Massacre Mafia Style (1974)

Massacre Mafia Style (1974) aka “The Executioner”, “like Father,like Son”

Directed by:Duke Mitchell

Cast: Duke Mitchell, Vic Caesar

Get ready for one of the most over the top grindhouse flicks of all time, Duke Mitchell’s godly “The Executioner”, a movie that plays in a similar, but way more exploitative and yeah trashier  to the Godfather series ,filming narrative. Get ready to witness the rise to glory and then the inevitable fall of the mighty Mimi Michelli, whose antics and exploits (pun intended) leave dozens of dead bodies behind them.

Mimi Miceli, the son of a high-powered mafia don Mimi, a first generation Italian-American  has been exiled back to Sicily for his crimes in America. The don’s son Mimi Jr. wants to get back into the family business and transplant it from New York to the streets of Hollywood, the place of his childhood dreams. Mimi heads to Hollywood where he looks up his old Mafioso buddy, Jolly (Vic Caesar) who he finds tending bar. Jolly doesn’t need much convincing to join Mimi back in a life of crime. Mimi tells Jolly his plan to kidnap one of the West Coast Mafia bosses, Chucky Tripoli (Louis Zito) and hold him for ransom, much-needed cash flow to start Mimi’s takeover. Tripoli is kidnapped and Mimi sends proof (Tripoli’s finger in a jewelry box) to Tripoli’s son and wife (played by Duke Mitchell’s real-life wife, Jo Mitchell). Mimi is back in the life and makes a visit to Tripoli’s daughter’s wedding, giving a toast in the name of Sicily and on behalf of his mafia family. It seems that Mimi’s plan is working as he is tolerated within the West Coast clan, even when he hits on their dates. Mimi goes home with one of the women at the wedding (Cara Salerno) who goes along for the ride. With the blessing of the clan, Mimi attempts to takedown a big time West Coast pimp by the name of Superspook (Jimmy Williams) who runs a hustle with “40 women” in the prime real estate between Hollywood and Beverly Hills. Superspook turns out to not be so easy to take down, as the old ways of Mimi don’t have the same effect on the new hippie generation.

Inspired by the supposedly profound impact that the original Godfather film had on the director/lead of this film, Mitchell even nods to the Godfather film in one of his introspective monologues, and by Mitchell’s experiences with the mob while he was running a successful career as a nightclub crooner, ”Massacre Mafia style” needs to be seen to be believed…

This Italian/American Mafia saga packs an impressive bodycount and more memorable scenes in a solid 80 minute runtime than I care to remember.

For Mitchell this one was obviously a labor of love, as it should have felt very personal to him. His deliverance as Mimi Michelli is really eclectic and dare I say unforgettable, as he goes from throwing Henry Silva-esque tantrums to having peaceful moments of reflection and introspection. This of course along with the overall hyperviolent and anarchic film narrative creates a feeling of tension, with the viewer trying, in vain, to guess what will happen next.His filming style is also something to write home about, especially in favor of his more experimental Jodorowsky-esque moments (check Superspook’s crucifixion)

All in all ,Massacre Mafia Style definitely ticks all the boxes when it comes to high octane grindhouse exploitation cinema and it is (drumroll) one of the finest American entries in the crime/action genre.

Mitchell’s film got a Greek VHS release in the 80ies by Diamond Video which I already own, but I urge you to buy the blu-ray version by none other than Grindhouse releasing (R.I.P Sage Stallone) which is hands down the ultimate version of the movie, plus it features a gazillion of extras.

I feel like a kid in the candystore right now… dear friends watch this at all costs.

Υπερβατική exploitation σάγκα ,πόνημα ενός τραγουδιστή/σκηνοθέτη/ηθοποιού που μεσουράνησε στα Καλιφορνέζικα ναητ κλαμπς,του Ντιουκ Μίτσελλ.Ο εκλεκτός αυτός κύριος μπορεί να μη γεύτηκε την επιτυχία του Φρανκ Σινάτρα αλλά μας ευλόγησε με αυτό το grindhouse αριστούργημα,το οποίο αφήνει πίσω του εκατόμβη πτωμάτων, μακιαβελικές κινήσεις επι χάρτου από το μαφιόζο αντιήρωα του Μιτσελλ και σκηνές ανθολογίας όπως ολόκληρη η εναρκτήρια σεκανς, μια ιδιότυπη σταύρωση, ένα ιδιότυπο σφαχτό κρεμασμένο από τσιγκέλι και μια κηδεία που μένει αξέχαστη σε όλους τους τεθλιμμένους συγγενείς.

Το massacre mafia style είναι εξωφρενικό,απόλυτα μηδενιστικό σε σημεία, παντελώς απρόβλεπτο και φυσικά έργο ζωής για το Μίτσελλ,ο οποίος παραδίδει μια ερμηνεία ράπισμα, γεμάτη από ξεσπάσματα κακίας αλλά και στιγμές απολογισμού-αυτοκριτικής.

Το massacre mafia style είναι από τα καλύτερα grindhouse flicks που τούτα  δω τα μάτια έχουν αντικρίσει .Αναζητήστε το και δειτε το με κάθε κόστος.

Advertisements

The Take(1974)

Take1974

The Take (1974)

Directed by; Robert Hartford-Davis

Cast: Billy Dee WilliamsEddie AlbertFrankie Avalon,Vic Morrow

A cool quintessentially Seventies looking affair that functions as the perfect showcase for Billy Dee Williams and his inimitable suaveness and chill-out demeanor, but doesn’t do much more to create moments of real  tension

Crime fighter Terry Sneed arrives in New Mexico to help out a local police chief bust the local big time mobster- but Sneed  is already taking money from the underworld.

Even if it’s a very flawed and derivative film, the Take never ceases to be entertaining as it features quality genre regulars like Vic Morrow and Williams really seems to enjoy his part, but it never manages to be much more than a cool Seventies crime actioner, perhaps the crew behind this one never had aspirations for something more in the first place.

Fans of the unmistakable Seventies atmosphere will enjoy some nicely choreographed shoot-outs and related crime film shenanigans ,as for the rest of the fans out there , I doubt they will find here enough gravitas or substance to sink their teeth into.

Ένα τσίλικο, πεμπτουσιακό Σεβεντιζ ταινιάκι που λειτουργεί ως το τέλειο όχημα για τον Billy Dee Williams και την απαράμιλλη φινέτσα του, αλλά δεν κάνει πολλά περισσότερα για να δημιουργήσει στιγμές πραγματικής έντασης έχουμε σήμερα προς παρουσίασιν.

Ο μαχητής του εγκλήματος Terry Sneed φτάνει στο Νέο Μεξικό για να βοηθήσει τον τοπικό αρχηγό της αστυνομίας να τσακώσει τον τοπικό βαρόνο του εγκλήματος Μάνσο – αλλά για κακή του τύχη ο αρχηγός αγνοεί πως ο  Sneed παίρνει ήδη χρήματα από τον υπόκοσμο.

Ακόμη και αν είναι απόλυτα προιόν της εποχής του χωρίς καμία θέληση να κομίσει κάτι το ιδιαίτερο, το Take ποτέ δεν παύει να είναι διασκεδαστικό, καθώς διαθέτει βετεράνους του είδους όπως ο Vic Morrow σε κέφια ενώ και ο Williams φαίνεται να απολαμβάνει το ρόλο του, ίσως αυτή να είναι και η αξία της ταινίας αφού ενδείκνυται για μια χαλαρή μεταμεσονύκτια θέαση.

Οι οπαδοί της ατμόσφαιρας των 70’s θα απολαύσουν μερικά ωραία χορογραφημένα πιστολίδια ,όσο  για τους υπόλοιπους οπαδούς εκεί έξω, αμφιβάλλω ότι θα βρουν εδώ αρκετή ουσία.

Μόνο για τους φανατικούς του είδους.

The Dunwich Horror

dunwich

The Dunwich Horror (1970)

directed by:Daniel Haller

cast:Sandra Dee, Dean Stockwell, Ed Begley

Wilbur Whateley pops over to the Arkham Miskatonic University to borrow the legendary Necronomicon and beautiful but naive blonde bombshell Sandra Dee. But little does anyone know, Whateley isn’t quite human… Professor Armitage teams with the Dunwich populus and try to end the plans of Wilbur,whose cursed bloodline is no secret to the Dunwich community.

αφοπλιστικό late 60ies-early 70ies occult horror διαμάντι με την υπογραφή του Ρότζερ Κόρμαν βασισμένο στην ομώνυμη ιστορία του H.P Lovecraft έχουμε εδώ.

Ο τελευταίος απόγονος της καταραμένης γενιάς των Γουάητλυ προσπαθεί να “ξυπνήσει” τους μεγάλους παλαιούς και να ξανασκορπίσει τον τρόμο στην παραθαλάσσια κοινότητα του Ντανγουιτς. Όπλο του σε αυτήν του την προσπάθεια η πανέμορφη πλην αφελής φοιτήτρια Νανσυ, την οποία χρησιμοποιεί σαν ενδιάμεση και το Νεκρονομικόν. ένα σπάνιο βιβλίο το περιεχόμενο του οποίου μπορεί να φέρει σε επαφή τον Γουίλμπουρ με τις οντότητες που προαναφέραμε.

Άχ ,ωραίος ψυχεδελικός σινεμάς .Εξαιρετική αίσθηση του σασπενς και του κινηματογραφικού ρυθμού,όμορφη φωτογραφία, καλοκουρδισμένες ερμηνείες και αποκαλυπτικό φινάλε.Αυτά είναι τα συστατικά μας για μια υπέροχη ταινία ενός ούτως ή άλλως αγαπημένου κινηματογραφικού είδους,το οποίο όμως έχει γεννήσει κατά καιρούς μέγιστους τεκέδες (prime evil).

To “The Dunwich Horror” είναι υπαινικτικό εκεί που χρειάζεται και σανιδώνει το γκάζι χωρίς αναστολές εκεί που επίσης κρίνεται απαραίτητο.Μεστή μπιμουβιά από ανθρώπους με μεράκι.

Δαγκώστε το και βάλτε στο πικάπ τους δύο δίσκους των H.P LOVECRAFT (https://www.youtube.com/watch?v=sfKk_cqejH8)  για μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία…

Very atmospheric and effectively done supernatural/occult/psychedelic horror that manages to somehow stay in context despite its low budget shortcomings and the 70ies psychedelic extravaganza that permeates every frame of the film.

The “Dunwich Horror” is a victory because it mostly implies and doesn’t display,however my statement should not be viewed as an implication that this little flick doesn’t deliver…it sure does. The cinematography is magnificent,the direction is competent ,the cast is superb and the film score is great.

This is a very complete cinematic experience,provided that the viewer is familiar with the subgenre lingo. I have always been a sucker for 70ies supernatural horror so…

Night of the Creeps

Night of the Creeps (1986)

directed by;Fred Dekker

cast:Jason Lively, Tom Atkins, Steve Marshall

…The terror had come from above during the Fifties when a flying saucer had crashed next to a  drive-in theater in the city of Corman but scientists had managed to stop the alien invasion by putting the human host of some  parasitic organisms in suspended animation.27 Years later two freshmen students of the Corman college  who want to enter a fraternity are assigned with breaking into the lab where the body is kept in order to steal a corpsem,what they do is to  accidentally let the dormant body escape from his cryosleep chamber.Soon enough the entire community is infested by thousands of Alien brain parasites, entering humans through the mouth, turn their host into a killing zombie. Some teenagers start to fight against them.Meanwhile a haunted detective that was also present during the original events decides to take action…

“Night of the Creeps” is another quintessential cult movie,a love letter to genre cinema in general,especially to the  monster movies/alien invasion films of the 40ies/50ies .The film is an earnest attempt at a B movie and a homage to the genre. While the main plot of the film is related to zombies, the film also mixes in takes on slashers and alien invasion films.

Night of the Creeps is executed with gusto,it has verve,neat effects and effective pacing.The comedic gags work and the horror moments are genuinely bone-chilling.The performances by the cast are also quite convincing.

All in all,Night of the Creeps was never meant to be an original film .Director Fred Dekker even originally wanted to shoot the film in black and white. He included every B movie cliche he could think of and insisted on directing the script himself. However what could have easily turned to a trainwreck works like an atomic clock and entertains effortlessly even after 30+ years.

Recommended…

Αρχετυπικό καλτ ταινιάκι φόρος τιμής σε ό,τι μπιμουβάδικο υποείδος μπορεί κανείς να φανταστεί το Night of the Creeps ,του οποίου ακόμα και ο τίτλος ηχεί σαν ο τίτλος κάποιου monster movie από τη δεκαετία του 50′, σκοράρει σε όλα τα επίπεδα και μας προσφέρει μιάμιση ώρα αγνής και ανόθευτης απόλαυσης.

Νευρώδης ρυθμός,πειστικά εφέ,δουλεμένη σκηνοθεσία και σοβαρές σχετικά ερμηνείες συντελούν στην επιτυχία του φιλμ.

Δείτε το…

Necromancy

Necromancy(1972) aka “The Witching” “A life for a life”

directed by:Bert I. Gordon

cast:Bert I. Gordon, Gail March,Pamela Franclin

Effective low-budget supernatural/satanic horror with a confusing background,”Necromancy” manages to retain its appeal in spite of the fact that there are at least two alternate cuts of the movie around.Gordon’s film that debuted in the Seventies appears to be a different cut compared to the 1981 recut of the film that I watched and that is the more widespread version the film.

A strange and sinister man, Mr. Cato (Orson Welles), wields extraordinary power in the small town of Lilith. The townsfolk indulge in weird rituals in their pursuit of necromancy, bring the dead back to life. Against this disturbing background a beautiful young girl, Lori (Pamela Franklin), becomes the human catalyst. She is married to one of Cato’s workers and holds the key between life and death: what Cato and his followers have in mind is using Lori to bring back Cato’s dead son.

I cannot really get why there are so many people around who hate this one.If what you need is good,old supernatural & satanic horror with touches of psychedelia and unmistakeable grindhouse atmosphere,then this one checks all boxes.

It sure is a low-budget affair and a flawed movie,especially in terms of pace but it builds suspense and leads to a nice climax.Plus there are various over-the-top scenes of rituals and a nice if cheesy scene of necromancy/resurrection.

Welles and Franclin are classy and atmospheric in their respective parts and give some extra points to an already cool flick.

Ελκυστικό φιλμ υπερφυσικού/Σατανικού τρόμου που πατάει μεν στα κλισέ του είδους γεμίζοντας κινηματογραφικό χρόνο με ψυχεδελικές απεικονίσεις σατανιστικών τελετών βγαλμένων από τη δεκαετία του 70,πλην καταφέρνει να δημιουργεί δυσοίωνη ατμόσφαιρα και τελικά να ικανοποιεί.

Περισσότερο πατώντας στο αφηγηματικό/κινηματογραφικό στυλ παρά στην ουσία της ιστορίας , ο Γκόρντον συνεπικουρούμενος από την ηγεμονική παρουσία του Όρσον Γουέλς και την ευάλωτη αύρα της Πάμελα Φράνκλιν ,μας προσφέρει έναν βίντατζ Σέβεντις εφιάλτη βουτηγμένο στα παραισθησιογόνα και θολώνει τα όρια μεταξύ πραγματικού και φανταστικού.

Ναι μεν το κεντρικό μοτίβο της Νεκρομαντείας δείχνει τραβηγμένο από τα μαλλιά,αλλά κινηματογραφικά ό,τι μας παρουσιάζει ο σκηνοθέτης δείχνει να λειτουργεί . Έτσι η φαινομενικά ανιαρή  κωμόπολη του Λίλιθ (χμμμ) γίνεται θέατρο ανίερων πράξεων που οδηγούν σε ένα αποκαλυπτικό φινάλε.

Μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν ειδικά στον πιο κυνικό και πραγματιστή θεατή ως τρίχες κατσαρές,αλλά οφείλουμε να θυμόμαστε ότι το συγκεκριμένο είδος σινεμά δεν πατάει σε λογικά θεμέλια,αλλά σκοπεύει να αφυπνίσει φόβους κρυμμένους βαθιά στο υποσυνείδητο ή και στο ασυνείδητο,όπως το φόβο απέναντι στην άυλη και αινιγματική φύση του “κακού”,που ως ο αντίποδας στην αγνότητα θα έπρεπε να μας αφορά ούτως ή άλλως.

Πεποίθηση του γράφοντος παραμένει πως με τη μεταμόρφωση του κινηματογράφου σε προιόν πιο “ρεαλιστικό” ναι μεν κερδίσαμε σε ταινίες που “μιμούνται” τη ζωή,αλλά απωλέσαμε λίγη από την αθωότητα των περασμένων δεκαετιών και αυτό είναι κάτι που δυστυχώς έπληξε το σινεμά τρόμου και δείχνει μη αναστρέψιμο.

 

 

The Driller Killer

The Driller Killer (1979)

directed by:Abel Ferrara

Cast:Abel Ferrara, Carolyn Marz, Baybi Day, and Harry Schultz

Abel Ferrara’s feature film debut ,an almost documentary like (or John Cassavetes like, if you must) account on the life of Reno Miller,.a struggling artist in Seventies seedy New York City, turning insane from debts,stress ,the loud punk music coming from the next door rehearsal room of Tony Coca Cola & the Roosters and bitchy roommates and consequently going on a killing spree and dispatching derelicts with a power drill, has already been praised,loathed and deservedly put on an exploitation pedestal.

Driller killer might be rough around the edges blatantly displaying its DIY ethos and poverty row origins,it is however semi original in its approach and brings to the table the first traces of stylish approach and stark realism that Ferrara would go on to further employ and master in his future efforts.

The performances mostly coming out of non actors (Ferrara’s friends to be precise) came out above average and Reno Miller,incarnated by the director himself comes off as a genuinely tortured,unstable,on the brink of insanity personality.Merit also deserves to Ferrara for capturing the punk rock subculture renaissance at a crucial moment.The Seventies were an era of subcultural breakthrough,truly revolutionary times and the director’s abrasive film making gelled quite effectively with the No-holds-barred approach of the Punk/No Wave/Psychobilly movement.Last but not least,it is here in this particular film,where Ferrara starts his flirtation with the images of urban decay that would characterize a large proportion of his later work.

This is what the true nature of “Driller Killer” an inaugural moment, a rough exploitation masterpiece that put its director in the business.A nasty (pun fully intented) piece of cinema that should not be missed by fans of the daring/arthouse/exploitation/grindhouse cinema.

Ο Ρήνο Μίλλερ είναι η πεμπτουσία του μπατίρη/αντισυμβατικού/ταλαιπωρημένου καλλιτέχνη.Διάγει κοινοβιακή ζωή, αντιτίθεται σφόδρα στην καθεστηκυία τάξη και γενικώς βασανίζεται, καθώς συν τοις άλλοις οι γυναίκες συγκάτοικοι του βυθισμένες ούσες στα ντουμάνια και σε κάθε ειδών καταχρήσεις ,δεν δείχνουν να προσφέρουν ιδιαίτερα στον κοινό προυπολογισμό. Η κατάσταση δείχνει μέρα με τη μέρα ολοένα και ζοφερότερη και μια σειρά διάφορων τυχαίων γεγονότων, όπως η μετακόμιση μιας θορυβώδους και εργασιομανούς πανκ μπάντας στο διπλανό διαμέρισμα ,θα κάνουν το Ρήνο να “ξεφύγει” και να βγει στους παρακμιακούς Νεουορκέζικούς δρόμους κραδαίνοντας ηλεκτρικό τρυπάνι.

Εμπνευσμένο από grindhouse σουξεδάρες ,όπως το Texas Chainsaw massacre, το παρόν ήταν το φιλμ με το οποίο ο τεράστιος Έημπελ Φερράρα  μπήκε στη “δουλειά”.Φιλμάρωντας άγουρα ακόμα αλλά  με κάδρα τα οποία προδίδουν arthouse ανησυχίες,ο σκηνοθέτης του Bad Lieutenant και του Ms.45 μεταξύ άλλων ,φαινόταν από νωρίς πως θα γράψει ιστορία και πως θα ξεπεράσει κατά πολύ τα στεγανά του exploitation,μπαίνοντας στο πάνθεον των μεγάλων του ανεξάρτητου Αμερικάνικου σινεμά.

Το driller killer είναι ωμό,ενίοτε δυσάρεστο,αλλά πάντα ενδιαφέρον και δεν βασίζεται στις “περγαμηνές” του video nasty προκειμένου να γοητεύσει.Παραμένει ένα κομμάτι ανεπιτήδευτου και απροσποίητου σινεμά ,που γοητεύει παρά την τραχύτητα του και αφορά όλους τους εραστές του κινηματογράφου είδους.

 

Brain Damage

braindamage

Brain Damage (1988)

directed by:Frank Henenlotter

cast:Rick Hearst, Gordon MacDonald, Jennifer Lowry

One morning,Brian, a young man wakes to find that a small, disgusting phallus-sized creature called Aylmer has attached itself to the base of his brain stem.It appears that Aylmer is a really cheerful little fellow that is hundreds of years old and has been owned by a variety of hosts throughout the course of human history. The creature gives Brian a euphoric state of happiness by injecting a fluorescent blue liquid into his brain but demands the brains of human victims in return.The quest for potential victims that will keep Aylmer fed   turns into a tour of circa-1980s underground NYC clubs, backlots, and other seedy locations.

Διασκεδαστικό όσο δεν πάει και δραματουργικά/αφηγηματικά έτη φωτός ανώτερο από άλλες ταινίες του είδους το “Έκρηξη Εγκεφάλου” είναι μια μπιμουβάδικη καταγγελία ενάντια στη μάστιγα των ναρκωτικών και τολμώ να πω πως εκτυλίσσεται κάπως σαν ένα Τρας “Ρέκβιεμ για ένα όνειρο”.

Πριν πέσετε να με φάτε ,ο παραλληλισμός μου έχει να κάνει περισσότερο με το αφηγηματικό στύλ της ταινίας ταφόπλακας του Αρονόφσκι και όχι με την ποιότητά της,αφού η ταινία του Χενενλότερ (Basket Case) είναι απροκάλυπτα και ανενδοίαστα Τρας και καλτ κινηματογράφος,υψηλού βεληνεκούς, θα προσθέσω εγώ.

Η ονείρωξη του “πρεζάκια” Μπράιαν που μετατρέπεται σε αδυναμία να λειτουργήσει, τα προβλήματα και η καταστροφή της σχέσης του με την κοπέλα που αγαπά,η διάβρωση της σχέσης του με τον αδερφό του,η τρέλα, η παντελής έλλειψη ηθικών φραγμών και ο άκρατος κυνισμός του μικροσκοπικού θεούλη Έηλμερ καταγράφονται από το φακό του Χενενλότερ αριστουργηματικά και συντελούν στη δημιουργία ενός εξαιρετικού τεμαχίου, στο οποίο συνυπάρχουν αρμονικά το σπληνάντερο και οι πιο αλέγκρες στιγμές.

Αριστούργημα…

A B-movie j’accuse by Frank Henenlotter of Basket case fame, a movie that is clearly an entertaining exercise in condemning the use of drugs but never becomes overly moralistic and always stays entertaining in a trashy manner.”Brain Damage” is  impeccable  cult cinema at its best and a mandatory addition to someone’s collection.

Despite its humorous timbre Brain Damage can also be very unsettling at times and also offers decent amounts of gore and sleaze to keep all the B-movie Zealots satisfied.

The way the narrative unwinds is excellent and the downfall of young Brian is sometimes quite graphic.The performances by the cast are also convincing.Despite the budget limitations Henenlotter’s movie looks great and never feels like an “unfinished” or hackneyed product. This film is in all ways a complete work and should be viewed by all fans of trash cinema.