Night of the Creeps

Night of the Creeps (1986)

directed by;Fred Dekker

cast:Jason Lively, Tom Atkins, Steve Marshall

…The terror had come from above during the Fifties when a flying saucer had crashed next to a  drive-in theater in the city of Corman but scientists had managed to stop the alien invasion by putting the human host of some  parasitic organisms in suspended animation.27 Years later two freshmen students of the Corman college  who want to enter a fraternity are assigned with breaking into the lab where the body is kept in order to steal a corpsem,what they do is to  accidentally let the dormant body escape from his cryosleep chamber.Soon enough the entire community is infested by thousands of Alien brain parasites, entering humans through the mouth, turn their host into a killing zombie. Some teenagers start to fight against them.Meanwhile a haunted detective that was also present during the original events decides to take action…

“Night of the Creeps” is another quintessential cult movie,a love letter to genre cinema in general,especially to the  monster movies/alien invasion films of the 40ies/50ies .The film is an earnest attempt at a B movie and a homage to the genre. While the main plot of the film is related to zombies, the film also mixes in takes on slashers and alien invasion films.

Night of the Creeps is executed with gusto,it has verve,neat effects and effective pacing.The comedic gags work and the horror moments are genuinely bone-chilling.The performances by the cast are also quite convincing.

All in all,Night of the Creeps was never meant to be an original film .Director Fred Dekker even originally wanted to shoot the film in black and white. He included every B movie cliche he could think of and insisted on directing the script himself. However what could have easily turned to a trainwreck works like an atomic clock and entertains effortlessly even after 30+ years.

Recommended…

Αρχετυπικό καλτ ταινιάκι φόρος τιμής σε ό,τι μπιμουβάδικο υποείδος μπορεί κανείς να φανταστεί το Night of the Creeps ,του οποίου ακόμα και ο τίτλος ηχεί σαν ο τίτλος κάποιου monster movie από τη δεκαετία του 50′, σκοράρει σε όλα τα επίπεδα και μας προσφέρει μιάμιση ώρα αγνής και ανόθευτης απόλαυσης.

Νευρώδης ρυθμός,πειστικά εφέ,δουλεμένη σκηνοθεσία και σοβαρές σχετικά ερμηνείες συντελούν στην επιτυχία του φιλμ.

Δείτε το…

Advertisements

Doctor Hackenstein

hackenstein

Doctor Hackenstein (1988)

directed by;Richard Clark

cast;David Muir, Michael Ensign, Cathy Cahn

Irredeemable piece of tosh served by Troma.This doesn’t necessarily have to mean something about Lloyd Kaufman’s infamous nest of guerilla B-movie making,as Troma has also given us  as milestones of genre cinema such as:Combat Shock or Class of nuke’em High.However Doctor Hackenstein which plays like a Re-animator spoof is nowhere near as good as the aforementioned films.It is a meandering,tedious exercise in stupid cinema  without any merit.

Dr. Hackenstein is a genial but somewhat misguided scientist. He murders the locals for their body parts, but it’s not for power or scientific research; he just needs them to put his wife back together.

For starters this one looks surprisingly Eighties-like especially for a film that is supposedly set in the 1910s.Alas,if only this was the sole problem of this film…Doctor Hackenstein is disjointed,plagued by downright moronic attempts in black humour.The “special” effects are nonexistent and the pacing of the film is atrocious.Nothing stands out in this mess,there are literally tons of other films that have influenced this one and are actually way better than this movie.

This is excruciatingly standard video fodder that wasn’t able to convince anyone even in the heyday of video fodder pilgrimage…Next please…

Ανούσια κωμωδία “τρόμου” που προσπαθεί να μας πείσει πως μπορεί να κάνει τη δουλειά καλύτερα από το Reanimator…Ας είμαστε όμως ειλικρινείς,αυτό το πράγμα δεν πρέπει να το δει κανείς…

Χάσιμο χρόνου και ακαλαίσθητη συρραφή από κλισέ ο τεκές με τον ανεκδιήγητο Ελληνικό τίτλο “Δόκτωρ Χασαποστάιν” είνα μια  απόλυτα ανειλικρινής απόπειρα να τσιμπήσει ο παραγωγός κομματάκι από τη παχυλή βιντεοπίτα της εποχής,το παρόν είναι φιάσκο ακόμα και για τα στάνταρ της Τρόμα.

Αφήστε το να σαπίζει στα ράφια των βίντεοκλαμπ που έχουν απομείνει

 

Necromancy

Necromancy(1972) aka “The Witching” “A life for a life”

directed by:Bert I. Gordon

cast:Bert I. Gordon, Gail March,Pamela Franclin

Effective low-budget supernatural/satanic horror with a confusing background,”Necromancy” manages to retain its appeal in spite of the fact that there are at least two alternate cuts of the movie around.Gordon’s film that debuted in the Seventies appears to be a different cut compared to the 1981 recut of the film that I watched and that is the more widespread version the film.

A strange and sinister man, Mr. Cato (Orson Welles), wields extraordinary power in the small town of Lilith. The townsfolk indulge in weird rituals in their pursuit of necromancy, bring the dead back to life. Against this disturbing background a beautiful young girl, Lori (Pamela Franklin), becomes the human catalyst. She is married to one of Cato’s workers and holds the key between life and death: what Cato and his followers have in mind is using Lori to bring back Cato’s dead son.

I cannot really get why there are so many people around who hate this one.If what you need is good,old supernatural & satanic horror with touches of psychedelia and unmistakeable grindhouse atmosphere,then this one checks all boxes.

It sure is a low-budget affair and a flawed movie,especially in terms of pace but it builds suspense and leads to a nice climax.Plus there are various over-the-top scenes of rituals and a nice if cheesy scene of necromancy/resurrection.

Welles and Franclin are classy and atmospheric in their respective parts and give some extra points to an already cool flick.

Ελκυστικό φιλμ υπερφυσικού/Σατανικού τρόμου που πατάει μεν στα κλισέ του είδους γεμίζοντας κινηματογραφικό χρόνο με ψυχεδελικές απεικονίσεις σατανιστικών τελετών βγαλμένων από τη δεκαετία του 70,πλην καταφέρνει να δημιουργεί δυσοίωνη ατμόσφαιρα και τελικά να ικανοποιεί.

Περισσότερο πατώντας στο αφηγηματικό/κινηματογραφικό στυλ παρά στην ουσία της ιστορίας , ο Γκόρντον συνεπικουρούμενος από την ηγεμονική παρουσία του Όρσον Γουέλς και την ευάλωτη αύρα της Πάμελα Φράνκλιν ,μας προσφέρει έναν βίντατζ Σέβεντις εφιάλτη βουτηγμένο στα παραισθησιογόνα και θολώνει τα όρια μεταξύ πραγματικού και φανταστικού.

Ναι μεν το κεντρικό μοτίβο της Νεκρομαντείας δείχνει τραβηγμένο από τα μαλλιά,αλλά κινηματογραφικά ό,τι μας παρουσιάζει ο σκηνοθέτης δείχνει να λειτουργεί . Έτσι η φαινομενικά ανιαρή  κωμόπολη του Λίλιθ (χμμμ) γίνεται θέατρο ανίερων πράξεων που οδηγούν σε ένα αποκαλυπτικό φινάλε.

Μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν ειδικά στον πιο κυνικό και πραγματιστή θεατή ως τρίχες κατσαρές,αλλά οφείλουμε να θυμόμαστε ότι το συγκεκριμένο είδος σινεμά δεν πατάει σε λογικά θεμέλια,αλλά σκοπεύει να αφυπνίσει φόβους κρυμμένους βαθιά στο υποσυνείδητο ή και στο ασυνείδητο,όπως το φόβο απέναντι στην άυλη και αινιγματική φύση του “κακού”,που ως ο αντίποδας στην αγνότητα θα έπρεπε να μας αφορά ούτως ή άλλως.

Πεποίθηση του γράφοντος παραμένει πως με τη μεταμόρφωση του κινηματογράφου σε προιόν πιο “ρεαλιστικό” ναι μεν κερδίσαμε σε ταινίες που “μιμούνται” τη ζωή,αλλά απωλέσαμε λίγη από την αθωότητα των περασμένων δεκαετιών και αυτό είναι κάτι που δυστυχώς έπληξε το σινεμά τρόμου και δείχνει μη αναστρέψιμο.

 

 

Dracula’s last Rites

draculas-last-rites

Dracula’s last Rites (1980)

directed by:Domonic Paris

cast:Patricia Lee Hammond, Gerald Fielding, Mimi Weddell

Business is good at A.Lucard’s Mortuary. A little too good, in fact. It seems that Mr. Lucard likes to bring his clients to the embalming room a bit before their time. That way, he’s always assured of a fresh supply of his favorite late-night beverage. But one family catches on to the ghoulish scheme and takes action.

Non-cinema by Domonic Paris,this one has so many continuity errors,plot holes and gaffs that it falls into the Ed Wood category of movie making.Last rites takes itself too seriously but alas there is no light at the end of the tunnel as every Paris’ attempt to construct a sense of style or suspense is followed by an unsalvageably wretched piece of cinematography.

Calling this one a guilty pleasure would be a far fetched assumption too.There are hilariously bad films that manage to stay entertaining,sadly “Last rites” is not such a case.The second half of the film is stretched in order to add more substance (well…) to the proceedings and to actually make this inane screenplay into a feature film and as a result the movie turns from half-bad to a completely meandering,tedious cinematic experience.The acting also leaves a lot to be desired.

This one addresses only to the most hardcore of bottom-barrel Z-grade cinema. People who are immune to such video trash are likely to make it through Last rites.

Σε μια μικρή πόλη , πέντε βρικόλακες με επικεφαλής τον γλοιώδη Κύριο A.Lucard (το όνομα διαβάζεται και ανάποδα) έχουν βρει έναν εύκολο τρόπο, για να τρέφονται και να μην κινούν τις υποψίες. Έχοντας θέσεις κλειδιά ( όπως σερίφης, τραυματιοφορέας, ιδιοκτήτης γραφείου τελετών και γιατρός ),έχουν στήσει κανονική “παράγκα” δολοφονώντας άρρωστους και τραυματίες και στην συνέχεια μεταφέροντας τα πτώματα στο γραφείο τελετών, για να τραφούν. Κατόπιν καρφώνουν ένα παλούκι στην καρδιά των θυμάτων, για να μην επιστρέψουν αυτά στην ζωή και προστεθούν ανταγωνιστές στο κόλπο. Το πράγμα θα μπλεχτεί, όταν ένας κάτοικος θα αντιδράσει στην βιαστική μεταφορά, της νεκρής πεθεράς του και θα αποφασίσει η νεκρώσιμη τελετή, να γίνει στο σπίτι. Το πρόβλημα είναι ότι η ηλικιωμένη έχει ήδη δαγκωθεί από τα βιαστικά βαμπίρ, με αποτέλεσμα να σηκωθεί και να πάρει τους δρόμους. Τότε ο γαμπρός, αποφασίζει να ερευνήσει τι ακριβώς συμβαίνει στην πόλη.

Βαμπίρ που χρησιμοποιούν make up και κερί ταρίχευσης προκειμένου να μην καίγονται από τον ήλιο,βαμπίρ που ανήκουν σε κλίκες και προωθούν το ίδιον συμφέρον,βαμπίρ γιαγιά που περιπλανιέται με ξασμένο μαλλί και με απλανές βλέμμα ωσάν να έχει μόλις υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο,το μικρόφωνο του μπούμαν μέσα σε κάδρα,οι σκαλωσιές των σκηνικών και τα κάνιστρα από φιλμ να προσθέτουν εσάνς εργατιάς στο όλο σκηνικό και ένα φινάλε που υποτιμά κατάφορα τη νοημοσύνη ακόμα και του πιο καλόβολου/καλόπιστου τρας οπαδού/σταυροφόρου.

Έφριξε το σκυλί, με το υπερσκουπίδι το οποίο είχε κυκλοφορήσει μάλλον συμπτωματικά σε Ελληνικό beta/vhs από τη συνήθως γκλαμουράτη Audiovisual.Το μόνο που μπορώ να φανταστώ είναι πως οι υπεύθυνοι της εταιρίας μάλλον φανταζόντουσαν πως το παρόν θα έμοιαζε έστω και κατά προσέγγιση με τις ταινίες της Hammer films.

Αλί και τρισαλί ,το παρόν είναι κακό πέρα από κάθε φαντασία και το χειρότερο …παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά…

Μόνο για μανιακούς με το σπορ.

The Driller Killer

The Driller Killer (1979)

directed by:Abel Ferrara

Cast:Abel Ferrara, Carolyn Marz, Baybi Day, and Harry Schultz

Abel Ferrara’s feature film debut ,an almost documentary like (or John Cassavetes like, if you must) account on the life of Reno Miller,.a struggling artist in Seventies seedy New York City, turning insane from debts,stress ,the loud punk music coming from the next door rehearsal room of Tony Coca Cola & the Roosters and bitchy roommates and consequently going on a killing spree and dispatching derelicts with a power drill, has already been praised,loathed and deservedly put on an exploitation pedestal.

Driller killer might be rough around the edges blatantly displaying its DIY ethos and poverty row origins,it is however semi original in its approach and brings to the table the first traces of stylish approach and stark realism that Ferrara would go on to further employ and master in his future efforts.

The performances mostly coming out of non actors (Ferrara’s friends to be precise) came out above average and Reno Miller,incarnated by the director himself comes off as a genuinely tortured,unstable,on the brink of insanity personality.Merit also deserves to Ferrara for capturing the punk rock subculture renaissance at a crucial moment.The Seventies were an era of subcultural breakthrough,truly revolutionary times and the director’s abrasive film making gelled quite effectively with the No-holds-barred approach of the Punk/No Wave/Psychobilly movement.Last but not least,it is here in this particular film,where Ferrara starts his flirtation with the images of urban decay that would characterize a large proportion of his later work.

This is what the true nature of “Driller Killer” an inaugural moment, a rough exploitation masterpiece that put its director in the business.A nasty (pun fully intented) piece of cinema that should not be missed by fans of the daring/arthouse/exploitation/grindhouse cinema.

Ο Ρήνο Μίλλερ είναι η πεμπτουσία του μπατίρη/αντισυμβατικού/ταλαιπωρημένου καλλιτέχνη.Διάγει κοινοβιακή ζωή, αντιτίθεται σφόδρα στην καθεστηκυία τάξη και γενικώς βασανίζεται, καθώς συν τοις άλλοις οι γυναίκες συγκάτοικοι του βυθισμένες ούσες στα ντουμάνια και σε κάθε ειδών καταχρήσεις ,δεν δείχνουν να προσφέρουν ιδιαίτερα στον κοινό προυπολογισμό. Η κατάσταση δείχνει μέρα με τη μέρα ολοένα και ζοφερότερη και μια σειρά διάφορων τυχαίων γεγονότων, όπως η μετακόμιση μιας θορυβώδους και εργασιομανούς πανκ μπάντας στο διπλανό διαμέρισμα ,θα κάνουν το Ρήνο να “ξεφύγει” και να βγει στους παρακμιακούς Νεουορκέζικούς δρόμους κραδαίνοντας ηλεκτρικό τρυπάνι.

Εμπνευσμένο από grindhouse σουξεδάρες ,όπως το Texas Chainsaw massacre, το παρόν ήταν το φιλμ με το οποίο ο τεράστιος Έημπελ Φερράρα  μπήκε στη “δουλειά”.Φιλμάρωντας άγουρα ακόμα αλλά  με κάδρα τα οποία προδίδουν arthouse ανησυχίες,ο σκηνοθέτης του Bad Lieutenant και του Ms.45 μεταξύ άλλων ,φαινόταν από νωρίς πως θα γράψει ιστορία και πως θα ξεπεράσει κατά πολύ τα στεγανά του exploitation,μπαίνοντας στο πάνθεον των μεγάλων του ανεξάρτητου Αμερικάνικου σινεμά.

Το driller killer είναι ωμό,ενίοτε δυσάρεστο,αλλά πάντα ενδιαφέρον και δεν βασίζεται στις “περγαμηνές” του video nasty προκειμένου να γοητεύσει.Παραμένει ένα κομμάτι ανεπιτήδευτου και απροσποίητου σινεμά ,που γοητεύει παρά την τραχύτητα του και αφορά όλους τους εραστές του κινηματογράφου είδους.

 

World gone wild

World gone wild (1987)

directed by:Lee H. Katzin

cast:Bruce Dern , Michael Paré

In the nuclear-ravaged wasteland of Earth 2087 water is as precious as life itself. The isolated Lost Wells outpost survived the holocaust and the inhabitants guard the source of their existence. Now an evil cult of renegades led by a Charles Manson type of leader  wants control of their valuable water supply plus they need new underaged recruits prone to brainwashing . The villagers guided by a hippy type figure (Bruce Dern being a cool cat here) are no match for such brute military force. Only one man can help the stricken community – a mercenary living in a distant city(Michael Paré). But even he, and his strange henchmen, may not be able to survive in the “world gone wild .However Pare and his cohorts,all of them quite some characters ranging from cannibalistic weirdos to alcoholic cowboys are going to make a fortress out of Lost Wells in their battle for survival.

Very inane but extremely entertaining post apocalyptic romp that manages to pack explosions,gore,romance and of course heaps of trash ,all under the same aegis.

Bulls-eye for Katzin despite the obvious budget restrictions. His flick retains a quintessentially and unashamedly 80ies type of FUN throughout its entire duration and benefits from the vivid direction,hilarious performances and overall cool effects.

The storyline is of course derivative of each and every  genre blueprint and doesn’t bring anything new to the table.However the film checks all the boxes and the combination of oddball characters,80ies aesthetics and brisk pace makes “World gone wild” a success.

Πεμπτουσιακό τρας μετα-αποκαλυπτικό διαμαντάκι το οποίο εντυπωσιάζει με την σπιρτάδα του ,τις συμπαθητικά τρας ερμηνείες και την καρτουνίστικη απεικόνιση/αποθέωση του δυστοπικού περιβάλλοντος το οποίο πραγματεύεται.

Η χίππικη κοινότητα του Λοστ Γουελς κάνει ζωάρα εν έτει 2087.Ο κουλ κοινοτάρχης έχει ανακαλύψει κοίτασμα πόσιμου νερού,αγαθό το οποίο αποτελεί ό,τι πολυτιμότερο για τις γειτονικές κοινότητες,τα μέλη των οποίων δίνουν γη και ύδωρ (χα!) για ένα μπουκαλάκι Υδρογόνου δύο Οξυγόνο.Στο μεταξύ στην ενδοχώρα εδρεύουν και επιχειρούν φυλές Κανιβάλων,ανεξέλεγκτοι μισθοφόροι  και μια αίρεση καθοδηγούμενη από έναν επίδοξο Τσαρλς Μάνσον,ονόματι Άνταμ Αντ. Όταν η επιβίωση του Λοστ Γουελς κρέμεται από μια κλωστή,ο κοινοτάρχης συγκεντρώνει μία ομάδα ετερόκλητων πλην ικανότατων καθαρμάτων,τα οποία θα θωρακίσουν τον οικισμό και θα τον καταστήσουν αξιόμαχο απέναντι στις επιθέσεις της “οικογένειας” του Άνταμ…

Με μια υπόθεση που δεν τετραγωνίζει τον κύκλο και δεν κομίζει τίποτα το νέο στο είδος,πλην με όλα τα “κουτάκια τσεκαρισμένα” όσον αφορά όλες τις άλλες μπιμουβάδικες παραμέτρους, οι “άγριες καταστάσεις” διασκεδάζουν χωρίς να προβληματίζουν.

Εκρήξεις?Τσεκ!Σπληνάντερο?Τσεκ!”Κουνημένοι” χαρακτήρες χαλκομανίες?Τσεκ!Ρομάντζο?Τσεκ!Εξύμνηση της δεκαετίας του Ογδόντα?Τσεκ! Τι θέλετε κύριε?Έχουμε απ’όλα.

Πόρισμα,αν το βρείτε αποθεώστε το και βυθιστείτε στην ηρωική postapocalypse  χρονοδίνη.  Ποιος χρειάζεται σκοτούρες στο τέλος της ημέρας?

Brain Damage

braindamage

Brain Damage (1988)

directed by:Frank Henenlotter

cast:Rick Hearst, Gordon MacDonald, Jennifer Lowry

One morning,Brian, a young man wakes to find that a small, disgusting phallus-sized creature called Aylmer has attached itself to the base of his brain stem.It appears that Aylmer is a really cheerful little fellow that is hundreds of years old and has been owned by a variety of hosts throughout the course of human history. The creature gives Brian a euphoric state of happiness by injecting a fluorescent blue liquid into his brain but demands the brains of human victims in return.The quest for potential victims that will keep Aylmer fed   turns into a tour of circa-1980s underground NYC clubs, backlots, and other seedy locations.

Διασκεδαστικό όσο δεν πάει και δραματουργικά/αφηγηματικά έτη φωτός ανώτερο από άλλες ταινίες του είδους το “Έκρηξη Εγκεφάλου” είναι μια μπιμουβάδικη καταγγελία ενάντια στη μάστιγα των ναρκωτικών και τολμώ να πω πως εκτυλίσσεται κάπως σαν ένα Τρας “Ρέκβιεμ για ένα όνειρο”.

Πριν πέσετε να με φάτε ,ο παραλληλισμός μου έχει να κάνει περισσότερο με το αφηγηματικό στύλ της ταινίας ταφόπλακας του Αρονόφσκι και όχι με την ποιότητά της,αφού η ταινία του Χενενλότερ (Basket Case) είναι απροκάλυπτα και ανενδοίαστα Τρας και καλτ κινηματογράφος,υψηλού βεληνεκούς, θα προσθέσω εγώ.

Η ονείρωξη του “πρεζάκια” Μπράιαν που μετατρέπεται σε αδυναμία να λειτουργήσει, τα προβλήματα και η καταστροφή της σχέσης του με την κοπέλα που αγαπά,η διάβρωση της σχέσης του με τον αδερφό του,η τρέλα, η παντελής έλλειψη ηθικών φραγμών και ο άκρατος κυνισμός του μικροσκοπικού θεούλη Έηλμερ καταγράφονται από το φακό του Χενενλότερ αριστουργηματικά και συντελούν στη δημιουργία ενός εξαιρετικού τεμαχίου, στο οποίο συνυπάρχουν αρμονικά το σπληνάντερο και οι πιο αλέγκρες στιγμές.

Αριστούργημα…

A B-movie j’accuse by Frank Henenlotter of Basket case fame, a movie that is clearly an entertaining exercise in condemning the use of drugs but never becomes overly moralistic and always stays entertaining in a trashy manner.”Brain Damage” is  impeccable  cult cinema at its best and a mandatory addition to someone’s collection.

Despite its humorous timbre Brain Damage can also be very unsettling at times and also offers decent amounts of gore and sleaze to keep all the B-movie Zealots satisfied.

The way the narrative unwinds is excellent and the downfall of young Brian is sometimes quite graphic.The performances by the cast are also convincing.Despite the budget limitations Henenlotter’s movie looks great and never feels like an “unfinished” or hackneyed product. This film is in all ways a complete work and should be viewed by all fans of trash cinema.