Demonoid (1981)


Demonoid(1981) aka “Messenger of Death”

Directed by: Alfredo Zacarías

Cast:Samantha Eggar,Stuart Whitman

…or the “hand that wouldn’t die” is despite the campiness of its subject matter a solid entry in the Mexicult canon that profits by some cool cinematography, adequate direction, genuinely effective,if rare, bloodshed and some fitting performance by seasoned genre actors like Samantha Eggar and Stuart Whitman.

A British woman visits her husband at the Mexican mine he is attempting to reopen and discovers that the workers refuse to enter the mine fearing an ancient curse. The couple enter the mine to prove there is no danger and inadvertently release a demon which possess people’s left hands and forces them to behave in a suitably diabolical manner. The only way for a possessed person to free themselves from this torment is to cut off their left hand after which it scurries away in search of its next victim.

While I can understand why the critics tore this one to pieces, it’s hard not to have fun with a plot so ridiculous as the one of Demonoid. Despite the fact that the storyline beggars belief, Zacarias was a competent director, cast the right actors for the job and delivered a minor gem out of a potential shipwreck of a movie. Especially the opening and the final reels are very effective, characteristic examples of how atmospheric, supernatural horror is supposed to be made. Of course there are hilarious moments a plenty to be found here, but they never feel forced or out of context, it’s just the plot that is so darn farcical.

Anyway there are way worse movies than Demonoid out there. Fans of Mexican curios and all-around grindhouse players will probably have fun with this one.

Μεξικάνικος υπερφυσικός τρόμος με εσανς Αμερικάνικης αισθητικής και θεματική που νομοτελειακά προξενεί το γέλωτα ,εκτός αν είσαι ο Σαμ Ραιμι και η ταινία σου είναι το Army of Darkness, οπότε δεν σε απασχολούν οι περιορισμοί και οι εκλεκτικές συγγένειες  των κινηματογραφικών υποειδών.

Το «Δαιμονομανία» κομίζει όπως πολλές άλλες ταινίες ένα εξαιρετικά ατμοσφαιρικό πρώτο τέταρτο και ένα εξίσου δυσοίωνο πλην ελαφρώς προσχηματικό φινάλε. Τα όσα διαδραματίζονται στη μέση ναι μεν δεν είναι άσχημα και είναι τεχνικά αρτιότερα από πολλές ταινίες του είδους,αλλά αδυνατούν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες που δημιουργεί η έναρξη του φιλμ.

Οι συλλέκτες των πάσης φύσεως χαμένων φιλμ από εξωτικές χώρες μάλλον θα πρέπει να το προσθέσουν στη συλλογή τους,οι λοιποί ας χαζέψουν απλά το εξώφυλλο το οποίο άνετα θα μπορούσε να κοσμεί κάποιο κλασικό 80ies Heavy Metal album.


Car Crash


Car Crash (1981)

directed by:Antonio Margheriti (as Anthony M.Dawson)

cast:Joey Travolta, Vittorio Mezzogiorno , Ana Obregón

Γερασμένο buddy movie με εσανς από τους “Ντιουκς του Χάζαρντ” , το “Καρ Κρας- οι ατσίδες με τα κόκκινα” αποδεικνύεται άχρωμο και άοσμο.

Ο Νικ και ο Πολ, παθιασμένοι με τους αυτοκινητιστικούς αγώνες κάνουν θραύση στις διάφορες πίστες με το καινούριο αυτοκίνητό τους. Από οικονομική ανάγκη όμως δέχονται να “ρίξουν” τον επόμενο αγώνα ώστε να κερδίσει ένα στοίχημα ο Μαφιόζος Βρόνσκι. Από δω και πέρα όμως αρχίζουν οι περιπέτειές τους.

Κατά τη διάρκεια της προβολής καθίσταται προφανές οτι αυτό το family friendly ταινιάκι δράσης -λέμε τώρα…Ιταλικό είναι παιδιά, το σενάριο περιέχει χοντράδες και τυπικά σεξιστικά αστεία σε “σπασμένα” Αγγλικά- δεν είναι ένα τερέν όπου ο τιτάνας Μαργκερίτι μπορεί να ξεδιπλώσει 100% το πολύπλευρο ταλέντο του.

Δυστυχώς η ταινία κυλάει σχετικά αδιάφορα και αφήνει επίγευση ξεθυμασμένου αναψυκτικού,κάτι το οποίο εντείνεται από τις επίπεδες και εκνευριστικά κακές στα όρια του γελοίου ,ερμηνείες του καστ.

Για Ιταλολάγνους και αρχειοθέτες αποκλειστικά…

More of a shipwreck and less of a “carcrash” ,this Margheritti affair is a boring and dated buddy movie and lacks the grit and over-the-topness that could at least keep the Italophiles interested.

Paul, an ace driver and Nick, a wizard of mechanics, form a perfect team of auto racers. By winning a rigged race and he had to leave victory to a rider of a team in the pay of a mobster named Wronsky, our friends are forced to temporarily erase circuits; to escape the wrath of Wronsky.

This 1981 Italian-Spanish-Mexican action film directed by Antonio Margheriti  is unfortunately one of the lesser works of the late,great Italian craftsman and seems as if it was conceived and executed solely for the paycheck. This flick is very tedious and meanders endlessly without a significant climax. I’m sorry to say.

Some characteristic model work,a trademark of Margheritti’s approach to action film making can be seen as mildly interesting,but other than that this movie blatantly fails to maintain the viewer’s attention.

Mary, Mary, Bloody Mary (1975)


Mary, Mary, Bloody Mary (1975)

directed by:Juan López Moctezuma

cast:Cristina FerrareDavid YoungJohn Carradine

Άψογο κάλτ φιλμάκι τρόμου από το Μεξικό.

Η Mary είναι ζωγράφος ψυχεδελικών πινάκων και Βαμπίρ.Περιπλανιέται στο Μεξικό τρέφοντας το όμορφο κορμί της με το αίμα ανυποψίαστων θυμάτων αφού πρώτα τα ναρκώσει.Μισεί το προαιώνιο πεπρωμένο της,αλλά έχει υποταχθεί πλήρως στη μοίρα της.Η ζωή της φαίνεται να αλλάζει όταν γνωρίζει έναν όμορφο Αμερικανό τουρίστα,αλλά η ανάγκη για τροφή την οδηγεί σε περισσότερους φόνους.Μοιραία ο κλοιός γύρω από το ζευγάρι σταδιακά σφίγγει,οδηγώντας το σε μια τραγική κλιμάκωση.

Όμορφη ατμόσφαιρα,στρωτός ρυθμός,εξωτικά locations,ασύγκριτο 70ies exploitation συναίσθημα βουτηγμένο στον ερωτισμό και στην τραγικότητα της κεντρικής ηρωίδας συντελούν στη δημιουργία μιας πολύ όμορφης ταινίας.Η Cristina Ferrare στο ρόλο της Mary “φυσάει” και για να μην μακρυγορούμε και πλατειάζουμε το παρόν συστήνεται ανεπιφύλακτα στους οπαδούς του cult cinema εκείνης της εποχής και όχι μόνο…


Beautiful vampire/giallo/exploitation Mexihorror oddity by the director of “Alucarda”.

A beautiful artist moonlights as a vampire while in Mexico, killing lovers of both sex. It seems that the only person who has any chance of stopping her reign of terror is her father, who’s also a vampire.

The movie reaps the benefits of having the gorgeous and quite expressive Cristina Ferrare as the female lead.The beautiful Mexican actress is simply stunning in this picture.Her performance as the vampire painter haunted by her dark past carries equal amounts of sex-appeal,ruthlessness and tragedy. Other than that the movie offers some picturesque mexican locations,some memorable scenes of bloodshed and some pretty sensual nudity.The film pace is decent,but don’t expect flashy editing and such,this is a 70ies movie,love it or hate it.

The only downside is the fact that this picture has little to nothing to do with the vampiric myth.It moves more along the lines of sexploitation with a bit of horror thrown in,but this is hardly a drawback for me.Fans of classic vampire flicks might feel estranged,but to each their own…

Lovers of the aesthetics of the swinging Seventies will most probably have a blast.