Invasion of the Blood Farmers (1972)

invasion-of-the-blood-farmers-movie-poster-1972

Invasion of the Blood Farmers (1972)

directed by:Ed Adlum

cast:Norman KelleyTanna HunterBruce Detrick

Oddly watchable trainwreck of a film shot on less than a shoestring for the Grindhouse circuit, Adlum’s film had a title to die for and an over-the-top premise to display but little more unfortunately… which is a shame ,because if this flick could have a bigger budget and a professional cast and crew it could have really been a way more extravagant exercise in trashy cinema.

a group of druids called the “Sangroids” living in Westchester County, New York,  plan to resurrect their queen by draining the blood from unsuspecting civilians into her body. A local pathologist and his assistant become aware of the ancient cult and try to put an end to the escalating madness.

The film was shot on a proposed $24,000 budget over a three-week period, and Adlum reportedly paid most of the actors for their work with six-packs of beer.[1] The subpar production values are apparent, as night and day shots are mixed up throughout, creating very poor continuity. However the film feels quite gritty and action packed for a pg-rated film and this most likely has to do with Adlum dispatching his film sending it to the board only to reassemble it after scoring the much desired pg-rating, something that doesn’t make much sense in retrospect , since Invasion of the blood farmers seems to have primarily been constructed for the Drive-In circuit where minor details such as Pg-rating didn’t matter all that much.

All in all, this is a delirious mess of non cinema, plagued or blessed, depending on the viewer’s overall stance, by non-acting, dodgy editing and sub-par cinematography. However I think that credit should be given to the director Adlum for he excelled considering the means granted to him.

He could have done much worse….

All in all, fans of 70ies Grindhouse trash will have a funny ride…

Advertisements

High Crime (1973)

High Crime (1973) aka “La Polizia incrimine la legge assolve” “The Marseilles Connection”

directed by: Enzo G. Castellari

cast:Franco NeroJames WhitmoreDelia Boccardo, Stefania Girolami

There are always these movies that propel a certain cinematic style/sub-genre , become blueprints of it and get copied at Nauseam. High crime is one of those films . It may be not the best entry of poliziottesco film ever, but it is a quintessential piece of film making which also displayed a tour de-force of cinematic craftmanship courtesy of Enzo G.Castellari for the first time. However as not everything in life consists of peaches and cream , Castellari was accused of promoting populist , right-wing ideas  and a simplistic j’accuse against the corruption of the state in the tumultuous Seventies era Italy.

Lebanese drug dealer arrives in Genoa and Vice-Commissioner Belli (Nero) soon tracks him down. After a long car chase, Belli manages to arrest him. However, when the prisoner is being taken to the police station, the police car is bombed before it reaches its target. The Lebanese and four policemen die in the hit, but Belli survives. Belli then goes to Cafiero (Rey), an old-fashioned gangster who claims to have transformed into a peaceful gardener, to question about the bombing and it turns out that there is a new player in town. Cafiero decides to take care of the new gang before the police get to them. His task turns out to be more difficult when his trusted man, Rico (Daniel Martín), turns out to be a mole working for the unknown new gangsters.

Belli’s boss, Commissioner Aldo Scavino (Whitmore), has put together a dossier on the city’s mafia connections, but thinks that there is not enough hard evidence to take down all the gangsters from top to down. After several discussions with Belli, he finally agrees to take the dossier to the district attorney. However, he is murdered and the dossier is stolen. Belli now takes over Scavino’s seat as the Commissioner and eventually finds the murderer. The murderer names Umberto Griva (Duilio Del Prete) as his boss, as Belli expected. When Griva’s brother Franco (Silvano Tranquilli) is found murdered, it seems that someone with even higher political connections is trying to take over the city’s drug trafficking.

Castellari was ahead of the general game as a director and was one of the first directors to employ and patent cinematic techniques that became blueprints of action cinema. Formulaic storyline aside,the treatment was based around the murder of Luigi Calabresi that shocked and appalled the Italian public, Castellari was also incredibly lucky to cast a certain Franco Nero  for the commissario Belli lead part., as Nero is simply firing in all cylinders here and his dynamic, oftentimes ,over-the-top portrayal of a hard-as-nails , incorruptible commissario , became a synonym of the “commissioner” part in those Italian films. Hell…Maurizio Merli even built a carreer out of the Nero blueprint.

Justifiably and deservedly, this flick was a huge hit in its time of release , kicked the floodgates of Eurocrime and has become a cult classic eversince.

Πεμπτουσιακό δείγμα ιταλικού σινεμά δράσης , το High crime δεν κομίζει “εγκεφαλικό” και ιδιαίτερα πολυδιάστατο σενάριο , με δυνατότητες πολλαπλής ανάγνωσης, αλλά αποτελεί φιλμικό “κέντημα” που ποντάρει στο θυμικό και στο συναίσθημα και σοκάρει με τη δυναμική του κινηματογράφηση και τη νευρώδη στα όρια της υστερίας  , ερμηνεία του Φράνκο Νέρο, η οποία έκτοτε έγινε αντικείμενο αντιγραφής από άπειρους Eurocrime αστέρες.

ο χαλκέντερος επιθεωρητής Μπέλλι έχει γίνει σκιά του δικτύου διακίνησης ναρκωτικών , το οποίο έχει απλώσει τα πλοκάμια του από τη Γένοβα ως τη Μασσαλία. Οι μαφιόζοι είναι όμως πάντα ένα βήμα μπροστά από την αστυνομία. Ο Μπέλλι πιέζει τον προιστάμενο του να αξιοποιήσει τα στοιχεία που έχουν από κοινού συγκεντρώσει.Πλην  ο προιστάμενος , γενικός επιθεωρητής Σκαβίνο , δολοφονείται έξω από την έδρα του εισαγγελέα. Ο Μπέλλι συνειδητοποιεί πως το κύκλωμα διευθύνεται από άτομα υπεράνω υποψίας με διασυνδέσεις που ξεπερνάνε κατά πολύ τον ίδιον και αντιλαμβάνεται πως έχει πάρει έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Γεγονός το οποίο θα έχει επιπτώσεις στην οικογένειά του και στον ίδιον.

Το παρόν τεμάχιο ήταν η πρώτη ταινία του παραδοσιακού Ιταλικού αστυνομικού σινεμά δράσης της δεκαετίας του 70′, που ο γράφων είδε ποτέ και ήταν απόλυτα λογικό έκτοτε να πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, αναζητώντας οποιαδήποτε παρόμοια ταινία είχε ποτέ γυριστεί.

Πέρα από το γεγονός πως το παρόν είναι αριστουργηματικά καλοκουρδισμένο σινεμά δράσης και αγνοώντας την αφελή ,σχεδόν λαικίστικη προσήλωση της πλειονότητας των Ιταλών κινηματογραφιστών σε ένα στείρο “κατηγορώ” ενάντια στη διαφθορά του δικαστικού συστήματος και εν γένει του κρατικού μηχανισμού, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε αφενός την τεχνική μαεστρία του Καστελλάρι, που στήνει μια ταινία υπόδειγμα στο είδος της και αφετέρου την επιρροή του στο Ιταλικό σινεμά είδους. Χωρίς αυτήν την ταινία δεν θα υπήρχαν οι αντίστοιχες ταινίες των Στέλβιο Μάσσι, Ουμπέρτο Λένζι, Μάριο Καιάνο κλπ.

Το Ιταλικό σινεμά δράσης χρωστάει πάρα πολλά στον Ένζο Καστελλάρι και δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς τη συμβολή του σπουδαίου αυτού σκηνοθέτη. Οι οπαδοί του Ευρωπαικού καλτ κινηματογράφου επιβάλλεται να έχουν το παρόν στη συλλογή τους.

To kill a Stranger (1983)

to kill greek

To kill a Stranger (1983)

directed by:Juan López Moctezuma (as J. Lopez-Moctezuma)

cast:Angélica MaríaDean StockwellDonald Pleasence,Aldo Ray

Solid sleeper made in Mexico.Plotholes aside this one has got enough substance to keep the fans interested and a solid cat n’ mouse first reel, with Donald Pleasence playing a decorated army colonel in a Southamerican country with a lot of skeletons in his closet,or maybe his well .

Cristina Carver (Angelica Maria) finds herself in dire straits after she arrives to spend some time with her TV-reporter husband (Dean Stockwell) who is visiting a Latin American country run by a military dictator. After a car accident one day, Cristina brings the helpful Col. Kostik (Donald Pleasence) home and then kills him in self-defense when he violently attempts to rape and murder her. Terrified, she covers up her act and hides the body, yet in spite of her husband’s efforts to protect her, a local police detective starts to figure out what really happened.

Juan López Moctezuma was a legend of Mexican genre cinema .During his career he directed five films, all in the genres of Gothic horror and suspenseThe Mansion of Madness (1972), Mary, Mary, Bloody Mary (1974), To Kill a Stranger (1983), El Alimento del Miedo (1994), and his most recognized and controversial work, Alucarda (1978). In my opinion he was at his best when he narrated stories that bordered on or were quintessentially supernatural. I have already talked about my love for his work .( https://latenightmoviecrypt.wordpress.com/2013/12/02/mary-mary-bloody-mary-1975/)

To kill a stranger is a more pedestrian affair that utilizes a simple plot, but Moctezuma manages to establish a menacing atmosphere and also poses some criticism against the omnipotence of the military forces in South America. The detective elements stay undercooked though, thus we cannot talk about a completely successful plot here.

Despite the shortcomings of this one, I enjoyed it. The premise is interesting and the military element makes the story a tad more unique than in similar films of that ilk. A bonus is also of course the presence of Pleasence whose portrayal of sexual predator/rapist/serial killer is creepy if a bit overacted.

Fans of cinematic curios have a look. There are way more uninteresting movies out there…

Μεξικάνικη παραδοξότητα με τον Ντοναλντ Πλέζανς να υποδύεται παρασημοφορημένο Νοτιοαμερικάνο συνταγματάρχη που αρέσκεται να προσκαλεί όμορφες τουρίστριες στο αχανές άνδρο του, να τις βιάζει και μετά να τις σκοτώνει.

Η ταινία ποτέ δεν πατάει το γκάζι της βίας και του σκότους τόσο πολύ ώστε να μας κάνει τα μούτρα κιμά και θα ήθελα να είναι πιο ξεκάθαρα ταινία τρόμου στο στυλ του Ντ’Αμάτο, παρά ατμοσφαιρικού θρίλερ με στοιχεία τρόμου,στοιχεία αρκούντως σκοτεινά μεν, ατάκτως και σποραδικά  ερριμμένα δε. Παρ’όλα αυτά δείχνει συνέπεια απέναντι στο θεατή και τελικά κομίζει τις συγκινήσεις που υπόσχεται.

Ο σχολιασμός του σκηνοθέτη, θρύλου του Μεξικάνικου κινηματογράφου είδους, Μοκτεζούμα σχετικά με τις υπερεξουσίες και τη διαφθορά του Στρατού σε αυτές τις χώρες δεν περνά απαρατήρητος και ενδυναμώνει τη σχετικά τετριμμένη πλοκή, αλλά η κλιμάκωση μοιάζει βεβιασμένη και αμήχανη.

Παρά τις σεναριακές ελλείψεις η ταινία κρίνεται επαρκής στο είδος της . Άν τα αναίμακτα θρίλερ που ποντάρουν στην ατμόσφαιρα σας γοητεύουν, τότε ίσως αυτό εδώ το ταπεινό φιλμάκι σας κερδίσει.

 

The Torture Chamber of Dr. Sadism (1967)

The Torture Chamber of Dr. Sadism (1967) aka “The Blood Demon”, Die Schlangengrube und das Pendel,  The Snake Pit and the Pendulum,[4] and Castle of the Walking Dead

directed by:Harald Reinl

cast:Lex BarkerKarin DorChristopher Lee

Super- energetic , at least for a gothic/horror film,fast paced, atmospheric and thus high octane pulp entertainment inspired by E.A.Poe’s “The Pit and the Pendulum”, Hammer horror Dracula Films , Italian pulp proto-horror like Mario Bava’s “Black Sunday” and the trashfest of “The Bloody Pit of Horror” .Harald Reinl’s “Torture chamber of Dr.Sadism” might be literally a cinematic namedropping of elements from other films and a listing of gothic horror insignia, but it is a rare occasion of a film when all these things actually gel and create a very tasty stew of a film. This is a bloody riot…

In the Olden Tymes, Count Regula is drawn and quartered for killing twelve virgins in his dungeon torture chamber. Thirty-five years later, he comes back to seek revenge on the daughter of his intended thirteenth victim and the son of his prosecutor in order to attain immortal life.

Shot on location in the medieval town of Rothenburg in Germany Reinl’s film sure did have an impressive location to back up its story with. Director Reinl who directed several Edgar Wallace Krimis  in the 1960s,some of them co-starring Klaus Kinski ,plus a few Westerns about Winnetou,was no slouch either. This flick in particular feels simultaneously pulp oriented and visually compelling. The production team went above and beyond the call of duty to create the most impressive set pieces possible. You want Snake pits? Smoke filled caverns and isles? a giant pendulum? dungeons? A Caligari-esque laboratory? Throw a dart and you’ll literally get what you wished for. Certain sequences ,for example the “forest of hanging corpses” have a very eerie feel to them.

However, as a mish-mash of well-known influences this film never does feel “that serious” and the fast pace in which the story unwinds helps the viewer to enjoy this little flick even more.

The Torture Chamber of Dr.Sadism has a cast full of gothic horror regulars with Christopher Lee reprising his most renowned role, here is aptly retitled Count Regula and Lex Barker being a solid lead as well. Karin Dor is also an eye candy in the Euro horror babe tradition.

Ladies and Gentlemen this one checks all boxes. Add it to your collection…

Gothic horror εξτραβαγκάντσα από τη Γερμανία, χώρα με παράδοση στα pulp Krimi ,ταινίες μυστηρίου, με στοιχεία νουαρ, αρκετά κοντά στα Ιταλικά Τζιάλλι. Εδώ πρυτανεύει το γκοθικ στοιχείο και ο διαβολικός απέθαντος Κόμης Ρέγκιουλα ,με έναν Κρίστοφερ Λη να βγάζει το μεροκάματο περιφέροντας την αριστοκρατική του αύρα και εξαπολύοντας βρυκολακίσιο Σίξτις “εκτόπλασμα” ,αν και δεν υποδύεται το Βαμπιρ,προς πάσα κατεύθυνση.

Το εντυπωσιακό με αυτήν εδώ την παραγωγή είναι το πόσο αποτελεσματικά λειτουργεί σαν πάντρεμα του Σίξτις Ιταλικού υπερφυσικού γοτθικού τρόμου (black Sunday,bloody pit of horror) με τον αντίστοιχο βρετανικό ,αυτόν που λάνσαρε η Hammer horror, ας πούμε.

Ναι μεν έχουμε λοιπόν στο “ο διάβολος θα πεθάνει την αυγή” συνθέσεις που προάγουν το ατμοσφαιρικόν του πράγματος, αλλά έχουμε και ένα ανάλαφρο, σχεδόν τσιρκολάνικο πνεύμα που κάνει το γκροτέσκο της θεματικής, τόσο οικείο και πηγαία διασκεδαστικό.

Ας μην ψάξει κανείς για λογική ακολουθία, αφού σεναριακά το φιλμ είναι μια συρραφή από κλισέ. Αλλά ας αφεθεί στην καταιγιστική διαδοχή των προαναφερθέντων κλισέ και οικείων εικόνων, που συνδυαστικά δημιουργούν ένα γευστικότατο ταινιάκι που θα αφήσει άπαντες τους οπαδούς του συγκεκριμένου είδους με το χαμόγελο στα χείλη.

Γοτθική βόμβα…

Dominique (1978)

dominique

Dominique (1978) aka “dominique is dead”

directed by:Michael Anderson

cast: Cliff RobertsonJean SimmonsJenny Agutter

Slow burning mystery thriller with horror overtones made in UK. Dominique has a few well constructed chills and thrills on display, but it unfortunately suffers from a weak start,overstays its welcome and is hence a rather dull experience that doesn’t however offend the viewer.

The film is based on the 1948 short story What Beckoning Ghost by Harold Lawlor.[2]The wife of a greedy man named Dominique Ballard comes back to haunt him after her death. He is after her money and convinces his wife that she is mentally unstable. Because she is mentally exhausted from being frightened all the time, she commits suicide, but soon the husband begins experiencing her ghostly presence.Is Dominique really alive?

This Amicus production makes use of traditional exposition and narrative techniques in order to build suspense.It sure succeeds in building tension but that doesn’t mean that the viewer won’t experience repeated deja-vus while watching this one,as Dominique is for lack of a better term a rather unoriginal entry in the mystery thriller catalogue. It also somehow seems to drag and could definitely benefit if it was 15 minutes shorter. Still it is a stylish affair with mostly convincing performances and a satisfying ending twist.

We’ve seen far worse films than this one, yet this characteristically british tinged affair will never get past the first viewing trial.Once seen will then be forgotten.

ταινία τρόμου ελλείψει καταλληλότερου όρου το Dominique είναι και αυτό από τα φιλμ που προσπεράσαμε δεκάδες φορές στα ράφια των Βίντεοκλαμπ μέχρι που αποφασίσαμε για αρχειακούς λόγους να το προσθέσουμε στη συλλογή μας.

Η αφήγηση σε αυτό το θρίλερ μυστηρίου είναι μάλλον τετριμμένη και η πλεκτάνη που στήνεται στην κακόμοιρη τη Ντομινίκ μάλλον αναμενόμενη ,πλην το έργο δεν προσβάλλει επ’ουδενί τη νοημοσύνη του θεατή. Αυτό βέβαια δε σημαίνει βέβαια οτι το παρόν με την αργόσυρτη του ανάπτυξη και τις σποραδικές του εντάσεις παραδοσιακού γκρανγκινιολικού χαρακτήρα φανατίζει κιόλας.

Δυστυχώς ταινίες σαν το Dominique υπάρχουν με το κιλό εκεί έξω, συνεπώς το παρόν απασχολεί μόνον τους πιουρίστες και τους completists του χώρου.

Lipstick (1976)

Lipstick

Lipstick (1976)

directed by:Lamont Johnson

cast:Margaux HemingwayChris SarandonPerry King,Mariel Hemingway,Anne Bancroft

Lipstick was one of the originators of the rape/revenge genre and as such was a highly polarizing film. Lamont Johnson’s film is equally hated by the feminists , for its crass depiction of rape and by film critics alike for its exploitative feel. Yet both managed to miss the obvious . This Dino De Laurentiis production was at heart a slick, maybe too ambitious for its own good exploitation film, but this is said in hindsight and with the benefit of having dissected and digested the codes and semiotics of exploitation cinema. I’m not sure how critics felt when this was initially released back in 1976.

Chris McCormick,a top fashion model seeks justice after she is brutally raped by Gordon Stuart her teenaged sister’s music teacher and avantgarde music composer. The case makes it to trial but Chris gets abused for second time in the courtroom, as the jury gets manipulated by Stuart’s attorney who presents Chris as a seductress, even hints at her profession bordering on prostitution. Stuart walks a free man and he rapes Chris’ teenage sister too, leading Chris to enact a brutal revenge.

The sleazy meets the melodramatic and the courtroom drama meets standard fare vigilante thriller, in a production that opted to launch the late Margaux Hemmingway’s acting carreer. Unfortunately , things didn’t really work out for the then prestigious model and Ernest Hemingway’s granddaughter, as her later life was marred by highly publicized addiction and depression. She committed suicide by drug overdose in 1996 at the age of 42.

Personally, I think that the slack the film received was maybe unfair. Trying to find an agenda in this one is a futile point and it is obvious now, in a metacritic sense, that the initial reviews missed the mark. Lipstick was not an arthouse film or “a bold statement on the crime of rape” but commercial cinema, that tried to tell a story, perhaps in a flawed and sometimes a titillating manner which relied heavily in exploitative cinematic techniques, but it works as is is, as other films like “Cruising” or “Angel of Vengeance” did. At the time of release Variety stated “Lipstick has pretensions of being an intelligent treatment of the tragedy of female rape. But by the time it’s over, the film has shown its true colors as just another cynical violence exploitation” .I don’t know about you but If  I were Lamont Johnson I would take these remarks as a compliment.

The acting is mostly solid, the cinematography excellent and the movie doesn’t overstay its welcome. Yes it’s mostly exploitation, but it’s good exploitation that was groundbreaking at its time ,plus with a ending like in Lipstick’s case one cannot accuse Johnson of being misogynistic.

Μία ταινία που φαινομενικά σχεδόν όλοι λατρεύουν να μισούν αφού αδυνατούν να καταλάβουν το πάντρεμα δικαστικού (μελο)δράματος με καθαρές rape-revenge και vigilante αποχρώσεις. Το lipstick είναι μια ταινία που δεν κομίζει γλαύκας εις Αθήνας , αλλά δε νομίζω να είχε ποτέ τέτοιες βλέψεις. Βλέποντας το σαραντα δύο  χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία αντιλαμβάνομαι τα πλεονεκτήματα της μετακριτικής ματιάς, αφού  κοινό και κριτικοί  είναι σήμερα σαφώς πιο εξοικειωμένοι με τη γλώσσα τέτοιων ταινιών και μπορούν να τις αξιολογήσουν καλύτερα. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ταινίες σαν το “ψωνιστήρι” με την controversial αισθητική που κομίζει, δίχασαν τότε κοινό και κριτικούς, ενώ τώρα αποθεώνονται.

Προσωπικά βρίσκω αρκετές αναλογίες ανάμεσα στο lipstick και στην ταινία του Φριντκιν  που προανέφερα ή ακόμα και στο πρώιμο έργο του Έημπελ Φερράρα (Άγγελος εκδίκησης), όλες αυτές οι ταινίες παντρεύουν το arthouse με το εμπορικό ή το exploitation cinema, αποτελώντας φύσει και θέσει , διχαστικές δημιουργίες. Αλλά πέρα από οποιαδήποτε καλλιτεχνική ατζέντα , τα φιλμ αυτά είναι πετυχημένα και έχουν αφηγηματικές αρετές .

Ταινίες σαν το lipstick διηγήθηκαν δυσάρεστες ακόμα και τραγικές ιστορίες με έναν συγκεκριμένο, επιτυχημένο κατ’ εμέ τρόπο και έκαναν το σινεμά λίγο πιο ωμό και μπρουτάλ αυτό μπορούμε να τους το πιστώσουμε.

 

Death Rite (1976)

Death Rite (1976) aka “les Magiciens”

directed by: Claude Chabrol

cast:Franco NeroStefania SandrelliJean Rochefort,Gert Fröbe,Gila von Weitershausen

Artsy Seventies thriller by the prolific french Claude Chabrol. The film is relatively obscure but has enough interesting nuances and style to keep the fans of the European Arthouse and Genre cinema interested.

At a luxury hotel in DjerbaTunisiapsychic magician Vestar (Fröbe) meets the dark  but idle rich man Edouard (Rochefort).[1] Heading to the hotel, Vestar has a vision of a woman being murdered in the desert. Edouard, a member of the leisure class, decides to use his influence to make the dream become a reality. Also staying at the resort are Sadry, returning Tunisian architect (Nero) who has come home to visit his dying mother, and his annoying wife Sylvia (Sandrelli). Also there is Martine (von Weitershausen), an ex-lover of Sadry who would like to get back together with him. The marriage is further strained when Sylvia finds the two of them together. It appears that the prophesied murder has something to do with Sylvia. Specific details from Vestar’s prediction about her death are used by Edouard to make it happen, although in fact his interference alters the results. Sadry comes to terms with the ongoing tensions and anger as events build toward the inevitable.

So , the premise here is rather interesting and the chain of events that lead to the prophesized murder are narrated in an interesting manner full of quirk and symbolisms that are proof of an advanced cinematic language. However Chabrol or his scriptwriter opted for a relatively anaemic portrayal of the characters and the viewer cannot immerse himself/herself in the narrative enough  or intentify with any of the characters.

The cast is full of arthouse references.Gert Frobe starred in Lang’s swan-song – THE THOUSAND EYES OF DR. MABUSE and Gila von Weitershausen (a former companion of French director Louis Malle) as well as Franco Nero who is his typical self, tense and idiosyncratic and Stefania Sandrelli who performs adequately too. The cinematography is mesmerising and the Tunisian set up is also interesting.

The overall result is closer to arthouse cinema and I enjoyed the little idiosyncrasies of the storyline. However I am more into other Chabrol films like “Blood relatives” which follow other exposition techniques, perhaps more horror film oriented. Nevertheless , Death Rite has merits and I’d recommend this curio to fans of Seventies Euro cinema.

Ενδιαφέρουσα άσκηση ύφους με δυνατό καστ από τον σπουδαίο Κλωντ Σαμπρόλ.

Η πρώτη σεκανς δίνει τον τόνο για το παραψυχολογικό υπόβαθρο της ιστορίας, μιας ιστορίας που έχει πολύ ενδιαφέρον αφού παντρεύει τη θεματική του “ερωτικού τριγώνου”, της κτητικότητας  και της ερωτικής ζήλιας, με παραμέτρους όπως τη δυνατότητα να προβλέψουμε ένα γεγονός που μας αλλάζει τη μοίρα και εάν μπορούμε να παρέμβουμε στα γεγονότα που οδηγούν σε αυτό το γεγονός ή στην ίδια τη μοίρα.

Ο Σαμπρόλ στήνει μια όμορφη ταινία σε ένα εξωτικό περιβάλλον, φιλμάρει με ενδιαφέροντα τρόπο, άλλες φορές δημιουργώντας συνθέσεις που γίνονται ένα με το υπνωτιστικό τυνησιακό τοπίο ,άλλες φορές υποδαυλίζοντας την ένταση της αφήγησης. Η αχίλλειος πτέρνα της ταινίας είναι η σχετικά αναιμική ανάπτυξη και απεικόνιση των χαρακτήρων του, κάτι που μπορεί να οφείλεται βέβαια και στην αγγλική ηχητική μπάντα που δείχνει να κατακερματίζει την αφήγηση και αφαιρεί ελάχιστους πόντους από το τελικό αποτέλεσμα.

Όπως και να ‘χει το παρόν είναι ουσιαστικά ένα arthouse thriller της παλιάς σχολής το οποίο θα ξενίσει στους “κανίβαλους”  που έλκονται από το κοκορέτσι και το σπληνάντερο, αριστούργημα σαν το blood relatives δεν είναι, αλλά έχει αρετές και θα έπρεπε να απασχολήσει περισσότερο κόσμο.