Deep Blood

deepblood

Deep Blood (1990)

directed by: Raffaele Donato (as Raf Donato), Joe D’Amato (uncredited)

cast:Frank Baroni, Allen Cort, Keith Kelsch

Γιατί ρε Τζο μας το κανες αυτό? Αφού ακόμα και με  προυπολογισμό μια σοκοφρέτα έχεις μάθει να μεγαλουργείς…ήταν ανάγκη να βάλεις την υπογραφή σου στο χειρότερο Sharxploitation όλων των εποχών?

Το “κυνήγι του κόκκινου αίματος” σε ελληνική βιντεοκασέτα από τη Ζodiac video αποτελούσε φετίχ και ιερό δισκοπότηρο για το γράφοντα εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια,ο σχεδόν εφηβικός ενθουσιασμός μου ,όταν επιτέλους βρέθηκε κόπια της ταινίας στο προαναφερθέν φορμάτ ξεθύμανε παρ’όλα αυτά γρήγορα,όταν βρέθηκα αντιμέτωπος με τα πρώτα καρέ της ταινίας.

Ναι.τότε όλα επέστρεψαν στο μυαλό μου,θύμησες από μια εποχή μακρινή, ανακάλεσα τη σφαλιάρα που είχα φάει όταν φίλος μου είχε δείξει πως το μόνο που συμβαίνει στα πρώτα λεπτά του φιλμ είναι μια παρέα δωδεκάχρονων που ψήνει λουκάνικα σε μια παραλία που μοιάζει να έχει βγει από την εξωτική Λούτσα.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια,η ταινία είναι για σφαλιάρες,κοπιάρει το the last Shark με ακόμα πιο ξεδιάντροπο τρόπο και από το cruel Jaws και δεν έχει καν την πλάκα του δεύτερου.H πληθώρα stock footage από άλλες ταινίες δεν μπορεί να σώσει την κατασταση και οι μελοδραματισμοί της ιστορίας μας στέλνουν για ύπνο μια ώρα νωρίτερα . Πέρα από τα κλισέ και την απουσία αυθεντικά διασκεδαστικών σκηνών ,έχουμε να τα βγάλουμε πέρα και με το άθλίο soundtrack του Carlo maria Cordio το οποίο είναι παντελώς εκτός κλίματος.

Οπτικά η ταινία είναι τυπικό υποπροιόν της Filmirage και δείχνει χάλια.Μουντή και επίπεδη φωτογραφία, ανέμπνευστες συνθέσεις και γενικά σινεμάς της μιζέριας , οι δε ερμηνείες του πανάγνωστου καστ είναι εκτός τόπου και χρόνου.

άν θέλετε να δείτε μια ταινία με θέμα τους καρχαρίες , που παρ’όλα αυτά δεν έχει καν το “δικό” της καρχαρία παρά δανείζεται σκηνές από άλλα φιλμ ,ενώ μοιάζει να έχει γυριστεί στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας, τότε κοπιάστε…

εμένα η ταινία πάντως με γονάτισε…

Four boys, Miki, John, Jason and Alan, make a pact of blood to seal their bond of friendship. Ten years later, the boys reunite as young men and decide to go on a holiday together. But a killer shark ruins their plans. It attacks the beach community and kills John while he’s swimming. The three remaining friends decide to avenge John’s death and hunt the beast. Their task won’t be easy, since a legend says that the beast is an incarnation of an ancient hoodoo spirit that has taken the form of a killer shark. The boys set an underwater trap for the shark, and try to lure it into an area in which they have planted powerful explosives.

Poverty row sharxploitation without Sharks by D’Amato and Donato, “Deep Blood” is a waste of film where nothing happens,plus the coming of age and supernatural storyline elements are implausible or melodramatic and cannot convince even the most hardcore exploitation buff.

Deep Blood is the bottom of the barrel , a product of an obviously decadent era of Italian genre film making that should not be viewed by none other than the archivists of Euro trash cinema.

Doctor Hackenstein

hackenstein

Doctor Hackenstein (1988)

directed by;Richard Clark

cast;David Muir, Michael Ensign, Cathy Cahn

Irredeemable piece of tosh served by Troma.This doesn’t necessarily have to mean something about Lloyd Kaufman’s infamous nest of guerilla B-movie making,as Troma has also given us  as milestones of genre cinema such as:Combat Shock or Class of nuke’em High.However Doctor Hackenstein which plays like a Re-animator spoof is nowhere near as good as the aforementioned films.It is a meandering,tedious exercise in stupid cinema  without any merit.

Dr. Hackenstein is a genial but somewhat misguided scientist. He murders the locals for their body parts, but it’s not for power or scientific research; he just needs them to put his wife back together.

For starters this one looks surprisingly Eighties-like especially for a film that is supposedly set in the 1910s.Alas,if only this was the sole problem of this film…Doctor Hackenstein is disjointed,plagued by downright moronic attempts in black humour.The “special” effects are nonexistent and the pacing of the film is atrocious.Nothing stands out in this mess,there are literally tons of other films that have influenced this one and are actually way better than this movie.

This is excruciatingly standard video fodder that wasn’t able to convince anyone even in the heyday of video fodder pilgrimage…Next please…

Ανούσια κωμωδία “τρόμου” που προσπαθεί να μας πείσει πως μπορεί να κάνει τη δουλειά καλύτερα από το Reanimator…Ας είμαστε όμως ειλικρινείς,αυτό το πράγμα δεν πρέπει να το δει κανείς…

Χάσιμο χρόνου και ακαλαίσθητη συρραφή από κλισέ ο τεκές με τον ανεκδιήγητο Ελληνικό τίτλο “Δόκτωρ Χασαποστάιν” είνα μια  απόλυτα ανειλικρινής απόπειρα να τσιμπήσει ο παραγωγός κομματάκι από τη παχυλή βιντεοπίτα της εποχής,το παρόν είναι φιάσκο ακόμα και για τα στάνταρ της Τρόμα.

Αφήστε το να σαπίζει στα ράφια των βίντεοκλαμπ που έχουν απομείνει

 

Dracula’s last Rites

draculas-last-rites

Dracula’s last Rites (1980)

directed by:Domonic Paris

cast:Patricia Lee Hammond, Gerald Fielding, Mimi Weddell

Business is good at A.Lucard’s Mortuary. A little too good, in fact. It seems that Mr. Lucard likes to bring his clients to the embalming room a bit before their time. That way, he’s always assured of a fresh supply of his favorite late-night beverage. But one family catches on to the ghoulish scheme and takes action.

Non-cinema by Domonic Paris,this one has so many continuity errors,plot holes and gaffs that it falls into the Ed Wood category of movie making.Last rites takes itself too seriously but alas there is no light at the end of the tunnel as every Paris’ attempt to construct a sense of style or suspense is followed by an unsalvageably wretched piece of cinematography.

Calling this one a guilty pleasure would be a far fetched assumption too.There are hilariously bad films that manage to stay entertaining,sadly “Last rites” is not such a case.The second half of the film is stretched in order to add more substance (well…) to the proceedings and to actually make this inane screenplay into a feature film and as a result the movie turns from half-bad to a completely meandering,tedious cinematic experience.The acting also leaves a lot to be desired.

This one addresses only to the most hardcore of bottom-barrel Z-grade cinema. People who are immune to such video trash are likely to make it through Last rites.

Σε μια μικρή πόλη , πέντε βρικόλακες με επικεφαλής τον γλοιώδη Κύριο A.Lucard (το όνομα διαβάζεται και ανάποδα) έχουν βρει έναν εύκολο τρόπο, για να τρέφονται και να μην κινούν τις υποψίες. Έχοντας θέσεις κλειδιά ( όπως σερίφης, τραυματιοφορέας, ιδιοκτήτης γραφείου τελετών και γιατρός ),έχουν στήσει κανονική “παράγκα” δολοφονώντας άρρωστους και τραυματίες και στην συνέχεια μεταφέροντας τα πτώματα στο γραφείο τελετών, για να τραφούν. Κατόπιν καρφώνουν ένα παλούκι στην καρδιά των θυμάτων, για να μην επιστρέψουν αυτά στην ζωή και προστεθούν ανταγωνιστές στο κόλπο. Το πράγμα θα μπλεχτεί, όταν ένας κάτοικος θα αντιδράσει στην βιαστική μεταφορά, της νεκρής πεθεράς του και θα αποφασίσει η νεκρώσιμη τελετή, να γίνει στο σπίτι. Το πρόβλημα είναι ότι η ηλικιωμένη έχει ήδη δαγκωθεί από τα βιαστικά βαμπίρ, με αποτέλεσμα να σηκωθεί και να πάρει τους δρόμους. Τότε ο γαμπρός, αποφασίζει να ερευνήσει τι ακριβώς συμβαίνει στην πόλη.

Βαμπίρ που χρησιμοποιούν make up και κερί ταρίχευσης προκειμένου να μην καίγονται από τον ήλιο,βαμπίρ που ανήκουν σε κλίκες και προωθούν το ίδιον συμφέρον,βαμπίρ γιαγιά που περιπλανιέται με ξασμένο μαλλί και με απλανές βλέμμα ωσάν να έχει μόλις υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο,το μικρόφωνο του μπούμαν μέσα σε κάδρα,οι σκαλωσιές των σκηνικών και τα κάνιστρα από φιλμ να προσθέτουν εσάνς εργατιάς στο όλο σκηνικό και ένα φινάλε που υποτιμά κατάφορα τη νοημοσύνη ακόμα και του πιο καλόβολου/καλόπιστου τρας οπαδού/σταυροφόρου.

Έφριξε το σκυλί, με το υπερσκουπίδι το οποίο είχε κυκλοφορήσει μάλλον συμπτωματικά σε Ελληνικό beta/vhs από τη συνήθως γκλαμουράτη Audiovisual.Το μόνο που μπορώ να φανταστώ είναι πως οι υπεύθυνοι της εταιρίας μάλλον φανταζόντουσαν πως το παρόν θα έμοιαζε έστω και κατά προσέγγιση με τις ταινίες της Hammer films.

Αλί και τρισαλί ,το παρόν είναι κακό πέρα από κάθε φαντασία και το χειρότερο …παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά…

Μόνο για μανιακούς με το σπορ.

World gone wild

World gone wild (1987)

directed by:Lee H. Katzin

cast:Bruce Dern , Michael Paré

In the nuclear-ravaged wasteland of Earth 2087 water is as precious as life itself. The isolated Lost Wells outpost survived the holocaust and the inhabitants guard the source of their existence. Now an evil cult of renegades led by a Charles Manson type of leader  wants control of their valuable water supply plus they need new underaged recruits prone to brainwashing . The villagers guided by a hippy type figure (Bruce Dern being a cool cat here) are no match for such brute military force. Only one man can help the stricken community – a mercenary living in a distant city(Michael Paré). But even he, and his strange henchmen, may not be able to survive in the “world gone wild .However Pare and his cohorts,all of them quite some characters ranging from cannibalistic weirdos to alcoholic cowboys are going to make a fortress out of Lost Wells in their battle for survival.

Very inane but extremely entertaining post apocalyptic romp that manages to pack explosions,gore,romance and of course heaps of trash ,all under the same aegis.

Bulls-eye for Katzin despite the obvious budget restrictions. His flick retains a quintessentially and unashamedly 80ies type of FUN throughout its entire duration and benefits from the vivid direction,hilarious performances and overall cool effects.

The storyline is of course derivative of each and every  genre blueprint and doesn’t bring anything new to the table.However the film checks all the boxes and the combination of oddball characters,80ies aesthetics and brisk pace makes “World gone wild” a success.

Πεμπτουσιακό τρας μετα-αποκαλυπτικό διαμαντάκι το οποίο εντυπωσιάζει με την σπιρτάδα του ,τις συμπαθητικά τρας ερμηνείες και την καρτουνίστικη απεικόνιση/αποθέωση του δυστοπικού περιβάλλοντος το οποίο πραγματεύεται.

Η χίππικη κοινότητα του Λοστ Γουελς κάνει ζωάρα εν έτει 2087.Ο κουλ κοινοτάρχης έχει ανακαλύψει κοίτασμα πόσιμου νερού,αγαθό το οποίο αποτελεί ό,τι πολυτιμότερο για τις γειτονικές κοινότητες,τα μέλη των οποίων δίνουν γη και ύδωρ (χα!) για ένα μπουκαλάκι Υδρογόνου δύο Οξυγόνο.Στο μεταξύ στην ενδοχώρα εδρεύουν και επιχειρούν φυλές Κανιβάλων,ανεξέλεγκτοι μισθοφόροι  και μια αίρεση καθοδηγούμενη από έναν επίδοξο Τσαρλς Μάνσον,ονόματι Άνταμ Αντ. Όταν η επιβίωση του Λοστ Γουελς κρέμεται από μια κλωστή,ο κοινοτάρχης συγκεντρώνει μία ομάδα ετερόκλητων πλην ικανότατων καθαρμάτων,τα οποία θα θωρακίσουν τον οικισμό και θα τον καταστήσουν αξιόμαχο απέναντι στις επιθέσεις της “οικογένειας” του Άνταμ…

Με μια υπόθεση που δεν τετραγωνίζει τον κύκλο και δεν κομίζει τίποτα το νέο στο είδος,πλην με όλα τα “κουτάκια τσεκαρισμένα” όσον αφορά όλες τις άλλες μπιμουβάδικες παραμέτρους, οι “άγριες καταστάσεις” διασκεδάζουν χωρίς να προβληματίζουν.

Εκρήξεις?Τσεκ!Σπληνάντερο?Τσεκ!”Κουνημένοι” χαρακτήρες χαλκομανίες?Τσεκ!Ρομάντζο?Τσεκ!Εξύμνηση της δεκαετίας του Ογδόντα?Τσεκ! Τι θέλετε κύριε?Έχουμε απ’όλα.

Πόρισμα,αν το βρείτε αποθεώστε το και βυθιστείτε στην ηρωική postapocalypse  χρονοδίνη.  Ποιος χρειάζεται σκοτούρες στο τέλος της ημέρας?

The Uncanny

the_uncanny

The Uncanny (1977)

directed by:Denis Héroux

cast:Peter Cushing, Ray Milland, Joan Greenwood,Donald Pleasence,Samantha Eggar

Silly Canadian feline horror anthology in the vein of Amicus studio similar productions that stays entertaining mostly because of its implausible proceedings and far-fetched narrative rather than actually being a successful gothic horror anthology in the British tradition.

Wilbur Gray, a horror writer, has stumbled upon a terrible secret, that cats are supernatural creatures who really call the shots.He visits Frank Richards,a publisher, so he can get his book published. This book Gray has written is about cats. Cats watching everyone and controlling everything,cats being literally the Devil in disguise. He mentions the stories in the book are all true, and gives three examples. The first involves the murder of a cat-loving old woman who gives her entire fortune in her will to her cats. Not everyone is happy about it, but would have to get past the cats to get the the will. The second story is a tale of black magic between a cat and two girls and the third story is a tale of murderous revenge… by a cat.

With a storyline of such a tongue n’cheek nature it would be almost impossible for someone to take this one seriously,however the cast is of all-star quality and the first vignette,which is the most Gothic horror/Amicus style plagiarizing one, is rather well-written,promptly acted and can actually look pretty menacing at certain moments.Vignettes number two & three start in a promising manner but degrade to almost slapstick buffoonery towards their climaxing moments.

It’s not the first time when our feline friends are granted superficial powers.All in all ,murdering cats make good storylines… so if you are a friend of feline horror nonsense step in and enjoy…

Γάτες,πολλές γάτες και ακόμα περισσότερες γάτες μαζεύτηκαν σήμερα στο μπλογκ.

Πιστός στο ρητό οτι “δεν έχουν οι άνθρωποι γάτες,αλλά οι γάτες  ανθρώπους” ο Πήτερ Κάσινγκ ως αλαφροίσκιωτος συγγραφέας αποφεύγει τα μαλλιαρά θηλαστικά σαν ο διάολος το λιβάνι,καθώς τους αποδίδει υπερφυσικές,σχεδόν δαιμονικές ικανότητες,έχει γράψει μάλιστα και βιβλίο σχετικά με τη θεωρία του.Στο πόνημά του καταγράφει τρία περιστατικά δολοφονιών με πρωταγωνιστές….καλά καταλάβατε…γάτες.

Καναδική ανθολογία τρόμου ή μάλλον καναδική συμπαθητική μπούρδα με καστ Α’Εθνικής που πασχίζει να αντιγράψει με επιτυχία τις αντίστοιχες παραγωγές της Amicus,αλλά σκοντάφτει πάνω σε σωρούς από αγνό και ανόθευτο Τρας και κατά συνέπεια υποβαθμίζεται σε ένοχη απόλαυση.

Είναι τόσο τραβηγμένα από τα μαλλιά αυτά που πραγματεύεται η ταινία που ακόμα και οι πλήρως συνειδητοποιημένοι φανς του υπερφυσικού θα μειδιάσουν,θα καγχάσουν και ενίοτε θα ανατιναχτούν με αυτά που αντικρίζουν τα πολύπαθα ματάκια τους.

Προκρίνεται λόγω τρασιάς πάντως…

Brain Damage

braindamage

Brain Damage (1988)

directed by:Frank Henenlotter

cast:Rick Hearst, Gordon MacDonald, Jennifer Lowry

One morning,Brian, a young man wakes to find that a small, disgusting phallus-sized creature called Aylmer has attached itself to the base of his brain stem.It appears that Aylmer is a really cheerful little fellow that is hundreds of years old and has been owned by a variety of hosts throughout the course of human history. The creature gives Brian a euphoric state of happiness by injecting a fluorescent blue liquid into his brain but demands the brains of human victims in return.The quest for potential victims that will keep Aylmer fed   turns into a tour of circa-1980s underground NYC clubs, backlots, and other seedy locations.

Διασκεδαστικό όσο δεν πάει και δραματουργικά/αφηγηματικά έτη φωτός ανώτερο από άλλες ταινίες του είδους το “Έκρηξη Εγκεφάλου” είναι μια μπιμουβάδικη καταγγελία ενάντια στη μάστιγα των ναρκωτικών και τολμώ να πω πως εκτυλίσσεται κάπως σαν ένα Τρας “Ρέκβιεμ για ένα όνειρο”.

Πριν πέσετε να με φάτε ,ο παραλληλισμός μου έχει να κάνει περισσότερο με το αφηγηματικό στύλ της ταινίας ταφόπλακας του Αρονόφσκι και όχι με την ποιότητά της,αφού η ταινία του Χενενλότερ (Basket Case) είναι απροκάλυπτα και ανενδοίαστα Τρας και καλτ κινηματογράφος,υψηλού βεληνεκούς, θα προσθέσω εγώ.

Η ονείρωξη του “πρεζάκια” Μπράιαν που μετατρέπεται σε αδυναμία να λειτουργήσει, τα προβλήματα και η καταστροφή της σχέσης του με την κοπέλα που αγαπά,η διάβρωση της σχέσης του με τον αδερφό του,η τρέλα, η παντελής έλλειψη ηθικών φραγμών και ο άκρατος κυνισμός του μικροσκοπικού θεούλη Έηλμερ καταγράφονται από το φακό του Χενενλότερ αριστουργηματικά και συντελούν στη δημιουργία ενός εξαιρετικού τεμαχίου, στο οποίο συνυπάρχουν αρμονικά το σπληνάντερο και οι πιο αλέγκρες στιγμές.

Αριστούργημα…

A B-movie j’accuse by Frank Henenlotter of Basket case fame, a movie that is clearly an entertaining exercise in condemning the use of drugs but never becomes overly moralistic and always stays entertaining in a trashy manner.”Brain Damage” is  impeccable  cult cinema at its best and a mandatory addition to someone’s collection.

Despite its humorous timbre Brain Damage can also be very unsettling at times and also offers decent amounts of gore and sleaze to keep all the B-movie Zealots satisfied.

The way the narrative unwinds is excellent and the downfall of young Brian is sometimes quite graphic.The performances by the cast are also convincing.Despite the budget limitations Henenlotter’s movie looks great and never feels like an “unfinished” or hackneyed product. This film is in all ways a complete work and should be viewed by all fans of trash cinema.

 

Cheerleader Camp

bloodypompoms

Cheerleader Camp(1988) aka “Bloody Pom Poms”

directed by:John Quinn

cast:Betsy Russell, Leif Garrett, Lucinda Dickey

Ταπεινό στις προθέσεις του,διεκπεραιωτικό στη λογική του, το “Μαζορέτες υποψήφιες για φόνο”΄,το trailer του οποίου πρέπει να έχει “ανοίξει” καμιά δεκαριά φορές τις βιντεοπροβολές μου(ΕΛΛΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΒΙΝΤΕΟ για πάντα), δεν καμώθηκε ποτέ το πρωτοκλασάτο Σλάσερ, δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι είναι “Prom Night”,διάολε δεν είναι ούτε καν “Sleepaway Camp 2”,παρόλα αυτά  πρόκειται για έναν συμπαθητικό χαβαλέ που παίρνει το αυθεντικό “Sleepaway Camp” του βάζει στα χεράκια πομ-πομ, του αφαιρεί το δυσοίωνο στοιχείο και βασίζεται υπέρ το δέον στη γυμνή σάρκα και στο γυμνασιακό χαβαλέ.

Το ζήτημα είναι το εξής…λειτουργεί η ταινία?

Ας μη γελιόμαστε,το παρόν αγκομαχώντας μεν περνά τη βάση δε. Αυτό οφείλεται περισσότερο στο νευρώδες δεύτερο μισό και στο αναπάντεχα καλό και creepy finale παρά στη συνολική ποιότητα του φιλμ .Η πλειονότητα του θηλυκού καστ απλά περιφέρει την καλλονή του και αναλώνεται σε κοινοτοπίες , τις οποίες όμως ξεστομίζει με υποφερτό τρόπο.Δηλαδή τι παραπάνω περιμένατε από playmates και από soon-to-be πορνοστάρ (Teri Weigel)? Οι άντρες του καστ προσφέρουν και αυτοί με τη σειρά τους ερμηνείες τυπικές για το είδος και κρύα αστεία με το κιλό.Η σκηνοθεσία είναι λειτουργική και η αιματοχυσία σποραδική αλλά πειστική.

Έλα όμως που αυτό το συνονθύλευμα από κλισέ κάνει την ώρα να περνά ευχάριστα…

Για να συνοψίσουμε.Το παρόν απευθύνεται σε εθισμένους στη Σλασερ θεματική ζηλωτές του trash κινηματογράφου και δεν πρόκειται επ’ουδενί να αλλάξει την οπτική σας επί του είδους.

Bloody pom poms follows the adventures of a group of teenage girls who go away to Camp hurrah, a cheerleader camp for the summer.There the girls will have to face tough competition weird male caretakers and to hone their craft for the annual Cheerleader queen contest.The camp’s principal Ms.Tipton is also quite a character. Alison, one of the group, is having nightmares. Brent, her boyfriend, has followed her to the camp but really seems more interested in the other girls. When those girls are found murdered, Alison believes she may be the killer.

By-numbers Slasher entry that stays entertaining mostly due to the muscular second half where all the bloodshed ensues and its twisted (sic) twist ending.

The storyline is nothing to write home about ,plus it relies too much on juvenile humour, and comedic moments for its own bad,however ,this movie doesn’t pretend that it’s anything else than a derivative of the teen slasher genre. What it lacks in originality and grit (see “Sleepaway Camp for pointers”) it delivers in spades in nudity and tongue n’cheek moments  .

The gore is hit n’ miss ,but there are at least two well constructed scenes that deliver the gory goods.The performances by the cast are slightly above average though…

All in all, the particular film will not change your perception of what a good Slasher film is ,but despite being of modest origins and average quality it gets the job done…

Next please…