Deadly Obsession


Deadly Obsession(1989)

directed by:Jenö Hodi

cast:Joe Paradise, Michael Balin, Robert Barrera

Hilarious crime/part slasher obscurity ,”Deadly Obsession” will never be placed on any pedestal but offers some pedestrian yet entertaining suspense and moronic dialogues for the good measure.

Gotham University of New York is a clean-cut academic oasis, but beneath its surface, in a huge network of tunnels, lurks a nefarious janitor named John Doe, who has a grudge against privileged students and has come up with a great scam. John Doe has stolen huge quantities of rat poison and plans to inject it into ice cream which will then be available at the student store .His intention isto  ask the director for a million dollars in order  to disaclose  where the poison is. But Denise, a beautiful student, buys the ice cream and John Doe witnesses what he thought was her death. Disrupted and furious to see how the police saved Denise, John Doe asks for more money which should be delivered by Denise herself.Killing her becomes a deadly obsession.

This one comes packed with some decent cat n’mouse shenanigans, some nudity but little to no slashing. Something which is pretty bad for a wanna-be slasher,isn’t it?

As everybody is able to figure out ,this is painfully obscure and probably for a good reason.”Deadly obsession” could easily be a TV-thriller for it revolves way too much around police pursuit and offers little to the die-hard genre fan.

Joe Paradise’s overacted John Doe is however something that adds a certain tackiness to the formula,plus the inane dialogues should also get their credit.

Verdict:Despite the fact that this one will never make it to any sort of “hidden-gem” lists,it still has some mild entertainment value.Adressed only to the most hardcore of the Slasher buffs.


Jacob’s Ladder


Jacob’s Ladder (1990)

directed by:Adria Lyne

cast:Tim Robbins, Elizabeth Peña, Danny Aiello

One of the best films I’ve ever seen,Jacob’s Ladder is probably a crowning pinnacle of film making for Both Andrian Lyne and the magnificent Tim Robbins.

Mourning his dead child, a haunted Vietnam War veteran attempts to discover his past while suffering from a severe case of dissociation. To do so, he must decipher reality and life from his own dreams, delusion, and perception of death.

One of the first films to introduce the “rubber reality”,the sort of narrative where there’s more to what we actually see or witness in a film.In such cases what is deemed as real may actually be deceptive.”Jacob’s Ladder” bombards the viewer with images of sheer power. Few films have dared to dive so deep to the realms of post war trauma,loss,struggle,sanity/insanity and finally to the realisation that one should come to terms with his/her condition and try to make the best out of it.

Everything in Jacob’s ladder is spot on.From the war scenes,to the hallucinations and the nightmares,to the final climax.Each and every coup de theatre works and the story unwinds in a captivating way.

Words cannot do justice to Tim Robbins’ performance. His Jacob Singer,the war torn Vietnam veteran is believable and heartbreaking. The same can also be said about the rest of the cast which delivers first class performances.Adrian Lyne’s direction is masterful as well. The sense of suspense,mystery,tragedy and horror in this film is absolutely fascinating and the horrors that Jacob Singer has to cope with are almost real…

I cannot praise “Jacob’s Ladder” enough. A movie that took me to hell and back,moved me, nailed me to my seat and left its aura with me for weeks is worthy of an arsenal of superlatives to do it justice.

A cinematic masterpiece…

Το πιο τρομακτικό πράγμα για τον Τζέικομπ είναι πως ο εφιάλτης του είναι αληθινός.
Ο Τζέηκομπ Σίγκερ είναι ταχυδρομικός υπάλληλος. Έχει χωρίσει από τη γυναίκα του και συζεί με τη συνάδελφό του Τζέζι. Η ψυχική του κατάσταση δεν είναι καλή από τότε που γύρισε από το Βιετνάμ και όσο πάει και χειροτερεύει. Βλέπει οράματα, δαίμονες να τον κυνηγούν, το θάνατό του να πλησιάζει. Αρχίζει να πιστεύει ότι αιτία του κακού είναι κάτι που συνέβη στο Βιετνάμ, πράγμα που επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι έξι συνάδελφοί του που επέζησαν από τη μονάδα του έχουν τα ίδια συμπτώματα. Και ξαφνικά ένας από τους έξι βρίσκεται νεκρός… και μετά άλλος ένας…

Αριστούργημα μεγατόνων από το δημιουργικό δίδυμο των Άντριαν Λυν (σκηνοθεσία) και Τιμ Ρόμπινς (πρωταγωνιστικός ρόλος) με το λοιπό καστ να πλαισιώνει αρτιότατα, το “ξύπνημα στον εφιάλτη” ίσως παραείναι καλή ταινία για τούτο το μπλόγκ, αλλά δεν πειράζει… ας πάθουμε και λίγο “ποιότητα”.

Ως γνωστόν η ταινία πραγματεύεται το θέμα των ορίων.Όρια μεταξύ ζωής και θανάτου,ονείρου και εφιάλτη,λογικής και τρέλας,πραγματικότητας και θεωριών συνομωσίας, παραδείσου και κόλασης. Η “σκάλα” του σχεδόν “βιβλικού ήρωα”Τζέηκομπ Σίγκερ λειτουργεί σαν σύνδεσμος ανάμεσα στα αντίρροπα στοιχεία, ανάμεσα σε καταστάσεις ξένες και εχθρικές .Ο ήρωας του Ρόμπινς βρίσκεται χαμένος σε μια μεταιχμιακή κατάσταση και κινείται σε φρενήρεις ρυθμούς σε όλη την έκταση αυτής της κλίμακας. Είναι ένας ήρωας Σισύφειας λογικής ,πλήρως υποταγμένος στη μοίρα του πλην αρνούμενος να εγκαταλείψει την προσπάθεια.

Αυτή η απεγνωσμένη προσπάθεια θα τον οδηγήσει στα βάθη της κόλασης,αλλά στο τέλος έχοντας δώσει τη μητέρα των μαχών θα βρεθεί στο σημείο που του πρέπει.Όλη αυτή η διαδοχή καθώς και οι αναβάσεις/καταβάσεις του ήρωα μας προσφέρουν στιγμές σπάνιας κινηματογραφικής ομορφιάς.Η ταινία συγκλονίζει από το πρώτο έως το τελευταίο της λεπτό.Ένα σεναριακό/σκηνοθετικό/υποκριτικό κομψοτέχνημα και αξίζει να ιδωθεί με κάθε κόστος.




directed by:Robert Englund

cast:Stephen Geoffreys, Patrick O’Bryan, Sandy Dennis

Advertising flyers of mysterious origin and unsure whereabouts appear in a small American town.They advertise a calling center/service ,tagged as “horrorscope” ,truth is that every person who calls that particular number in question is granted evil powers and turned to a walking time-bomb.A geeky teenager ,who is lacking self-confidence,named Hoax makes use of 976-Evil and is consequently possessed by Satan .

By numbers 80ies horror/comedy directed by Robert Englund of “Nightmare on Elm street” fame.It is obvious that Englund was assigned with the directorial task on the strength of his Freddie Krueger character but while he does a decent job directing this little flick ,he also doesn’t come up with a film able to captivate the viewers with its verve and cinematic strength.

Speaking about strength,the strengths of “976-Evil” are to be found in the second half of the film,after Hoax’s submission to the evil forces.As soon as the feeble teenager becomes a puppet of the old Nick,we get to see some suspenseful sequences and some decent gore.However the first half of the film is likely to remedy people who suffer from insomnia.It’s only the patient ones who will be treated the goodies in the end.

The cast does a passable job ,considering that they have to endure prortraying lowest common denominator 80ies caricatures of characters.The jock,the bimbo,the nerd,the silly skate gang.Literally all the characters of the film are forgettable 80ies relics.

But…there is nothing wrong in feeding this one to your VCR and sort of enjoying 80 minutes of mindless satanic horror,done in the unmistakeable 80ies way…

This is hardly “The Omen’ or “Rosemarie’s Baby” but will keep the gorehounds fed and happy…

Mtc video με ταινίες για όλη την οικογένεια..

Ντουγρού από τα χρόνια του Ελληνικού Σοσιαλιστικού ονείρου έρχεται αυτό το ταπεινό φιλμάκι σκηνοθετημένο με κεκτημένη ταχύτητα από το Φρεντι Κρούγκερ της καρδιάς μας,φυσικά το Ρόμπερτ Ίγκλαντ. Σαφέστατα ο Ρόμπερτ πήρε τη “δουλειά” βασιζόμενος στα γαλόνια που κέρδισε στον ‘Εφιάλτη στο δρόμο με τις Λεύκες” αλλά αυτό δε σημαίνει πως τα πήγε άσχημα εδώ…

Στοιχειωμένη τηλεφωνική υπηρεσία για πάσης φύσεως καρδιές με αποκρυφιστικές ανησυχίες τάζει λαγούς με πετραχήλια και ώς εκ θαύματος ,όποιος καλεί το 976 ανοίγει κουβέντα με τον “εξ’απο δώ” αυτοπροσώπως και επιβραβεύεται για την προτίμησή του με υπεράνθρωπες δυνάμεις. Στο τέλος η κατάσταση αρχίζει να μυρίζει θειάφι υπέρ το δέον και τη λύση δίνει ο τσαχπίνης Σπάικ ,ο οποίος θα κλείσει με ριζοσπαστικό τρόπο τις πύλες της κολάσεως…

Το σαρκοβόρο πρώτο μισό διαδέχεται ένα διασκεδαστικό δεύτερο όπου ο Βελζεβούλης αρχίζει να κάνει τα δικά του και εμείς στωικοί όντες επιβραβευόμαστε με συμπαθητικό σπληνάντερο βγαλμένο από την ευλογημένη δεκαετία του Ογδόντα.Η κλιμάκωση είναι εξίσου συμπαθητική και μας αφήνει ήπια ικανοποιημένους.

Ας το παραδεχτούμε.Ταινίες σαν αυτήν ερμηνεύονται με βάση τη λειτουργικότητά τους και όχι την πρωτοτυπία τους και είναι επίσης σαφές πως επί του θέματος έχουν γυριστεί πολύ καλύτερες ταινίες από αυτήν εδώ,όπως και πολύ χειρότερες (βλέπε Prime Evil)  .

Τίποτα όμως δεν πρόκειται ποτέ να κάνει το παρόν να ξεχωρίσει από το σύνολο των ταινιών είδους που γυρίστηκε κατά τη δεκαετία του Ογδόντα.Κατά συνέπεια το 976-Evil απευθύνεται στους πλέον φανατικούς του είδους.