Necromancy(1972) aka “The Witching” “A life for a life”

directed by:Bert I. Gordon

cast:Bert I. Gordon, Gail March,Pamela Franclin

Effective low-budget supernatural/satanic horror with a confusing background,”Necromancy” manages to retain its appeal in spite of the fact that there are at least two alternate cuts of the movie around.Gordon’s film that debuted in the Seventies appears to be a different cut compared to the 1981 recut of the film that I watched and that is the more widespread version the film.

A strange and sinister man, Mr. Cato (Orson Welles), wields extraordinary power in the small town of Lilith. The townsfolk indulge in weird rituals in their pursuit of necromancy, bring the dead back to life. Against this disturbing background a beautiful young girl, Lori (Pamela Franklin), becomes the human catalyst. She is married to one of Cato’s workers and holds the key between life and death: what Cato and his followers have in mind is using Lori to bring back Cato’s dead son.

I cannot really get why there are so many people around who hate this one.If what you need is good,old supernatural & satanic horror with touches of psychedelia and unmistakeable grindhouse atmosphere,then this one checks all boxes.

It sure is a low-budget affair and a flawed movie,especially in terms of pace but it builds suspense and leads to a nice climax.Plus there are various over-the-top scenes of rituals and a nice if cheesy scene of necromancy/resurrection.

Welles and Franclin are classy and atmospheric in their respective parts and give some extra points to an already cool flick.

Ελκυστικό φιλμ υπερφυσικού/Σατανικού τρόμου που πατάει μεν στα κλισέ του είδους γεμίζοντας κινηματογραφικό χρόνο με ψυχεδελικές απεικονίσεις σατανιστικών τελετών βγαλμένων από τη δεκαετία του 70,πλην καταφέρνει να δημιουργεί δυσοίωνη ατμόσφαιρα και τελικά να ικανοποιεί.

Περισσότερο πατώντας στο αφηγηματικό/κινηματογραφικό στυλ παρά στην ουσία της ιστορίας , ο Γκόρντον συνεπικουρούμενος από την ηγεμονική παρουσία του Όρσον Γουέλς και την ευάλωτη αύρα της Πάμελα Φράνκλιν ,μας προσφέρει έναν βίντατζ Σέβεντις εφιάλτη βουτηγμένο στα παραισθησιογόνα και θολώνει τα όρια μεταξύ πραγματικού και φανταστικού.

Ναι μεν το κεντρικό μοτίβο της Νεκρομαντείας δείχνει τραβηγμένο από τα μαλλιά,αλλά κινηματογραφικά ό,τι μας παρουσιάζει ο σκηνοθέτης δείχνει να λειτουργεί . Έτσι η φαινομενικά ανιαρή  κωμόπολη του Λίλιθ (χμμμ) γίνεται θέατρο ανίερων πράξεων που οδηγούν σε ένα αποκαλυπτικό φινάλε.

Μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν ειδικά στον πιο κυνικό και πραγματιστή θεατή ως τρίχες κατσαρές,αλλά οφείλουμε να θυμόμαστε ότι το συγκεκριμένο είδος σινεμά δεν πατάει σε λογικά θεμέλια,αλλά σκοπεύει να αφυπνίσει φόβους κρυμμένους βαθιά στο υποσυνείδητο ή και στο ασυνείδητο,όπως το φόβο απέναντι στην άυλη και αινιγματική φύση του “κακού”,που ως ο αντίποδας στην αγνότητα θα έπρεπε να μας αφορά ούτως ή άλλως.

Πεποίθηση του γράφοντος παραμένει πως με τη μεταμόρφωση του κινηματογράφου σε προιόν πιο “ρεαλιστικό” ναι μεν κερδίσαμε σε ταινίες που “μιμούνται” τη ζωή,αλλά απωλέσαμε λίγη από την αθωότητα των περασμένων δεκαετιών και αυτό είναι κάτι που δυστυχώς έπληξε το σινεμά τρόμου και δείχνει μη αναστρέψιμο.



Count Dracula’s great love


El gran amor del Conde Dracula (1973)

directed by:Javier Aguirre

cast:Paul Naschy, Rosanna Yanni, Haydée Politoff

Four women spend the night in an old deserted sanitarium on a mountain. They each in turn fall into the the evil hands of a doctor who forces them to suck each others blood and to whip innocent village virgins so they can lick the oozing cuts clean.Doctor Wendell Marlow (Paul Naschy) is the titular count who is in dire need of a virgin that will grant him eternal love/life and will help him resurrect his deceased daughter. Dracula seeks the rebirth of his daughter Radna, and in order to bring about that resurrection, Dracula must complete a blood ritual and convince the virgin Karen to voluntarily join him as his immortal bride forever in eternal darkness.Her unwillingness to be his bride will make him suffer the terrible consequences of his cursed existence.

Πωλ Νασυ με τουιστ του Βαμπιρικού μύθου έχουμε εδώ.Ο Ισπανός τιτάνας του κινηματογράφου του φανταστικού τα πάει περίφημα ως Κόντες Δράκουλας και η στρατιά από Ευρωπαίες καλλονές που τον πλαισιώνει κάνει τη νύχτα μας ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.

Κατά τα άλλα έχουμε να κάνουμε με μια υπέροχα αδιαπέραστη Σέβεντιζ γκοθ αισθητική που περνά στον αμφιβληστροειδή μας μέσω της όμορφης φωτογραφίας,ενώ το περιβάλλον του  bunker κάτω από το Parque del Capricho στη Μαδρίτη αποδεικνύεται “Λίρα εκατό” για την αισθητική του όλου εγχειρήματος.

Γενικά το φιλμ βλέπεται νεράκι,χωρίς ιδιαίτερες τροχοπέδες, οι οποίες θα έθεταν σε κίνδυνο το ρυθμό του και τη γραμμική  αφηγηματική λογική του.Το σενάριο είναι απλό και οι όποιες απορίες σχετικά με την προιστορία του σανατορίου και του τωρινού ιδιοκτήτη λύνονται με λειτουργικά expositions στο ξεκίνημα του φιλμ.

Η βία παρουσιάζεται με τρόπο που δεν επισκιάζει την ατμόσφαιρα και ενώ η ταινία πατάει στη Βρετανική παράδωση της Hammer films ,φρονώ πως προσθέτει με τη σειρά της ένα μπριόζικο Σπανιόλικο λιθαράκι στη Σάγκα του αιμοδιψή απέθαντου Κόμη.

Δείτε την…

Nice Gothic horror-Vampire romp with Paul Naschy starring and writing the script plus a whole array of buxom Eurobabes accompanying the man,the myth ,the Hombre Lobo, who herein presents a nice little twist of the Vampiric Saga.

Drenched in unmistakable Seventies Gothic atmosphere “Count Dracula’s great Love” has all the blood,the atmosphere and the sensuality you’ll ever need from such a film,it is also briskly paced,beautifully filmed and never drags itself too much or loses time on trivialities.

A gorefest it is not,but a beautiful Eurohorror it is.The abundance of creepy moments,the great location of the bunker under Parque del Capricho in Madrid and the uncoventional climax are also bonuses.  Naschy’s vehicle is hand’s down a mandatory acquisition for the numerous fans of the great,late Spanish B-movie titan.


The Unnamable


The Unnamable(1988)

directed by:Jean-Paul Ouellette

cast: Charles Klausmeyer, Mark Kinsey Stephenson, Alexandra Durrell

Gothic horror turned to Slasher campiness along the way, “The Unnamable” only partly succeeds in evoking the Lovecraftian spirit but did other films that tried to adapt the Lovecraftian horrors really succeed?Despite its textbook nature and plethora of shortcomings Ouellette’s flick offers some decent gore and remains watchable throughout its entire duration.

Back in the 1800’s a lady gives birth to a monster. They decide that the baby is too ugly to name, therefore the monster is known as the “Unnamable”. The creature brutally slaughters his family, and gets trapped in a vault. Go ahead to 1998, and some college students have heard the story about the unnamable and want to check out the vault…

There is a certain prevalent eerieness once the first reel of the film starts rolling,however it’s after the 15 min. mark when the plot gets  tranferred to the modern day  college campus and consequently grinds to a halt.From that point on ,we get acquainted with the entire social microcosm of the college…Jocks,nerds,freshmen,slutty female students…you name it.This is standard fare late 80ies horror featuring dated moments of comic relief that will force the viewer to push the forward button.Right when the movie seems to descent to the realms of 80ies schlock and against all odds, the plot thickens and the gory mayhem ensues.

The second half of the film is thus quite entertaining.Aided by neat camerawork and some decent horror twists,the Unnamable turns to a brisk paced and muscular horror film in the 80ies vein.No Lovecraft chills and thrills to be found here, but this movie worths its salt.

Συμπαθητικό υβρίδιο γοτθικού τρόμου με σλάσερ κοινοτοπία.Το “Απερίγραπτο” μια χαρά και περιγράφεται και παρακολουθείται ,πλην δεν τετραγωνίζει τον κύκλο ,ενώ και οι επαφές με το φρικιαστικό Λαβκράφτειο σύμπαν εξαντλούνται στο υποβλητικό γοτθικής αισθητικής πρώτο τέταρτο και στο αρκετά ατμοσφαιρικό φινάλε.

Κατα τη διάρκεια του προαναφερθέντος τετάρτου εισαγόμαστε στο σύμπαν αποκρυφιστή μεγαλοαστού ,ο οποίος δυστύχισε να αποκτήσει μια φρικιαστικής όψης κόρη ,την οποία έκτοτε κρατά κλειδωμένη στην έπαυλή του ,μακρυά από τα αδηφάγα μάτια των ντόπιων κολίγων.Δυστυχώς η κόρη αποδεικνύεται εξαιρετική στις αποδράσεις και μια νύχτα με πανσέληνο υπό τους ήχους φρικτών ουρλιαχτών ,ο πατέρας συναντά το δημιουργό του.Στη συνέχεια τηλεμεταφερόμαστε στο μοντέρνο κολλέγιο του Μισκατόνικ και γνωριζόμαστε με όλη την ανθρωπογεωγραφία του campus.Κάποιοι φοιτητές με αρρωστημένη περιέργεια θεωρούν καλή ιδέα να περάσουν μια βραδυά στην ερειπωμένη έπαυλη του τρόμου,αλλά θα βρεθούν αντιμέτωποι με το “απερίγραπτο”.Τελικά τη λύση στα δεινά τη δίνει ο ελαφρώς κλωτσημένος φύτουλας του κολλεγίου.

Το παρόν διαθέτει συμπαθητικό gore,επαρκέστατα ειδικά εφέ και μερακλήδικη κινηματογράφηση και αυτές οι παράμετροι γέρνουν την πλάστιγγα υπέρ του φιλμ.Σίγουρα έχουμε δει καλύτερες ταινίες βασισμένες στο λογοτεχνικό έργο του Λαβκραφτ,αλλά και αυτό εδώ διεκπεραιώνει χωρίς να εντυπωσιάζει.

Δείτε το μωρέ…

City of the Living Dead

City of the Living Dead (1980) aka “Ein Zombie hing am Glockenseil” ,”Paura nella città dei morti viventi ”

directed by:Lucio Fulci

cast; Christopher George, Catriona MacColl, Carlo De Mejo, Janet Agren,Antonella Interlenghi,Venantino Venantini,Giovanni Lombardo Radice,Daniela Doria,Michelle Soavi

Φτάσαμε και σε αυτή τη στιγμή, τη στιγμή που πρέπει να πει ο γράφων το κοντό του και το μακρύ του για μια δημιουργία με αρετές τόσο εκτεταμένα καταγεγραμμένες  και με ένα μύθο γύρω από την ύπαρξή της τόσο απτό που μοιραία αισθάνομαι ότι ξεπερνά κατά πολύ τα όρια αυτού του μπλογκ.

Παρόλα αυτά αισθάνομαι χρέος να γράψω περισσότερες ελληνόφωνες παρουσιάσεις πάνω σε κλασικές ταινίες γιατί αισθάνομαι ότι υπάρχει ένα έλλειμμα γραπτού λόγου που να «ντοκουμεντάρει» αυτού το είδος το σινεμά.

«Η πόλη των ζωντανών νεκρών» έσκασε σαν βόμβα στην underground αγορά του σινεμά τρόμου το 1980.Ο σκηνοθέτης της ταινίας Λούτσιο  Φούλτσι είχε ήδη υπογράψει πληθώρα ποιοτικών ταινιών τρόμου και τζιάλλο θρίλερ , με πιο χαρακτηριστικές του στιγμές έως εκείνη τη στιγμή , την ανεπίσημη συνέχεια του  Dawn of  the Dead ,το δυσοίωνο και ατμοσφαιρικό “Zombie flesh  Eaters“ ενώ ιδιαίτερες αρετές είχε δείξει και με τα τζιάλλι δυναμίτες “Don’t torture a duckling” και “A lizard in a woman’s skin”.

Tίποτα όμως δεν προιδέαζε  για την έναρξη της υπερρεαλιστικής τριλογίας τρόμου του Ιταλού μαέστρου. Το εναρκτήριο  λάκτισμα δόθηκε με το “City of the living Dead” και η ταινία ήταν φτιαγμένη για να σκοράρει από τα αποδυτήρια.

Είναι φορές που αισθάνεται κανείς ότι οι κινηματογραφικές εικόνες που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια του είναι φτιαγμένες για να γίνουν κλασικές,iconic στην καθαρεύουσα . Με κάτι τέτοιο έχουμε να κάνουμε στην αρχή της παρούσας ταινίας, όπου μέντιουμ  συνάπτει επαφή με  καταραμένο ιερέα ο οποίος πρόκειται να κάνει το απονενοημένο διάβημα. Ο  αυτόχειρας Πατήρ Τόμας ανοίγει με την πράξη του τις πύλες της Κόλασης και το Ντάνγουιτς, πολίχνη με παρελθόν στο πογκρόμ μαγισσών, γίνεται θέατρο φρίκης. Το μέντιουμ υφίσταται τρομερό σοκ από την ισχύ της επαφής και θεωρείται νεκρή, αλλά στην πραγματικότητα παθαίνει νεκροφάνεια, θα σωθεί από φρικτό θάνατο από ένα ρεπόρτερ ο οποίος ανοίγει το φέρετρό της λίγο πριν πεθάνει από ασφυξία. Μαζί θα οδεύσουν προς το Ντάνγουιτς όπου θα προσπαθήσουν να κλείσουν τις πύλες της κολάσεων και να κρατήσουν τους νεκρούς μέσα στα μνήματά τους.

Η ταινία αρχικά περιγελάστηκε  από διάφορους κριτικούς, οι οποίοι στάθηκαν σε αυτό που ονόμασαν «αφηγηματικό χάος» και «κακογραμμένο σενάριο» αλλά αγνόησαν το μάλλον προφανές ,κοίταξαν το δέντρο και αγνόησαν το δάσος. Ο Φούλτσι δεν είχε σκοπό να γυρίσει μια συμβατική ταινία τρόμου παρά ήθελε  σύμφωνα με δηλώσεις του να υπογράψει μια δημιουργία στα πρότυπα του «Θεάτρου της σκληρότητας» του σουρεαλιστή δημιουργού Αντονέν Αρτώ. Ο Γάλλος πρωτοπόρος είχε ήδη σκιαγραφήσει από τη δεκαετία του 1920 τα προτάγματα του θεάτρου του

  1.   Η απαισιοδοξία αλλά ταυτόχρονα και η ελπίδα ότι το θέατρο μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές.
  2. Η απομάκρυνση του κοινού από την καθημερινή πραγματικότητα και η χρήση συμβόλων με σκοπό την συναισθηματική και ψυχική συμμετοχή του.
  3. Χρήση τεχνικών και σκληρών εκφραστικών μέσων με απώτερο στόχο την αφύπνιση του κοινού, ένα είδος ψυχοθεραπείας.
  4. Χρήση του γκροτέσκου, του άσχημου και του πόνου για να απευθύνεται στο κοινό

Σε αυτό έδωσε σάρκα και οστά ο Φούλτσι λοιπόν και θα επαναλάμβανε την ίδια πρακτική με το “The Beyond” δίνοντάς μας μια ακόμα συγκλονιστική και αξέχαστη ταινία .

Σε αυτές τις ταινίες ο Ιταλός δημιουργεί συνθήκες αποπροσανατολισμού του θεατή καταργώντας τον κινηματογραφικό χρόνο και τις αφηγηματικές νόρμες, παραδείγματος χάριν παρουσιάζει πρόσφατα αποθανόντες σε φρικτή αποσύνθεση και τους προσδίδει ικανότητες τηλεμεταφοράς ,ταυτόχρονα σφυροκοπά το θεατή με απανωτές σεκάνς τρόμου που ενώ αφηγηματικά δεν δένουν μεταξύ τους ,καρφώνονται παρόλα αυτά στο υποσυνείδητο του θεατή καθιστώντας το φιλμ μια μοναδική εμπειρία. Μόνο το Αμερικάνικο Time-out έδειξε να μη χάνει τη μπάλα γράφοντας πως ενώ «η πλοκή του φιλμ δε βγάζει νόημα και δείχνει να έχει κατασκευαστεί τυχαία σύμφωνα με το παράλογο του φόβου, δίνει ταυτόχρονα γκροτέσκα  έμφαση στη σωματική  μεταβλητότητα, τον κατακερματισμό και την αποσύνθεση και θα μπορούσε  θεωρητικά να είναι το είδος της αναίσχυντης ταινίας  που οι σουρεαλιστές λάτρευαν.

Ένα είναι βέβαιο ,πως  όταν κάποιος δει το «City of the living dead» για πρώτη φορά, δεν μπορεί να αντιστρέψει το γεγονός και να διαγράψει την ταινία και εδώ που τα λέμε δικαίως… και για να κλείσω με μια προβοκατόρικη δήλωση, θαρρώ πως το παρόν φιλμ χρωστάει περισσότερα στο σινεμά του Μπουνιουέλ παρά σε αυτό του Ρομέρο.

All time classic…

Πηγές :

  • Συνέντευξη με το σκηνοθέτη από το βιβλίο Spaghetti Nightmares (Luca Palmerini, Gaetano Mistretta)
  • Άρθρο της Βικιπαιδείας σχετικά με τη ζωή και το έργο του Αντονέν Αρτώ
  • Άρθρο της Βικιπαιδείας σχετικά με την ταινία.

Cameron’s Closet


Cameron’s Closet (1988)

directed by:Armand Mastroianni

cast; Cotter Smith, Mel Harris, Scott Curtis

Shamefully pedestrian and flat ,”Cameron’s Closet” is a blatant case of  missed cinematic opportunity or maybe just a payroll move by Mastroianni.

A father who experiments with his sons psychokinetic powers, is unaware that these experiments release a demon from hell, which lives in his sons closet,starts dispatching several people who then reappear as zombies and is preparing to take over the young boys soul.

As already implied ,this film doesn’t lack potential.However the script was rather hackneyed ,the plot paper-thin and the movie is clumsilly paced.Truth be told ,there are various moments in the film when the action grinds to a halt in favour of endless talky scenes of a police inspector elaborating on his nightmares and how he feels they’re connected to Cameron’s weird condition.The psychologist’s character is also paper-thin and doesn’t contribute significantly in the development of the plot.What is really a pity is that the death scenes are rather impressive when contrasted to the flatline the rest of the movie is.However they are few and far between ,plus they fail to have a lasting impact.

I really wanted to like this movie as it started really well. I am also fond of stories in the vein of this particular movie. Despite my positive predisposition ,Cameron’s closet was in the end a let down of sorts. By no means a terrible movie ,but really forgettable.

If someone is a hardcore horror collector and tracks down a copy for cheap,then and only then ,should he/she bother to add Mastroianni’s film to his/her collection.

Παιδιά και μεταφυσική,παιδιά με υπερφυσικές δυνάμεις,παιδιά αλλιώτικα από τα άλλα. Την ώρα που τα άλλα λιλιπούτια πλασματάκια τρώνε cheerios ή πίνουν hemo, o δεκάχρονος Κάμερον μετακινεί με τη δύναμη του μυαλού ,βόλους,βάζα και απελευθερώνει Αζτέκους δαίμονες…

Eνδιαφέροντα τα παραπάνω πλήν τραγικά λίγα.Δεν αρκούν οι καλές προθέσεις του Mastroianni (He knows you’re alone),ο οποίος έχει να κάνει με θεματική αβανταδόρικη μεν,τετριμμένη δε. Όταν έχεις ένα θέμα το οποίο λίγο-πολύ το έχουν πραγματευτεί ταινίες από την “Προφητεία” μέχρι το “Bloodspell” ,τότε καλό θα ήταν να πακετάρεις την ταινία σου ως ένα δείπνο για τις τρας αισθήσεις.Στην παρούσα ταινία αυτό δυστυχώς δε συμβαίνει.Ο δαίμονας εμφανίζεται ελάχιστα και το κρίμα  είναι πως οι σκηνές τρόμου της ταινίας είναι αρκετά καλές,ίσως και εξαιτίας των πειστικών εφφέ. Πλήν αυτών των στιγμιοτύπων η ταινία είναι μιά επίπεδη εμπειρία πλημμυρισμένη από κλισέ . Η παράλληλη πλοκή στην οποία δένονται ένας αστυνομικός και μία ψυχολόγος είναι απλά αδιάφορη και αυτό που μας μένει είναι μιά ανθολογία τεσσάρων-πέντε εντυπωσιακών σκηνών και μιά ταινία που απευθύνεται αποκλειστικά στους πλέον σκληροπυρηνικούς συλλέκτες ταινίων τρόμου της δεκαετίας του ’80.

Το Cameron’s Closet είναι σίγουρα καλύτερο από το ανύπαρκτο Necromancer που παρουσιάστηκε στο μπλόγκ πρόσφατα και κερδίζει στα σημεία ,λόγω ανώτερου προυπολογισμού το Bloodspell που είχε παρουσιαστεί πρίν από πολλά φεγγάρια στον τεκέ μας, πλην  σε καμία περίπτωση απαραίτητο απόκτημα…

Πράξτε λοιπόν κατά συνείδηση…

The Devonsville Terror

The Devonsville Terror (1983)

directed by:Ulli Lommel

cast:Suzanna Love, Donald Pleasence, and Robert Walker

Oh gee , the ever embarrassing Auteur of guilty pleasures,the buddy of Andy Warhol,the  one and only Ulli Lommel . I admit that my first encounter with his filmography , the abysmal “Cocaine Cowboys” was a true drag and a torment in the form of a VHS tape.But has this creator of infamously bad movies directed anything worthwhile except for “The Boogeyman” ? Affirmative my dear Sirs and Madams.The Devonsville Terror is a very interesting and atmospheric witchcraft horror romp that also has its fair share of nastiness for all of you,dear gorehounds.

The film opens in 1683 Massachusetts where three women in the town of Devonsville are kidnapped by the townsfolk and systematically tortured and executed. After the final woman’s execution, her apparition appears in the sky and a thunderstorm begins.Then, 300 years later, Dr. Warley (Pleasence) investigates the witch’s purported curse on Devonsville. Three liberated, assertive women move into town, which angers the bigoted, male-dominated town fathers. One of the women is a reincarnation of the witch, who proceeds to exact revenge on the town males. Meanwhile, Dr. Warley fights a supernatural illness resulting from his lineage to the town’s founding fathers who were responsible for the execution.

If this is a “j’accuse” against bigotry,chauvinsm and a paean of sorts in favour of female emancipation or a nice exercise in exploitative film making it’s up to the individual to decide,but this little movie set in a Bible belt New England town with a very dark history really delivers the goods and is blessed by two very memorable sequences,the beginning and the ending ones. The overall atmosphere is very dark and ominous and Suzanna Love, who also co-wrote the script , delivers a noteworthy performance. Pleasence is his usual great self. A charismatic actor that blessed Genre Cinema with his genuine aura.

Hats off, Herr Lommel, this flick was one of the most pleasant cinematic surprises of the last month . Recommnded!

Stay tuned for a “Boogeyman” presentation…

Ώχ αμάν ,ταινία του Ούλι Λόμμελ, του μαικήνα του κακού film making, του θαμώνα του στούντιο 54 , του ανθρώπου που διακόρευσε τη νύχτα μου προ τετραετίας με εκείνο το τραγικό από όλες τις απόψεις Cocaine Cowboys.Ε ,ναι λοιπόν θα το κάνω…θα τη βάλω τη ρημαδοκασέτα στο Βίντεο και ο,τι  βρέξει ας κατεβάσει..

Αρχίζει να μουγκρίζει το πιστό μου, σκυλί του πολέμου, Thomson και εισαγόμεθα σε σκηνικό εποχής τύπου Σάλεμ…Ιεροεξεταστές ξεπαστρεύουν όμορφες κορασίδες βασιζόμενοι απλά στο γεγονός ότι οι φερόμενες ως μάγισσες απέρριψαν το ερωτικό τους κάλεσμα…Σόδομα και Γόμορρα…Γεγονός όμως είναι πως η δράση φέρνει αντίδραση καθώς μια από τις μάγισσες την ώρα που ξεροψήνεται εξαπολύει  βαριά κατάρα στην πόλη του Devonsville…κατάρα η οποία θα πάρει και θα σηκώσει τους κατοίκους της συντηρητικής πόλης 300 χρόνια μετά,όταν τρεις σύγχρονες ,χειραφετημένες γυναίκες θα μετοικήσουν εκεί…

Τον πιάνετε το συλλογισμό του Λόμμελ . Η χειραφέτηση κατατροπώνει τη μισαλλοδοξία και το Σωβινισμό/Φαλλοκρατισμό…Μπα! Μάλλον σκέφτομαι πολύ.

Ασχέτως ποια είναι η στάση του καθενός απέναντι στο γυναικείο Ακτιβισμό, η ταινία μετράει άσχημα , έχει μια υπέροχη , δυσοίωνη ατμόσφαιρα ,ωραίες ερμηνείες ,καλή κινηματογράφηση και ωραίο σκουπιδο-gore.

Αλλαλάζω από ικανοποίηση και θέλω κι άλλο…

Προτεινόμενο τεφαρίκι.

Death by Dialogue(1988)


Death by Dialogue(1988)

directed by:Thomas Dewier

cast:Ken SagoesLaura AlbertLenny Delducca 

Ή αλλιώς θάνατος με διάλογο,όπως αναφέρουν τα credits που ανοίγουν τη βιντεοκασετάρα της ΕΛΛΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΒΙΝΤΕΟ(Αθάνατη!)…

Σαρκοφαγία extraordinaire,γκουρμέ φέσι και άλλα τέτοια καλολογικά.Το φίλμ παραγωγής Joseph Merhi(μέγας τρασάκιας)θυμίζει έντονα τα production values του δικού του υπερέπους “Mommy’s Epitaph”,δηλαδή κανα-δυό γκοφρέτες,ένα σάντουιτς για κάθε έναν από τους συντελεστές και μια έπαυλη στα προάστια για τα γυρίσματα.Αλλά είναι ευλογημένο δημιούργημα,διαθέτει ένα από τα πιο εγκεφαλικά ανάπηρα σενάρια στην ιστορία του Τράς cinema,το οποίο αρνούμαι να παρουσιάσω στο Ελληνόφωνο κομμάτι της ανάρτησης(το Αγγλόφωνο είναι κλεμμένο,χε,χε) και κανα δύο από τα πιο wtf? στιγμιότυπα ανθολογίας στην ιστορία του ιδιώματος.Βλέπε σκηνή σεξ μεθ’ εξαύλωσης στον αχυρώνα και σκηνή αποκεφαλισμού από κιθαρίστα ποζερομπάντας στο δάσος,συγγνώμη για την περιγραφή στα πρότυπα του αμίμητου “γυναίκα,μπικίνι,τραγικό” του αείμνηστου Θανάση Βέγγου,αλλά αυτές τις σκηνές ΠΡΕΠΕΙ να τις δείτε…

Κατά τα άλλα ησυχία.Χάλια ερμηνείες,σάπιο location,και ιλαροτραγικότητα ολούθε…Αλλά δεν το μετανιώνω που το πάρκαρα στο βίντεο…είμαι μαζόχα τι να κάνουμε?

Άσε που το γεγονός οτι είναι τόσο άθλιο θα κάνει μερικών τα χειλάκια να χαμογελάσουν σκαμπρόζικα.Άντε μωρέ ρίχτε του ένα βλέφαρο…

A guy and four of his friends visit his crippled uncle, a taxidermist who lives with his housekeeper next to a movie set. Pretty soon people start being killed in the manner they are in the script of the movie being filmed next door.

Holy writer of scripts…People are killed by a script possessed by the spirit of a deceased journalist.So…journalists are indeed the root of all evil,aren’t they?

“Death by Dialogue” is  a bottom-of-the-barrel 80’s horror entry that lacks in  tension,is based in stupid characters and a nonsensical plot,but is hopefully blessed by a couple of memorable scenes or correctly put ,WTF-highlights. The film is an utterly retarded effort to blend the slasher with the supernatural horror subgenre,all this so-called effort is undermined by the painfully low budget of it all and by the inept and the utterly stupid mannerisms that are followed in order to fill some screen time.There are also your typical outback/campy horror cliches.You know…the typical bunch of hotblooded teenagers that have rushed in the countryside in order to party hard and have sinful sex.Textbook stuff,that is executed in an awkward way.But against all odds,this ugly mess is somehow watchable,particularly because of the presence of the aforementioned highlights,like one of them every 10 minutes.

Verdict is that I sort of had a ball with “Death by Dialogue”.but I guess you would have too,if you paid 0.50 euros for a copy of it…