Demonstone (1989)

demonstone greek

Demonstone (1989)

directed:Andrew Prowse

cast:R. Lee ErmeyJan-Michael VincentNancy Everhard

A weird but cool in a goofy way. meld of supernatural horror with straight meat n’ potatatoes Philippino action featuring some cool cast, Demonstone is hardly reinventing the wheel but  is a cool curio that will offer you  some mild fun.

Two U.S. Marine investigators looking into a series of grisly murders in Manila discover that the crimes are tied to an amulet with a 400-year-old curse on it that has unleashed supernatural forces. All the murder victims are tied to the Belfardo clan and the clan leader who also happens to be a senator is pushing the military officials for some answers.

Demoniac possession meets pentagon chess moves and US marine antics ,in a movie that is mostly a horror affair . albeit haphazardly executed. It’s fun watching a rather tipsy  Jan-Michael Vincent   exchanging cheesy 80ies one-liners with R. Lee Ermey but there’s hardly anything else to make someone hunt this one down.

It’s cool if you like 80ies Genre cinema and all its derivatives, but expect no masterpiece.

Σινεμάς του συρμού με την καλή έννοια. Τούτο εδώ κουβαλάει πάνω του όλα σχεδόν τα σουσούμια του κινηματογράφου είδους της δεκαετίας του 80 και κάνει την έκπληξη πετώντας στη μούρη του θεατή κάμποσο υπερφυσικό τρόμο τύπου Carrie.

Απότακτος αξιωματικός των πεζοναυτών γίνεται μάρτυρας μυστήριου φονικού με πρωταγωνιστή Αμερικάνο πεζοναύτη και αποφασίζει να συνεργαστεί με συνταγματάρχη προκειμένου να λύσει το μυστήριο. Το έγκλημα δείχνει να συνδέεται με άλλα αντίστοιχα και όλα μαζί δείχνουν να έχουν σαν αφετηρία μια αρχαία κατάρα.

85 λεπτά διεκπεραίωσης με όσο ζουμί χρειάζεται ο θεατής προκειμένου να ολοκληρώσει τη θέαση. Το παρόν είναι λίγο περιπέτεια και λίγο ταινία τρόμου, αλλά τελικά πολύ μέτριο για να χαρακτηριστεί απαραίτητο απόκτημα.

Οι φανς του Φιλιππινέζικου action μάλλον θα ενδιαφερθούν,οι λοιποί μάλλον όχι.


The Torture Chamber of Dr. Sadism (1967)

The Torture Chamber of Dr. Sadism (1967) aka “The Blood Demon”, Die Schlangengrube und das Pendel,  The Snake Pit and the Pendulum,[4] and Castle of the Walking Dead

directed by:Harald Reinl

cast:Lex BarkerKarin DorChristopher Lee

Super- energetic , at least for a gothic/horror film,fast paced, atmospheric and thus high octane pulp entertainment inspired by E.A.Poe’s “The Pit and the Pendulum”, Hammer horror Dracula Films , Italian pulp proto-horror like Mario Bava’s “Black Sunday” and the trashfest of “The Bloody Pit of Horror” .Harald Reinl’s “Torture chamber of Dr.Sadism” might be literally a cinematic namedropping of elements from other films and a listing of gothic horror insignia, but it is a rare occasion of a film when all these things actually gel and create a very tasty stew of a film. This is a bloody riot…

In the Olden Tymes, Count Regula is drawn and quartered for killing twelve virgins in his dungeon torture chamber. Thirty-five years later, he comes back to seek revenge on the daughter of his intended thirteenth victim and the son of his prosecutor in order to attain immortal life.

Shot on location in the medieval town of Rothenburg in Germany Reinl’s film sure did have an impressive location to back up its story with. Director Reinl who directed several Edgar Wallace Krimis  in the 1960s,some of them co-starring Klaus Kinski ,plus a few Westerns about Winnetou,was no slouch either. This flick in particular feels simultaneously pulp oriented and visually compelling. The production team went above and beyond the call of duty to create the most impressive set pieces possible. You want Snake pits? Smoke filled caverns and isles? a giant pendulum? dungeons? A Caligari-esque laboratory? Throw a dart and you’ll literally get what you wished for. Certain sequences ,for example the “forest of hanging corpses” have a very eerie feel to them.

However, as a mish-mash of well-known influences this film never does feel “that serious” and the fast pace in which the story unwinds helps the viewer to enjoy this little flick even more.

The Torture Chamber of Dr.Sadism has a cast full of gothic horror regulars with Christopher Lee reprising his most renowned role, here is aptly retitled Count Regula and Lex Barker being a solid lead as well. Karin Dor is also an eye candy in the Euro horror babe tradition.

Ladies and Gentlemen this one checks all boxes. Add it to your collection…

Gothic horror εξτραβαγκάντσα από τη Γερμανία, χώρα με παράδοση στα pulp Krimi ,ταινίες μυστηρίου, με στοιχεία νουαρ, αρκετά κοντά στα Ιταλικά Τζιάλλι. Εδώ πρυτανεύει το γκοθικ στοιχείο και ο διαβολικός απέθαντος Κόμης Ρέγκιουλα ,με έναν Κρίστοφερ Λη να βγάζει το μεροκάματο περιφέροντας την αριστοκρατική του αύρα και εξαπολύοντας βρυκολακίσιο Σίξτις “εκτόπλασμα” ,αν και δεν υποδύεται το Βαμπιρ,προς πάσα κατεύθυνση.

Το εντυπωσιακό με αυτήν εδώ την παραγωγή είναι το πόσο αποτελεσματικά λειτουργεί σαν πάντρεμα του Σίξτις Ιταλικού υπερφυσικού γοτθικού τρόμου (black Sunday,bloody pit of horror) με τον αντίστοιχο βρετανικό ,αυτόν που λάνσαρε η Hammer horror, ας πούμε.

Ναι μεν έχουμε λοιπόν στο “ο διάβολος θα πεθάνει την αυγή” συνθέσεις που προάγουν το ατμοσφαιρικόν του πράγματος, αλλά έχουμε και ένα ανάλαφρο, σχεδόν τσιρκολάνικο πνεύμα που κάνει το γκροτέσκο της θεματικής, τόσο οικείο και πηγαία διασκεδαστικό.

Ας μην ψάξει κανείς για λογική ακολουθία, αφού σεναριακά το φιλμ είναι μια συρραφή από κλισέ. Αλλά ας αφεθεί στην καταιγιστική διαδοχή των προαναφερθέντων κλισέ και οικείων εικόνων, που συνδυαστικά δημιουργούν ένα γευστικότατο ταινιάκι που θα αφήσει άπαντες τους οπαδούς του συγκεκριμένου είδους με το χαμόγελο στα χείλη.

Γοτθική βόμβα…

Spellbinder (1988)


Spellbinder (1988)

directed :Janet Greek

cast:Tim DalyKelly PrestonRick Rossovich

Cool but relatively tame erotic thriller/horror entry that tries to capitalize on the Satanic panic of the 80ies, but is of course not “Rosemarie’s baby” , not even by a stretch. It has nice atmosphere though, cool pacing, remains watchable and feature an expected ,still cool twist ending.

When Los Angeles attorney Jeff Mills and his friend Derek Clayton rescue a young beautiful woman, Miranda Reed, from an apparently abusive boyfriend, the trouble starts. Miranda has no home so Jeff offers her to stay at his house. Jeff unknowing becomes involved with Miranda and the web of intrigue that follows her. But as the two became lovers, Jeff learns that Miranda is on the run from the witches’ coven (to which she belongs).But now the coven wants Miranda back as a sacrifice at the winter solstice tomorrow night. She must come to them of her own free will, and the coven try to force her into doing so, using sorcery to taunt and terrify the two of them. Miranda tells Jeff of her situation, but not the entire truth, and Jeff willingly helps Miranda out of her troubles, but creates his own.

This one features future Mrs. Travolta , Kelly Preston and rumor has it that the church of Scientology has tried to make each and every copy of the film disappear, for it features the aforementioned and very hot 26-year old Preston in the nude.

Other than that the film has a somehow TV feel to it and the cinematography has that 80ies soft look,that was characteristic for TV. There are some nice sequences and an unnerving atmosphere, especially as we are heading towards the climax, but nothing you haven’t seen before.

Still ,it is a nice little thriller/horror flick and fans of 80ies genre cinema should try to locate and watch it.

το επίπεδο του υπερφυσικού θρίλερ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80 ήταν λίγο άνισο, από τη μία είχαμε φιλμ που φλέρταραν με την απόλυτη μπιμουβάδικη αισθητική ,όπως το witchboard με την Tawny Kitaen, από την άλλη είχαμε φιλμ σαν αυτό εδώ με την σεξοβόμβα και μέλλουσα κυρία Τραβόλτα, Κέλλυ Πρέστον ,που φλέρταραν και με τους κώδικες του mainstream ερωτικού θρίλερ και έχαιραν μιας πιο γυαλισμένης αισθητικής που αδυνατούσε να κρύψει βέβαια το αδιαμφισβήτητο στίγμα της δεκαετίας στην οποία παρήχθησαν.

Το spellbinder παίζει το χαρτί του ερωτισμού όσο μπορεί και είναι λογικό να το κάνει αφού διαθέτει άσο στο μανίκι του  την παρουσία της Κέλλυ Πρέστον, αλλά ειδικά κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους επικρατούν σχεδόν ολοκληρωτικά οι κώδικες του ερωτικού θρίλερ,ευτυχώς το δεύτερο μέρος φέρνει μαζί του το υπερφυσικό στοιχείο και ο ρυθμός της ταινίας αποκτά περισσότερη ζωντάνια.

Το “στα δεσμά του Εωσφόρου” παρακολουθείται με άνεση και προσφέρει κάποιες αξιομνημόνευτες Σεκανς ,πλην δεν κομίζει επ’ουδενί κάτι που δεν έχετε ξαναδεί. Πιο καλοφτιαγμένο από την πλειοψηφία των ταινιών του είδους , αφού ήταν προιόν της MGM, αλλά ενίοτε με τηλεοπτική αισθητική, αποτελεί απαραίτητη θέαση μόνον για τους φανατικούς του είδους.

Curse of the crimson Altar (1968)


Curse of the Crimson Altar (1968)

Directed by: Vernon Sewell

Cast: Boris KarloffChristopher LeeMark Eden,Barbara Steele, Virginia Wetherell

A nice little gothic horror romp with touches of supernatural and witchcraft themed horror featuring Sixties gothic horror regulars. A film that pleases without being overly masterful, Curse of the crimson altar is enjoyable if formulaic, but its formula is a tested and tried one ,hence the results are rather satisfactory.

When his brother disappears, Robert Manning, an antique dealer pays a visit to the remote country house he was last heard from. While his host is outwardly welcoming – and his niece more demonstrably so – Manning detects a feeling of menace in the air with the legend of Lavinia Morley, Black Witch of Greymarsh, hanging over. His sleep is restless and strange dreams of ritual sacrifice disturb him. Enquiring about his brother, he is assured by the house owner, Morley (Lee), that the man is not there. Manning’s suspicions are aroused by nightmarish hallucinations. Occult expert Professor Marsh (Karloff) informs Manning about a witchcraft cult led by Morley’s ancestor, Lavinia (Steele). The cult is discovered to still be active. Craxted Lodge is burned to the ground, and the head of the cult is consumed in the flames.

The Film’s story is apparently loosely based on H.P. Lovecraft’s “Dreams in the Witch House”. However the film bears little resemblance to the short story by Lovecraft and this is not a great felony, if I may add. It does, however, resemble several other Horror films from the 1960s in many aspects, namely cast, cinematography, set pieces and pacing/narrative. Even if it’s a film derivative of its era , it’s hard for someone to dismiss it just on the grounds of being unoriginal. The cast assembled is top-tier and I really enjoyed Boris Carloff’s stunning performance. The New York Times said “Karloff himself, cadaverous and almost wholly crippled, acts with a quiet lucidity of such great beauty that it is a refreshment merely to hear him speak old claptrap. “  Christopher Lee and Barbara Steele, who was rather underused as Lavinia Morley, the green-faced witch  wearing a bizarre horned crown, also deliver solid performances.

Vernon Sewell spices up the proceedings by filming some cool looking witches’ Sabbat rituals and the film climax is traditionally cheesy without being insulting. All in all the film will probably appeal to gothic horror enthusiasts.

Γκρουβάτος και καλοζωισμένος Αντικέρ σπεύδει σε έπαυλη στην Αγγλική επαρχία προς αναζήτηση του αγνοούμενου αδερφού του, εκεί πέφτει πάνω σε ένα κλασικό πάρτυ με όλα τα χαρακτηριστικά της δεκαετίας του 60’.Ο ιδιοκτήτης της έπαυλης και η ζουμερή αδερφή του τον υποδέχονται με θέρμη, αλλά σύντομα ο φιλοξενούμενος θα ανακαλύψει πως πίσω από τα χαμόγελα κρύβονται αδίστακτα μέλη μιας αίρεσης με ρίζες στην εποχή που οι μάγισσες καιγόντουσαν  στην πυρά…

Είναι δύσκολο να αντιπαθήσει κανείς αυτό το διεκπεραιωτικό πλην καλοφτιαγμένο ταινιάκι γοτθικού τρόμου , το οποίο έχει συν τοις άλλοις και πρωτοκλασάτο καστ.

Με έναν Μπόρις Καρλόφ στα βαθιά γεράματα να εκπέμπει σοφία και διαύγεια πνεύματος και να αποδίδει το ρόλο του με μπρίο, με έναν Κρίστοφερ Λη και μια Μπάρμπαρα Στηλ σε τυποποιημένες πλην στέρεες ερμηνείες και με μια χαρακτηριστικά γοητευτική ατμόσφαιρα «ο Πύργος του τρόμου» τα κάνει όλα σωστά και κερδίζει τον οπαδό του είδους.

Γοτθικός, υπερφυσικός τρόμος με στυλ και γούστο για ανθρώπους με μεράκι…

Fear no Evil (1981)

Fear no Evil (1981)

Directed by: Frank LaLoggia

Cast:  Stefan ArngrimElizabeth HoffmanKathleen Rowe McAllen

A tough beast to categorize „Fear no Evil” could obviously join the canon of supernatural horror, but director LaLoggia decided it would be wise to enrich his  Omen-esque storyline with some “Carrie” inspired overtones and some Zombies for the truly decimating final reel of the film. Ambitious as it might have been , LaLoggia’s concept and “Fear no Evil” is almost a miraculous accomplishment for a rookie director.

A Roman Catholic priest, Father Damon, murders a man outside a castle-like estate on an island in upstate New York. The man he kills claims to be Lucifer himself, and promises to return. Decades later, in 1963, Andrew Williams is born. After his mother is paralyzed under mysterious circumstances, Andrew’s father realizes something is peculiar about his son, eventually coming to the realization that Andrew is the son of Lucifer. The seventeen-year-old student also realizes that he is the Antichrist, and his subsequent battle with two female-incarnate archangels ensues.

There are much more little tiny plot details and nuances that mostly work favorably for the film. Variety described the film as “spooky and surreal” and “strong on atmospherics” and I tend to agree. The opening reel of the film establishes the storyline from early on into the film and then the proceedings pretty much make sense in an exploitative manner.

Some Critics have also referred to the homoerotic agenda of the film  and while I don’t wholeheartedly agree on that matter and I think that the aforementioned critics rely too much on the aforementioned elements ,I also think that these quirky parts add to the off-kilter nature of the film. The performances however are hit n’ miss. Some of the cast’s performances are acceptable while some other are sub par.

The cinematography and the direction are impressive, considering the fact that the director was 23 years old when he did this one. Indeed, there are quite a few well constructed scenes in this one, but let’s not spoil the joy of discovering those on your own dear viewer…

Well, this is an almost memorable horror film. Not a masterpiece by any stretch of the imagination, but quite captivating…

Eπιδεικτικά καλό στην κατηγορία του το fear no evil κομίζει 80ιζ στυλιζάρισμα με το κουτάλι και μοιράζει σφαλιάρες με την Omen meets Carrie meets… enter random zombie film here, πλοκή του

…όταν ο Αντίχριστος προκαλείται σε μονομαχία και δολοφονείται από έναν ιερέα ,ο οποίος είναι στην πραγματικότητα ένας από τους τρεις Αρχαγγέλους, ορκίζεται να ξαναγεννηθεί και να κυριαρχήσει στον κόσμο. Και ξαναγεννιέται στο πρόσωπο του Άντριου ,που όταν κλείνει τα 18 του χρόνια καταλαβαίνει ότι μέσα του υπάρχει κάτι τρομαχτικά διαβολικό. Ο Άντριου τότε αναζητά εκδίκηση απέναντι σε όλους όσους τον αδίκησαν ,ενώ και οι εναπομείναντες αρχάγγελοι συντονίζουν τις δυνάμεις τους για την ύστατη μάχη απέναντι στο κακό.

Εκρηκτικά ατμοσφαιρικό, αλλά όχι σοβαροφανές, το φιλμ του ΛαΛόγγια παίζει σοβαρή μπάλα και πλασάρεται ως μια πιο trashy εκδοχή της προφητείας και ναι τα πάει περίφημα, αφού κομίζει σκηνές ανθολογίας (βλέπε σκηνή σε γυμναστήριο ή σκηνή στα λουτρά) ενώ κρατάει και τον ερμηνευτικό πήχυ σχετικά ψηλά.

Καθόλου άσχημα για τον τότε 23άχρονο κύριο ΛαΛόγγια, αγνοείστε τους πολύξερους που καταλογίζουν αφηγηματικές αδυναμίες και υπέρμετρη φιλοδοξία στο παρόν και απολαύστε άφοβα…



Demonoid (1981)


Demonoid(1981) aka “Messenger of Death”

Directed by: Alfredo Zacarías

Cast:Samantha Eggar,Stuart Whitman

…or the “hand that wouldn’t die” is despite the campiness of its subject matter a solid entry in the Mexicult canon that profits by some cool cinematography, adequate direction, genuinely effective,if rare, bloodshed and some fitting performance by seasoned genre actors like Samantha Eggar and Stuart Whitman.

A British woman visits her husband at the Mexican mine he is attempting to reopen and discovers that the workers refuse to enter the mine fearing an ancient curse. The couple enter the mine to prove there is no danger and inadvertently release a demon which possess people’s left hands and forces them to behave in a suitably diabolical manner. The only way for a possessed person to free themselves from this torment is to cut off their left hand after which it scurries away in search of its next victim.

While I can understand why the critics tore this one to pieces, it’s hard not to have fun with a plot so ridiculous as the one of Demonoid. Despite the fact that the storyline beggars belief, Zacarias was a competent director, cast the right actors for the job and delivered a minor gem out of a potential shipwreck of a movie. Especially the opening and the final reels are very effective, characteristic examples of how atmospheric, supernatural horror is supposed to be made. Of course there are hilarious moments a plenty to be found here, but they never feel forced or out of context, it’s just the plot that is so darn farcical.

Anyway there are way worse movies than Demonoid out there. Fans of Mexican curios and all-around grindhouse players will probably have fun with this one.

Μεξικάνικος υπερφυσικός τρόμος με εσανς Αμερικάνικης αισθητικής και θεματική που νομοτελειακά προξενεί το γέλωτα ,εκτός αν είσαι ο Σαμ Ραιμι και η ταινία σου είναι το Army of Darkness, οπότε δεν σε απασχολούν οι περιορισμοί και οι εκλεκτικές συγγένειες  των κινηματογραφικών υποειδών.

Το «Δαιμονομανία» κομίζει όπως πολλές άλλες ταινίες ένα εξαιρετικά ατμοσφαιρικό πρώτο τέταρτο και ένα εξίσου δυσοίωνο πλην ελαφρώς προσχηματικό φινάλε. Τα όσα διαδραματίζονται στη μέση ναι μεν δεν είναι άσχημα και είναι τεχνικά αρτιότερα από πολλές ταινίες του είδους,αλλά αδυνατούν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες που δημιουργεί η έναρξη του φιλμ.

Οι συλλέκτες των πάσης φύσεως χαμένων φιλμ από εξωτικές χώρες μάλλον θα πρέπει να το προσθέσουν στη συλλογή τους,οι λοιποί ας χαζέψουν απλά το εξώφυλλο το οποίο άνετα θα μπορούσε να κοσμεί κάποιο κλασικό 80ies Heavy Metal album.

The Dunwich Horror


The Dunwich Horror (1970)

directed by:Daniel Haller

cast:Sandra Dee, Dean Stockwell, Ed Begley

Wilbur Whateley pops over to the Arkham Miskatonic University to borrow the legendary Necronomicon and beautiful but naive blonde bombshell Sandra Dee. But little does anyone know, Whateley isn’t quite human… Professor Armitage teams with the Dunwich populus and try to end the plans of Wilbur,whose cursed bloodline is no secret to the Dunwich community.

αφοπλιστικό late 60ies-early 70ies occult horror διαμάντι με την υπογραφή του Ρότζερ Κόρμαν βασισμένο στην ομώνυμη ιστορία του H.P Lovecraft έχουμε εδώ.

Ο τελευταίος απόγονος της καταραμένης γενιάς των Γουάητλυ προσπαθεί να “ξυπνήσει” τους μεγάλους παλαιούς και να ξανασκορπίσει τον τρόμο στην παραθαλάσσια κοινότητα του Ντανγουιτς. Όπλο του σε αυτήν του την προσπάθεια η πανέμορφη πλην αφελής φοιτήτρια Νανσυ, την οποία χρησιμοποιεί σαν ενδιάμεση και το Νεκρονομικόν. ένα σπάνιο βιβλίο το περιεχόμενο του οποίου μπορεί να φέρει σε επαφή τον Γουίλμπουρ με τις οντότητες που προαναφέραμε.

Άχ ,ωραίος ψυχεδελικός σινεμάς .Εξαιρετική αίσθηση του σασπενς και του κινηματογραφικού ρυθμού,όμορφη φωτογραφία, καλοκουρδισμένες ερμηνείες και αποκαλυπτικό φινάλε.Αυτά είναι τα συστατικά μας για μια υπέροχη ταινία ενός ούτως ή άλλως αγαπημένου κινηματογραφικού είδους,το οποίο όμως έχει γεννήσει κατά καιρούς μέγιστους τεκέδες (prime evil).

To “The Dunwich Horror” είναι υπαινικτικό εκεί που χρειάζεται και σανιδώνει το γκάζι χωρίς αναστολές εκεί που επίσης κρίνεται απαραίτητο.Μεστή μπιμουβιά από ανθρώπους με μεράκι.

Δαγκώστε το και βάλτε στο πικάπ τους δύο δίσκους των H.P LOVECRAFT (  για μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία…

Very atmospheric and effectively done supernatural/occult/psychedelic horror that manages to somehow stay in context despite its low budget shortcomings and the 70ies psychedelic extravaganza that permeates every frame of the film.

The “Dunwich Horror” is a victory because it mostly implies and doesn’t display,however my statement should not be viewed as an implication that this little flick doesn’t deliver…it sure does. The cinematography is magnificent,the direction is competent ,the cast is superb and the film score is great.

This is a very complete cinematic experience,provided that the viewer is familiar with the subgenre lingo. I have always been a sucker for 70ies supernatural horror so…