Invasion of the Blood Farmers (1972)

invasion-of-the-blood-farmers-movie-poster-1972

Invasion of the Blood Farmers (1972)

directed by:Ed Adlum

cast:Norman KelleyTanna HunterBruce Detrick

Oddly watchable trainwreck of a film shot on less than a shoestring for the Grindhouse circuit, Adlum’s film had a title to die for and an over-the-top premise to display but little more unfortunately… which is a shame ,because if this flick could have a bigger budget and a professional cast and crew it could have really been a way more extravagant exercise in trashy cinema.

a group of druids called the “Sangroids” living in Westchester County, New York,  plan to resurrect their queen by draining the blood from unsuspecting civilians into her body. A local pathologist and his assistant become aware of the ancient cult and try to put an end to the escalating madness.

The film was shot on a proposed $24,000 budget over a three-week period, and Adlum reportedly paid most of the actors for their work with six-packs of beer.[1] The subpar production values are apparent, as night and day shots are mixed up throughout, creating very poor continuity. However the film feels quite gritty and action packed for a pg-rated film and this most likely has to do with Adlum dispatching his film sending it to the board only to reassemble it after scoring the much desired pg-rating, something that doesn’t make much sense in retrospect , since Invasion of the blood farmers seems to have primarily been constructed for the Drive-In circuit where minor details such as Pg-rating didn’t matter all that much.

All in all, this is a delirious mess of non cinema, plagued or blessed, depending on the viewer’s overall stance, by non-acting, dodgy editing and sub-par cinematography. However I think that credit should be given to the director Adlum for he excelled considering the means granted to him.

He could have done much worse….

All in all, fans of 70ies Grindhouse trash will have a funny ride…

Advertisements

Black Belt Jones (1974)

Black Belt Jones (1974)

directed by:Robert Clouse

cast:Jim KellyGloria HendryScatman Crothers

The Mafia’s Don learns that the City is planning a new civic center, and is buying the land where it will be, to make easy money when the city council will buy it. The one piece the Don doesn’t have yet, is the old African-American karate school owned by Papa Byrd. Big Tuna, the Mafia Don’s right hand man, goes to Pinky, their representative in that area and they tell him that he owes them $250,000 but instead of paying, they want him to get Papa Byrd’s school. Pinky tries to muscle the karate master into handing out the property title, but he throws him out. A teacher calls Black Belt Jones, a friend of Papa Byrd, to talk to him about this, but before he does Pinky and his thugs accidentally kills Papa Byrd in a second visit. Before dying in friends’ arms, Byrd says that the school belongs to Sydney – whom nobody knows. Black Belt Jones knows that Sydney is Byrd’s daughter, whom he hasn’t seen since she was a child. Black Belt asks a friend of his who works for the Government, to track her down… he does and Jones and co. will find out that Sydney is also a karate expert. Together they’ll try to rip-off the mob,Pinky and stomp as many enemies in order to keep the Karate-school and the property in Sydney’s hands.

The film is a spiritual successor to Clouse’s prior film Enter the Dragon, in which Kelly had a supporting role. Well, this is an immensely fun packed ride ,full of karate fights, done enter the Dragon style, mafia sub-plot ,great one-liners, rapid pacing, overall 84 minutes of majestic exploitation fun.

Never again did Blaxploitation meld so well with martial arts and comedy as in Black belt jones. Jim Kelly is a cool cat , Gloria Hendry has tons of fun and rules the screen as Sydney and Scatman Crothers and Malik Carter also offer us some great one-liners.

All in all, this one pretty much epitomizes the Afro-Fu style. Mandatory viewing.

Πεμπτουσιακό καράτε φιλμ, με το Τζιμ Κέλλυ ,τη Γκλόρια Χέντρυ και τα άλλα παιδιά να προσθέτουν το άφρο στο όλο εγχείρημα . Εξυπακούεται οτι το παρόν είναι κυριολεκτικά ένας ατακαριστός μαραθώνιος πολεμικών τεχνών, ντελιριακής άφρο κωμωδίας και καταιγιστικής δράσης.

Ο μαυροζωνάς Τζόουνς, μυστικός πράκτορας της κυβέρνησης , τίθεται σε συναγερμό όταν ενημερώνεται οτι η μαφία έχει βάλει στο στόχαστρο τη σχολή καράτε του μέντορα του, Πάπα Μπερντ. Όταν η μαφία σκοτώνει το δάσκαλο του. Ο Τζόουνς συνασπίζεται με τη Σύντνευ ,κόρη του μακαρίτη,τη θεά Γκλόρια Χέντρυ (Ο μαύρος νονός του Χάρλεμ), επίσης άσο στις πολεμικές τέχνες και οι δυο τους μαζί με έναν μίνι στρατό που απαρτίζεται εξίσου από καρατέκα και αθλήτριες του τραμπολίνο, κλέβουν 250.000 $ από τη μαφία, μοιράζουν ξύλο με τη σέσουλα και μας κάνουν να χαμογελάμε επι 84 λεπτά.

Η ταινία, βασικά μια “μαύρη” έκδοση του enter the dragon, κινείται καθ’όλη της τη διάρκεια με σανιδωμένο το γκάζι και μας προσφέρει διασκέδαση γενναιόδωρα . Αν σας αρέσει η μίξη κωμωδίας, δράσης, πολεμικών τεχνών και blaxploitation , τότε αυτή η ταινία που γράφει τη λέξη ΚΑΛΤ κυριολεκτικά με πηχυαίους χαρακτήρες στο κούτελό της  θα σας μείνει αξέχαστη…

 

Slaughter (1972)

slaughter greek

Slaughter (1972)

directed by:Jack Starrett

cast:Jim BrownStella StevensRip Torn

Archetypal Blaxploitation bravado and bravura by the titular Slaughter (Jim Brown). Former professional Athlete Brown proved  to be one the most characteristic African American actors of his generation and helped propel the Blaxploitation movement.

After the father of Vietnam veteran and ex-Green Beret captain Slaughter (Jim Brown) is killed by a car bomb, he becomes obsessed with avenging the murder. He learns it was arranged by a Cleveland organized-crime gang and tracks down the mobster personally responsible, killing a Mafia member in the process. The murderer, however, manages to escape.Slaughter gets arrested and charged with first-degree murder, but Treasury Department official Price (Cameron Mitchell) offers to drop all charges if he agrees to go to an unnamed South American country to capture the escaped mobster, who apparently has a super-computer that helps him run his crime empire.There he will fall in love with Anna (Stevens) ,the mistress of a Mafia ringleader, named Hoffo (Torn) and things will escalate to a bloody finale.

Slaughter is an explosive yet typical hyperenergetic mix of action, violence and sex ,all offered whole heartedly by Slaughter,Jim Brown, who ” has a lot of charisma and he is always interesting to watch. This is a guy who in the movie portrays the proper stare, walk, and sexual bravura for his role. In addition to the fact that this is a non-stop action flick , it Slaughter will please even the hardest fan of the exploitation films”.

On the sexual side of things, Slaughter was keen on pushing the envelope a little bit and the interracial relationship between Brown and Stevens must have been quite groundbreaking ,especially back in 1972. Stella Stevens is particularly foxy and acts in a solid manner too.

Jack Starret’s direction is energetic and takes full advantage of Jim Brown’s physicality. Other aspects of the film include a nice performance by Rip Torn as the villain Hoffo and a typically groovy film score.

All in all, Slaughter is Blaxploitation perfection,it’s so good that it spawned an equally blasting sequel (Slaughter’s big rip-off) ,which was set in a more urban setting.

Blaxploitation κολοσσός με τον Τζιμ Μπράουν να παίρνει την ομάδα πάνω του και να κερδίζει στο τέλος το κορίτσι, και τι κορίτσι, τη Στέλλα  Στήβενς του 1972.

Όταν η μαφία εκτελεί τους γονείς του ,ο λοχαγός Σλώτερ, παρασημοφορημένος πρασινοσκούφης , βετεράνος του Βιετνάμ, βάζει σκοπό του να βρει και να τιμωρήσει τους ενόχους. Παγιδεύεται όμως από κρατικό οργανισμό που του αναθέτει να πάει στο Μεξικό για να εντοπίσει για λογαριασμό του κράτους τους ίδιους μαφιόζους, με αυτούς που εκτέλεσαν τους γονείς του. Ο Σλώτερ θα φέρει εις πέρας την αποστολή και θα ερωτευτεί την Άννα, μνηστή του αρχιμαφιόζου Χόφφο.

Πανδαισία χρωμάτων και εικόνων Σέβεντις στάηλ, με το Τζιμ Μπράουν να αναβλύζει ωμή δύναμη ,αλλά και στωικότητα. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πεις περισσότερα για αυτές τις ταινίες ,αφού τα σενάρια ήταν λίγο πολύ προσχηματικά, ενώ και οι ήρωες από ταινία σε ταινία λειτουργούσαν σαν συγκοινωνούντα δοχεία,έχοντας σαν  συνήθη σκοπό τους την εκδίκηση ή έστω την προσωπική δικαίωση.

Περιττό να πούμε πως το “Μακελειό” τα κάνει όλα σωστά και αποτελεί ταινία υπόδειγμα στην κατηγορία του.

Απαραίτητο απόκτημα…

The Photographer (1974)

photographer greek vhs 1974

The Photographer (1974)

Directed by: William Byron Hillman (as William B. Hillman)

Cast: Michael CallanBarbara NicholsHarold J. Stone

The lost sibling of “impulse” and “Private parts” , this film is deservedly cult as it tries to balance between poignancy, black (unintentional ?)comedy and sleazy exploitative appeal and it manages get through this rather unscathed.

A murder story with a comedic twist. A famous photographer uses his models for more than taking pictures. He needs them as victims to satisfy his blood-lust. Each murder becomes more bizarre than the next.

This film is very obscure and almost impossible to find in its original version,hopefully there is the Greek vhs ,which looks pretty neat. Director Hillman remade it as “double exposure” in 1983 and even cast Michael Callan for the role of Adrian again. Another cult asset that has contributed in the film’s status is that Director/Distributor Sage Stallone(R.I.P)of Grindhouse releasing was such a fan of “The Photographer (1974)” he bought all rights, territories, and negatives in perpetuity. The film itself is a rather crass and coarse film, it has framing issues, but the Panavision photography itself has that irresistible Seventies grindhouse aura. I watched the Greek vhs version of this and the colors were quite vivid which was a surprise in itself

Michael Callan ,well deserves his own paragraph.I really don’t know what to make out of his performance as Adrian. Sure thing, his part William Shattner, part Anthony Perkins, part tormented soul ,part tackiness absolute performance is memorable to say the least. Barbara Nichols in his mother’s role is overacting her socks out of her part and adds to the whole trashy appeal, her appearance is John Waters worthy, as other reviewers have already pointed out. The two detectives’ antics pretty much remind me of last house in the left and along with the coroner ,who is an amateur  chef, they offer us moments of goofiness.

Overall, the Photographer while not a masterpiece per se, is a lost exploitation classic, that is quite deservedly sought after by the fans. I hope it gets the blu-ray treatment soon.

Ομολογώ πως αγνοούσα τη σχετική υστερία γύρω από αυτήν την ταινία. Ο αστικός μύθος λέει πως ο μακαρίτης Σέητζ , γιός του Σιλβέστερ Σταλόνε λατρεύει τόσο πολύ το παρόν φιλμ που αγόρασε τα αρνητικά της ταινίας και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης για όλη την υφήλιο. Το γεγονός πως η ταινία είχε αποσυρθεί λίγο μετά την αρχική της κυκλοφορία και ότι στα μέσα της δεκαετίας του 80 ο ίδιος σκηνοθέτης με τον ίδιο πρωταγωνιστή ξαναγύρισαν ουσιαστικά την ίδια ταινία με τον τίτλο double exposure νομίζω πως έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στον αποπροσανατολισμό του κοινού.

Διαβάζω πως το φιλμ είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθεί στην αρχική του μορφή, άρα το γεγονός πως είχε κυκλοφορήσει σε ελληνικό vhs από την embassy-videosonic μάλλον θα πρέπει να μας κάνει να αισθανόμαστε τυχεροί.

Ας περάσουμε στο ψητό. Διαταραγμένος φωτογράφος, δολοφονεί τα μοντέλα του και νοιώθει πως σκοτώνει τη μητέρα του μαζί με κάθε κλικ.

Κλασική η συνθήκη,αυτό που δεν είναι τετριμμένο όμως είναι η σουρεαλιστική μίξη απροσποίητης κωμωδίας που προκύπτει από τη ντελιριακή ερμηνεία του Μαικλ Κάλλαν, ο οποίος συχνά ακροβατεί μεταξύ υπερβολικής θεατρικότητας και προσωπικής κάθαρσης. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι επίσης σουρεαλιστικά κακοί και προσθέτουν πόντους σε αυτό το φιλμ που ουσιαστικά καλύπτει το κενό ανάμεσα στο εξαιρετικό “ηδονοβλεπτικό” private parts του Paul Bartel και στο εξωφρενικό impulse με την ερμηνεία ράπισμα του William Shattner.

Αν ο Τζων Γουώτερς γύριζε ποτέ σλάσερ μάλλον θα ήταν κάπως έτσι… Οπαδοί του “κουνημένου” Σέβεντιζ εναλλακτικού σινεμά για πλησιάστε…

I escaped from Devil’s Island (1973)

I Escaped Devil's Island

I escaped from Devil’s Island (1973)

Directed by:  William Witney

Cast: Jim BrownChristopher GeorgeRichard Ely

A typical Corman quickie ,this jungle/action/prison actioner has the right amount of sleaze to please the grindhouse aficionados ,but suffers from a relatively weak second half.

Set in 1918 in the Penitentiary complex in French Guiana known as Devil’s island, this flick is about a group of prisoners , the hardened criminal La Bras (former football player Jim Brown of Slaughter fame), political prisoner Davert (Christopher George of City of the living Dead fame) and two other fellow inmates who plot their escape from the notorious fortress. After they managed to escape on a vessel made of animal pelts that La Bras managed to smuggle out of the prison they are helped by a leper colony , fall victims to an ambush set by a local Indian tribe, get to know themselves better with the local women and are being chased by the police.

It’s interesting to know that this was almost directed by Martin Scorsese, who opted to shoot Mean Streets instead. Well the next option was seasoned director William Witney who did this in a slightly pedestrian manner but who  is thankfully aided by the ever charismatic Jim Brown ,whose presence is undoubtedly the saving grace of this film. The first half of the film, where the convicts plan their escape offers us some memorable moments of 70ies exploitation cheese and while it is not really a gritty affair, the depiction of violence does work here. The second part is where the pacing starts having issues and the whole thing almost falls apart. Christopher George has been accused of being a line reader rather than a proper actor and while this is pretty much the case with him, here he manages to deliver a tolerable performance. The parts of the wardens are overacted in a typical exploitation manner.

To sum things up, this is not a masterpiece by any stretch of the imagination, but if Seventies action/adventure is your thing then you’ll probably enjoy 88 minutes of unmistakable Seventies machismo .

At least Jim Brown is a blast to watch…

Εξπλοιτεησιον μασκαράτα των αδελφών Κόρμαν που παρακολουθείται ανενδοίαστα αλλά δε σηκώνει πολλές τυμπανοκρουσίες.

Δύο κατάδικοι στο νησί του διαβόλου,στη Γαλλική Γουινέα δηλαδή,ο ένας ποινικός και ο άλλος πολιτικός,επιχειρούν και καταφέρνουν να αποδράσουν, αφήνοντας πίσω τους τη βαρβαρότητα του αποικιοκρατικού Γαλλικού σωφρονιστικού κώδικα των αρχών του εικοστού αιώνα, μπλέκοντας όμως σε περιπέτειες και έχοντας να αντιμετωπίσουν τις δυνάμεις τις αστυνομίας που τους καταδιώκουν σε κάθε τους βήμα.

Μπορούμε μόνο να φανταστούμε τι θα είχε συμβεί αν ο Μάρτιν Σκορσέζε είχε δεχτεί την πρόταση του Ρότζερ Κόρμαν να σκηνοθετήσει το παρόν.Δυστυχώς ή ευτυχώς ο μεγάλος Ιταλοαμερικάνος σκηνοθέτης απέρριψε την πρόταση και έτσι αυτό που μας μένει είναι να αναφερθούμε στη δυναμική παρουσία του Τζιμ Μπράουν ,ο οποίος αναλαμβάνει να σηκώσει το βάρος της ταινίας στους ώμους του και εν πολλοίς τα καταφέρνει μια χαρά.

Όπως προαναφέραμε το παρόν φέρει αυτούσιους τους κώδικες του εξπλοητεήσιον της εποχής αλλά δεν καινοτομεί ,ούτε προβληματίζει σε καμία στιγμή του.

Ενενήντα λεπτά ραστώνης για τους οπαδούς του είδους και τους αρχειοθέτες του έργου της οικογένειας Κόρμαν και του Τζίμ Μπράουν.

Killer’s Delight (1978)

darkride main

Killer’s Delight (1978) aka “the dark ride”

Directed by:Jeremy Hoenack

Cast: James LuisiSusan SullivanJohn Karlen

Mildly interesting early slasher focusing more on the detective side of things rather than on depicting gory murders. The Dark ride is loosely based on the early killings of Ted Bundy and  the antics of the (never caught) Connecticut River Valley Killer but could pretty much be connected to the exploits of several serial killers from back then. As the modus operandi of the killer displayed on the film (killer on a van abducting,slashing and disposing young females) is pretty much everything every Seventies serial killer would do.

So the premise is pretty straight forward here. A detective tracks a serial killer through San Francisco , tries to explain his motives and to catch him. Of course there are murders involved but we mostly get to see the aftermath  and not the murders themselves. However these scenes do look quite realistic. The violence in Killer’s delight is mostly hinted at  and the film establishes a decent gritty atmosphere .

The performances by James Luisi (Detective) and Susan Sullivan (female psychologist) are solid. The cinematography is also standard fair and mostly dark and murky as there are a lot of night or dimly lit scenes involved.

More of a Giallo/detective affair  rather than a typical slasher one, Killer’s Delight is not a mandatory viewing . It does hold a few merits but it’s overall quite underwhelming and I found films like “Confessions of a serial killer” way more successful in their depiction of Serial killers. However the film under presentation has a nice Seventies atmosphere and could be of interest to Slasher archivists.

…συμπαθητική παραδοξότητα με Σέβεντις αισθητική και όλα τα συμπαρομαρτούντα ,όπως σεναριακά κενά και δυστοκία στην αφήγηση. Η “ηδονή του δολοφόνου” φαινομενικά κομίζει όλο το πακέτο, αλλά χωλαίνει εκεί που άλλα φιλμ θριαμβεύουν, στο κομμάτι της σκιαγράφησης του δολοφόνου και στον τομέα της απεικόνισης της βίας.

Ας δώσουμε πίστωση στο σκηνοθέτη, ο οποίος έδωσε μια βιντατζ τζιάλλο αισθητική στο παρόν, αλλά ας υποθέσουμε κιόλας οτι στράφηκε σε αυτήν την προσέγγιση επειδή αδυνατούσε να παράξει σκληρές σκηνές βίας,πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, λόγω προυπολογισμού.

Και αν ο Τόμπι Χούπερ απέδειξε οτι δεν χρειάζεται να αιματοκυλίσει κανείς ένα φιλμ για να προσφέρει καρδιακά επεισόδια στο θεατή, στο παρόν δεν ισχύει κάτι τέτοιο, παρά έχουμε μια επικέντρωση στην αστυνομική παράμετρο της πλοκής και ένα τυπικό φιλμ της εποχής του σε τελική ανάλυση.

Οι οπαδοί των ταινιών με σειριακούς δολοφόνους και τα βίντεο τζάνκια θα ευφρανθούν που πρόσθεσαν άλλο ένα δείγμα Σεβεντις μπιμουβιάς στη συλλογή τους,οι λοιποί μάλλον θα σηκώσουν τους ώμους τους αδιάφορα…

Tomcats (1977)

tomcats

Tomcats (1977) aka “Deadbeat”, “Getting Even”  “Avenged”

Directed by: Harry Kerwin (as Harry E. Kerwin)

Cast: Chris MulkeyPolly KingWayne Crawford

Crass and technically rather inept, standard fair rape/revenge entry, “Getting Even” doesn’t bring anything new to the table, runs out of steam around the 60 min. mark but offers a solid first half and  features some really nasty, totally unhinged villains.

Four amoral and degenerate thugs, named M.J., Johnny, Billy, and Curly, travel around robbing, gang raping and murdering young women. The vicious bunch brutally rapes and murders a young waitress in part of their rape and murder spree, they are arrested, but get away with though a legal technicality. The brother of that particular rape/murder victim named Cullen Garrett, decides to take the law into his own hands by stalking and killing the four thugs one by one in pure vigilante style.

It’s hard not to hate the lowlifes at play here. All of them ,especially M.J display absolutely no respect for human life, they even treat their own girlfriends horribly and lack any sort of inhibitions. Stating that this pack of gringos is a pure manifestation of the term “white trash” would be an understatement. So the film starts by having a sizeable asset up its sleeves, but after the arrest incident the plot goes nowhere and the vigilante subplot is weak, being executed in a totally haphazard way.

Technically speaking, this is a coarse and unpolished film that lacks style, even if this aspect could work in its favor (see “Scream for Vengeance” for a blueprint of how this is done properly),the film unfortunately falls flat.

I didn’t hate “Getting Even” there are just so many rape/revenge exploitation entries out there that are infinitely better than this one. However exploitation fetishists will probably dig bits and pieces of this one.

Exploitation τσικό που στην καλύτερη περίπτωση βολοδέρνει στη μέση του βαθμολογικού πίνακα δίχως να κάνει πρωταθλητισμό και δυστυχώς δίχως να διεκδικεί καν έξοδο στο κύπελλο Ουέφα.

Μια παρέα τεσσάρων καθαρμάτων της χαμηλότερης υποστάθμης σκορπίζει τον τρόμο στη Φλόριντα ληστεύοντας Ντάινες (diners σε άπταιστα Ελληνοαμερικάνικα,τα μπηλοζήρια σας μέσα…)και βιάζοντας τις άτυχες σερβιτόρες που συναντούν στο διάβα τους. Το πεδίο δόξης λαμπρόν των ευγενών νέων θα σταματήσει όταν τύφλα στο μεθύσι θα συλληφθούν από μιά περίπολο που δεν πιστεύει αυτά που βλέπει και που ακούει. Δυστυχώς η δικαιοσύνη αποδεικνύεται τυφλή και κουφή αφού αφήνει τα τομάρια να φύγουν ελεύθερα… Τότε ο φοιτητής νομικής Κάλεν Γκάρετ, αδερφός ενός από τα θύματα και ανηψιός του αστυνομικού που έχει αναλάβει την υπόθεση αποφασίζει να πάρει το νόμο στα χέρια του και σκορπίζει αβέρτα καυτό μολύβι…

Μακάρι να ήταν τόσο καλό όσο φαίνεται. Δυστυχώς η ταινία βαράει φαλημέντο με το που η πλοκή αφήνει το rape part και πιάνει το revenge. Το πρώτο μισό είναι αρκούντως μηδενιστικό και λυσσασμένο αλλά όπως προανέφερα η δεύτερη πράξη πρέπει να είναι από τις πιο αντικλιμακτικές στην ιστορία του rape-revenge-vigilante είδους.

Τεχνικά η ταινία είναι ωμή και καθόλου στυλιζαρισμένη ,αν εξαιρέσουμε το opening,βέβαια αυτό δεν θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα αν όλες οι υπόλοιπες παράμετροι λειτουργούσαν.

Ας είναι… οι οπαδοί του είδους μπορεί να ενδιαφερθούν.