Invasion of the Blood Farmers (1972)

invasion-of-the-blood-farmers-movie-poster-1972

Invasion of the Blood Farmers (1972)

directed by:Ed Adlum

cast:Norman KelleyTanna HunterBruce Detrick

Oddly watchable trainwreck of a film shot on less than a shoestring for the Grindhouse circuit, Adlum’s film had a title to die for and an over-the-top premise to display but little more unfortunately… which is a shame ,because if this flick could have a bigger budget and a professional cast and crew it could have really been a way more extravagant exercise in trashy cinema.

a group of druids called the “Sangroids” living in Westchester County, New York,  plan to resurrect their queen by draining the blood from unsuspecting civilians into her body. A local pathologist and his assistant become aware of the ancient cult and try to put an end to the escalating madness.

The film was shot on a proposed $24,000 budget over a three-week period, and Adlum reportedly paid most of the actors for their work with six-packs of beer.[1] The subpar production values are apparent, as night and day shots are mixed up throughout, creating very poor continuity. However the film feels quite gritty and action packed for a pg-rated film and this most likely has to do with Adlum dispatching his film sending it to the board only to reassemble it after scoring the much desired pg-rating, something that doesn’t make much sense in retrospect , since Invasion of the blood farmers seems to have primarily been constructed for the Drive-In circuit where minor details such as Pg-rating didn’t matter all that much.

All in all, this is a delirious mess of non cinema, plagued or blessed, depending on the viewer’s overall stance, by non-acting, dodgy editing and sub-par cinematography. However I think that credit should be given to the director Adlum for he excelled considering the means granted to him.

He could have done much worse….

All in all, fans of 70ies Grindhouse trash will have a funny ride…

Advertisements

To kill a Stranger (1983)

to kill greek

To kill a Stranger (1983)

directed by:Juan López Moctezuma (as J. Lopez-Moctezuma)

cast:Angélica MaríaDean StockwellDonald Pleasence,Aldo Ray

Solid sleeper made in Mexico.Plotholes aside this one has got enough substance to keep the fans interested and a solid cat n’ mouse first reel, with Donald Pleasence playing a decorated army colonel in a Southamerican country with a lot of skeletons in his closet,or maybe his well .

Cristina Carver (Angelica Maria) finds herself in dire straits after she arrives to spend some time with her TV-reporter husband (Dean Stockwell) who is visiting a Latin American country run by a military dictator. After a car accident one day, Cristina brings the helpful Col. Kostik (Donald Pleasence) home and then kills him in self-defense when he violently attempts to rape and murder her. Terrified, she covers up her act and hides the body, yet in spite of her husband’s efforts to protect her, a local police detective starts to figure out what really happened.

Juan López Moctezuma was a legend of Mexican genre cinema .During his career he directed five films, all in the genres of Gothic horror and suspenseThe Mansion of Madness (1972), Mary, Mary, Bloody Mary (1974), To Kill a Stranger (1983), El Alimento del Miedo (1994), and his most recognized and controversial work, Alucarda (1978). In my opinion he was at his best when he narrated stories that bordered on or were quintessentially supernatural. I have already talked about my love for his work .( https://latenightmoviecrypt.wordpress.com/2013/12/02/mary-mary-bloody-mary-1975/)

To kill a stranger is a more pedestrian affair that utilizes a simple plot, but Moctezuma manages to establish a menacing atmosphere and also poses some criticism against the omnipotence of the military forces in South America. The detective elements stay undercooked though, thus we cannot talk about a completely successful plot here.

Despite the shortcomings of this one, I enjoyed it. The premise is interesting and the military element makes the story a tad more unique than in similar films of that ilk. A bonus is also of course the presence of Pleasence whose portrayal of sexual predator/rapist/serial killer is creepy if a bit overacted.

Fans of cinematic curios have a look. There are way more uninteresting movies out there…

Μεξικάνικη παραδοξότητα με τον Ντοναλντ Πλέζανς να υποδύεται παρασημοφορημένο Νοτιοαμερικάνο συνταγματάρχη που αρέσκεται να προσκαλεί όμορφες τουρίστριες στο αχανές άνδρο του, να τις βιάζει και μετά να τις σκοτώνει.

Η ταινία ποτέ δεν πατάει το γκάζι της βίας και του σκότους τόσο πολύ ώστε να μας κάνει τα μούτρα κιμά και θα ήθελα να είναι πιο ξεκάθαρα ταινία τρόμου στο στυλ του Ντ’Αμάτο, παρά ατμοσφαιρικού θρίλερ με στοιχεία τρόμου,στοιχεία αρκούντως σκοτεινά μεν, ατάκτως και σποραδικά  ερριμμένα δε. Παρ’όλα αυτά δείχνει συνέπεια απέναντι στο θεατή και τελικά κομίζει τις συγκινήσεις που υπόσχεται.

Ο σχολιασμός του σκηνοθέτη, θρύλου του Μεξικάνικου κινηματογράφου είδους, Μοκτεζούμα σχετικά με τις υπερεξουσίες και τη διαφθορά του Στρατού σε αυτές τις χώρες δεν περνά απαρατήρητος και ενδυναμώνει τη σχετικά τετριμμένη πλοκή, αλλά η κλιμάκωση μοιάζει βεβιασμένη και αμήχανη.

Παρά τις σεναριακές ελλείψεις η ταινία κρίνεται επαρκής στο είδος της . Άν τα αναίμακτα θρίλερ που ποντάρουν στην ατμόσφαιρα σας γοητεύουν, τότε ίσως αυτό εδώ το ταπεινό φιλμάκι σας κερδίσει.

 

Dominique (1978)

dominique

Dominique (1978) aka “dominique is dead”

directed by:Michael Anderson

cast: Cliff RobertsonJean SimmonsJenny Agutter

Slow burning mystery thriller with horror overtones made in UK. Dominique has a few well constructed chills and thrills on display, but it unfortunately suffers from a weak start,overstays its welcome and is hence a rather dull experience that doesn’t however offend the viewer.

The film is based on the 1948 short story What Beckoning Ghost by Harold Lawlor.[2]The wife of a greedy man named Dominique Ballard comes back to haunt him after her death. He is after her money and convinces his wife that she is mentally unstable. Because she is mentally exhausted from being frightened all the time, she commits suicide, but soon the husband begins experiencing her ghostly presence.Is Dominique really alive?

This Amicus production makes use of traditional exposition and narrative techniques in order to build suspense.It sure succeeds in building tension but that doesn’t mean that the viewer won’t experience repeated deja-vus while watching this one,as Dominique is for lack of a better term a rather unoriginal entry in the mystery thriller catalogue. It also somehow seems to drag and could definitely benefit if it was 15 minutes shorter. Still it is a stylish affair with mostly convincing performances and a satisfying ending twist.

We’ve seen far worse films than this one, yet this characteristically british tinged affair will never get past the first viewing trial.Once seen will then be forgotten.

ταινία τρόμου ελλείψει καταλληλότερου όρου το Dominique είναι και αυτό από τα φιλμ που προσπεράσαμε δεκάδες φορές στα ράφια των Βίντεοκλαμπ μέχρι που αποφασίσαμε για αρχειακούς λόγους να το προσθέσουμε στη συλλογή μας.

Η αφήγηση σε αυτό το θρίλερ μυστηρίου είναι μάλλον τετριμμένη και η πλεκτάνη που στήνεται στην κακόμοιρη τη Ντομινίκ μάλλον αναμενόμενη ,πλην το έργο δεν προσβάλλει επ’ουδενί τη νοημοσύνη του θεατή. Αυτό βέβαια δε σημαίνει βέβαια οτι το παρόν με την αργόσυρτη του ανάπτυξη και τις σποραδικές του εντάσεις παραδοσιακού γκρανγκινιολικού χαρακτήρα φανατίζει κιόλας.

Δυστυχώς ταινίες σαν το Dominique υπάρχουν με το κιλό εκεί έξω, συνεπώς το παρόν απασχολεί μόνον τους πιουρίστες και τους completists του χώρου.

Lipstick (1976)

Lipstick

Lipstick (1976)

directed by:Lamont Johnson

cast:Margaux HemingwayChris SarandonPerry King,Mariel Hemingway,Anne Bancroft

Lipstick was one of the originators of the rape/revenge genre and as such was a highly polarizing film. Lamont Johnson’s film is equally hated by the feminists , for its crass depiction of rape and by film critics alike for its exploitative feel. Yet both managed to miss the obvious . This Dino De Laurentiis production was at heart a slick, maybe too ambitious for its own good exploitation film, but this is said in hindsight and with the benefit of having dissected and digested the codes and semiotics of exploitation cinema. I’m not sure how critics felt when this was initially released back in 1976.

Chris McCormick,a top fashion model seeks justice after she is brutally raped by Gordon Stuart her teenaged sister’s music teacher and avantgarde music composer. The case makes it to trial but Chris gets abused for second time in the courtroom, as the jury gets manipulated by Stuart’s attorney who presents Chris as a seductress, even hints at her profession bordering on prostitution. Stuart walks a free man and he rapes Chris’ teenage sister too, leading Chris to enact a brutal revenge.

The sleazy meets the melodramatic and the courtroom drama meets standard fare vigilante thriller, in a production that opted to launch the late Margaux Hemmingway’s acting carreer. Unfortunately , things didn’t really work out for the then prestigious model and Ernest Hemingway’s granddaughter, as her later life was marred by highly publicized addiction and depression. She committed suicide by drug overdose in 1996 at the age of 42.

Personally, I think that the slack the film received was maybe unfair. Trying to find an agenda in this one is a futile point and it is obvious now, in a metacritic sense, that the initial reviews missed the mark. Lipstick was not an arthouse film or “a bold statement on the crime of rape” but commercial cinema, that tried to tell a story, perhaps in a flawed and sometimes a titillating manner which relied heavily in exploitative cinematic techniques, but it works as is is, as other films like “Cruising” or “Angel of Vengeance” did. At the time of release Variety stated “Lipstick has pretensions of being an intelligent treatment of the tragedy of female rape. But by the time it’s over, the film has shown its true colors as just another cynical violence exploitation” .I don’t know about you but If  I were Lamont Johnson I would take these remarks as a compliment.

The acting is mostly solid, the cinematography excellent and the movie doesn’t overstay its welcome. Yes it’s mostly exploitation, but it’s good exploitation that was groundbreaking at its time ,plus with a ending like in Lipstick’s case one cannot accuse Johnson of being misogynistic.

Μία ταινία που φαινομενικά σχεδόν όλοι λατρεύουν να μισούν αφού αδυνατούν να καταλάβουν το πάντρεμα δικαστικού (μελο)δράματος με καθαρές rape-revenge και vigilante αποχρώσεις. Το lipstick είναι μια ταινία που δεν κομίζει γλαύκας εις Αθήνας , αλλά δε νομίζω να είχε ποτέ τέτοιες βλέψεις. Βλέποντας το σαραντα δύο  χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία αντιλαμβάνομαι τα πλεονεκτήματα της μετακριτικής ματιάς, αφού  κοινό και κριτικοί  είναι σήμερα σαφώς πιο εξοικειωμένοι με τη γλώσσα τέτοιων ταινιών και μπορούν να τις αξιολογήσουν καλύτερα. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ταινίες σαν το “ψωνιστήρι” με την controversial αισθητική που κομίζει, δίχασαν τότε κοινό και κριτικούς, ενώ τώρα αποθεώνονται.

Προσωπικά βρίσκω αρκετές αναλογίες ανάμεσα στο lipstick και στην ταινία του Φριντκιν  που προανέφερα ή ακόμα και στο πρώιμο έργο του Έημπελ Φερράρα (Άγγελος εκδίκησης), όλες αυτές οι ταινίες παντρεύουν το arthouse με το εμπορικό ή το exploitation cinema, αποτελώντας φύσει και θέσει , διχαστικές δημιουργίες. Αλλά πέρα από οποιαδήποτε καλλιτεχνική ατζέντα , τα φιλμ αυτά είναι πετυχημένα και έχουν αφηγηματικές αρετές .

Ταινίες σαν το lipstick διηγήθηκαν δυσάρεστες ακόμα και τραγικές ιστορίες με έναν συγκεκριμένο, επιτυχημένο κατ’ εμέ τρόπο και έκαναν το σινεμά λίγο πιο ωμό και μπρουτάλ αυτό μπορούμε να τους το πιστώσουμε.

 

Death Rite (1976)

Death Rite (1976) aka “les Magiciens”

directed by: Claude Chabrol

cast:Franco NeroStefania SandrelliJean Rochefort,Gert Fröbe,Gila von Weitershausen

Artsy Seventies thriller by the prolific french Claude Chabrol. The film is relatively obscure but has enough interesting nuances and style to keep the fans of the European Arthouse and Genre cinema interested.

At a luxury hotel in DjerbaTunisiapsychic magician Vestar (Fröbe) meets the dark  but idle rich man Edouard (Rochefort).[1] Heading to the hotel, Vestar has a vision of a woman being murdered in the desert. Edouard, a member of the leisure class, decides to use his influence to make the dream become a reality. Also staying at the resort are Sadry, returning Tunisian architect (Nero) who has come home to visit his dying mother, and his annoying wife Sylvia (Sandrelli). Also there is Martine (von Weitershausen), an ex-lover of Sadry who would like to get back together with him. The marriage is further strained when Sylvia finds the two of them together. It appears that the prophesied murder has something to do with Sylvia. Specific details from Vestar’s prediction about her death are used by Edouard to make it happen, although in fact his interference alters the results. Sadry comes to terms with the ongoing tensions and anger as events build toward the inevitable.

So , the premise here is rather interesting and the chain of events that lead to the prophesized murder are narrated in an interesting manner full of quirk and symbolisms that are proof of an advanced cinematic language. However Chabrol or his scriptwriter opted for a relatively anaemic portrayal of the characters and the viewer cannot immerse himself/herself in the narrative enough  or intentify with any of the characters.

The cast is full of arthouse references.Gert Frobe starred in Lang’s swan-song – THE THOUSAND EYES OF DR. MABUSE and Gila von Weitershausen (a former companion of French director Louis Malle) as well as Franco Nero who is his typical self, tense and idiosyncratic and Stefania Sandrelli who performs adequately too. The cinematography is mesmerising and the Tunisian set up is also interesting.

The overall result is closer to arthouse cinema and I enjoyed the little idiosyncrasies of the storyline. However I am more into other Chabrol films like “Blood relatives” which follow other exposition techniques, perhaps more horror film oriented. Nevertheless , Death Rite has merits and I’d recommend this curio to fans of Seventies Euro cinema.

Ενδιαφέρουσα άσκηση ύφους με δυνατό καστ από τον σπουδαίο Κλωντ Σαμπρόλ.

Η πρώτη σεκανς δίνει τον τόνο για το παραψυχολογικό υπόβαθρο της ιστορίας, μιας ιστορίας που έχει πολύ ενδιαφέρον αφού παντρεύει τη θεματική του “ερωτικού τριγώνου”, της κτητικότητας  και της ερωτικής ζήλιας, με παραμέτρους όπως τη δυνατότητα να προβλέψουμε ένα γεγονός που μας αλλάζει τη μοίρα και εάν μπορούμε να παρέμβουμε στα γεγονότα που οδηγούν σε αυτό το γεγονός ή στην ίδια τη μοίρα.

Ο Σαμπρόλ στήνει μια όμορφη ταινία σε ένα εξωτικό περιβάλλον, φιλμάρει με ενδιαφέροντα τρόπο, άλλες φορές δημιουργώντας συνθέσεις που γίνονται ένα με το υπνωτιστικό τυνησιακό τοπίο ,άλλες φορές υποδαυλίζοντας την ένταση της αφήγησης. Η αχίλλειος πτέρνα της ταινίας είναι η σχετικά αναιμική ανάπτυξη και απεικόνιση των χαρακτήρων του, κάτι που μπορεί να οφείλεται βέβαια και στην αγγλική ηχητική μπάντα που δείχνει να κατακερματίζει την αφήγηση και αφαιρεί ελάχιστους πόντους από το τελικό αποτέλεσμα.

Όπως και να ‘χει το παρόν είναι ουσιαστικά ένα arthouse thriller της παλιάς σχολής το οποίο θα ξενίσει στους “κανίβαλους”  που έλκονται από το κοκορέτσι και το σπληνάντερο, αριστούργημα σαν το blood relatives δεν είναι, αλλά έχει αρετές και θα έπρεπε να απασχολήσει περισσότερο κόσμο.

Silent Action (1975)

Silent Action (1975) aka La polizia accusa: il Servizio Segreto uccide

directed by:Sergio Martino

cast:Luc MerendaMel FerrerDelia Boccardo, Tomas Millian

Sergio Martino goes political/crime thriller here, a terrain which he also explored with “suspected death of a minor” but despite a pretty eye-opening in its stark realism opening sequence and a very well-done nihilistic finale, his film is unfortunately an anaemic attempt to pose criticism on the corruption of the Italian state. The labyrinthine plot and the pre-occupation with the procedural side of things don’t help either.

Starting the investigation of a murder mystery, a police man is to investigate dangerously top politicians and military. A chain of suicides takes its toll among the current and past leaders of Italy in a particularly difficult season for the Italian Democracy.The film’s plot alludes to the Golpe Borghese, a failed Italian 1970 coup d’état.

It’s no secret that I love the stylish cinema of Sergio Martino. His gialli were on par with the ones of the  masters of the genre and his polizi films were also mostly solid entries. He also did some great post-apocalypse films (hands of steel, 2019:after the fall of Rome) and his body of work is one of the most consistent ones in the history of the Italian genre cinema.

To say that “Silent action” is not solid or qualitative would be unfair. The problem is that as a movie this seems like a missed opportunity of sorts. Its subject matter could work as a documentation of some very dark times for Italy and if the execution was more charged in a Damiano Damiani way, we would enjoy a far more complete offering.

What we now have is a solid crime/thriller with solid performances by Eurocult stalwarts like Luc Merends,Mel Ferrer and Tomas Millian that  will appeal to the Eurocult fans and Italo crime enthusiasts but will leave the rest rather disinterested.

Personally I enjoyed some stylish and dynamic moments of it but but had to constantly remind to myself that this is a Sergio Martino film that I really wanted to watch in order to endure some of the weaker parts.

“Ένας ταγματάρχης του στρατού σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.Ένας συνταγματάρχης “αυτοκτονεί”. Ένας στρατηγός βρίσκεται κομματιασμένος στις γραμμές του τρένου.Κάποιος σκηνοθετεί τις αυτοκτονίες αφού κανένα θύμα δεν έχει προφανή λόγο να αυτοκτονήσει. Η αστυνομία ασχολείται εκτεταμένα με την υπόθεση μετά από τη δολοφονία ενός καθηγητή ο οποίος είχε στην κατοχή του μαγνητοταινίες που έριχναν φως στη συνωμοσία. Ο επιθεωρητής Σόλμι βρίσκεται μπροστά σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από οτι είχε φανταστεί. Μήπως η μυστικές υπηρεσίες τελικά σκοτώνουν?

Πολιτικό αστυνομικό θρίλερ του Σέρτζιο Μαρτίνο , ο οποίος προσπαθεί να παίξει μπάλα εδώ περισσότερο στο γήπεδο του Έλιο Πέτρι παρά να κάνει ένα τυπικά ωμό και υπερβίαιο crime film σαν αυτά με το Μαουρίτσιο Μέρλι, το αν τα καταφέρνει το αφήνω στην κρίση σας.

Ενδεικτικά η έναρξη και το φινάλε της ταινίας είναι αμφότερα εκρηκτικά ,τυπικά της σκηνοθετικής μαεστρίας του Μαρτίνο, το υπόλοιπο φιλμ είναι μεν άρτια δομημένο πλην εστιάζει υπερβολικά στο “γραφειοκρατικό” κομμάτι της πλοκής και υστερεί σε ένταση.

Σκηνοθέτες σαν το Νταμιάνο Νταμιάνι έκαναν ταινίες σε αυτό το στυλ με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από οτι  εδώ ο Σέρτζιο Μαρτίνο, παρ’όλα αυτά η ταινία είναι καλοφτιαγμένη και θα ικανοποιήσει τους οπαδούς του είδους.

Spellbinder (1988)

spellbinder

Spellbinder (1988)

directed :Janet Greek

cast:Tim DalyKelly PrestonRick Rossovich

Cool but relatively tame erotic thriller/horror entry that tries to capitalize on the Satanic panic of the 80ies, but is of course not “Rosemarie’s baby” , not even by a stretch. It has nice atmosphere though, cool pacing, remains watchable and feature an expected ,still cool twist ending.

When Los Angeles attorney Jeff Mills and his friend Derek Clayton rescue a young beautiful woman, Miranda Reed, from an apparently abusive boyfriend, the trouble starts. Miranda has no home so Jeff offers her to stay at his house. Jeff unknowing becomes involved with Miranda and the web of intrigue that follows her. But as the two became lovers, Jeff learns that Miranda is on the run from the witches’ coven (to which she belongs).But now the coven wants Miranda back as a sacrifice at the winter solstice tomorrow night. She must come to them of her own free will, and the coven try to force her into doing so, using sorcery to taunt and terrify the two of them. Miranda tells Jeff of her situation, but not the entire truth, and Jeff willingly helps Miranda out of her troubles, but creates his own.

This one features future Mrs. Travolta , Kelly Preston and rumor has it that the church of Scientology has tried to make each and every copy of the film disappear, for it features the aforementioned and very hot 26-year old Preston in the nude.

Other than that the film has a somehow TV feel to it and the cinematography has that 80ies soft look,that was characteristic for TV. There are some nice sequences and an unnerving atmosphere, especially as we are heading towards the climax, but nothing you haven’t seen before.

Still ,it is a nice little thriller/horror flick and fans of 80ies genre cinema should try to locate and watch it.

το επίπεδο του υπερφυσικού θρίλερ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80 ήταν λίγο άνισο, από τη μία είχαμε φιλμ που φλέρταραν με την απόλυτη μπιμουβάδικη αισθητική ,όπως το witchboard με την Tawny Kitaen, από την άλλη είχαμε φιλμ σαν αυτό εδώ με την σεξοβόμβα και μέλλουσα κυρία Τραβόλτα, Κέλλυ Πρέστον ,που φλέρταραν και με τους κώδικες του mainstream ερωτικού θρίλερ και έχαιραν μιας πιο γυαλισμένης αισθητικής που αδυνατούσε να κρύψει βέβαια το αδιαμφισβήτητο στίγμα της δεκαετίας στην οποία παρήχθησαν.

Το spellbinder παίζει το χαρτί του ερωτισμού όσο μπορεί και είναι λογικό να το κάνει αφού διαθέτει άσο στο μανίκι του  την παρουσία της Κέλλυ Πρέστον, αλλά ειδικά κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους επικρατούν σχεδόν ολοκληρωτικά οι κώδικες του ερωτικού θρίλερ,ευτυχώς το δεύτερο μέρος φέρνει μαζί του το υπερφυσικό στοιχείο και ο ρυθμός της ταινίας αποκτά περισσότερη ζωντάνια.

Το “στα δεσμά του Εωσφόρου” παρακολουθείται με άνεση και προσφέρει κάποιες αξιομνημόνευτες Σεκανς ,πλην δεν κομίζει επ’ουδενί κάτι που δεν έχετε ξαναδεί. Πιο καλοφτιαγμένο από την πλειοψηφία των ταινιών του είδους , αφού ήταν προιόν της MGM, αλλά ενίοτε με τηλεοπτική αισθητική, αποτελεί απαραίτητη θέαση μόνον για τους φανατικούς του είδους.