Night of the Creeps

Night of the Creeps (1986)

directed by;Fred Dekker

cast:Jason Lively, Tom Atkins, Steve Marshall

…The terror had come from above during the Fifties when a flying saucer had crashed next to a  drive-in theater in the city of Corman but scientists had managed to stop the alien invasion by putting the human host of some  parasitic organisms in suspended animation.27 Years later two freshmen students of the Corman college  who want to enter a fraternity are assigned with breaking into the lab where the body is kept in order to steal a corpsem,what they do is to  accidentally let the dormant body escape from his cryosleep chamber.Soon enough the entire community is infested by thousands of Alien brain parasites, entering humans through the mouth, turn their host into a killing zombie. Some teenagers start to fight against them.Meanwhile a haunted detective that was also present during the original events decides to take action…

“Night of the Creeps” is another quintessential cult movie,a love letter to genre cinema in general,especially to the  monster movies/alien invasion films of the 40ies/50ies .The film is an earnest attempt at a B movie and a homage to the genre. While the main plot of the film is related to zombies, the film also mixes in takes on slashers and alien invasion films.

Night of the Creeps is executed with gusto,it has verve,neat effects and effective pacing.The comedic gags work and the horror moments are genuinely bone-chilling.The performances by the cast are also quite convincing.

All in all,Night of the Creeps was never meant to be an original film .Director Fred Dekker even originally wanted to shoot the film in black and white. He included every B movie cliche he could think of and insisted on directing the script himself. However what could have easily turned to a trainwreck works like an atomic clock and entertains effortlessly even after 30+ years.


Αρχετυπικό καλτ ταινιάκι φόρος τιμής σε ό,τι μπιμουβάδικο υποείδος μπορεί κανείς να φανταστεί το Night of the Creeps ,του οποίου ακόμα και ο τίτλος ηχεί σαν ο τίτλος κάποιου monster movie από τη δεκαετία του 50′, σκοράρει σε όλα τα επίπεδα και μας προσφέρει μιάμιση ώρα αγνής και ανόθευτης απόλαυσης.

Νευρώδης ρυθμός,πειστικά εφέ,δουλεμένη σκηνοθεσία και σοβαρές σχετικά ερμηνείες συντελούν στην επιτυχία του φιλμ.

Δείτε το…


Necromancy(1972) aka “The Witching” “A life for a life”

directed by:Bert I. Gordon

cast:Bert I. Gordon, Gail March,Pamela Franclin

Effective low-budget supernatural/satanic horror with a confusing background,”Necromancy” manages to retain its appeal in spite of the fact that there are at least two alternate cuts of the movie around.Gordon’s film that debuted in the Seventies appears to be a different cut compared to the 1981 recut of the film that I watched and that is the more widespread version the film.

A strange and sinister man, Mr. Cato (Orson Welles), wields extraordinary power in the small town of Lilith. The townsfolk indulge in weird rituals in their pursuit of necromancy, bring the dead back to life. Against this disturbing background a beautiful young girl, Lori (Pamela Franklin), becomes the human catalyst. She is married to one of Cato’s workers and holds the key between life and death: what Cato and his followers have in mind is using Lori to bring back Cato’s dead son.

I cannot really get why there are so many people around who hate this one.If what you need is good,old supernatural & satanic horror with touches of psychedelia and unmistakeable grindhouse atmosphere,then this one checks all boxes.

It sure is a low-budget affair and a flawed movie,especially in terms of pace but it builds suspense and leads to a nice climax.Plus there are various over-the-top scenes of rituals and a nice if cheesy scene of necromancy/resurrection.

Welles and Franclin are classy and atmospheric in their respective parts and give some extra points to an already cool flick.

Ελκυστικό φιλμ υπερφυσικού/Σατανικού τρόμου που πατάει μεν στα κλισέ του είδους γεμίζοντας κινηματογραφικό χρόνο με ψυχεδελικές απεικονίσεις σατανιστικών τελετών βγαλμένων από τη δεκαετία του 70,πλην καταφέρνει να δημιουργεί δυσοίωνη ατμόσφαιρα και τελικά να ικανοποιεί.

Περισσότερο πατώντας στο αφηγηματικό/κινηματογραφικό στυλ παρά στην ουσία της ιστορίας , ο Γκόρντον συνεπικουρούμενος από την ηγεμονική παρουσία του Όρσον Γουέλς και την ευάλωτη αύρα της Πάμελα Φράνκλιν ,μας προσφέρει έναν βίντατζ Σέβεντις εφιάλτη βουτηγμένο στα παραισθησιογόνα και θολώνει τα όρια μεταξύ πραγματικού και φανταστικού.

Ναι μεν το κεντρικό μοτίβο της Νεκρομαντείας δείχνει τραβηγμένο από τα μαλλιά,αλλά κινηματογραφικά ό,τι μας παρουσιάζει ο σκηνοθέτης δείχνει να λειτουργεί . Έτσι η φαινομενικά ανιαρή  κωμόπολη του Λίλιθ (χμμμ) γίνεται θέατρο ανίερων πράξεων που οδηγούν σε ένα αποκαλυπτικό φινάλε.

Μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν ειδικά στον πιο κυνικό και πραγματιστή θεατή ως τρίχες κατσαρές,αλλά οφείλουμε να θυμόμαστε ότι το συγκεκριμένο είδος σινεμά δεν πατάει σε λογικά θεμέλια,αλλά σκοπεύει να αφυπνίσει φόβους κρυμμένους βαθιά στο υποσυνείδητο ή και στο ασυνείδητο,όπως το φόβο απέναντι στην άυλη και αινιγματική φύση του “κακού”,που ως ο αντίποδας στην αγνότητα θα έπρεπε να μας αφορά ούτως ή άλλως.

Πεποίθηση του γράφοντος παραμένει πως με τη μεταμόρφωση του κινηματογράφου σε προιόν πιο “ρεαλιστικό” ναι μεν κερδίσαμε σε ταινίες που “μιμούνται” τη ζωή,αλλά απωλέσαμε λίγη από την αθωότητα των περασμένων δεκαετιών και αυτό είναι κάτι που δυστυχώς έπληξε το σινεμά τρόμου και δείχνει μη αναστρέψιμο.



The Driller Killer

The Driller Killer (1979)

directed by:Abel Ferrara

Cast:Abel Ferrara, Carolyn Marz, Baybi Day, and Harry Schultz

Abel Ferrara’s feature film debut ,an almost documentary like (or John Cassavetes like, if you must) account on the life of Reno Miller,.a struggling artist in Seventies seedy New York City, turning insane from debts,stress ,the loud punk music coming from the next door rehearsal room of Tony Coca Cola & the Roosters and bitchy roommates and consequently going on a killing spree and dispatching derelicts with a power drill, has already been praised,loathed and deservedly put on an exploitation pedestal.

Driller killer might be rough around the edges blatantly displaying its DIY ethos and poverty row origins,it is however semi original in its approach and brings to the table the first traces of stylish approach and stark realism that Ferrara would go on to further employ and master in his future efforts.

The performances mostly coming out of non actors (Ferrara’s friends to be precise) came out above average and Reno Miller,incarnated by the director himself comes off as a genuinely tortured,unstable,on the brink of insanity personality.Merit also deserves to Ferrara for capturing the punk rock subculture renaissance at a crucial moment.The Seventies were an era of subcultural breakthrough,truly revolutionary times and the director’s abrasive film making gelled quite effectively with the No-holds-barred approach of the Punk/No Wave/Psychobilly movement.Last but not least,it is here in this particular film,where Ferrara starts his flirtation with the images of urban decay that would characterize a large proportion of his later work.

This is what the true nature of “Driller Killer” an inaugural moment, a rough exploitation masterpiece that put its director in the business.A nasty (pun fully intented) piece of cinema that should not be missed by fans of the daring/arthouse/exploitation/grindhouse cinema.

Ο Ρήνο Μίλλερ είναι η πεμπτουσία του μπατίρη/αντισυμβατικού/ταλαιπωρημένου καλλιτέχνη.Διάγει κοινοβιακή ζωή, αντιτίθεται σφόδρα στην καθεστηκυία τάξη και γενικώς βασανίζεται, καθώς συν τοις άλλοις οι γυναίκες συγκάτοικοι του βυθισμένες ούσες στα ντουμάνια και σε κάθε ειδών καταχρήσεις ,δεν δείχνουν να προσφέρουν ιδιαίτερα στον κοινό προυπολογισμό. Η κατάσταση δείχνει μέρα με τη μέρα ολοένα και ζοφερότερη και μια σειρά διάφορων τυχαίων γεγονότων, όπως η μετακόμιση μιας θορυβώδους και εργασιομανούς πανκ μπάντας στο διπλανό διαμέρισμα ,θα κάνουν το Ρήνο να “ξεφύγει” και να βγει στους παρακμιακούς Νεουορκέζικούς δρόμους κραδαίνοντας ηλεκτρικό τρυπάνι.

Εμπνευσμένο από grindhouse σουξεδάρες ,όπως το Texas Chainsaw massacre, το παρόν ήταν το φιλμ με το οποίο ο τεράστιος Έημπελ Φερράρα  μπήκε στη “δουλειά”.Φιλμάρωντας άγουρα ακόμα αλλά  με κάδρα τα οποία προδίδουν arthouse ανησυχίες,ο σκηνοθέτης του Bad Lieutenant και του Ms.45 μεταξύ άλλων ,φαινόταν από νωρίς πως θα γράψει ιστορία και πως θα ξεπεράσει κατά πολύ τα στεγανά του exploitation,μπαίνοντας στο πάνθεον των μεγάλων του ανεξάρτητου Αμερικάνικου σινεμά.

Το driller killer είναι ωμό,ενίοτε δυσάρεστο,αλλά πάντα ενδιαφέρον και δεν βασίζεται στις “περγαμηνές” του video nasty προκειμένου να γοητεύσει.Παραμένει ένα κομμάτι ανεπιτήδευτου και απροσποίητου σινεμά ,που γοητεύει παρά την τραχύτητα του και αφορά όλους τους εραστές του κινηματογράφου είδους.


Brain Damage


Brain Damage (1988)

directed by:Frank Henenlotter

cast:Rick Hearst, Gordon MacDonald, Jennifer Lowry

One morning,Brian, a young man wakes to find that a small, disgusting phallus-sized creature called Aylmer has attached itself to the base of his brain stem.It appears that Aylmer is a really cheerful little fellow that is hundreds of years old and has been owned by a variety of hosts throughout the course of human history. The creature gives Brian a euphoric state of happiness by injecting a fluorescent blue liquid into his brain but demands the brains of human victims in return.The quest for potential victims that will keep Aylmer fed   turns into a tour of circa-1980s underground NYC clubs, backlots, and other seedy locations.

Διασκεδαστικό όσο δεν πάει και δραματουργικά/αφηγηματικά έτη φωτός ανώτερο από άλλες ταινίες του είδους το “Έκρηξη Εγκεφάλου” είναι μια μπιμουβάδικη καταγγελία ενάντια στη μάστιγα των ναρκωτικών και τολμώ να πω πως εκτυλίσσεται κάπως σαν ένα Τρας “Ρέκβιεμ για ένα όνειρο”.

Πριν πέσετε να με φάτε ,ο παραλληλισμός μου έχει να κάνει περισσότερο με το αφηγηματικό στύλ της ταινίας ταφόπλακας του Αρονόφσκι και όχι με την ποιότητά της,αφού η ταινία του Χενενλότερ (Basket Case) είναι απροκάλυπτα και ανενδοίαστα Τρας και καλτ κινηματογράφος,υψηλού βεληνεκούς, θα προσθέσω εγώ.

Η ονείρωξη του “πρεζάκια” Μπράιαν που μετατρέπεται σε αδυναμία να λειτουργήσει, τα προβλήματα και η καταστροφή της σχέσης του με την κοπέλα που αγαπά,η διάβρωση της σχέσης του με τον αδερφό του,η τρέλα, η παντελής έλλειψη ηθικών φραγμών και ο άκρατος κυνισμός του μικροσκοπικού θεούλη Έηλμερ καταγράφονται από το φακό του Χενενλότερ αριστουργηματικά και συντελούν στη δημιουργία ενός εξαιρετικού τεμαχίου, στο οποίο συνυπάρχουν αρμονικά το σπληνάντερο και οι πιο αλέγκρες στιγμές.


A B-movie j’accuse by Frank Henenlotter of Basket case fame, a movie that is clearly an entertaining exercise in condemning the use of drugs but never becomes overly moralistic and always stays entertaining in a trashy manner.”Brain Damage” is  impeccable  cult cinema at its best and a mandatory addition to someone’s collection.

Despite its humorous timbre Brain Damage can also be very unsettling at times and also offers decent amounts of gore and sleaze to keep all the B-movie Zealots satisfied.

The way the narrative unwinds is excellent and the downfall of young Brian is sometimes quite graphic.The performances by the cast are also convincing.Despite the budget limitations Henenlotter’s movie looks great and never feels like an “unfinished” or hackneyed product. This film is in all ways a complete work and should be viewed by all fans of trash cinema.


Sunday in the Country


Sunday in the Country(1974) aka “Vengeance is mine”

directed by:John Trent

cast:Ernest Borgnine, Michael J. Pollard, Hollis McLaren, Louis Zorich, Cec Linder

Three vicious thugs are on the run in rural America after robbing a local bank. They seek refuge at the home of Adam,a reclusive,religious farmer stemming from the old school of moral values, but he is prepared for their arrival and holds them at gunpoint. Unable to let them simply wait for the law, he decides to take them into into his cellar and torture them a little before the police arrive.His grandaughter Lucy  stands for more liberal ideas and believes that the police should handle the issue.Lucy is gradually getting more appaled by the proceedings and she jeopardizes her Grandfather’s plans.

Gritty,tense and downbeat sample of Spartan moviemaking, “Sunday in the Country” is excellent in its simplicity.

Just an account of events that took place in an ordinary Sunday,Trent’s film is polarizing in its depiction of the clash between the two main schools of sociopolitical thought.,the conservative and the liberal ones.Undoubtedly the film proves that both systems are flawed yet they need each other .

In terms of pure exploitation cinema,the film delivers the bloody goods in a sometimes shocking way.The violence is not frequent but it is realistically depicted and the entire cast delivers excellent performances.

“Sunday in the Country” is one of the superior revenge thriller entries and should be discovered by a wider audience.

Ισχυρό πεσσιμιστικό θρίλερ εκδίκησης που κουρελιάζει τα νεύρα από την ένταση και τη σποραδική μα ρεαλιστική του απεικόνιση της βίας.

Τρεις ληστές σκορπίζουν τον τρόμο και το θάνατο σε επαρχιακή πόλη της Αμερικής.Καταφεύγουν στην αγροικία του Άνταμ,ενός χαλκέντερου,θρησκευόμενου αγρότη ,ο οποίος θα τους διδάξει το “οφθαλμόν αντί οφθαλμού” παρά τις σφοδρές αντιρήσεις της φιλελεύθερων αντιλήψεων εγγονής του.

Ταινία σοκαριστική μέσα στη σπαρτιάτικη απλότητα της ,το “Σαββατοκύριακο του τρόμου” απεικονίζει με υπερβολικό πλην ρεαλιστικό τρόπο τη σύγκρουση δύο κόσμων.Από τη μία ο βίοσοφος Άνταμ, ο οποίος ενσαρκώνει το παλιό αλλά αγνό ενός κόσμου καμωμένου με σκληρή δουλειά και ντομπροσύνη και από την άλλη η εγγονή του που ενσαρκώνει τις νέες τάσεις,αυτές της πίστης σε ανθρωπιστικές αξίες,όπως αυτήν της κοινωνικής δικαιοσύνης,της πίστης στη δικαστικό σύστημα,την καταδίκη της αυτοδικίας ως λύσης κλπ.

Τι συμβαίνει όμως όταν και τα δύο αξιακά συστήματα έχουν “τυφλές γωνίες”?

Αναμφισβήτητα η ταινία είναι τεταμένη και πολώνει αφού εμπλέκει το θεατή συναισθηματικά στα δρώμενα και τον αναγκάζει να πάρει θέση.Στο τέλος αποδεικνύεται οτι οι δύο κόσμοι είναι συγκοινωνούντα δοχεία και αλληλοσυμπληρώνονται,ή πως τουλάχιστον έτσι θα “έπρεπε” να είναι.

Η μεγαλύτερη επιτυχία του φιλμ είναι πως δημιουργεί ασφυκτική ατμόσφαιρα με πενιχρά μέσα.Πέραν από το πανανθρώπινο και το διαδραστικό του σεναρίου,ερχόμαστε αντιμέτωποι με στιβαρές ερμηνείες από όλο το καστ, με το βετεράνο Έρνεστ Μπόργκναιν να ενσαρκώνει έναν πιο ανθρώπινο vigilante που θα μπορούσε να είναι ο παππούς ή ο θείος οποιουδήποτε από εμάς.

Στο τέλος η λύση που έρχεται φαντάζει μάταιη αφού το κακό έχει “κλέψει” κομμάτι της αθωώτητας και των δύο κύριων ηρώων,οι οποίοι δρουν με αγαθές προθέσεις πλην όμως αδυνατούν να μηχανευτούν μια λύση που θα δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο.Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με την κοινοτοπία του κακού (Χάνα Άρεντ) αλλά με τη διαβρωτική του φύση ,η οποία δημιουργεί πληγές ακόμα και στους πιο στέρεους ανθρώπους.Το τελικό αποτέλεσμα προάγει τον προβληματισμό από τη μεριά του θεατή και κάνει την ταινία κάτι αρκετά παραπάνω από ένα απλό grindhouse/exploitation φιλμάκι εκδίκησης.

Εξαιρετικό δείγμα του είδους που αξίζει να προστεθεί στη συλλογή σας.

Nightmare Honeymoon


Nightmare Honeymoon (1974)

directed by:Elliot Silverstein

cast: Dack Rambo, Rebecca Dianna Smith, John Beck

Surprisingly tame, this revenge thriller avoids bloodbath in favour of nail-biting, tense moments, “Nightmare Honeymoon” stays disturbingly dark and effective even when Silverstein rather implies and doesn’t really display the actual nightmare.

Newlyweds David and Jill Webb (Dack Rambo and Rebecca Dianna Smith) want nothing more than to consummate their marriage in New Orleans. But on their way to “The Big Easy,” they witness a murder. And when the sadistic killer (John Beck) realizes he’s been caught in the act, he knocks David unconscious and rapes Jill. Eventually, David learns the story of his wife’s assault, and sets out on a relentless vendetta to find the rapist and his partner and bring them to justice.

To set the record straight this plays like a PG-rated version og “Last House on the left”, even the movie poster is a blatant rip-off of Wes Craven’s grounbreaking behemoth of a film. Fortunately Silverstein gets his actors,bar Dack Rambo to deliver some solid performances and makes up for the cookie-cutter storyline,especially John Beck is a quintessential sadistic villain. Callous?Check!Ruthless?Check!Sexually deviant?Check! Dack Rambo is quite bland in the role of the wanna-be vigilante ex-Vietnam veteran,now a really desperate husband but his on screen chemistry with Rebecca Dianna Smith is surprisingly quite good.

No matter how unoriginal the subject matter is,the film is a watchable revenge story with some masterfully executed scenes up its sleeves, the unbelievably tense last sequence for example.There is also a desperate,pessimistic aura throughout the entire duration of the film and the disintegrating relationship of the newlyweds seems plausible and not far-fetched.Had Dack Rambo been a little less awkward,Silverstein’s movie could have been even better.

Well,this is no “I spit on your grave” or “Last house on the left” but it worths its salt and could be added to your collection,provided you are a fan of that sort of films.

Περισσότερο υπαινικτικό παρά κραυγαλέο,το θρίλερ του Έλλιοτ Σίλβερστάιν,παραμένει αποτελεσματικό και σε σημεία βασανιστικά έντονο και αγωνιώδες παρά το γεγονός οτι δεν επιδεικνύει γυμνή σάρκα ή ποταμούς αίματος.

Νεόνυμφο ζευγάρι ξεφεύγει από τους γονείς της νύφης και εισέρχεται στην πολιτεία της Λουιζιάνας στα πλαίσια ενός εθίμου που θέλει την οικογένεια της νυμφίας να προσπαθεί να χαλάσει την πρώτη νύχτα γάμου του νιόπαντρου ζεύγους.Δυστυχώς η νύχτα θα χαλάσει για τα καλά όταν το ζεύγος θα διασταυρωθεί με ντόπιους εκτελεστές-καθάρματα της χειρότερης υποστάθμης,οι οποίοι αφού εκτελούν συμβόλαιο θανάτου ντόπιου εργολάβου,το γλεντάνε,ρίχνοντας αναίσθητο από το ξύλο το γαμπρό και βιάζοντας τη νύφη.Μετά από αυτό το τραγικό περιστατικό το ζευγάρι ρίχνει άγκυρα στη Νέα Ορλεάνη και ο βετεράνος του Βιετνάμ-γαμπρός βάζει στόχο να εξοντώσει τους κακούργους που του κλεισαν το σπίτι…

Η σύνοψη της ταινίας μπορεί να υπόσχεται άφθονη σάρκα,αίμα και σπέρμα,πλήν ο Σίλβερστάιν εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά στην τραγική ψυχολογική κατάσταση του ζεύγους το οποίο προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του μετά το συμβάν που τους βύθισε στην οδύνη και την απελπισία.Η μεν γυναίκα αισθάνεται ένοχη και βασανίζεται,ο δε άνδρας προσπαθεί εμμονικά να πάρει την εκδίκησή του, γεγονός το οποίο τον αποξενώνει από τη σύζυγό του.

Κάπως έτσι ο Σίλβερστάιν χτίζει ένταση,χρησιμοποιώντας αρχετυπικά υλικά και περιστρεφόμενος γύρω από την τρωτή φύση του ανθρώπου.Όλα οδηγούν στην τελική αναμέτρηση θύτη-θυμάτων σε μια σεκάνς που κουρελιάζει τα νεύρα από την ένταση και το σασπένς.

Μην αφήνετε την αφίσα της ταινίας να σας παραπλανεί.Ακόμα και να ήθελε,αυτό το φιλμ δε θα μπορούσε να ήταν Last House on the left,παρόλα αυτά η ταινία έχει ουσία και αφορά κόσμο που αρέσκεται σε grindhouse/revenge/thrillers.


Private Parts


Private Parts(1972)

Creepy but occasionally witty Horror/comedy by Paul Bartel (Deathrace 2000,Eating Raoul).Bartel’s first feature film is a low budget triumph that still manages to impress the audience with its well-thought plot twists,great performances and very stylish and detailed cinematography and direction.

When Cheryl and her roommate quarrel, Cheryl moves into her aunt’s skid-row hotel in downtown L.A. rather than return home to Ohio. The lodgers are strange, Aunt Martha is a moralizer obsessed with funerals, murder is afoot, and the inexperienced and trusting Cheryl may be the next victim. She wants to be treated like a woman, and she’s drawn to George, a handsome photographer who longs for human contact but sleeps with a water-inflated doll and spies on Cheryl as she bathes. Jeff, a neighborhood clerk, may be Cheryl’s only ally in what she doesn’t realize is a perilous residence haunted by family secrets. And, what happened to Alice, a model who used to have Cheryl’s room?

It’s no secret that the great,late Paul Bartel was a great film maker. He loved cinema to the core and he invested every penny he had earned in order to complete his magnum opus, the brilliant black comedy “Eating Raoul”..Bartel did at least three films that went on to become hidden gems of cult cinema and “Private Parts” is one of them.

With a flawless narrative and an even more flawless eye for detail and cinematic style, “Private Parts” is an eye candy. Bartel creates a brilliant atmosphere and the seediness of the location,plus the oddity of his characters contribute to the success of his movie. Cheryl is a weird mix of innocence and sensuality and this makes the perils she has to cope with even more believable. The hotel proprietor and Cheryl’s aunt ,Martha ,is a repressed and fanatical person and while mostly tranquil as a person, she appears to be a sociopath who is about to erupt when given the chance .The cinematic work creates tension through and through and the seedy location makes for a great horror movie setting. There are of course hilarious moments,after all we’re talking about a Bartel film, but none of them feels contrived or out of place.

Credits must also be given to the overall presence and performances of the cast . It’s a pretty rare case in genre cinema when both the respective works of the cast and the crew blend perfectly together and create a convincing film. Private parts is one of those rare cases.

A perfect example of 70ies underground/low budget film making with seedy and disturbing overtones ,this movie is not to be missed…

Πωλ Μπαρτέλ ,η μεγαλοφυία πίσω από την υπέροχη μαύρη κωμωδία “Eating Raoul” και ο άνθρωπος που παρέδωσε στο Ρότζερ Κόρμαν το exploitation διαμάντι Death Race 2000 , κάνει παπάδες και παίζει τις κάλτσες του, στο γενικά υποτιμημένο και ειδικά ακόμα και από το γράφοντα αγνοημένο μεγάλου μήκους ντεμπούτο του , που φέρει τον άσχετο, όπως σχεδόν πάντα, Ελληνικό βιντεοτίτλο “Απόκρυφη ηδονή”

Κοράσιον από το Οχάιο,ονόματι Σέρυλ, το σκάει από το διαμέρισμα που συντηρούσε μαζί με την αχώνευτη φίλη της και καταφεύγει σε ξεπεσμένο ξενοδοχείο στο κέντρο του Λος Άντζελες που διευθύνει η ασκητικής αυστηρότητος θεία της, Μάρθα. Στο ετοιμόρροπο ξενοδοχείο κατοικοεδρεύουν διαφόρων λογιών φρούτα,έχοντα όλα τον κοινό παρονομαστή οτι είναι τρελάρες. Μέσα σε αυτό το αφιλόξενο περιβάλλον η περίεργη Σέρυλ προσπαθεί να ανακαλύψει τη σεξουαλικότητά της, γεγονός το οποίο θα πυροδοτήσει αλυσιδωτές και αιματοβαμμένες καταστάσεις.

Αχ, αυτός ο Σέβεντις Αμερικάνικος σινεμάς, η εποχή όπου κάμερες Παναβίζιον κατέγραφαν την παρακμή του αστικού τοπίου και την οπτικοποιούσαν με έναν ασύγκριτα γοητευτικό τρόπο. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με την urban ζούγκλα της Νεας Υόρκης αλλά με αυτήν της πόλης των Αγγέλων. Ο Μπαρτέλ φιλμάρει με εξαίρετο στυλ , προβάλλει τη θεματική του με εμφατικό τρόπο, δίνει διαφορετική επίγευση στη συνταγή του προσθέτοντας χαριτωμένα κωμικά στοιχεία και πολύ απλά παραδίδει στο Κορμανέικο και σε εμάς μια μεγάλη ταινία γεγονός το οποίο φαντάζει το λιγότερο εντυπωσιακό κρίνοντας από το οτι ο Τζην Κόρμαν,αδερφός του Ρότζερ, του διέθεσε πενιχρό προυπολογισμό για την ολοκλήρωση της ταινίας.

Το Private parts διαθέτει εξαίρετη σκηνοθεσία,φωτογραφία,ερμηνείες,αίσθηση του ρυθμού και αφηγηματικές αρετές , στοιχεία που σπάνια συναντώνται όλα μαζί και τόσο όμορφα μπλεγμένα όπως στο παρόν.Είναι ένα πεμπτουσιακό καλτ φιλμ ,όπου τα είδη του ψυχολογικού θρίλερ,της μαύρης κωμωδίας και των ταινίων τρόμου στήνουν  ένα πολύ γοητευτικό παχνίδι και αξίζει να θεαθεί ,όπως και το υπόλοιπο έργο του Μπαρτέλ ,από περισσότερους σινεφίλ.