Spookies (1986)

Spookies (1986)

Directed by: Genie Joseph, Thomas Doran, Brendan Faulkner

Cast: Felix WardMaria PechukasDan Scott

Trash monster/zombie horror extravaganza by Vestron video. Spookies is ultimately a mash-up of 2 different unfinished movie projects (one of them called “Twisted Souls”) with a nonsensical plot and bears directing credits by three different people.It is so bad that it actually works as a successful genre spoof.

A sorcerer tries to sacrifice a group of people inside his house with the intention of using their vitality to keep his wife alive.

It’s very interesting to look at the story of this troubled production for details:

Spookies started out as a feature film entitled Twisted Souls. The film started shooting in late summer of 1984 and finished principal photography in October of that same year. It was directed by Brendan Faulkner and Thomas Doran, and produced by Frank Farel, Brendan Faulkner, and Thomas Doran. The film “Twisted Souls” was being edited when creative and legal issues between the producers and the financial backer prevented final post production work from being carried out (final editing, scoring, post-effects, etc.).

The original Twisted Souls footage directed by Faulkner and Doran consists of all the teenagers who arrive in the two cars and all the related monsters: Demon/Ouija Girl; Muck Men; Spider Woman; Snake Demons; Hallway Demon; Grim Reaper; and all related effects. The screenplay was written by Frank Farel, Brendan Faulkner and Thomas Doran.

In 1985 the financial backer of Twisted Souls hired Eugenie Joseph to direct more footage which was pieced together with the footage from Twisted Souls, creating Spookies. The added footage by Joseph, with an entirely different cast, includes all the footage of the boy looking for his birthday party; man in tree; Cat-man; old, withered magician; girl in coffin; zombies; witch in basement/cave; and the little blue boy.”

Well,Faulkner and Doran ,also involved in the wretched “Igor and the lunatics” weren’t the luckiest directors in the world, were they?

…However with a plot as delirious and with an editing so dodgy one can’t help but to love the actual product. Spookies is as good as it could ever be,judging from the circumstances it was created under.

If you love Zombies,patchy effects galore, black magic,monsters and more zombies packed under a plot that is a tour-de-force of several trash cinema elements,then this one is for you.

Τρασο-σπλατερ εξτραβαγκάντσα που ουσιαστικά ενώνει δύο τουλάχιστον ταινίες σε μια, καταφέρνει να γεφυρώσει με σουρεαλ τρόπο δύο διαφορετικές πλοκές, πετάει στο ίδιο καζάνι μαύρη μαγεία, τέρατα, ζόμπι, παιδιά λυκανθρώπους, γυναίκες αράχνες και λειτουργεί σαν showcase κινηματογραφικών υποειδών αφού η ταινία διαθέτει μέχρι και δολοφονία τύπου σλασερ. Είναι δύσκολο να πάρει κανείς στα σοβαρά το Spookies,αλλά μας είναι συνάμα αδύνατο να αντισταθούμε στη γοητεία μιας τόσο ντελιριακής κατάστασης.

Δεν έχει νόημα να συνοψίσουμε την πλοκή αλλά ας προσπαθήσουμε.

«Ο μύστης της μαύρης μαγείας Κρέον προσπαθεί να ζωντανέψει τη νεκρή γυναίκα του προσελκύοντας στην έπαυλή του ανυποψίαστους περαστικούς και κλέβοντας τις ψυχές τους. Στο πέρασμα τους από τη βίλλα της φρίκης οι άτυχοι μελλοθάνατοι έρχονται αντιμέτωποι με τις στρατιές τεράτων, ζόμπις κλπ υποτελών στον Κρέον. Ποιος θα καταφέρει να επιβιώσει.

Είναι απορίας άξιον πως η Vestron video έβγαλε τούτο εδώ το έπος, αλλά μιλάμε για την ίδια εταιρία  που κυκλοφόρησε σε βίντεο το Rawhead Rexx άρα δεν μιλάμε για ανθρώπους με αλάνθαστο αισθητήριο στο χώρο του τρόμου. Όπως και να ‘χει το παρόν διαθέτει οπερατική,στα όρια του καρτουνίστικου, βία και είναι εν τέλει κωμωδία τρόμου χωρίς να το θέλει, όπως και να το πάρει κανείς το παρόν αποτελεί βελτίωση για το σκηνοθετικό δίδυμο Thomas Doran, Brendan Faulkner που είχαν εμπλακεί με τον πάτο βαρελιού που ακούει στο όνομα Igor and the Lunatics.



Deathcar on the Freeway(1979)


Death car on the Freeway (1979)

Directed by:Hal Needham

Cast: Shelley HackFrank GorshinPeter Graves

Passable and semi original car disaster meets femsploitation film made by ex-stuntman by trade Hal Needham, who accordingly choreographed some fine looking car chases but unfortunately fell prey to TV-movie conventions and ended up with a film that is watchable but lacks bite.

Death Car on the Freeway is a 1979 American made-for-television crime thriller film starring Shelley Hack. In a plot similar to Steven Spielberg‘s Duel, this tells the story of an unseen driver who is dubbed “The Freeway Fiddler”.

Janette Clausen (Hack) is a television reporter investigating a series of freeway murders involving a psychopathic van driver who is deliberately targeting and killing female motorists by crashing into their cars.

The film starts in a promising tone, with the killer establishing his modus operandi and with reporter Clausen trying to convince everyone that her story about the “Freeway Fiddler” should be given some serious consideration, in order for the maniac to get caught. That’s where the film lost me. I believe that it was daring for Needham at that time to portray a woman fighting against practically everyone(boyfriend, police commissioner, boss) and Shelley Hack is a darn convincing lead for that job, but the movie gets too talky for its own good.

However it’s one of the better TV-films of that era and a decent curio for fans of exploitation cinema.

ενδιαφέρουσα τηλεταινία που φλερτάρει με το Σλασερ και το femsploitation αλλά υποκύπτει σε συμβάσεις και εν τέλει δεν μπορεί να δείξει σε καμία περίπτωση τα δόντια του.

μανιακός οδηγεί με φρενήρη τρόπο βαν στους αυτοκινητοδρόμους της νότιας Καλιφόρνια σκοτώνοντας γυναίκες οδηγούς,ντόπια δημοσιογράφος αντιλαμβάνεται οτι πρόκειται περί φρενοβλαβούς αλλά προσκρούει στα τείχη της πατριαρχίας και του σεξισμού.

Δυστυχώς η ταινία όπως είπαμε αναλώνεται σε υπεραναλύσεις και χάνει σε exploitation value αλλά ακόμα και έτσι έχει αρχειακό ενδιαφέρον λόγω της ενδιαφέρουσας κινηματογράφησης των σκηνών καταδίωξης από το Χαλ Νηνταμ. Η Σελυ Χακ είναι ενδιαφέρουσα πρωταγωνίστρια επίσης.

Έν τέλει η ταινία είναι ένα συμπαθές αξιοπερίεργο αλλά τίποτα περισσότερο.


Igor and the Lunatics(1985)


Igor and the Lunatics (1985)

Directed by: W.J. Parolini (as Billy Parolini), Brendan Faulkner, Thomas Doran

Cast: Joseph EeroMary Ann SchachtJoe Niola


Non-cinema by non-actors by Troma entertainment (sic) it’s funny because it is unbelievably bad and cheesy but it loses steam quickly and tends to meander after the first half.

The film follows Paul, a maniacal cult leader, and his group of murderous followers who, after being sent to prison after a killing spree, are released sixteen years later, only to return to their killings.

Paul has abandoned his initial drug-fueled vision of peace,love and sex.he is now a raving lunatic a Charles Manson-like cult leader and together with his head honcho Igor(or maybe Byron?) and his deranged, sex-mad, murderous followers set out to smite the townspeople who sent them up, the former members who betrayed them to the law, and just about anyone else who gets in their way.

Well, virtually everybody knows how bad this one is, shot over a span of years, bears directorial credits by no less than 3(three) directors, has a really warped (like its main  persona)sense of continuity, a plot that beggars belief ,tacky gore and features some of the most hilarious performances ever committed to film.

Igor and the Lunatics is a non film with characters popping in and out without any prior or further explanation,a film whose titular character gets referred to only in the opening scene and is then re-christened Byron, a film whose “classic” buzzsaw scene gets repeated three times in its first ten minutes. Parolini’s atrocity committed on film can be watched by fans of incredibly bad cinema exclusively, it makes other zero budget entries by Troma (f.e Epitaph) look like Citizen Kane.

Υπερσκουπίδι της τρομα που δεν βλέπεται ούτε υπό την απειλή περιστρόφου,που λέει ο λόγος δηλαδή γιατί αυτή η μασκαράτα μπορεί να προσελκύσει  σκουπιδολάγνους με ενίοτε μαζοχιστικές τάσεις, που ηδονίζονται με το να βλέπουν γελοιότητες που κάνουν τεκέδες σαν το death by dialogue να φαίνονται σαν τον Εξορκιστή.

Παρ’όλα αυτά το παρόν είναι υπερβολικά κακό ακόμα και για τα εν γένει ανύπαρκτα στανταρ της Τρόμα.

Πραγματεύεται τον βίο και την πολιτεία αίρεσης τύπου Μάνσον και τα κατορθώματα του ηγέτη της που περιλαμβάνουν πολύ σπληνάντερο επιπέδου πανηγυριού στο Ξηρόμερο.

Αλλά η πλοκή είναι τόσο χαοτική που τα ονόματα των χαρακτήρων αλλάζουν καταμεσής της ταινίας .Το δε “μοντάζ” και οι “ερμηνείες” του καστ μπορούν να υπαχθούν σε αυτήν την ορολογία έτσι αυστηρά ελλείψει άλλων όρων.

Τεκές για σκληρούς παίκτες…

Demonoid (1981)


Demonoid(1981) aka “Messenger of Death”

Directed by: Alfredo Zacarías

Cast:Samantha Eggar,Stuart Whitman

…or the “hand that wouldn’t die” is despite the campiness of its subject matter a solid entry in the Mexicult canon that profits by some cool cinematography, adequate direction, genuinely effective,if rare, bloodshed and some fitting performance by seasoned genre actors like Samantha Eggar and Stuart Whitman.

A British woman visits her husband at the Mexican mine he is attempting to reopen and discovers that the workers refuse to enter the mine fearing an ancient curse. The couple enter the mine to prove there is no danger and inadvertently release a demon which possess people’s left hands and forces them to behave in a suitably diabolical manner. The only way for a possessed person to free themselves from this torment is to cut off their left hand after which it scurries away in search of its next victim.

While I can understand why the critics tore this one to pieces, it’s hard not to have fun with a plot so ridiculous as the one of Demonoid. Despite the fact that the storyline beggars belief, Zacarias was a competent director, cast the right actors for the job and delivered a minor gem out of a potential shipwreck of a movie. Especially the opening and the final reels are very effective, characteristic examples of how atmospheric, supernatural horror is supposed to be made. Of course there are hilarious moments a plenty to be found here, but they never feel forced or out of context, it’s just the plot that is so darn farcical.

Anyway there are way worse movies than Demonoid out there. Fans of Mexican curios and all-around grindhouse players will probably have fun with this one.

Μεξικάνικος υπερφυσικός τρόμος με εσανς Αμερικάνικης αισθητικής και θεματική που νομοτελειακά προξενεί το γέλωτα ,εκτός αν είσαι ο Σαμ Ραιμι και η ταινία σου είναι το Army of Darkness, οπότε δεν σε απασχολούν οι περιορισμοί και οι εκλεκτικές συγγένειες  των κινηματογραφικών υποειδών.

Το «Δαιμονομανία» κομίζει όπως πολλές άλλες ταινίες ένα εξαιρετικά ατμοσφαιρικό πρώτο τέταρτο και ένα εξίσου δυσοίωνο πλην ελαφρώς προσχηματικό φινάλε. Τα όσα διαδραματίζονται στη μέση ναι μεν δεν είναι άσχημα και είναι τεχνικά αρτιότερα από πολλές ταινίες του είδους,αλλά αδυνατούν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες που δημιουργεί η έναρξη του φιλμ.

Οι συλλέκτες των πάσης φύσεως χαμένων φιλμ από εξωτικές χώρες μάλλον θα πρέπει να το προσθέσουν στη συλλογή τους,οι λοιποί ας χαζέψουν απλά το εξώφυλλο το οποίο άνετα θα μπορούσε να κοσμεί κάποιο κλασικό 80ies Heavy Metal album.

Deep Blood


Deep Blood (1990)

directed by: Raffaele Donato (as Raf Donato), Joe D’Amato (uncredited)

cast:Frank Baroni, Allen Cort, Keith Kelsch

Γιατί ρε Τζο μας το κανες αυτό? Αφού ακόμα και με  προυπολογισμό μια σοκοφρέτα έχεις μάθει να μεγαλουργείς…ήταν ανάγκη να βάλεις την υπογραφή σου στο χειρότερο Sharxploitation όλων των εποχών?

Το “κυνήγι του κόκκινου αίματος” σε ελληνική βιντεοκασέτα από τη Ζodiac video αποτελούσε φετίχ και ιερό δισκοπότηρο για το γράφοντα εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια,ο σχεδόν εφηβικός ενθουσιασμός μου ,όταν επιτέλους βρέθηκε κόπια της ταινίας στο προαναφερθέν φορμάτ ξεθύμανε παρ’όλα αυτά γρήγορα,όταν βρέθηκα αντιμέτωπος με τα πρώτα καρέ της ταινίας.

Ναι.τότε όλα επέστρεψαν στο μυαλό μου,θύμησες από μια εποχή μακρινή, ανακάλεσα τη σφαλιάρα που είχα φάει όταν φίλος μου είχε δείξει πως το μόνο που συμβαίνει στα πρώτα λεπτά του φιλμ είναι μια παρέα δωδεκάχρονων που ψήνει λουκάνικα σε μια παραλία που μοιάζει να έχει βγει από την εξωτική Λούτσα.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια,η ταινία είναι για σφαλιάρες,κοπιάρει το the last Shark με ακόμα πιο ξεδιάντροπο τρόπο και από το cruel Jaws και δεν έχει καν την πλάκα του δεύτερου.H πληθώρα stock footage από άλλες ταινίες δεν μπορεί να σώσει την κατασταση και οι μελοδραματισμοί της ιστορίας μας στέλνουν για ύπνο μια ώρα νωρίτερα . Πέρα από τα κλισέ και την απουσία αυθεντικά διασκεδαστικών σκηνών ,έχουμε να τα βγάλουμε πέρα και με το άθλίο soundtrack του Carlo maria Cordio το οποίο είναι παντελώς εκτός κλίματος.

Οπτικά η ταινία είναι τυπικό υποπροιόν της Filmirage και δείχνει χάλια.Μουντή και επίπεδη φωτογραφία, ανέμπνευστες συνθέσεις και γενικά σινεμάς της μιζέριας , οι δε ερμηνείες του πανάγνωστου καστ είναι εκτός τόπου και χρόνου.

άν θέλετε να δείτε μια ταινία με θέμα τους καρχαρίες , που παρ’όλα αυτά δεν έχει καν το “δικό” της καρχαρία παρά δανείζεται σκηνές από άλλα φιλμ ,ενώ μοιάζει να έχει γυριστεί στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας, τότε κοπιάστε…

εμένα η ταινία πάντως με γονάτισε…

Four boys, Miki, John, Jason and Alan, make a pact of blood to seal their bond of friendship. Ten years later, the boys reunite as young men and decide to go on a holiday together. But a killer shark ruins their plans. It attacks the beach community and kills John while he’s swimming. The three remaining friends decide to avenge John’s death and hunt the beast. Their task won’t be easy, since a legend says that the beast is an incarnation of an ancient hoodoo spirit that has taken the form of a killer shark. The boys set an underwater trap for the shark, and try to lure it into an area in which they have planted powerful explosives.

Poverty row sharxploitation without Sharks by D’Amato and Donato, “Deep Blood” is a waste of film where nothing happens,plus the coming of age and supernatural storyline elements are implausible or melodramatic and cannot convince even the most hardcore exploitation buff.

Deep Blood is the bottom of the barrel , a product of an obviously decadent era of Italian genre film making that should not be viewed by none other than the archivists of Euro trash cinema.

Doctor Hackenstein


Doctor Hackenstein (1988)

directed by;Richard Clark

cast;David Muir, Michael Ensign, Cathy Cahn

Irredeemable piece of tosh served by Troma.This doesn’t necessarily have to mean something about Lloyd Kaufman’s infamous nest of guerilla B-movie making,as Troma has also given us  as milestones of genre cinema such as:Combat Shock or Class of nuke’em High.However Doctor Hackenstein which plays like a Re-animator spoof is nowhere near as good as the aforementioned films.It is a meandering,tedious exercise in stupid cinema  without any merit.

Dr. Hackenstein is a genial but somewhat misguided scientist. He murders the locals for their body parts, but it’s not for power or scientific research; he just needs them to put his wife back together.

For starters this one looks surprisingly Eighties-like especially for a film that is supposedly set in the 1910s.Alas,if only this was the sole problem of this film…Doctor Hackenstein is disjointed,plagued by downright moronic attempts in black humour.The “special” effects are nonexistent and the pacing of the film is atrocious.Nothing stands out in this mess,there are literally tons of other films that have influenced this one and are actually way better than this movie.

This is excruciatingly standard video fodder that wasn’t able to convince anyone even in the heyday of video fodder pilgrimage…Next please…

Ανούσια κωμωδία “τρόμου” που προσπαθεί να μας πείσει πως μπορεί να κάνει τη δουλειά καλύτερα από το Reanimator…Ας είμαστε όμως ειλικρινείς,αυτό το πράγμα δεν πρέπει να το δει κανείς…

Χάσιμο χρόνου και ακαλαίσθητη συρραφή από κλισέ ο τεκές με τον ανεκδιήγητο Ελληνικό τίτλο “Δόκτωρ Χασαποστάιν” είνα μια  απόλυτα ανειλικρινής απόπειρα να τσιμπήσει ο παραγωγός κομματάκι από τη παχυλή βιντεοπίτα της εποχής,το παρόν είναι φιάσκο ακόμα και για τα στάνταρ της Τρόμα.

Αφήστε το να σαπίζει στα ράφια των βίντεοκλαμπ που έχουν απομείνει


Dracula’s last Rites


Dracula’s last Rites (1980)

directed by:Domonic Paris

cast:Patricia Lee Hammond, Gerald Fielding, Mimi Weddell

Business is good at A.Lucard’s Mortuary. A little too good, in fact. It seems that Mr. Lucard likes to bring his clients to the embalming room a bit before their time. That way, he’s always assured of a fresh supply of his favorite late-night beverage. But one family catches on to the ghoulish scheme and takes action.

Non-cinema by Domonic Paris,this one has so many continuity errors,plot holes and gaffs that it falls into the Ed Wood category of movie making.Last rites takes itself too seriously but alas there is no light at the end of the tunnel as every Paris’ attempt to construct a sense of style or suspense is followed by an unsalvageably wretched piece of cinematography.

Calling this one a guilty pleasure would be a far fetched assumption too.There are hilariously bad films that manage to stay entertaining,sadly “Last rites” is not such a case.The second half of the film is stretched in order to add more substance (well…) to the proceedings and to actually make this inane screenplay into a feature film and as a result the movie turns from half-bad to a completely meandering,tedious cinematic experience.The acting also leaves a lot to be desired.

This one addresses only to the most hardcore of bottom-barrel Z-grade cinema. People who are immune to such video trash are likely to make it through Last rites.

Σε μια μικρή πόλη , πέντε βρικόλακες με επικεφαλής τον γλοιώδη Κύριο A.Lucard (το όνομα διαβάζεται και ανάποδα) έχουν βρει έναν εύκολο τρόπο, για να τρέφονται και να μην κινούν τις υποψίες. Έχοντας θέσεις κλειδιά ( όπως σερίφης, τραυματιοφορέας, ιδιοκτήτης γραφείου τελετών και γιατρός ),έχουν στήσει κανονική “παράγκα” δολοφονώντας άρρωστους και τραυματίες και στην συνέχεια μεταφέροντας τα πτώματα στο γραφείο τελετών, για να τραφούν. Κατόπιν καρφώνουν ένα παλούκι στην καρδιά των θυμάτων, για να μην επιστρέψουν αυτά στην ζωή και προστεθούν ανταγωνιστές στο κόλπο. Το πράγμα θα μπλεχτεί, όταν ένας κάτοικος θα αντιδράσει στην βιαστική μεταφορά, της νεκρής πεθεράς του και θα αποφασίσει η νεκρώσιμη τελετή, να γίνει στο σπίτι. Το πρόβλημα είναι ότι η ηλικιωμένη έχει ήδη δαγκωθεί από τα βιαστικά βαμπίρ, με αποτέλεσμα να σηκωθεί και να πάρει τους δρόμους. Τότε ο γαμπρός, αποφασίζει να ερευνήσει τι ακριβώς συμβαίνει στην πόλη.

Βαμπίρ που χρησιμοποιούν make up και κερί ταρίχευσης προκειμένου να μην καίγονται από τον ήλιο,βαμπίρ που ανήκουν σε κλίκες και προωθούν το ίδιον συμφέρον,βαμπίρ γιαγιά που περιπλανιέται με ξασμένο μαλλί και με απλανές βλέμμα ωσάν να έχει μόλις υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο,το μικρόφωνο του μπούμαν μέσα σε κάδρα,οι σκαλωσιές των σκηνικών και τα κάνιστρα από φιλμ να προσθέτουν εσάνς εργατιάς στο όλο σκηνικό και ένα φινάλε που υποτιμά κατάφορα τη νοημοσύνη ακόμα και του πιο καλόβολου/καλόπιστου τρας οπαδού/σταυροφόρου.

Έφριξε το σκυλί, με το υπερσκουπίδι το οποίο είχε κυκλοφορήσει μάλλον συμπτωματικά σε Ελληνικό beta/vhs από τη συνήθως γκλαμουράτη Audiovisual.Το μόνο που μπορώ να φανταστώ είναι πως οι υπεύθυνοι της εταιρίας μάλλον φανταζόντουσαν πως το παρόν θα έμοιαζε έστω και κατά προσέγγιση με τις ταινίες της Hammer films.

Αλί και τρισαλί ,το παρόν είναι κακό πέρα από κάθε φαντασία και το χειρότερο …παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά…

Μόνο για μανιακούς με το σπορ.