Sci-fi to Crime action and Horror cinema. “The Hidden” never ceases to delight the viewer.

An alien parasite with the ability to possess human bodies goes on a violent crime spree in LA, committing dozens of murders and robberies. In pursuit of the extraterrestrial criminal is an FBI agent, and the local officer investigating the rash of violence. As they close in on the vicious intruder, the city faces a brutal threat like no other it has ever encountered.

Part Alien invasion/body snatcher ,part cop/buddy movie and part a horror behemoth , “The Hidden” is gifted with a rabid pace , lots of 80ies campiness and a very extensive bodycount to keep even the most die-hards from the gorehound crowd busy.

In terms of acting MacLachlan and Nouri do a decent job and the various incarnations of the alien menace are characterized by a stiff body language, hilarious one-liners and part empty ,part nefarious stares.

I had a ball with “the hidden”, the explosive first sequence (bank robbery and car chase) was so good that I had doubts if the movie could manage to live up to the mayhem that its first fifteen minutes committed to celluloid but fortunately the rest of the movie takes as well no prisoners and leaves scorched earth behind it.

Emphatically  recommended…

It killed 37 people, robbed 6 banks, 2 liquor stores, a record shop and stole 2 ferraris. Now the fun starts. It just took over a police station.

Αυτά συμβαίνουν όταν το “Invasion of the body snatchers” το “Tango and Cash” και το “Terminator” αποφασίζουν να πάνε για ποτάκι μαζί και κάποια στιγμή λόγω του εκρηκτικού ταμπεραμέντου των συνδαιτυμόνων της παρέας το κέφι ξεφεύγει.

Μάλιστα Κυρίες και Κύριοι… μετά από ώριμη σκέψη και ενδελεχή ανάλυση όλων των επιμέρους παραμέτρων μπορούμε να αποφανθούμε πως το φιλμ του Jack Sholder θα έπρεπε να καταχωρηθεί στο Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης δίπλα από το λήμμα “διασκέδαση”.

Τα πρώτα σαρανταπέντε λεπτά του “Πλάσματος” είναι οργασμικά για τον οποιονδήποτε μύστη του Μπιμουβάδικου σύμπαντος, αφού παρασιτικός οργανισμός από τον πλανήτη Άλταρ με εκτεταμένο ποινικό μητρώο αποφασίζει να επεκτείνει τις δραστηριότητές του στον πλανήτη Γη. Επιλέγει φυσικά την Καλιφόρνια και το θέατρο του τρόμου ξεκινά,πιστεύω πως το Αγγλόφωνο tagline της ταινίας περιγράφει εμφατικά το τι συμβαίνει στο παρόν.Το φιλμ είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή παραγωγή χαβαλέ και συνδιάζει με άρτιο τρόπο στοιχεία τρόμου,αστυνομικής περιπέτειας, ενώ υπάρχουν και κωμικές πινελιές.

Νομίζω πως είναι ανώφελο να αναλωθούμε σε περαιτέρω λεπτομέρειες που θα στερήσουν από το θεατή τη χαρά της ανακάλυψης.Εξάλλου,ταινία όπου οι σφαίρες πέφτουν σαν το χαλάζι και όπου τα πτώματα φτάνουν σε σχεδόν τριψήφιο αριθμό αξίζει την προσοχή κάθε σοβαρού οπαδού του κινηματογράφου είδους.

Eyes of a Stranger

Eyes of a Stranger (1981)

directed by:Ken Wiederhorn

cast: Lauren Tewes, Jennifer Jason Leigh, John DiSanti

While “Eyes of a Stranger” hardly breaks new ground and was pretty much lost in the slasher shuffle it is nonetheless a very effective movie.

Enterprising local news anchor Jane Harris discovers that one of her neighbors is actually the serial killer/rapist who has been terrorizing the city. Jane must prove her suspicions before the killer gets to her.She’s very eager to catch the killer red-handed because of her deaf-mute teen sister was once raped and left for dead .

It’s a well known fact that originality is often times not a key factor for the artistic success of a film.Wiederhorn’s film is an amalgam of tried ideas but the formula works and everything falls into place.As a result, this movie is well acted ,directed with panache and at moments arresting.

Tom Savini’s effects are spot on and the performances by John Di Santi and Jennifer Jason Leigh are top notch. Wiederhorn’s directing job offers a couple of great unnerving moments .

Overall a nice ,little movie that should be cherished by Slasher/thriller fans.

ισχυρή πλην ελαφρώς κοινότοπη δημιουργία που αναμειγνύει τις σλάσερ συμβάσεις με πινελιές κλασικού θρίλερ και home invasion καταστάσεις προσφέροντας τελικά μια ταινία ,η οποία ενώ δεν ανακαλύπτει την Αμερική χαρακτηρίζεται από έντονα νοσηρό κλίμα και προσφέρει συγκινήσεις στο θεατή.

Αναμφισβήτητα την παράσταση κλέβει o Tζον Ντι Σάντι, ο οποίος  μας προσφέρει αρκετές ανατριχιαστικές στιγμές στο ρόλο του creepy αστού που δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να μετατραπεί σε έναν σαδιστή ,ο οποίος βιάζει και σκοτώνει τα θύματά του αφού τα φέρει πρώτα μέσω απανωτών τηλεφωνημάτων σε σημείο ψυχολογικής κατάρευσης.Καταπληκτική είναι επίσης η Τζένιφερ Τζέησον Λη στο ρόλο της κωφάλαλης αδελφής της πρωταγωνίστριας. Η τελική σεκάνς της ταινίας όπου η Λη βρίσκεται αιχμάλωτη στο ίδιο της το σπίτι και βιώνει τον τυφλό τρόμο παρουσία του βιαστή, είναι αριστουργηματικά στημένη. Εύφημος μνεία πρέπει να αποδοθεί επίσης στον τιτάνα των ειδικών εφέ Τομ Σαβίνι ,ο οποίος προσθέτει άλλη μια κορυφαία στιγμή στο ενεργητικό του.

Μου άρεσε το “ο Στραγγαλιστής του Μαιάμι ξαναχτυπά” .Τα Σλάσερ στοιχεία δίνουν ένταση και προσθέτουν sleaze points στη συμβατική θρίλερ δομή του παρόντος ,ενώ και η πλοκή των τηλεφωνημάτων λειτουργεί στον υπερθετικό.Τη συγκεκριμένη μανιέρα την εκμεταλλεύτηκε μέχρι και ο Γουες Κρέηβεν στο Scream γεγονός δηλωτικό της αποτελεσματικότητάς της.

Τελική ετυμηγορία: Προκρίνεται στο Σλάσερ κύπελο Ιντερτότο και διεκδικεί με αξιώσεις έξοδο στο Ουέφα.

 

Necromancer

Necromancer (1988)

directed by:Dusty Nelson

cast: Elizabeth Kaitan, John Tyler, Rhonda Dorton

Dreary to the point of being unsalvageable ,Dusty Nelson’s “Necromancer” could have been a much more effective movie that deals with revenge and black magic if it wasn’t for the shortcomings of the plot and the budget restrains.

A schoolgirl is raped by three low-lifes, and is then blackmailed by her attackers to keep her quiet. Desperate for revenge, she makes contact with a necromancer, who promptly “takes care” of the boys using her magic powers.

Unfortunately the movie seems to go nowhere and deals with exhausted clichees that are fun to watch if properly handled.Unfortunately Necromancer doesn’t really know what it wants to be and comes off as a half-hearted attempt .The special effects particularly the “demonic apparition” ones are plain laughable and the gore is kept minimal.This is a shame since the subject matter of this film beggars a gorefest.

The cast is your standard slasher fare and Elizabeth Kaitan is a very weak lead.To sum it all up,”Necromancer” is a collection of anticlimactic wanna-be scary moments and hence a very shallow experience addressed to the 80ies horror completists exclusively…

Αμερικάνικη χόρορ μπαναλιτέ που πραγματεύεται την εκδίκηση μιας βιασθείσας φοιτήτριας.Η προαναφερθείσα απευθύνεται σε μοχθηρή Νεκρομάντισσα προκειμένου να τιμωρηθούν οι αλήτες που τη βίασαν με αποτέλεσμα να απελευθερωθεί ο Δαίμων της Εκδίκησης…

Άλλη μια περίπτωσις όπου η σύνοψη μοιάζει πολλά υποσχόμενη αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι δυστυχώς επίπεδο,άχρωμο και άγευστο.Η ταινία δεν απογειώνεται ποτέ,οι σκηνές όπου ο Δαίμονας τιμωρεί τους ενόχους είναι σκορπισμένες σε ξεκάρφωτα σημεία της πλοκής και εκτελεσμένες με εντελώς πρόχειρο τρόπο,τα εφέ είναι για κλωτσιές και το φινάλε είναι διεκπεραιωτικό.

Με λίγα λόγια δράμα.Συστήνεται μόνο στους φανατικούς συλλέκτες ταινιών τρόμου της δεκαετίας του 80.

Eliminators

Eliminators (1986)

directed by:Peter Manoogian

cast: Andrew Prine, Denise Crosby, Patrick Reynolds

Silly and merry family friendly Sci-fi romp produced by the B-movie zealot Charles Band.

As part of their experiments in time travel, Drs. Reeves and Takada construct a cyborg “Mandroid” with the body of a downed pilot. After the success of the initial experiments, Reeves decides to have the Mandroid scrapped. Not wishing to be taken apart, Mandroid flees with the help of Dr. Takeda, who is killed for his disobedience. Distraught by the death of his one friend, the Mandroid goes north to America in search of someone who can help him in getting revenge and stopping Dr. Reeves in whatever evil plan he intends to use his time machine for. He teams up with the scientist responsible for android technology, her pet robot Spot, a rough-and-tumble riverboat guide, and a martial arts warrior.This peculiar cast of characters will try to teach Reeves a lesson…

Eliminators succeeds in being a pleasant way to spend a couple of hours in a Saturday afternoon and is perhaps one of the rare occasions in which someone can watch a b-movie together with his/her children. Manoogian’s flick is so harmless and saccharine that it is almost deemed unfit for viewers who find grittier and sleazier stuff appealing (sign me in!).

However , “Eliminators” does nothing wrong and  can be good fun ,provided you are in a proper mood . Recommended for viewing as a double bill along with Ruggero Deodato’s “The lone Runner”…

Πάμε ωρέ αδέρφια… και που πάμε?

Μα σε φιλικό προς την φαμίλια τρας sci-fi χαβαλέ παραγωγής Τσαρλς Μπάντ και σκηνοθεσίας Πήτερ Μανούγκιαν φυσικά.

Ανεξαρτήτως από το άν μου άρεσε το συγκεκριμένο τεμάχιο ,το οποίο πραγματεύεται την εποποιία ενός ανδροειδούς, μιάς επιστήμονος,ενός γλοιώδη οδηγού ταχύπλοου σκάφους, ενός Νίντζα και ενός κατοικίδιου ρομπότ ενάντια σε υπεραιωνόβιο επιστήμονα με δικτατορικές τάσεις, οφείλω να παραδεχτώ πως το Eliminators μέσα στη χαζομάρα του τα έχει όλα και συμφέρει,προάγει το ομαδικό πνεύμα και τη συντροφικότητα(μπλιάχ!) και σου πετάει και eighties science fiction τρασιά στη μούρη .Από που να πρωτοπιαστεί κανείς? Από τα εφέ,τα οποία ικανοποιητικά καθώς είναι,προσδίδουν ένα κάποιο κύρος  στη γενικότερη ιλαρότητα του φιλμ ,από το κωμικοτραγικό του σεναρίου ,το οποίο επαναφέρει για νιοστή φορά τον ευτυχή-ατυχή ,όχι και τόσο αστάθμητο παράγοντα που μπορούν να αποτελέσουν τα απομεινάρια της ανθρώπινης ψυχής σε ένα cyborg και τη φιλία μεταξύ εκ διαμέτρου αντίθετων χαρακτήρων. Διότι ναι κυρίες και κύριοι,ο εφιάλτης της πιθανής ύπαρξης ευαισθησιών και νοημοσύνης σε κονσερβοκούτια με πολυβόλα για χέρια μπορεί να αποτελέσει καίρια προβληματική σε ταινία. Το είπε και ο μέγας Βερχόφεν στο Ρόμποκοπ άλλωστε.

Και φυσικά το ηθικόν δίδαγμα του Eliminators είναι πως οι έσχατοι δύνανται να καταστούν πρώτοι ,αρκεί να συνεργαστούν παρά τις επιμέρους διαφορές τους. Μπάαα,χλωμό το βλέπω.

Αυτό είναι το “μικρό σπίτι στη Δυστοπία” ή “οι  sci-fi περιπέτειες των μυστικών πέντε” ή το ρημαδο-Eliminators, μιά ταινία που μου έσπασε τα νεύρα αλλά αντικειμενικά παλεύεται στην κατηγορία της,αυτή του family friendly sci-fi b-movie. Ανομολογητος πόθος του γράφοντος πάντως παραμένει η (α)πιθανότητα να μπορούσε να πειράξει το παρόν ο Μπρούνο Ματέι… αν γινόταν το ευτυχές ,τότε θα μπορούσα δικαίως να αναφωνήσω…”σφάξε με Πασά μου να αγιάσω”…

…ώς τότε πάω να δω κανά Robowar να ισιώσω.

The Fourth Man

The Fourth Man (1983)

directed by:Paul Verhoeven

Jeroen Krabbé, Renée Soutendijk, Thom Hoffman

The morbid Catholic writer Gerard Reve who is bisexual, alcoholic and has frequent visions of death is invited to give a lecture in the literature club of Vlissingen. While in the railway station in Amsterdam, he feels attracted to a handsome man who embarks on another train. Gerard is introduced to the treasurer of the club and beautician Christine Halsslag, a wealthy widow who owns the Sphinx beauty shop, and they engage in a one night stand. On the next morning, Gerard sees the picture of Christine’s boyfriend Herman and recognizes him as the man he saw in the train station. He urges her to bring Herman to her house to spend a couple of days together, but with the secret intention of seducing the man. Christine travels to Köln to bring her boyfriend and Gerard stays alone in her house. He drinks whiskey and snoops through her safe, finding three film reels with names of men; he decides to watch the footage and discovers that Christine had married thrice and that the reels are named after their deceased husbands, all of whom died in tragic ways. Will Gerard be the fourth man?

Charged,provocative and graphic visual poetry by Paul Verhoeven. A true and complete cinematic experience.

The Fourth man effortlessly encapsulates the viewer in a world of sex,death and religion ,playfully depicts seemingly trivial and unimportant things only to be later proven important even crucial for Gerard Reve,the titualar or maybe not ,fourth man.

Extremely important for the success of this film are :The great script, which is full of nuances and little details. Little facets of the story that are thoroughly explored by Verhoeven. An excellent cinematography by Jan De Bont ,with visual compositions that are wonderfully lit and teeming with symbolisms . Yes the visuals in this compel the viewer with their sheer power . Furthermore ,the performances by Krabbe and Soutendijk are marvellous and last but not least the film score is pure brilliance.

The Fourth man is an essential viewing for each and every cinephile that wants to be immersed in dark and provocative films and is quintessential film making. One of the best movies I have watched in the last couple of years, Verhoven’s film deserves a ton of praise…

Βερχόφεν με τα φρένα σπασμένα έχουμε σήμερα.Από τη θεική Ολλανδική περίοδου του υπέροχου προβοκάτορα Πώλ, σας παρουσίαζουμε μια ταινία την οποία μάλλον θα ξαναδώ σύντομα και για την οποία πιθανώς να μην αρκεί το λεξιλόγιο μου ώστε να την επαινέσω αρκετά.Ναι! Τόσο καλή ταινία είναι το “Ο τέταρτος άνθρωπος” , μάλλον το πιο τιμημένο Ευρώ που ξόδεψα ποτέ στη ζωή μου ,ένας αληθινος εικονοπλαστικός Τρας κολοσσός.

Θα με ρωτήσετε μα γιατί Τρας Κύριε Σκουάλο? Καθαρά λόγω της θεματικής της ταινίας .Η ταινία δεν κατατάσσεται στον arthouse κινηματογράφο διότι ο Βερχόφεν δεν δείχνει να νοιάζεται ιδιαίτερα για την ανθρωπογεωγραφία των ταινίων του , ούτε δείχνει να τον αφορά η φιλοσοφική δυναμική του κινηματογραφικού μέσου. Η ταινία διάολε, πραγματεύεται την ιστορία αλκοολικού ,αμφισεξουαλικού , καθολικού συγγραφέα ο οποίος βλέπει συνεχώς οράματα σχετικά με το σεξ, το θάνατο και το Θείο , η ταινία έχει gore , έχει ανδρικό και γυναικείο γυμνό … αλλά οι υπέροχες συνθέσεις του σκηνοθέτη ,η δύναμη που φέρουν αυτές οι εικόνες,που άλλοτε υπαινίσσονται και αλλοτε σοκάρουν , οι πανέξυπνοι συμβολισμοί , η πανέμορφη Αρτζεντοειδής φωτογραφία του Jan de Bont  ,το όμορφο σάουντρακ και οι ερμηνείες ράπισμα από τους Γέρουν Κράμπε και Ρενέ Σάουτενντάικ καθιστούν αυτήν την ταινία βάλσαμο για τον αμφιβληστροειδή.ένα προκλητικό κινηματογραφικό ποίημα το οποίο προβοκάρει και  καθηλώνει

Δικαίως μετά από αυτό εδώ ο Βερχόφεν πήγε Χόλυγουντ, αλλά τόυτο εδώ κάνει το “Βασικό Ένστικτο” να ωχριά.

Δείτε το όπως και δήποτε.