White of the Eye

white of the eye

White of the Eye (1987)

directed by:Donald Cammell

cast;David Keith, Cathy Moriarty, Alan Rosenberg

Stylish to the point of video art and full of subtle in their extravagance nuances “White of the Eye” is wild beast to tame and remains unpredictable and full of animalistic magnetism like its protagonist Paul White(David Keith) even thirty odd years after its theatrical release.

In a wealthy and isolated desert community, a sound expert with a troubled past is targeted as the prime suspect of a series of brutal murders of local suburban housewives who were attacked and mutilated in their homes. As he desperately tries to prove his innocence, his young wife starts to uncover mysteries of her own…

White of the Eye…oh my god…this one would probably deserve a fullblown essay to do it justice but let’s try to describe it. A Gialloesque exercise in 80ies cinematic style, the “Paris,Texas” of slasher films,a charming depiction of double personality disorder,universal/black hole conspiracy theories,Indian/native American mysticism with a climax straight out of a Cannon films movie (Invasion U.S.A anyone?)All those little things compose Cammell’s movie.This is White of the Eye in a nutshell…

And being a genuine brainchild of its director (just do yourselves a favour and refer to the various sources regarding the life and carreer of Cammell)this movie is…bonkers,but an eye candy to watch.

The movie is set in the particularly atmospheric town of Globe,Arizona and revolves around two characters Paul White and his wife Joan (I cannot stress enough how excellent the performances by both lead actors,David Keith and Cathy Moriarty are).The film begins with a very stylish depiction of a murder but it then grinds to a halt and slowly but surely reveals the shenanigans of the couple.Through repeated flashbacks we get acquainted with the central characters and we are almost embarassed to discover the proverbial skeletons they seem to hide in their closet.

To set the record straight ,this movie is too off kilter to appeal to everybody.The viewer needs to be patient and to focus on and co-ordinate with the rhythm and with the organic character of the film.

Technically speaking,Cammell’s film is as masterfull a mid/late 80ies thriller could ever be.To say that this one is stylish would be an understatement.Larry McConkey’s cinematography  is spectacular. He adorns the film with  location shots of the sprawling desert a plenty. He effectively utilizes wide tracking shots and extreme close ups of eyes, thus giving White of the Eye an artistic edge.Cammell’s narrative is plain weird,and comes off as off-key but is in fact multi-layered and full of subtleties and makes full sense after a while.The soundtrack by Nick Mason (Pink Floyd) and Rick Fenn is very atmospheric too and plays a huge role in establishing the feel and the overall atmosphere of the film.

Long story short.This one is as artsy as an 80ies “serial-killer” film could ever be and dabbles a lot with the psychological background of its characters but it doesn’t (literally) lose the plot. In my view “White of the Eye” is a masterpiece.It could pass as style over substance,but I strongly believe that it also has an interesting storyline,hence quite a bit of substance.

A very original thriller.emphatically recommended…

“murder is a work of art…” ή κάτι παρεμφερές είχε μαρκάρει με στένσιλ πάνω στο μπλουζάκι του η “κουνημένη” ιδιοφυία που λεγόταν Ντόναλντ Κάμμελλ ,ατάκα την οποία δικαιώνει στην ταινία καλλιτεχνική προβοκάτσια που σκάρωσε εδώ πέρα.

Παρ’όλες τις ιδιοτροπίες του ο Κάμμελλ ήταν μια αυθεντική σκηνοθετική ιδιοφυία ,της οποίας το ταλέντο δεν άφησε ασυγκίνητο το Μάρλον Μπράντο,ο οποίος ήταν και αυτός που έσωσε το παρόν από τα αζήτητα,αφού πριν την κυκλοφορία της η ταινία υπό παρουσίαση είχε διχάσει τους υπεύθυνους του στούντιο παραγωγής,οι οποίοι χαρακτήρισαν τη σε σημεία βιντεοκλιπίστικη εξταραβαγκάντσα του σκηνοθέτη του Performance σαν “διαφημιστικό για φόνο”.

Το “Λευκό του ματιού” ήταν όμως μια εξαιρετική ταινία με κατακερματισμένη αλλά όχι χαοτική αφήγηση,εξαιρετική κινηματογράφηση,μοντάζ και σκηνοθεσία, ερμηνείες που εκτοξεύουν το κύρος του φιλμ στη στρατόσφαιρα και ατμοσφαιρικό soundtrack, ευγενική χορηγία του Νικ Μέησον των Pink Floyd.

…ένα arthouse Slasher,ένα κακό τριπάκι ενός επίδοξου άλφρεντ Χίτσκοκ,μία αυτοβιογραφική αλληγορία πάνω στην ψυχική νόσο,στον άγνωστο που επιλέγουμε για σύντροφο και στη λατρεία του αίματος…το “Παρίσι,Τέξας” του σινεμά τρόμου? τι είναι στα αλήθεια το White of the Eye ?

Έχω την  εντύπωση πως όσο κι αν προσπαθήσουμε να το ‘ξεκλειδώσουμε” ωφελημένοι τελικά δε θα βγούμε, το παρόν φίλμ είναι μια φιλμική παρόρμηση που ορθό θα ήταν να απολαμβάνει κανείς ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, χωρίς περισυλλογή και χωρίς προφυλάξεις…

Δείτε το…


The Attic


The Attic(1980)

directed by:George Edwards

cast:Carrie Snodgress,Ray Milland,Ruth Cox,Frances Bay

Depressive and bearing an almost corrosive negativity “The Attic” is not a particularly pleasant film to watch,it is plagued by lots of flaws and  its pace and narrative are very uneven,however when the film finally picks up it’s hard to dismiss it,even if its melodramatic nature is sort of passé

A librarian named Louise devotes her life to caring for her wheelchair-bound tyrannical father after being stood up at the altar.She still hasn’t come to terms with the fact that Robert,her fiancee ,disappeared,as she says and she calls the missing persons’ department to find out if there are ny news regarding his disappearance. She has also developed a drinking habit and  fantasizes about causing deaths of the men who most wronged her and finds joy only with her pet monkey. Her monkey disappears and a shocking past is revealed.

The Attic mostly plays like a really slow burning character drama, at its most exploitative it could be called a psychological thriller.However calling this one a horror film is a far fetched assumption.The climax is creepy and all and the subtlety of the top notch acting by Milland and Snodgress also adds a few points to the film but the dramatic elements are mostly sugary reminiscing televised psychological horror films.

Despite its shortcomings the movie leads somewhere and it’s not a nice place where this film leads us as we can really tell that Louise’s story is not going to have a happy end.Undoubtedly the second part of “the Attic” is stronger than the relatively boring first part and it pretty much redeems the whole picture.If not for the acting and for the second reel ,the film would be probably deemed unwatchable.

It nevertheless adresses  cinephiles of an acquired taste as it is not easy to categorize and it mostly shocks by being extremely downbeat and unpleasant rather than an experience of pure horror.

Πικρό σαν κώνειο ψυχολογικό θρίλερ/δράμα χαρακτήρων με κατάληξη βγαλμένη από τη Δαντική κόλαση, αλλά και με αδιάφορα διαστήματα που σχεδόν βάζουν το θεατή για ύπνο,το the Attic είναι ταινία με προβλήματα αλλά τελικά παρακολουθείται με ήπιο ενδιαφέρον και ανεβάζει ταχύτητα κατά το δεύτερο μισό ,όπου το πράγμα φαίνεται πλέον πως θα έχει ,αφηγηματικά μιλώντας,πολύ δυσάρεστη κατάληξη.

Παρ’όλα αυτά όταν το the Attic παίζει με τις μελοδραματικές συμβάσεις της τηλεταινίας σχεδόν δε βλέπεται και αν δεν είχε την ευτυχία να έχει τους  Carrie Snodgress και Ray Milland στους πρωταγωνιστικούς ρόλους τότε μάλλον θα ήταν για τα σκουπίδια.

Ευτυχώς οι εξαιρετικές ερμηνείες δίνουν παραπάνω ουσία στα ενδιαφέροντα μέρη της ταινίας και κάνουν υποφερτά τα αδιάφορα.Πάντως το να χαρακτηρίσει κανείς το παρόν ως ταινία τρόμου είναι εκτός από ανακριβές και τραβηγμένο από τα μαλλιά.

Όπως και να έχει αν σας αρέσουν τα αναίμακτα ψυχολογικά θρίλερ που δίνουν βάση στο χτίσιμο των χαρακτήρων και κατ’επέκτασιν  της έντασης,τότε δε χάνετε τίποτα να το προσπαθήσετε…

Jacob’s Ladder


Jacob’s Ladder (1990)

directed by:Adria Lyne

cast:Tim Robbins, Elizabeth Peña, Danny Aiello

One of the best films I’ve ever seen,Jacob’s Ladder is probably a crowning pinnacle of film making for Both Andrian Lyne and the magnificent Tim Robbins.

Mourning his dead child, a haunted Vietnam War veteran attempts to discover his past while suffering from a severe case of dissociation. To do so, he must decipher reality and life from his own dreams, delusion, and perception of death.

One of the first films to introduce the “rubber reality”,the sort of narrative where there’s more to what we actually see or witness in a film.In such cases what is deemed as real may actually be deceptive.”Jacob’s Ladder” bombards the viewer with images of sheer power. Few films have dared to dive so deep to the realms of post war trauma,loss,struggle,sanity/insanity and finally to the realisation that one should come to terms with his/her condition and try to make the best out of it.

Everything in Jacob’s ladder is spot on.From the war scenes,to the hallucinations and the nightmares,to the final climax.Each and every coup de theatre works and the story unwinds in a captivating way.

Words cannot do justice to Tim Robbins’ performance. His Jacob Singer,the war torn Vietnam veteran is believable and heartbreaking. The same can also be said about the rest of the cast which delivers first class performances.Adrian Lyne’s direction is masterful as well. The sense of suspense,mystery,tragedy and horror in this film is absolutely fascinating and the horrors that Jacob Singer has to cope with are almost real…

I cannot praise “Jacob’s Ladder” enough. A movie that took me to hell and back,moved me, nailed me to my seat and left its aura with me for weeks is worthy of an arsenal of superlatives to do it justice.

A cinematic masterpiece…

Το πιο τρομακτικό πράγμα για τον Τζέικομπ είναι πως ο εφιάλτης του είναι αληθινός.
Ο Τζέηκομπ Σίγκερ είναι ταχυδρομικός υπάλληλος. Έχει χωρίσει από τη γυναίκα του και συζεί με τη συνάδελφό του Τζέζι. Η ψυχική του κατάσταση δεν είναι καλή από τότε που γύρισε από το Βιετνάμ και όσο πάει και χειροτερεύει. Βλέπει οράματα, δαίμονες να τον κυνηγούν, το θάνατό του να πλησιάζει. Αρχίζει να πιστεύει ότι αιτία του κακού είναι κάτι που συνέβη στο Βιετνάμ, πράγμα που επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι έξι συνάδελφοί του που επέζησαν από τη μονάδα του έχουν τα ίδια συμπτώματα. Και ξαφνικά ένας από τους έξι βρίσκεται νεκρός… και μετά άλλος ένας…

Αριστούργημα μεγατόνων από το δημιουργικό δίδυμο των Άντριαν Λυν (σκηνοθεσία) και Τιμ Ρόμπινς (πρωταγωνιστικός ρόλος) με το λοιπό καστ να πλαισιώνει αρτιότατα, το “ξύπνημα στον εφιάλτη” ίσως παραείναι καλή ταινία για τούτο το μπλόγκ, αλλά δεν πειράζει… ας πάθουμε και λίγο “ποιότητα”.

Ως γνωστόν η ταινία πραγματεύεται το θέμα των ορίων.Όρια μεταξύ ζωής και θανάτου,ονείρου και εφιάλτη,λογικής και τρέλας,πραγματικότητας και θεωριών συνομωσίας, παραδείσου και κόλασης. Η “σκάλα” του σχεδόν “βιβλικού ήρωα”Τζέηκομπ Σίγκερ λειτουργεί σαν σύνδεσμος ανάμεσα στα αντίρροπα στοιχεία, ανάμεσα σε καταστάσεις ξένες και εχθρικές .Ο ήρωας του Ρόμπινς βρίσκεται χαμένος σε μια μεταιχμιακή κατάσταση και κινείται σε φρενήρεις ρυθμούς σε όλη την έκταση αυτής της κλίμακας. Είναι ένας ήρωας Σισύφειας λογικής ,πλήρως υποταγμένος στη μοίρα του πλην αρνούμενος να εγκαταλείψει την προσπάθεια.

Αυτή η απεγνωσμένη προσπάθεια θα τον οδηγήσει στα βάθη της κόλασης,αλλά στο τέλος έχοντας δώσει τη μητέρα των μαχών θα βρεθεί στο σημείο που του πρέπει.Όλη αυτή η διαδοχή καθώς και οι αναβάσεις/καταβάσεις του ήρωα μας προσφέρουν στιγμές σπάνιας κινηματογραφικής ομορφιάς.Η ταινία συγκλονίζει από το πρώτο έως το τελευταίο της λεπτό.Ένα σεναριακό/σκηνοθετικό/υποκριτικό κομψοτέχνημα και αξίζει να ιδωθεί με κάθε κόστος.

The Stepfather II

stepfather 2 greek

The Stepfather II:Make Room for Daddy(1989)

directed by:Jeff Burr

cast: Terry O’Quinn, Meg Foster, Caroline Williams

Well, since the original “Stepfather” was a rather impressive psychological horror film with strong thriller and slasher overtones,ITC Films decided that a franchise could be viable.Shot on a modest budget of 2 million Dollars , “The Stepfather 2” can be seen as a success.Jeff Burr(From a Whisper to a Scream) cast the original stepfather Terry O’Quinn ,who once more personifies the Ronald Reagan values going horribly wrong and the horribly bland Meg Foster(The Wind)…lo and behold …make room for Stepfather:the sequel.

The Stepfather escapes an insane asylum after brutally murdering a psychiatrist and a guard and winds up in another town, this time impersonating a marriage counselor. Now he seems to have found the perfect future wife, with a stepson who loves him. However, other people try to get in his way to marry her. They are interfering! One by one the Stepfather eliminates anyone who stands in his way to a perfect family.

Well ,with this one we are entering  slasher territory . This change  made way for more unidentionally comedic moments but didn’t completely eliminate the sense of style that the first movie is known for. Fortunately Jeff Burr didn’t try to recreate a similar to the first movie environment. He came up with a nasty little movie full of dead bodies instead . The plot is simplistic and leads to killings and perhaps more killings.The movie is blessed with an atmospheric start but as the stepfather settles down to his new home, things get more uninteresting. I wasn’t particularly amazed by the mid part of the film where the Stepfather plays the role of the marriage councilor and tries to seduce Carol. Perhaps Burr could trim the fat and come up with some more interesting plot twists. However the third part of the movie is relentless psycho killer/slasher fare and as soon as the con-artist/Stepfather gets unmasked we are led to a bloody solution.

O’Quinn is his usual good self ,perhaps not as magnificent as in the first movie,but what could he do? It is without a doubt that his role in the second part of the franchise lacks depth and is plagued by repetition, but O’Quinn delivers his part with verve and gusto and is at moments bonechilling.Foster on the other hand is a rather weak lead and her chemistry with O’Quinn is nonexistent.In terms of direction the film is an above average genre film ,at moments stylish, even though  it strictly follows the slasher conventions.

All in all,the original film could not easily be topped, but the sequel does a fine job by providing us with 90 more minutes of Stepfather-esque antics without becoming a complete parody of itself. It is more stereotypically conceived and executed but it isn’t half bad for what it is.

Έξαψη βίας νούμερο δύο,αφού ο Τέρρυ Ο’Κουίν δε δείχνει να βάζει μυαλό και συνεχίζει να κυνηγά ανεμόμυλους,όπως την τέλεια οικογένεια με εαυτόν στο ρόλο του στοργικού σύζυγου/πατριού.Βέβαια το χάνει λίγο στην εκτέλεση αφού για να πετύχει το στόχο του το σκάει από το τρελάδικο έχοντας αφήσει πίσω του δύο πτώματα. Αλλά ο αγών είναι καλός και ο Στεπφάδερ μετακομίζει στην Καλιφόρνια όπου υποδύεται το σύμβουλο γάμου (καννιβαλιστική ειρωνία,όχι αστεία). Συντομα σαγηνεύει ζωντοχήρα με ξανθούλη,Αμερικανούλη γιόκα και βάζει πλώρη για κουλούρα.Αμ δε! Ο δρόμος είναι σπαρμένος με εμπόδια και ο φίλος μας κάνει πράξη το ρητό που λέει πως ο δρόμος για την κόλαση είναι γεμάτος από αγαθές προθέσεις.

Ο’Κουιν να τον πιείς στο ποτήρι για άλλη μιά φορά. Όσον αφορά την ταινία τα πράγματα αυτή τη φορά δεν είναι τόσο πολυδιάστατα όσο στο πρώτο φιλμ. Ναι μεν ,η ταινία του Μπαρ χρησιμοποιεί σχεδόν τα ίδια υλικά ,αλλά η πλοκή είναι σαφέστερα πιο trashy και απλοική ,σχεδόν προσχηματική. Να ήταν η πρώτη φορά όπου όλα τα γεγονότα σε μια φιλμική αφήγηση είναι απλά οχήματα που οδηγούν σε φονικά ,τότε θα μας πείραζε, πλην όμως το σχήμα είναι απόλυτα επιτυχημένο και έχει να επιδείξει θαυμαστά αποτελέσματα κρίνοντας από την ιστορία του ιδιώματος . Σλάσερ λοιπόν και αρκετά καλό μάλιστα,αυτό έχουμε εδώ πέρα . Ο “Πατριός” μπαίνει και αυτός στη συνομοταξία των υπερηρώων της πινακοθήκης του τρόμου.Χαρακτήρες που ξεφεύγουν πλέον από τα στεγανά της ανθρώπινης υπόστασης και φαντάζουν σχεδόν απέθαντοι. Από τον Τζέησον Βόρχιζ,το Μαικλ Μάγιερς ώς τον “Πατριό” με τα πολλά ονόματα και τις πολλές διαλυμμένες οικογένειες…ένα τσιγάρο δρόμος . Θα μπορούσε να πει κανείς πως αυτό είναι μια ατυχής εξέλιξη για έναν χαρακτήρα , ο οποίος είχε αρκετό βάθος και θα μπορούσε να αποτελέσει το πρότυπο του suburban ,ατσαλάκωτου εφιάλτη , αλλά σχεδόν ποτέ τα σήκουελ δεν κόμισαν βαθυστόχαστες και εξελλιγμένες παραλλαγές της αρχικής φόρμας.

Τουλάχιστον το “Stepfather 2” είναι καλοφτιαγμένο και δεν γελοιοποιεί το χαρακτήρα του πρώτου φιλμ .Μόνο για αυτό ,θα μπορούσε άνετα να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τους σταυροφόρους του είδους.

Les Liens de Sangue


Les liens de Sangue(1978) aka “Blood Relatives”

directed by:Claude Chabrol

cast: Donald Sutherland, Aude Landry, Lisa Langlois,David Hemmings,Donal Pleasence

Unjustly forgotten and faded into obscurity this offering by the renowned Frenchman Claude Chabrol is a high caliber old-fashioned mystery/psychological thriller that slowly but surely builds tension thanks to Chabrol’s masterful direction and some first rate performances by Donald Sutherland and the rest of the cast.

Montreal: Late at night the teenage Patricia flees into a police department, covered all over with blood. She states that together with her cousin she took shelter from rain in an entry way on their way home from a party, when an unknown man threatened them, forced her cousin to perform oral sex and then killed her. Patricia could barely escape. The police starts searching among the known sex criminals – but then Patricia changes her statement and states her brother Andrew, who had an affair with his cousin, was the murderer. Inspector Carella doesn’t quite believe both the statements.

Mostly based upon procedural details, flashbacks and narration courtesy of the victim ,”Blood Relatives” offers a loose but interesting through and through and not fragmented plot.In my opinion the most of the questions that were lingering in the air during the viewing of the film were answered during the last reel of the film,however the climax was a little bit too obvious ,hence underwhelming.Kudos must be given to the sexually charged subplot that is quite disturbing and probably the only connection of the film to the sleaze cinematic universe.

On a different note, cinematography and direction were self-assured and neat .Plus the location was suitably rainy and gloomy.The cast consisting of both first rate actors like Sutherland,Pleasence and Hemmings and rookies like Landry and Langlois deliver very solid performances .

Overall, a very solid and atmospheric offering of old-school genre cinema.However ,some people might find the lack of gore odd , in any case this film is not addressed to the splatter fans but to mystery buffs instead.

Υπόγεια διαβρωτικό,υποβλητικό και γοητευτικό τεμάχιο από το  άξιο τέκνο της Νουβέλ βάγκ, Κλώντ Σαμπρόλ.

Η δεκατριάχρονη Πατρίσια ,λουσμένη στο αίμα εισβάλλει μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα σε φουαγιέ ξενοδοχείου του Μόντρεαλ ουρλιάζοντας “βοήθεια” και ισχυριζόμενη πως η δεκαεπτάχρονη εξάδελφη της δολοφονήθηκε από μανιακό.Η υπόθεση την οποία αναλαμβάνει ο επιθεωρητής Κορέλλα αποδεικνύεται σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες και μόνο η αποκάλυψη του ημερολογίου της νεκρής Μύριελ θα δώσει λυση στο μυστήριο.

Θρίλερ μυστηρίου με αρκετό ζουμί ,καθώς και με αρκετά sleazy στοιχεία στην πλοκή του ώστε να αφορά και τους βαμμένους φανς του exploitation και με ένα καστ πρώτης εθνικής ,το Blood relatives αν και παλιομοδίτικο ,ευτυχώς δεν αποδεικνύεται φέσι σαν το Cardiac Arrest.To Montreal δείχνει αρκούντως σκοτεινό και δυσοίωνο και το σασπένς κρατάει το θεατή εν πλω έως το τέλος της ταινίας.

Μην περιμένετε gore,αλλά εάν ενδιαφέρεστε για το συγκεκριμένο είδος ταινιών δεν έχετε να χάσετε απολύτως τίποτα.

Private Parts


Private Parts(1972)

Creepy but occasionally witty Horror/comedy by Paul Bartel (Deathrace 2000,Eating Raoul).Bartel’s first feature film is a low budget triumph that still manages to impress the audience with its well-thought plot twists,great performances and very stylish and detailed cinematography and direction.

When Cheryl and her roommate quarrel, Cheryl moves into her aunt’s skid-row hotel in downtown L.A. rather than return home to Ohio. The lodgers are strange, Aunt Martha is a moralizer obsessed with funerals, murder is afoot, and the inexperienced and trusting Cheryl may be the next victim. She wants to be treated like a woman, and she’s drawn to George, a handsome photographer who longs for human contact but sleeps with a water-inflated doll and spies on Cheryl as she bathes. Jeff, a neighborhood clerk, may be Cheryl’s only ally in what she doesn’t realize is a perilous residence haunted by family secrets. And, what happened to Alice, a model who used to have Cheryl’s room?

It’s no secret that the great,late Paul Bartel was a great film maker. He loved cinema to the core and he invested every penny he had earned in order to complete his magnum opus, the brilliant black comedy “Eating Raoul”..Bartel did at least three films that went on to become hidden gems of cult cinema and “Private Parts” is one of them.

With a flawless narrative and an even more flawless eye for detail and cinematic style, “Private Parts” is an eye candy. Bartel creates a brilliant atmosphere and the seediness of the location,plus the oddity of his characters contribute to the success of his movie. Cheryl is a weird mix of innocence and sensuality and this makes the perils she has to cope with even more believable. The hotel proprietor and Cheryl’s aunt ,Martha ,is a repressed and fanatical person and while mostly tranquil as a person, she appears to be a sociopath who is about to erupt when given the chance .The cinematic work creates tension through and through and the seedy location makes for a great horror movie setting. There are of course hilarious moments,after all we’re talking about a Bartel film, but none of them feels contrived or out of place.

Credits must also be given to the overall presence and performances of the cast . It’s a pretty rare case in genre cinema when both the respective works of the cast and the crew blend perfectly together and create a convincing film. Private parts is one of those rare cases.

A perfect example of 70ies underground/low budget film making with seedy and disturbing overtones ,this movie is not to be missed…

Πωλ Μπαρτέλ ,η μεγαλοφυία πίσω από την υπέροχη μαύρη κωμωδία “Eating Raoul” και ο άνθρωπος που παρέδωσε στο Ρότζερ Κόρμαν το exploitation διαμάντι Death Race 2000 , κάνει παπάδες και παίζει τις κάλτσες του, στο γενικά υποτιμημένο και ειδικά ακόμα και από το γράφοντα αγνοημένο μεγάλου μήκους ντεμπούτο του , που φέρει τον άσχετο, όπως σχεδόν πάντα, Ελληνικό βιντεοτίτλο “Απόκρυφη ηδονή”

Κοράσιον από το Οχάιο,ονόματι Σέρυλ, το σκάει από το διαμέρισμα που συντηρούσε μαζί με την αχώνευτη φίλη της και καταφεύγει σε ξεπεσμένο ξενοδοχείο στο κέντρο του Λος Άντζελες που διευθύνει η ασκητικής αυστηρότητος θεία της, Μάρθα. Στο ετοιμόρροπο ξενοδοχείο κατοικοεδρεύουν διαφόρων λογιών φρούτα,έχοντα όλα τον κοινό παρονομαστή οτι είναι τρελάρες. Μέσα σε αυτό το αφιλόξενο περιβάλλον η περίεργη Σέρυλ προσπαθεί να ανακαλύψει τη σεξουαλικότητά της, γεγονός το οποίο θα πυροδοτήσει αλυσιδωτές και αιματοβαμμένες καταστάσεις.

Αχ, αυτός ο Σέβεντις Αμερικάνικος σινεμάς, η εποχή όπου κάμερες Παναβίζιον κατέγραφαν την παρακμή του αστικού τοπίου και την οπτικοποιούσαν με έναν ασύγκριτα γοητευτικό τρόπο. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με την urban ζούγκλα της Νεας Υόρκης αλλά με αυτήν της πόλης των Αγγέλων. Ο Μπαρτέλ φιλμάρει με εξαίρετο στυλ , προβάλλει τη θεματική του με εμφατικό τρόπο, δίνει διαφορετική επίγευση στη συνταγή του προσθέτοντας χαριτωμένα κωμικά στοιχεία και πολύ απλά παραδίδει στο Κορμανέικο και σε εμάς μια μεγάλη ταινία γεγονός το οποίο φαντάζει το λιγότερο εντυπωσιακό κρίνοντας από το οτι ο Τζην Κόρμαν,αδερφός του Ρότζερ, του διέθεσε πενιχρό προυπολογισμό για την ολοκλήρωση της ταινίας.

Το Private parts διαθέτει εξαίρετη σκηνοθεσία,φωτογραφία,ερμηνείες,αίσθηση του ρυθμού και αφηγηματικές αρετές , στοιχεία που σπάνια συναντώνται όλα μαζί και τόσο όμορφα μπλεγμένα όπως στο παρόν.Είναι ένα πεμπτουσιακό καλτ φιλμ ,όπου τα είδη του ψυχολογικού θρίλερ,της μαύρης κωμωδίας και των ταινίων τρόμου στήνουν  ένα πολύ γοητευτικό παχνίδι και αξίζει να θεαθεί ,όπως και το υπόλοιπο έργο του Μπαρτέλ ,από περισσότερους σινεφίλ.

The Housekeeper(1986)


The Housekeeper(1986) aka “A Judgment in Stone”

directed by:Ousama Rawi

cast:Rita TushinghamRoss PettyShelley Peterson


Λειτουργικό ψυχολογικό θρίλερ με κάποιες αυθεντικά ανατριχιαστικές στιγμές,καλή ροή και μια πειστικότατη ερμηνεία στον κεντρικό ρόλο από τη Rita Tushingham.

Η Eunice,μια αναλφάβητη Αγγλίδα μεταναστεύει στην Αμερική έχοντας πρώτα δολοφονήσει το δεσποτικό πατέρα της.Η μακροχρόνια δυσλεξία της,ο αναλφαβητισμός της και η καταπιεσμένη σεξουαλικότητά της την έχουν μετατρέψει σε ένα ψυχωτικό πλάσμα,σε ένα καζάνι έτοιμο να εκραγεί.Η δουλειά που βρίσκει σαν οικονόμος σε μία ευκατάστατη οικογένεια δεν φαίνεται να λύνει τα προβλήματά της, αφού ο αναλφαβητισμός της δημιουργεί δυσχέρειες στην εκπλήρωση των καθηκόντων της.Όταν το μυστικό της γίνει πλέον αντιληπτό από τους εργοδότες της,η κατάσταση θα οδηγηθεί σε ένα αιματοβαμμένο ξεκαθάρισμα…

Η Tushingham (Slaughterday) παίρνει την ομάδα στην πλάτη της και σκοράρει,αγνοώντας ευτυχώς τα τεχνητά εμπόδια που δημιουργεί η μουδιασμένη σκηνοθεσία του Rawi στο φιλμ.Γενικό συμπέρασμα:Αρκετά παλιομοδίτικο σαν αισθητική,αφού δείχνει για ταινία της δεκαετίας το ’60(ίσως αυτό να οφείλεται στις πλείστες Χιτσκοκικές αναφορές της κινηματογραφικής αφήγησης),αλλά αρκετά ενδιαφέρον για τους λάτρες του υποδόριου τρόμου με ψυχολογικές προεκτάσεις.

Γιατί όχι…

An English woman,suffering from dyslexia,has stayed illiterate for life.Her situation has turned her into a psychotic and sexually repressed person,she murders her sadistic father, then moves to America. She soon secures a job as a maid for a wealthy family. Soon her severe psychosis and her attempts to keep her sexuality from asserting itself combine to cause trouble for all concerned.

Decent psychological thriller with a very convincing Rita Tushingham in the lead role.The way she approaches her role and her acting chops result in some genuinely disturbing scenes.It is safe to say that the great English actress is the saving grace of the film.Unfortunately the direction by Rawi is quite pedestrian,if it was more inspired,then the film would be a classic chiller.

However,the original storyline,adapted by Ruth Rendell‘s novel and an array of creepy moments,including the very bloody ending make this movie a pleasant viewing.

Fans of psychological thrillers will probably like this one.