Friday the 13th: The Orphan (1979)


Friday the 13th: The Orphan

Directed by: John Ballard

Cast:  Peggy FeuryMark OwensAfolabi Ajay

While the proverbial elephant in the room is the question if this mess of a film has anything to do with the Vorhees saga, there is also little room for actual praise regarding the merits of this drama/horror/thriller that had vanished into obscurity until it was picked for a dvd release in 2012.

The film plots a child’s descent into madness without the guiding forces of a benevolent adult. After the mysterious nasty death of both his Roaring ’20s party animal parents, young David is left in the care of his prudish, restrictive aunt, who refuses to let him indulge in his adolescent instincts.

With 3 or 4 strategically placed violent scenes , one being a chicken decapitation and another being a rather decent stabbing, this film does certainly not deliver on the gore side of the fence. Other than that, the first half is as boring as boring gets. The plot is absolutely disjointed and the flashbacks are used ad nauseam only to increase the film’s duration . The second part is where the film starts picking up pace. The boy’s sanity is progressively deteriorating and we fortunately get to see some off-kilter moments .

End verdict: This film has nothing to do with the Friday the 13th string of films. Most people think this was a rip-off but it is actually the other way around. The Orphan preceded the first Friday the 13th by a few months and when the Vorhees splatterfest became a huge hit its producers had to reach a settlement with the producers of this one in order to be able to use the name in the sequels of the franchise.

Friday the 13th:The orphan is more of psychological drama/horror sleeper  type of film than a bloodbath. It is a very flawed movie with lots of narrative and continuity issues, which makes sense since it took no less than 10 years for its director to complete it. Ballard’s attempt to surpass the limitations of horror exploitation film making resulted in some well shot and directed yet only marginally disturbing moments, which is really a shame since he was a competent director.

The orphan is more of a “nay” than a “yay” type of film. It is a curio that could be of interest to the exploitation fans, especially because of its title and some interesting facets of the story but it is mostly and sadly a bore-fest.

Άλλη μια ταινία υποσημείωση στην ιστορία του είδους των ταινιών τρόμου, «το ορφανό» έχει περισσότερο ενδιαφέρον λόγω της παραφιλολογίας γύρω από τον τίτλο του και λόγω του γεγονότος ότι απλά η ταινία «εξαφανίστηκε» μετά την αρχική κυκλοφορία της. Για να ενημερώσουμε λίγο τον αναγνώστη ,η ταινία αυτή είναι το «Παρασκευή και 13» πριν το «Παρασκευή και 13».Κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν από την ταινία του Σην Κάνιγχαμ που έμελλε να αλλάξει το ρου της ιστορίας του είδους και οι παραγωγοί της Σάγκας του Τζέησον Βόρχηζ έπρεπε να πληρώσουν τους παραγωγούς ετούτου εδώ προκειμένου να κρατήσουν τον τίτλο για τις επόμενες ταινίες της σειράς.

Στο ψητό… αγόρι ονόματι Ντέηβιντ χάνει και τους 2 γονείς του με τραγικό τρόπο .Αυστηρή θεία ονόματι Μάρθα έρχεται στην οικογενειακή έπαυλη να αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση, αλλά δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τον ανηψιό της ,ο οποίος κλείνεται στον εαυτό του διατηρώντας επαφή μόνο με το νέγρο υπηρέτη Ακίμ , φίλο του πατέρα του ο οποίος τον είχε φέρει από την Αφρική σε ένα από τα μεγάλα του ταξίδια , αλλά και με την υπηρέτρια Μαίρη, πρώην ερωμένη του πατέρα του,ο μικρός έχει επίσης διαμορφώσει τη δική του θρησκεία,αφού προσεύχεται σε μια ταριχευμένη μαιμού, δώρο του πατέρα του. Στην πορεία , μέσω φλασμπακ, μαθαίνουμε ότι και η θεία Μάρθα διατηρούσε δεσμό με το μπαμπά του μικρού Ντεηβιντ, αλλά ο πατήρ τη σχόλασε για να παντρευτεί την αδερφή της. Η θεία μετά από σειρά συμβάντων διώχνει τους Ακίμ και Μαίρη από την οικία, ενώ σκοτώνει κατά λάθος τον Χένρυ,το Κανις/Γκριφόν του αγοριού. Αυτά τα γεγονότα θα σπρώξουν το Ντέηβιντ στην τρέλα.

Ο σκηνοθέτης Μπάλλαρντ προσπάθησε να προσθέσει arthouse αλλά και δραματικές πινελιές στο παρόν, αλλά παρά την καλή του προαίρεση και την άρτια του τεχνική, είναι σαφές ότι η ταινία δε λειτουργεί, πόσο μάλλον σαν ταινία τρόμου. Ενώ υπάρχουν sleazy προυποθέσεις ,η ταινία καταλήγει να προσφέρει βία και σεξ με το σταγονόμετρο, ενώ και ο ρυθμός της πάσχει. Δυστυχώς ενώ το φίλμ θα μπορούσε να είναι κάτι σαν το nightmares of a damaged brain καταλήγει να είναι μια σχεδόν ακίνδυνη επιμειξία μελοδράματος και τρόμου με χαοτική αφήγηση και τηλεοπτική αισθητική.

Μόνο για ιστοριοδίφες…


Killer’s Delight (1978)

darkride main

Killer’s Delight (1978) aka “the dark ride”

Directed by:Jeremy Hoenack

Cast: James LuisiSusan SullivanJohn Karlen

Mildly interesting early slasher focusing more on the detective side of things rather than on depicting gory murders. The Dark ride is loosely based on the early killings of Ted Bundy and  the antics of the (never caught) Connecticut River Valley Killer but could pretty much be connected to the exploits of several serial killers from back then. As the modus operandi of the killer displayed on the film (killer on a van abducting,slashing and disposing young females) is pretty much everything every Seventies serial killer would do.

So the premise is pretty straight forward here. A detective tracks a serial killer through San Francisco , tries to explain his motives and to catch him. Of course there are murders involved but we mostly get to see the aftermath  and not the murders themselves. However these scenes do look quite realistic. The violence in Killer’s delight is mostly hinted at  and the film establishes a decent gritty atmosphere .

The performances by James Luisi (Detective) and Susan Sullivan (female psychologist) are solid. The cinematography is also standard fair and mostly dark and murky as there are a lot of night or dimly lit scenes involved.

More of a Giallo/detective affair  rather than a typical slasher one, Killer’s Delight is not a mandatory viewing . It does hold a few merits but it’s overall quite underwhelming and I found films like “Confessions of a serial killer” way more successful in their depiction of Serial killers. However the film under presentation has a nice Seventies atmosphere and could be of interest to Slasher archivists.

…συμπαθητική παραδοξότητα με Σέβεντις αισθητική και όλα τα συμπαρομαρτούντα ,όπως σεναριακά κενά και δυστοκία στην αφήγηση. Η “ηδονή του δολοφόνου” φαινομενικά κομίζει όλο το πακέτο, αλλά χωλαίνει εκεί που άλλα φιλμ θριαμβεύουν, στο κομμάτι της σκιαγράφησης του δολοφόνου και στον τομέα της απεικόνισης της βίας.

Ας δώσουμε πίστωση στο σκηνοθέτη, ο οποίος έδωσε μια βιντατζ τζιάλλο αισθητική στο παρόν, αλλά ας υποθέσουμε κιόλας οτι στράφηκε σε αυτήν την προσέγγιση επειδή αδυνατούσε να παράξει σκληρές σκηνές βίας,πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, λόγω προυπολογισμού.

Και αν ο Τόμπι Χούπερ απέδειξε οτι δεν χρειάζεται να αιματοκυλίσει κανείς ένα φιλμ για να προσφέρει καρδιακά επεισόδια στο θεατή, στο παρόν δεν ισχύει κάτι τέτοιο, παρά έχουμε μια επικέντρωση στην αστυνομική παράμετρο της πλοκής και ένα τυπικό φιλμ της εποχής του σε τελική ανάλυση.

Οι οπαδοί των ταινιών με σειριακούς δολοφόνους και τα βίντεο τζάνκια θα ευφρανθούν που πρόσθεσαν άλλο ένα δείγμα Σεβεντις μπιμουβιάς στη συλλογή τους,οι λοιποί μάλλον θα σηκώσουν τους ώμους τους αδιάφορα…

The Majorettes (1987)


The Majorettes (1987) aka “One by One”

Directed by: S. William Hinzman (as Bill Hinzman)

Cast: Kevin KindlinTerrie GodfreyMark V. Jevicky

A hooded psycho killer is going around killing the members of a high school cheerleading squad in a small western Pennsylvania town. While the local sheriff and a federal officer investigate the killings, other going-ons around them include a greedy nurse plotting to kill her employer and daughter for a piece of an inheritance while the nurse’s creepy high school janitor son stumbles upon a clue in the killings. Among the various other red herrings include a local biker gang that’s suspected in the killings which complicates matters for the police and all the persons involved.

Dime-a-dozen slasher gone deadly prey like shoot-out actioner directed by Bill Hinzmann (see: first Zombie in “Night of the living Dead”). The script for this “almost a turkey” was penned by John Russo (also of Night of the Living Dead fame.). While “One by One” is mindless or mindboggling fun (depending on one’s state at the time of viewing) it is also hard to explain what Russo and Hinzman were up to when they started assembling this soap opera sub plotted, high school kid slashing with some biblical nonsense and some straight action revenge straight out of a David Pryor film thrown in, mess of a film.

Still, this zero budget trainwreck , is good fun for all the wrong reasons, including its labyrinthine plot. Not a good movie (with surprisingly anticlimactic slayings)  by any stretch of the imagination, this one manages against all odds to stay bizarrely watchable and reaches the status of guilty pleasure for the slasher devotees.

Σλάσερ του σωρού από το δίδυμο Τζων Ρούσο(σενάριο) και Μπιλ Χινζμαν( σκηνοθεσία). Αμφότεροι είχαν λάβει μέρος στο κλασικό και μνημειώδες «Η νύχτα των ζωντανών νεκρών» του Τζων Ρομέρο, αλλά εδώ τα κάνουν μάλλον μούσκεμα παραδίδοντας ένα φιλμ κράμα σαπουνόπερας, εφηβικού δράματος,σλάσερ και action εξτραβαγκάντσας ,το οποίο ναι μεν έχει πλακίτσα,αλλά χαντακώνεται λόγω παραμέτρων όπως ο πενιχρός προυπολογισμός, η δημοσιουπαλληλίστικη κινηματογράφηση των σκηνών βίας και η επίπεδη κινηματογράφηση επιπέδου, συγχωρέστε με που επαναλαμβάνομαι, σαπουνόπερας.

Άγνωστος δολοφόνος ξεπαστρεύει μαζορέτες σε ένα Γυμνάσιο της Πενσυλβάνια,ένας Ντετέκτιβ προσπαθεί να δώσει λύση στο αίνιγμα αλλά συναντά την παράξενη αδιαφορία του ντόπιου Σερίφη, στο μεταξύ η τοπική συμμορία καθαρμάτων που σπρώχνει πρέζα στο σχολείο αρχίζει να παίζει ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο στα τεκταινόμενα.Τέλος στο περιθώριο της ιστορίας η αποκλειστική νοσοκόμα-μαμά του ημίτρελου επιστάτη του σχολείου πλέκει σατανικό σχέδιο προκειμένου να υφαρπάξει την κληρονομιά από πάμπλουτη γραία την οποία έχει υπ’ευθύνη της.

Αφηγηματική Τρικυμία εν κρανίω, φιλμαρισμένη με ως επί το πλείστον ανέμπνευστο στυλ. Οπτικά το παρόν θυμίζει στα καλύτερα του Μάτλοκ και στα χειρότερά του Κοκκινόπουλο. Φωτογραφία τόσο επίπεδη που θυμίζει τηλεοπτική παραγωγή μικρομεσαίου καναλιού και γενικά απογοήτευση στα περισσότερα σημεία. Παραδόξως τα ετερόκλητα σεναριακά στοιχεία αφήνουν μια τρας επίγευση που υπό προυποθέσεις διασκεδάζει, ενώ και ο ρυθμός ττης αφήγησης είναι σχετικά νευρώδης. Για ερμηνείες ας μη μιλήσουμε καλύτερα…

Μόνο για τους φανατικούς…

Linda Blair-sploition special

Savage Streets (1984)

directed by:Danny Steinmann,Tom DeSimone (uncredited)

cast:Linda BlairJohn VernonRobert Dryer,Linnea Quigley,Marcia Carr,Lisa Freeman

Unforgettable rape n’ revenge/vigilante Blairsploition masterpiece that packs hard-boiled action, downright sleazy segues,Eighties porkies styled campy comedy and a memorable if over-the-top Linda Blair performance as Brenda the vigilante .

An altercation between a group of girls out for the night and a gang of local punks leaves the punks vowing revenge. It comes in the form of the gang-rape of a young mute (Heather) and her older sister (Brenda) starts hunting the gang in turn – armed with bear traps and crossbow.

It’s hard to pass the bravado and bravura that oozes from every pore of this film’s frames. Despite being a troubled production with directors walking off the project, funds being withdrawn amidst the film shooting and various script re-writings, Linda Blair has spoken fondly of the film which has now been deemed a cult classic

…and a cult classic it sure is…

Savage Steets is another case of a film being a smorgasbord of influences but also having something special of its own. It’s the Tom De Simone campiness , the genuinely savage moments, like Linnea Quigley’s rape scene, the overacted craziness of Blair’s Deathwish emulating (and razzie awarded) performance and the demented climax that elevate the film to the cult pantheon and deem it an unforgettable experience.

The supporting cast offer adequate if deliciously cheesy moments and the hard rock soundtrack is to die for. Go Brenda go…

Τρας κολοσσός με Λίντα Μπλερ να ζώνεται Βαλλίστρα και να τσακίζει συμμορία πανκ καθαρμάτων που βίασαν την κωφάλαλη αδερφή της και σκότωσαν πετώντας από γέφυρα την καλύτερη και έγκυο φίλη της.

Όταν στο πρώτο εικοσάλεπτο έχουμε ήδη έρθει αντιμέτωποι με σκηνές που παντρεύουν το Porkies,το Class of 1984 ,με μια σκηνή βιασμού που η κινηματογράφηση της θυμίζει το σηκουελ του deathwish , τότε ξέρουμε πως η ταινία αυτή ,όπως και το επικό της σαουντρακ θα μας μείνει αξέχαστη.

Η ταινία προσφέρει τη μια σκηνή ανθολογίας μετά την άλλη και η υπερβατική βιτζιλάντε κλιμάκωση ρίχνει νερό στο αυλάκι του exploitation αραβουργήματος που ακούει στο όνομα savage streets.

Δικαιολογημένα κλασικό δείγμα του είδους, αυτό το έπος με τους 2 σκηνοθέτες,τα επικά one liners και τις άπειρες σεναριακές παραλλαγές που έπεσαν στο τραπέζι κατά τη διάρκεια της παραγωγής, αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικότατο snapshot της δεκαετίας του 80 και των περισσότερων δημοφιλών κινηματογραφικών υποειδών εκείνης της εποχής (slasher,action,teenage comedy,vigilante,horror) και μένει αξέχαστο…

…go f@#k an iceberg…

Hell Night (1981)

directed by: Tom DeSimone

cast:Linda BlairVincent Van PattenPeter Barton

Mostly effective slasher/haunted house/gothic horror entry by Tom DeSimone (Reform School girls) who here decides to refrain from his usual campy antics and offers us a nice little flick that is done with gusto.

Peter, the president of Alpha Sigma Rho fraternity, decides that four new pledges—bookish Marti, rich Jeff, party girl Denise, and surfer Seth—should have an initiation. They are to spend the night in a supposedly “haunted” estate, Garth Manor, where murders occurred 12 years prior. The house’s former owner, Raymond Garth, strangled his wife, Lillian, to death and killed his three deformed children—Margaret, Morris, & Suzanne— before finally hanging himself. However, the youngest child, Andrew Garth, was never found, and is rumored to still be in the house.

The subplot in this film is suitably creepy and we know we are in for a hideous Jason Vorhees lookalike killer almost right off the bat. The film also offers moments of silliness ,inherent to the slasher subgenre and it is never a downbeat hammerblow like Mania,Prowler and the likes, still it appropriately delivers the goods and offers some moments of slasher grandiosity.

Acting-wise ,well we all know at this point that Blair  never went on to become  the good actress we all hoped she would. Ok,ok her role in “the Exorcist” is iconic, but “the Exorcist” is an overall iconic film and Blair should not be solely judged by her input in that film. Her performance in Hell night is typical of the Linda Blair era. In other words overacting and subtlety combined in a paradoxical manner. It’s an understatement to say that Blair didn’t really nail her part, as she was nominated once again for a razzie award.

Anyways Linda Blair is Linda Blair and we love her. Hell Night is another curio from the era of slashers that doesn’t overstay its welcome and keeps things simple and effective. Almost memorable…

δυσοίωνο γοτθικό σλάσερ από τον τρασάκια Τομ ΝτεΣιμόν, τον άνθρωπο που απαθανάτισε την επική περσόνα της Γουέντυ Ο’Γουίλλιαμς σε σελιλόιντ και παραδίδει εδώ ένα σεμινάριο ηπίων τόνων για το πως κάνει κανείς ένα σλασερ με γοτθική ατμόσφαιρα με περιορισμένο προυπολογισμό.

Μια νύχτα μύησης μιας φοιτητικής αδελφότητας θα πάρει περίεργη τροπή όταν τέσσερα κολλεγιόπαιδα θα καταλύσουν σε έπαυλη που κατοικοεδρεύει ξεχασμένος και φρικτά παραμορφωμένος δολοφόνος.

Ο ΝτεΣιμόν τα κάνει όλα σωστά εδώ και μας προσφέρει ένα μινι έπος με μια χαρακτηριστικά “ξύλινη” Λίντα Μπλερ, αλλά αφού αγαπάμε Λίντα το καταπίνουμε αμάσητο.

Ωραία ατμόσφαιρα,συμπαθητικές σκηνές φρίκης,ωραία κλιμάκωση. Another day in the office.Εγκρίνω…

The dead Pit (1989)


The dead Pit (1989)

directed by: Brett Leonard

cast:Jeremy SlateCheryl LawsonStephen Gregory Foster

Interesting and succesful slasher/zombie/mad-scientist/asylum hybrid produced by Skouras films (One dark night, the night shift )

The Dead Pit opens with Dr. Ramzi, an ingenious but  deviant psychiatrist who enjoys torturing his patients, being killed and buried in the basement of a mental health facility.His colleague dr.Swan decides he’d  had enough with Ramzi’s twisted experiments and shoots him dead. Twenty years later, the hospital is running again and Jane Doe arrives at the institute. Upon her arrival, a major earthquake rocks the building and unearths the now undead Dr. Ramzi and his legion of zombie patients.

At time Leonard’s film is an effective exercise in atmospheric, nerve-wracking horror with a gazillion of influences from each and every distinguishable horror subgenre thrown in for the good measure,hell… there are even zombies to be found here. There is excellent use of the set-up , which was no other than Agnew’s Development Center in Santa Clara, California. Ken Kesey had previously used this as the setting for One Flew Over the Cuckoo’s Nest . Other than that Cheryl Lawson and the rest of the cast deliver solid performances. Leonard oftentimes presents Cheryl Lawson’s stunning physique in a gratuitous manner and this adds extra exploitation points.

However the ending climax is rather weak.

All in all, the dead pit retains its vigour even after almost thirty years since its original release and has deservedly gained a minor cult status.

Δυνατό μεταχρονολογημένο ψυχιατρικό ζόμπι ταινιάκι φρίκης με ατμόσφαιρα που κάνει τα νεύρα κρόσσια με την καλή έννοια ,έχουμε σήμερα στο μπλογκ.

Νεκρός τρελογιατρός επιστρέφει από τον άλλο κόσμο μαζί με  στρατιά από νεκροζώντανους, αποτέλεσμα των σαδιστικών του πειραμάτων. Μια τρόφιμος του ψυχιατρείου στο οποίο έδρασε ο σαδιστής Δόκτωρ, αντιλαμβάνεται το επερχόμενο χάος και σε συνεργασία με άλλον ένα δαιμόνιο τρόφιμο προσπαθούν να σταματήσουν το τέρας.

το the dead pit που κυκλοφόρησε για ανεξήγητο λόγο στην Ελλάδα από το βιντεοδιανομέα σαν ανεπίσημο σηκουελ του evildead 2:Dead by dawn κομίζει αισθητική λέητ Εητιζ, αφηγηματικές αρετές , μια στέρεα πλοκή , συμπαθητικές ερμηνείες και μια κλιμάκωση τόσο τραγελαφική που αποτελεί σχεδόν τρολιά του σεναριογράφου.

Στο γράφοντα τα ψυχιατρεία πάντα ξυπνούσαν έναν φόβο… η ασθένεια της ψυχής και του νου επίσης. Μπορεί λοιπόν το παρόν να μην είναι “η φωλιά του κούκου” αλλά τη δουλειά του την κάνει και με το παραπάνω.Επενδύστε άφοβα…

Deathcar on the Freeway(1979)


Death car on the Freeway (1979)

Directed by:Hal Needham

Cast: Shelley HackFrank GorshinPeter Graves

Passable and semi original car disaster meets femsploitation film made by ex-stuntman by trade Hal Needham, who accordingly choreographed some fine looking car chases but unfortunately fell prey to TV-movie conventions and ended up with a film that is watchable but lacks bite.

Death Car on the Freeway is a 1979 American made-for-television crime thriller film starring Shelley Hack. In a plot similar to Steven Spielberg‘s Duel, this tells the story of an unseen driver who is dubbed “The Freeway Fiddler”.

Janette Clausen (Hack) is a television reporter investigating a series of freeway murders involving a psychopathic van driver who is deliberately targeting and killing female motorists by crashing into their cars.

The film starts in a promising tone, with the killer establishing his modus operandi and with reporter Clausen trying to convince everyone that her story about the “Freeway Fiddler” should be given some serious consideration, in order for the maniac to get caught. That’s where the film lost me. I believe that it was daring for Needham at that time to portray a woman fighting against practically everyone(boyfriend, police commissioner, boss) and Shelley Hack is a darn convincing lead for that job, but the movie gets too talky for its own good.

However it’s one of the better TV-films of that era and a decent curio for fans of exploitation cinema.

ενδιαφέρουσα τηλεταινία που φλερτάρει με το Σλασερ και το femsploitation αλλά υποκύπτει σε συμβάσεις και εν τέλει δεν μπορεί να δείξει σε καμία περίπτωση τα δόντια του.

μανιακός οδηγεί με φρενήρη τρόπο βαν στους αυτοκινητοδρόμους της νότιας Καλιφόρνια σκοτώνοντας γυναίκες οδηγούς,ντόπια δημοσιογράφος αντιλαμβάνεται οτι πρόκειται περί φρενοβλαβούς αλλά προσκρούει στα τείχη της πατριαρχίας και του σεξισμού.

Δυστυχώς η ταινία όπως είπαμε αναλώνεται σε υπεραναλύσεις και χάνει σε exploitation value αλλά ακόμα και έτσι έχει αρχειακό ενδιαφέρον λόγω της ενδιαφέρουσας κινηματογράφησης των σκηνών καταδίωξης από το Χαλ Νηνταμ. Η Σελυ Χακ είναι ενδιαφέρουσα πρωταγωνίστρια επίσης.

Έν τέλει η ταινία είναι ένα συμπαθές αξιοπερίεργο αλλά τίποτα περισσότερο.


The Prowler (1981)

The Prowler (1981) aka “Rosemary’s Killer”

Directed by:Joseph Zito

Cast: Vicky DawsonChristopher GoutmanLawrence Tierney ,Farley Granger

An absolutely successful entry in the slasher subgenre, The Prowler is a brisk-paced marathon of stalk n’ slash orchestrated and directed by the assured hand of the great craftsman Joseph Zito and features some of the most impressive special effects ever created by the great Tom Savini.

During World War II, a woman named Rosemary Chatham writes a Dear John letter to her boyfriend, breaking up with him because he has been away too long. On June 28, 1945, Rosemary is attending a graduation dance in the town of Avalon Bay, California with her new boyfriend Roy, who suggests they go out to the point in order to make out. While there, they are attacked by a mysterious prowler in an army combat uniform, who impales them both with a pitchfork, leaving behind a rose.

Thirty-five years later; on June 28, 1980, Pam MacDonald is organizing the first graduation ball in 35 years with her friends Lisa, Sherry and Sherry’s love interest Carl. In the meanwhile An unknown killer, clad in World War II U.S. Army fatigues, is stalking the small New Jersey town bent on reliving a 35 year-old gruesome tale.

And a gruesome tale it definitely is… From the absolutely stunning attire of the killer , to the brilliance of gory murders, which actually feel more than they really are, thanks to their disturbing execution. The Prowler is a slasher feast for the senses, which fortunately doesn’t rely on comical relief in order to make the viewers feel more at ease with the proceedings .

The pace is relentless, the atmosphere never ceases to be ominous and the performances by the cast are top notch.

The majority of the fans compares this to  “My Bloody Valentine” and while I think that the comparison is fair I also believe that this is the more well-rounded effort of the bunch. Don’t get me wrong both films are slashers of epic proportions, true genre masterpieces,I just think that the plot structure and pacing in Zito’s film is slightly better, plus I really appreciate the absence of comedic elements.

All in all , only films like Bill Lustig’s “Maniac” are better slashers than this one, other than that the Prowler is a definite exercise in slasher horror and a top twenty like entry in that particular canon.

Μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου ένας άρτι αποστρατευθείς βετεράνος δολοφονεί την αγαπημένη μην αντέχοντας την απόρριψη από τη μεριά της. 35 χρόνια μετά ένας άγνωστος δολοφόνος, ντυμένος  με στρατιωτική στολή Β’ παγκοσμίου πολέμου αναβιώνει τη σφαγή, εστιάζοντας σε μια ομάδα κολεγιόπαιδων  που διεξάγουν τον ετήσιο τους  Εαρινό Χορό, τον πρώτο μετά το προ-35ατίας φονικό.

Αρχετυπικό Σλασερ του Τζοζεφ Ζίτο με την επιβλητικότατη μορφή του στρατιώτη δολοφόνου να μπαίνει επάξια στο κάδρο των ηρωικών μορφών του είδους και έναν Τομ Σαβίνι να παραδίδει σεμινάριο ειδικών εφε.

Ενώ το σκηνικό και η πλοκή φαντάζουν τετριμμένα, η εκτέλεση μόνο τέτοια δεν είναι. Δικαίως η «δολοφονία της Ρόζμαρι» ,με την πλήρη απουσία κωμικών σκηνών χαλάρωσης που μάστιζαν εν γένει το κινηματογραφικό αυτό υποείδος και τους υποδειγματικά γκραν γκινιολικούς φόνους τερματίζει τα κοντέρ και εισάγεται με χαρακτηριστική άνεση στο πάνθεον των Σλασερ δημιουργιών.

Ο Τζόζεφ Ζίτο είναι στα μάτια μου ισάξιος του Sean S. Cunningham και μόνο τυχαίο δεν ήταν που ο προαναφερθείς Ζίτο έβαλε την υπογραφή του σε ένα από τα καλύτερα σήκουελ του «Παρασκευή και 13» (σκηνοθέτησε το Friday the 13 IV:the Final Chapter) και στο Prowler μας κληροδοτεί ένα αρτιότατα σκηνοθετημένο φιλμ με άψογη αίσθηση του σασπενς και με ωραίες σκηνές φρίκης να αποτελούν μίνι κορυφώσεις σε κάθε φιλμική ενότητα Ξεχάστε τα προβλήματα ρυθμού που μαστίζουν ενίοτε αυτού του είδους το σινεμά. Το παρόν είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή τρόμου που καθηλώνει από την αρχή έως το τέλος.

Συστήνεται ανεπιφύλακτα.