Invasion of the Blood Farmers (1972)

invasion-of-the-blood-farmers-movie-poster-1972

Invasion of the Blood Farmers (1972)

directed by:Ed Adlum

cast:Norman KelleyTanna HunterBruce Detrick

Oddly watchable trainwreck of a film shot on less than a shoestring for the Grindhouse circuit, Adlum’s film had a title to die for and an over-the-top premise to display but little more unfortunately… which is a shame ,because if this flick could have a bigger budget and a professional cast and crew it could have really been a way more extravagant exercise in trashy cinema.

a group of druids called the “Sangroids” living in Westchester County, New York,  plan to resurrect their queen by draining the blood from unsuspecting civilians into her body. A local pathologist and his assistant become aware of the ancient cult and try to put an end to the escalating madness.

The film was shot on a proposed $24,000 budget over a three-week period, and Adlum reportedly paid most of the actors for their work with six-packs of beer.[1] The subpar production values are apparent, as night and day shots are mixed up throughout, creating very poor continuity. However the film feels quite gritty and action packed for a pg-rated film and this most likely has to do with Adlum dispatching his film sending it to the board only to reassemble it after scoring the much desired pg-rating, something that doesn’t make much sense in retrospect , since Invasion of the blood farmers seems to have primarily been constructed for the Drive-In circuit where minor details such as Pg-rating didn’t matter all that much.

All in all, this is a delirious mess of non cinema, plagued or blessed, depending on the viewer’s overall stance, by non-acting, dodgy editing and sub-par cinematography. However I think that credit should be given to the director Adlum for he excelled considering the means granted to him.

He could have done much worse….

All in all, fans of 70ies Grindhouse trash will have a funny ride…

Advertisements

Demonstone (1989)

demonstone greek

Demonstone (1989)

directed:Andrew Prowse

cast:R. Lee ErmeyJan-Michael VincentNancy Everhard

A weird but cool in a goofy way. meld of supernatural horror with straight meat n’ potatatoes Philippino action featuring some cool cast, Demonstone is hardly reinventing the wheel but  is a cool curio that will offer you  some mild fun.

Two U.S. Marine investigators looking into a series of grisly murders in Manila discover that the crimes are tied to an amulet with a 400-year-old curse on it that has unleashed supernatural forces. All the murder victims are tied to the Belfardo clan and the clan leader who also happens to be a senator is pushing the military officials for some answers.

Demoniac possession meets pentagon chess moves and US marine antics ,in a movie that is mostly a horror affair . albeit haphazardly executed. It’s fun watching a rather tipsy  Jan-Michael Vincent   exchanging cheesy 80ies one-liners with R. Lee Ermey but there’s hardly anything else to make someone hunt this one down.

It’s cool if you like 80ies Genre cinema and all its derivatives, but expect no masterpiece.

Σινεμάς του συρμού με την καλή έννοια. Τούτο εδώ κουβαλάει πάνω του όλα σχεδόν τα σουσούμια του κινηματογράφου είδους της δεκαετίας του 80 και κάνει την έκπληξη πετώντας στη μούρη του θεατή κάμποσο υπερφυσικό τρόμο τύπου Carrie.

Απότακτος αξιωματικός των πεζοναυτών γίνεται μάρτυρας μυστήριου φονικού με πρωταγωνιστή Αμερικάνο πεζοναύτη και αποφασίζει να συνεργαστεί με συνταγματάρχη προκειμένου να λύσει το μυστήριο. Το έγκλημα δείχνει να συνδέεται με άλλα αντίστοιχα και όλα μαζί δείχνουν να έχουν σαν αφετηρία μια αρχαία κατάρα.

85 λεπτά διεκπεραίωσης με όσο ζουμί χρειάζεται ο θεατής προκειμένου να ολοκληρώσει τη θέαση. Το παρόν είναι λίγο περιπέτεια και λίγο ταινία τρόμου, αλλά τελικά πολύ μέτριο για να χαρακτηριστεί απαραίτητο απόκτημα.

Οι φανς του Φιλιππινέζικου action μάλλον θα ενδιαφερθούν,οι λοιποί μάλλον όχι.

Black Belt Jones (1974)

Black Belt Jones (1974)

directed by:Robert Clouse

cast:Jim KellyGloria HendryScatman Crothers

The Mafia’s Don learns that the City is planning a new civic center, and is buying the land where it will be, to make easy money when the city council will buy it. The one piece the Don doesn’t have yet, is the old African-American karate school owned by Papa Byrd. Big Tuna, the Mafia Don’s right hand man, goes to Pinky, their representative in that area and they tell him that he owes them $250,000 but instead of paying, they want him to get Papa Byrd’s school. Pinky tries to muscle the karate master into handing out the property title, but he throws him out. A teacher calls Black Belt Jones, a friend of Papa Byrd, to talk to him about this, but before he does Pinky and his thugs accidentally kills Papa Byrd in a second visit. Before dying in friends’ arms, Byrd says that the school belongs to Sydney – whom nobody knows. Black Belt Jones knows that Sydney is Byrd’s daughter, whom he hasn’t seen since she was a child. Black Belt asks a friend of his who works for the Government, to track her down… he does and Jones and co. will find out that Sydney is also a karate expert. Together they’ll try to rip-off the mob,Pinky and stomp as many enemies in order to keep the Karate-school and the property in Sydney’s hands.

The film is a spiritual successor to Clouse’s prior film Enter the Dragon, in which Kelly had a supporting role. Well, this is an immensely fun packed ride ,full of karate fights, done enter the Dragon style, mafia sub-plot ,great one-liners, rapid pacing, overall 84 minutes of majestic exploitation fun.

Never again did Blaxploitation meld so well with martial arts and comedy as in Black belt jones. Jim Kelly is a cool cat , Gloria Hendry has tons of fun and rules the screen as Sydney and Scatman Crothers and Malik Carter also offer us some great one-liners.

All in all, this one pretty much epitomizes the Afro-Fu style. Mandatory viewing.

Πεμπτουσιακό καράτε φιλμ, με το Τζιμ Κέλλυ ,τη Γκλόρια Χέντρυ και τα άλλα παιδιά να προσθέτουν το άφρο στο όλο εγχείρημα . Εξυπακούεται οτι το παρόν είναι κυριολεκτικά ένας ατακαριστός μαραθώνιος πολεμικών τεχνών, ντελιριακής άφρο κωμωδίας και καταιγιστικής δράσης.

Ο μαυροζωνάς Τζόουνς, μυστικός πράκτορας της κυβέρνησης , τίθεται σε συναγερμό όταν ενημερώνεται οτι η μαφία έχει βάλει στο στόχαστρο τη σχολή καράτε του μέντορα του, Πάπα Μπερντ. Όταν η μαφία σκοτώνει το δάσκαλο του. Ο Τζόουνς συνασπίζεται με τη Σύντνευ ,κόρη του μακαρίτη,τη θεά Γκλόρια Χέντρυ (Ο μαύρος νονός του Χάρλεμ), επίσης άσο στις πολεμικές τέχνες και οι δυο τους μαζί με έναν μίνι στρατό που απαρτίζεται εξίσου από καρατέκα και αθλήτριες του τραμπολίνο, κλέβουν 250.000 $ από τη μαφία, μοιράζουν ξύλο με τη σέσουλα και μας κάνουν να χαμογελάμε επι 84 λεπτά.

Η ταινία, βασικά μια “μαύρη” έκδοση του enter the dragon, κινείται καθ’όλη της τη διάρκεια με σανιδωμένο το γκάζι και μας προσφέρει διασκέδαση γενναιόδωρα . Αν σας αρέσει η μίξη κωμωδίας, δράσης, πολεμικών τεχνών και blaxploitation , τότε αυτή η ταινία που γράφει τη λέξη ΚΑΛΤ κυριολεκτικά με πηχυαίους χαρακτήρες στο κούτελό της  θα σας μείνει αξέχαστη…

 

Lipstick (1976)

Lipstick

Lipstick (1976)

directed by:Lamont Johnson

cast:Margaux HemingwayChris SarandonPerry King,Mariel Hemingway,Anne Bancroft

Lipstick was one of the originators of the rape/revenge genre and as such was a highly polarizing film. Lamont Johnson’s film is equally hated by the feminists , for its crass depiction of rape and by film critics alike for its exploitative feel. Yet both managed to miss the obvious . This Dino De Laurentiis production was at heart a slick, maybe too ambitious for its own good exploitation film, but this is said in hindsight and with the benefit of having dissected and digested the codes and semiotics of exploitation cinema. I’m not sure how critics felt when this was initially released back in 1976.

Chris McCormick,a top fashion model seeks justice after she is brutally raped by Gordon Stuart her teenaged sister’s music teacher and avantgarde music composer. The case makes it to trial but Chris gets abused for second time in the courtroom, as the jury gets manipulated by Stuart’s attorney who presents Chris as a seductress, even hints at her profession bordering on prostitution. Stuart walks a free man and he rapes Chris’ teenage sister too, leading Chris to enact a brutal revenge.

The sleazy meets the melodramatic and the courtroom drama meets standard fare vigilante thriller, in a production that opted to launch the late Margaux Hemmingway’s acting carreer. Unfortunately , things didn’t really work out for the then prestigious model and Ernest Hemingway’s granddaughter, as her later life was marred by highly publicized addiction and depression. She committed suicide by drug overdose in 1996 at the age of 42.

Personally, I think that the slack the film received was maybe unfair. Trying to find an agenda in this one is a futile point and it is obvious now, in a metacritic sense, that the initial reviews missed the mark. Lipstick was not an arthouse film or “a bold statement on the crime of rape” but commercial cinema, that tried to tell a story, perhaps in a flawed and sometimes a titillating manner which relied heavily in exploitative cinematic techniques, but it works as is is, as other films like “Cruising” or “Angel of Vengeance” did. At the time of release Variety stated “Lipstick has pretensions of being an intelligent treatment of the tragedy of female rape. But by the time it’s over, the film has shown its true colors as just another cynical violence exploitation” .I don’t know about you but If  I were Lamont Johnson I would take these remarks as a compliment.

The acting is mostly solid, the cinematography excellent and the movie doesn’t overstay its welcome. Yes it’s mostly exploitation, but it’s good exploitation that was groundbreaking at its time ,plus with a ending like in Lipstick’s case one cannot accuse Johnson of being misogynistic.

Μία ταινία που φαινομενικά σχεδόν όλοι λατρεύουν να μισούν αφού αδυνατούν να καταλάβουν το πάντρεμα δικαστικού (μελο)δράματος με καθαρές rape-revenge και vigilante αποχρώσεις. Το lipstick είναι μια ταινία που δεν κομίζει γλαύκας εις Αθήνας , αλλά δε νομίζω να είχε ποτέ τέτοιες βλέψεις. Βλέποντας το σαραντα δύο  χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία αντιλαμβάνομαι τα πλεονεκτήματα της μετακριτικής ματιάς, αφού  κοινό και κριτικοί  είναι σήμερα σαφώς πιο εξοικειωμένοι με τη γλώσσα τέτοιων ταινιών και μπορούν να τις αξιολογήσουν καλύτερα. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ταινίες σαν το “ψωνιστήρι” με την controversial αισθητική που κομίζει, δίχασαν τότε κοινό και κριτικούς, ενώ τώρα αποθεώνονται.

Προσωπικά βρίσκω αρκετές αναλογίες ανάμεσα στο lipstick και στην ταινία του Φριντκιν  που προανέφερα ή ακόμα και στο πρώιμο έργο του Έημπελ Φερράρα (Άγγελος εκδίκησης), όλες αυτές οι ταινίες παντρεύουν το arthouse με το εμπορικό ή το exploitation cinema, αποτελώντας φύσει και θέσει , διχαστικές δημιουργίες. Αλλά πέρα από οποιαδήποτε καλλιτεχνική ατζέντα , τα φιλμ αυτά είναι πετυχημένα και έχουν αφηγηματικές αρετές .

Ταινίες σαν το lipstick διηγήθηκαν δυσάρεστες ακόμα και τραγικές ιστορίες με έναν συγκεκριμένο, επιτυχημένο κατ’ εμέ τρόπο και έκαναν το σινεμά λίγο πιο ωμό και μπρουτάλ αυτό μπορούμε να τους το πιστώσουμε.

 

Spellbinder (1988)

spellbinder

Spellbinder (1988)

directed :Janet Greek

cast:Tim DalyKelly PrestonRick Rossovich

Cool but relatively tame erotic thriller/horror entry that tries to capitalize on the Satanic panic of the 80ies, but is of course not “Rosemarie’s baby” , not even by a stretch. It has nice atmosphere though, cool pacing, remains watchable and feature an expected ,still cool twist ending.

When Los Angeles attorney Jeff Mills and his friend Derek Clayton rescue a young beautiful woman, Miranda Reed, from an apparently abusive boyfriend, the trouble starts. Miranda has no home so Jeff offers her to stay at his house. Jeff unknowing becomes involved with Miranda and the web of intrigue that follows her. But as the two became lovers, Jeff learns that Miranda is on the run from the witches’ coven (to which she belongs).But now the coven wants Miranda back as a sacrifice at the winter solstice tomorrow night. She must come to them of her own free will, and the coven try to force her into doing so, using sorcery to taunt and terrify the two of them. Miranda tells Jeff of her situation, but not the entire truth, and Jeff willingly helps Miranda out of her troubles, but creates his own.

This one features future Mrs. Travolta , Kelly Preston and rumor has it that the church of Scientology has tried to make each and every copy of the film disappear, for it features the aforementioned and very hot 26-year old Preston in the nude.

Other than that the film has a somehow TV feel to it and the cinematography has that 80ies soft look,that was characteristic for TV. There are some nice sequences and an unnerving atmosphere, especially as we are heading towards the climax, but nothing you haven’t seen before.

Still ,it is a nice little thriller/horror flick and fans of 80ies genre cinema should try to locate and watch it.

το επίπεδο του υπερφυσικού θρίλερ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80 ήταν λίγο άνισο, από τη μία είχαμε φιλμ που φλέρταραν με την απόλυτη μπιμουβάδικη αισθητική ,όπως το witchboard με την Tawny Kitaen, από την άλλη είχαμε φιλμ σαν αυτό εδώ με την σεξοβόμβα και μέλλουσα κυρία Τραβόλτα, Κέλλυ Πρέστον ,που φλέρταραν και με τους κώδικες του mainstream ερωτικού θρίλερ και έχαιραν μιας πιο γυαλισμένης αισθητικής που αδυνατούσε να κρύψει βέβαια το αδιαμφισβήτητο στίγμα της δεκαετίας στην οποία παρήχθησαν.

Το spellbinder παίζει το χαρτί του ερωτισμού όσο μπορεί και είναι λογικό να το κάνει αφού διαθέτει άσο στο μανίκι του  την παρουσία της Κέλλυ Πρέστον, αλλά ειδικά κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους επικρατούν σχεδόν ολοκληρωτικά οι κώδικες του ερωτικού θρίλερ,ευτυχώς το δεύτερο μέρος φέρνει μαζί του το υπερφυσικό στοιχείο και ο ρυθμός της ταινίας αποκτά περισσότερη ζωντάνια.

Το “στα δεσμά του Εωσφόρου” παρακολουθείται με άνεση και προσφέρει κάποιες αξιομνημόνευτες Σεκανς ,πλην δεν κομίζει επ’ουδενί κάτι που δεν έχετε ξαναδεί. Πιο καλοφτιαγμένο από την πλειοψηφία των ταινιών του είδους , αφού ήταν προιόν της MGM, αλλά ενίοτε με τηλεοπτική αισθητική, αποτελεί απαραίτητη θέαση μόνον για τους φανατικούς του είδους.

Dead Heat (1988)

dead heat greek

Dead Heat (1988)

directed by:Mark Goldblatt

cast:Treat WilliamsJoe PiscopoLindsay Frost,Vincent Price

Lethal Weapon and Tango & Cash go zombie hunting. Dead Heat was purchased from a video store that was closing down and I vividly remember that my then soon-to-be wife had to go through all the vhs sleeves with me and take it like a trooper. Fortunately mine and my wife’s efforts were compensated…

Roger Mortis and Doug Bigelow are cops that are chasing crooks that are dead serious about crime. Or should I say they are chasing dead crooks perpetrating serious crimes? Seems some nutcase has learned how to bring back the dead and is sending them on crime sprees. Now these indestructible goons are in the way of officers Mortis and Bigelow. To even things up, when Mortis is killed (in the line of duty, of course) he gets a jump start from the Resurrection machine and takes the fight to the zombie bad guys.

This is a bloody joyride of a movie in a good way, an ideal way to spend 90 minutes. For all of us ,children of the 80ies and the 90ies, flicks like this use a cinematic vocabulary that feels very intimate. Dead heat is the legitimate child of genres like action, buddy movie, 80ies comedic idioms and zombie horror and guess what …it works perfectly as a cheesy but successful mix of all aforementioned genres.

Other than that Dead Heat is a relatively slick and polished affair, it cost 8 million dollars to be made and it sure shows. I cannot stress enough how refreshing it is to watch a quintessentially B-movie that was not short on the monetary side of things. Lots of genre films tended to suffer due to budgetary restrictions but Dead Heat isn’t one of them.

The acting left me with a smile. While this is not exactly method acting, it’s obvious that Treat Williams and Joe Piscopo are having a blast here and we are having another one with them.

Well,while not a masterpiece Dead Heat is everything an 80ies action/horror/comedy should be. It’s a film about undead cops going after undead criminals and trying to bust an industrial conspiracy that aims to resurrect the dead in order to use them as criminals. It can be fun, has great cartoonish violence and non-stop action, plus great one-liners. Deservedly cult, go watch it…

Ένα μπρομανς με ζόμπι,το φονικό όπλο συναντά το reanimator και άλλα πολλά τέτοια θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς βλέποντας αυτό το τεμάχιο που αναβλύζει 80ιζ αισθητική από κάθε του πόρο.

Ο ρότζερ Μόρτις και ο Νταγκ Μπίγκελόου είναι δύο δυναμικοί μπάτσοι που συχνά δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο με αποτέλεσμα να μπαίνουν σε μπελάδες. Όταν έρχονται αντιμέτωποι με σπείρα νεκροζώντανων που ληστεύει κοσμηματοπωλεία τότε τα πράγματα ζορίζουν. Διαπιστώνουν πως υπάρχει δίκτυο που επαναφέρει στη ζωή κακοποιούς προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει σαν υποχείρια του. Σε μια επίσκεψη των δύο αστυνομικών στην εταιρεία που έχει στήσει το κόλπο, ο αστυνόμος Μόρτις σκοτώνεται,ο Μπίγκελόου θα τον επαναφέρει στη ζωή και θα επιδοθούν μαζί σε ανθρωποκυνηγητό προκειμένου να ξεσκεπάσουν τη σπείρα των ζόμπι.

Εξωφρενική η συνθήκη, αφού συνδυάζει αστυνομικό buddy movie με στοιχεία ταινίας τρόμου και ενώ αρχικά το φιλμ αποξένωσε τους οπαδούς των δύο κύριων ειδών από όπου δανείζεται στοιχεία, στο πέρασμα του χρόνου διαπιστώνει κανείς πως έχει διατηρήσει τη σπιρτάδα του και πως μας φέρνει για μιάμιση ώρα κοντά στον παιδικό μας εαυτό, ο οποίος νοίκιαζε ταινίες σαν αυτό ή το «σκληροί σαν μέταλλο» για να ψυχαγωγηθεί.

Η προβληματική του κατά πόσο αφορά το μέσο οπαδό μια τέτοια ταινία εν έτει 2018 είναι δικαιολογημένη, αν και οι ταινίες καλτ χαρακτηρίζονται ως τέτοιες γιατί δεν μπορούν να κριθούν με συμβατικούς όρους. Ως τέτοια ταινία το dead heat είναι απόλυτα επιτυχημένη και αφορά τον κόσμο ο οποίος είναι εξοικειωμένος με τη «γλώσσα» των ταινιών είδους.

Με λίγα λόγια αν θέλετε να απολαύσετε μιάμιση ώρα γεμάτη από χοντράδες που βγάζουν γούστα, στα πρότυπα της δεκαετίας του 80,εκρηκτική δράση,Vincent Price στα τελειώματα του, έναν Τζο Πίσκοπο που θα ήθελε να είναι ο Μέλ Γκίμπσον και καλοφτιαγμένα χεράτα εφέ , τότε κοπιάστε…

 

Friday the 13th: The Orphan (1979)

orphan_1979

Friday the 13th: The Orphan

Directed by: John Ballard

Cast:  Peggy FeuryMark OwensAfolabi Ajay

While the proverbial elephant in the room is the question if this mess of a film has anything to do with the Vorhees saga, there is also little room for actual praise regarding the merits of this drama/horror/thriller that had vanished into obscurity until it was picked for a dvd release in 2012.

The film plots a child’s descent into madness without the guiding forces of a benevolent adult. After the mysterious nasty death of both his Roaring ’20s party animal parents, young David is left in the care of his prudish, restrictive aunt, who refuses to let him indulge in his adolescent instincts.

With 3 or 4 strategically placed violent scenes , one being a chicken decapitation and another being a rather decent stabbing, this film does certainly not deliver on the gore side of the fence. Other than that, the first half is as boring as boring gets. The plot is absolutely disjointed and the flashbacks are used ad nauseam only to increase the film’s duration . The second part is where the film starts picking up pace. The boy’s sanity is progressively deteriorating and we fortunately get to see some off-kilter moments .

End verdict: This film has nothing to do with the Friday the 13th string of films. Most people think this was a rip-off but it is actually the other way around. The Orphan preceded the first Friday the 13th by a few months and when the Vorhees splatterfest became a huge hit its producers had to reach a settlement with the producers of this one in order to be able to use the name in the sequels of the franchise.

Friday the 13th:The orphan is more of psychological drama/horror sleeper  type of film than a bloodbath. It is a very flawed movie with lots of narrative and continuity issues, which makes sense since it took no less than 10 years for its director to complete it. Ballard’s attempt to surpass the limitations of horror exploitation film making resulted in some well shot and directed yet only marginally disturbing moments, which is really a shame since he was a competent director.

The orphan is more of a “nay” than a “yay” type of film. It is a curio that could be of interest to the exploitation fans, especially because of its title and some interesting facets of the story but it is mostly and sadly a bore-fest.

Άλλη μια ταινία υποσημείωση στην ιστορία του είδους των ταινιών τρόμου, «το ορφανό» έχει περισσότερο ενδιαφέρον λόγω της παραφιλολογίας γύρω από τον τίτλο του και λόγω του γεγονότος ότι απλά η ταινία «εξαφανίστηκε» μετά την αρχική κυκλοφορία της. Για να ενημερώσουμε λίγο τον αναγνώστη ,η ταινία αυτή είναι το «Παρασκευή και 13» πριν το «Παρασκευή και 13».Κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν από την ταινία του Σην Κάνιγχαμ που έμελλε να αλλάξει το ρου της ιστορίας του είδους και οι παραγωγοί της Σάγκας του Τζέησον Βόρχηζ έπρεπε να πληρώσουν τους παραγωγούς ετούτου εδώ προκειμένου να κρατήσουν τον τίτλο για τις επόμενες ταινίες της σειράς.

Στο ψητό… αγόρι ονόματι Ντέηβιντ χάνει και τους 2 γονείς του με τραγικό τρόπο .Αυστηρή θεία ονόματι Μάρθα έρχεται στην οικογενειακή έπαυλη να αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση, αλλά δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τον ανηψιό της ,ο οποίος κλείνεται στον εαυτό του διατηρώντας επαφή μόνο με το νέγρο υπηρέτη Ακίμ , φίλο του πατέρα του ο οποίος τον είχε φέρει από την Αφρική σε ένα από τα μεγάλα του ταξίδια , αλλά και με την υπηρέτρια Μαίρη, πρώην ερωμένη του πατέρα του,ο μικρός έχει επίσης διαμορφώσει τη δική του θρησκεία,αφού προσεύχεται σε μια ταριχευμένη μαιμού, δώρο του πατέρα του. Στην πορεία , μέσω φλασμπακ, μαθαίνουμε ότι και η θεία Μάρθα διατηρούσε δεσμό με το μπαμπά του μικρού Ντεηβιντ, αλλά ο πατήρ τη σχόλασε για να παντρευτεί την αδερφή της. Η θεία μετά από σειρά συμβάντων διώχνει τους Ακίμ και Μαίρη από την οικία, ενώ σκοτώνει κατά λάθος τον Χένρυ,το Κανις/Γκριφόν του αγοριού. Αυτά τα γεγονότα θα σπρώξουν το Ντέηβιντ στην τρέλα.

Ο σκηνοθέτης Μπάλλαρντ προσπάθησε να προσθέσει arthouse αλλά και δραματικές πινελιές στο παρόν, αλλά παρά την καλή του προαίρεση και την άρτια του τεχνική, είναι σαφές ότι η ταινία δε λειτουργεί, πόσο μάλλον σαν ταινία τρόμου. Ενώ υπάρχουν sleazy προυποθέσεις ,η ταινία καταλήγει να προσφέρει βία και σεξ με το σταγονόμετρο, ενώ και ο ρυθμός της πάσχει. Δυστυχώς ενώ το φίλμ θα μπορούσε να είναι κάτι σαν το nightmares of a damaged brain καταλήγει να είναι μια σχεδόν ακίνδυνη επιμειξία μελοδράματος και τρόμου με χαοτική αφήγηση και τηλεοπτική αισθητική.

Μόνο για ιστοριοδίφες…