The Godfather’s Friend

The Godfather’s Friend(1972)

directed by:Frank Agrama

cast:Richard Harrison, Erika Blanc, Krista Nell

Vietnam vet with a degree in poison gas application lives a secluded life in Turkey but he leaves in an urgent manner everytime he receives a telegram from abroad . Richard is a hit man and “friends” with the Godfather. Richard is also after the goons who killed his parents many years ago.When an old love comes knocking at Richard’s door the order will be disturbed and Richard’s life will turn to a living nightmare.

Standard fare Italian/Turkish Mafiasploitation with a few merits in the form of its rather illustrious cast and picturesque turkish locations,Agrama’s (Dawn of the Mummy)movie does little to impress and adds even less to the golden annals of the crime/mafia flicks that stemmed from Italy during that particular period.

The Godfather’s Friend  lacks grit but is packed with nudity ,mafiosi shenanigans and features a rather disinterested Richard Harrison,However the presence of Eurobabes extraordinaire Erika Blanc and Krista Nell and the cool twist ending make this one a rather passable affair,at least for Farouk Agrama’s standards.

Fans of 70ies crime action and genre completists will probably have some mild fan…

Ρίτσαρντ Χάρισον και Έρικα Μπλανκ προσφέρουν στο λαό κανα-δύο καρτποσταλικές σκηνές στα τουρκικά παράλια αλλά κατά τα άλλα τούτο εδώ το crime actioner Ιταλοτουρκικής παραγωγής και σκηνοθεσίας Φρανκ Αγκράμα κινείται στον αυτόματο πιλότο και δεν προσθέτει σε καμία περίπτωση νέες σελίδες στο χρυσό βιβλίο του Eurocrime.Φέσι ανεπανάληπτο σαν τα αχαρακτήριστα turco-crime των   Yilmaz Atadeniz, Giulio Giuseppe Negri δεν είναι σε καμία περίπτωση,αλλά δεν είναι και κανένας crime κολοσσός που να σε καθηλώνει.

Άν θέλετε καμιά ρετρό Σεβεντίλα για να περάσετε νωχελικά τη βραδιά σας πάντως,τούτο εδώ την κάνει τη δουλειά. Μην περιμένετε πάντως να μετατρέψει το κάθισμά σας σε “ηλεκτρική καρέκλα”.

Advertisements

The Driller Killer

The Driller Killer (1979)

directed by:Abel Ferrara

Cast:Abel Ferrara, Carolyn Marz, Baybi Day, and Harry Schultz

Abel Ferrara’s feature film debut ,an almost documentary like (or John Cassavetes like, if you must) account on the life of Reno Miller,.a struggling artist in Seventies seedy New York City, turning insane from debts,stress ,the loud punk music coming from the next door rehearsal room of Tony Coca Cola & the Roosters and bitchy roommates and consequently going on a killing spree and dispatching derelicts with a power drill, has already been praised,loathed and deservedly put on an exploitation pedestal.

Driller killer might be rough around the edges blatantly displaying its DIY ethos and poverty row origins,it is however semi original in its approach and brings to the table the first traces of stylish approach and stark realism that Ferrara would go on to further employ and master in his future efforts.

The performances mostly coming out of non actors (Ferrara’s friends to be precise) came out above average and Reno Miller,incarnated by the director himself comes off as a genuinely tortured,unstable,on the brink of insanity personality.Merit also deserves to Ferrara for capturing the punk rock subculture renaissance at a crucial moment.The Seventies were an era of subcultural breakthrough,truly revolutionary times and the director’s abrasive film making gelled quite effectively with the No-holds-barred approach of the Punk/No Wave/Psychobilly movement.Last but not least,it is here in this particular film,where Ferrara starts his flirtation with the images of urban decay that would characterize a large proportion of his later work.

This is what the true nature of “Driller Killer” an inaugural moment, a rough exploitation masterpiece that put its director in the business.A nasty (pun fully intented) piece of cinema that should not be missed by fans of the daring/arthouse/exploitation/grindhouse cinema.

Ο Ρήνο Μίλλερ είναι η πεμπτουσία του μπατίρη/αντισυμβατικού/ταλαιπωρημένου καλλιτέχνη.Διάγει κοινοβιακή ζωή, αντιτίθεται σφόδρα στην καθεστηκυία τάξη και γενικώς βασανίζεται, καθώς συν τοις άλλοις οι γυναίκες συγκάτοικοι του βυθισμένες ούσες στα ντουμάνια και σε κάθε ειδών καταχρήσεις ,δεν δείχνουν να προσφέρουν ιδιαίτερα στον κοινό προυπολογισμό. Η κατάσταση δείχνει μέρα με τη μέρα ολοένα και ζοφερότερη και μια σειρά διάφορων τυχαίων γεγονότων, όπως η μετακόμιση μιας θορυβώδους και εργασιομανούς πανκ μπάντας στο διπλανό διαμέρισμα ,θα κάνουν το Ρήνο να “ξεφύγει” και να βγει στους παρακμιακούς Νεουορκέζικούς δρόμους κραδαίνοντας ηλεκτρικό τρυπάνι.

Εμπνευσμένο από grindhouse σουξεδάρες ,όπως το Texas Chainsaw massacre, το παρόν ήταν το φιλμ με το οποίο ο τεράστιος Έημπελ Φερράρα  μπήκε στη “δουλειά”.Φιλμάρωντας άγουρα ακόμα αλλά  με κάδρα τα οποία προδίδουν arthouse ανησυχίες,ο σκηνοθέτης του Bad Lieutenant και του Ms.45 μεταξύ άλλων ,φαινόταν από νωρίς πως θα γράψει ιστορία και πως θα ξεπεράσει κατά πολύ τα στεγανά του exploitation,μπαίνοντας στο πάνθεον των μεγάλων του ανεξάρτητου Αμερικάνικου σινεμά.

Το driller killer είναι ωμό,ενίοτε δυσάρεστο,αλλά πάντα ενδιαφέρον και δεν βασίζεται στις “περγαμηνές” του video nasty προκειμένου να γοητεύσει.Παραμένει ένα κομμάτι ανεπιτήδευτου και απροσποίητου σινεμά ,που γοητεύει παρά την τραχύτητα του και αφορά όλους τους εραστές του κινηματογράφου είδους.

 

Sunday in the Country

sunday-greek

Sunday in the Country(1974) aka “Vengeance is mine”

directed by:John Trent

cast:Ernest Borgnine, Michael J. Pollard, Hollis McLaren, Louis Zorich, Cec Linder

Three vicious thugs are on the run in rural America after robbing a local bank. They seek refuge at the home of Adam,a reclusive,religious farmer stemming from the old school of moral values, but he is prepared for their arrival and holds them at gunpoint. Unable to let them simply wait for the law, he decides to take them into into his cellar and torture them a little before the police arrive.His grandaughter Lucy  stands for more liberal ideas and believes that the police should handle the issue.Lucy is gradually getting more appaled by the proceedings and she jeopardizes her Grandfather’s plans.

Gritty,tense and downbeat sample of Spartan moviemaking, “Sunday in the Country” is excellent in its simplicity.

Just an account of events that took place in an ordinary Sunday,Trent’s film is polarizing in its depiction of the clash between the two main schools of sociopolitical thought.,the conservative and the liberal ones.Undoubtedly the film proves that both systems are flawed yet they need each other .

In terms of pure exploitation cinema,the film delivers the bloody goods in a sometimes shocking way.The violence is not frequent but it is realistically depicted and the entire cast delivers excellent performances.

“Sunday in the Country” is one of the superior revenge thriller entries and should be discovered by a wider audience.

Ισχυρό πεσσιμιστικό θρίλερ εκδίκησης που κουρελιάζει τα νεύρα από την ένταση και τη σποραδική μα ρεαλιστική του απεικόνιση της βίας.

Τρεις ληστές σκορπίζουν τον τρόμο και το θάνατο σε επαρχιακή πόλη της Αμερικής.Καταφεύγουν στην αγροικία του Άνταμ,ενός χαλκέντερου,θρησκευόμενου αγρότη ,ο οποίος θα τους διδάξει το “οφθαλμόν αντί οφθαλμού” παρά τις σφοδρές αντιρήσεις της φιλελεύθερων αντιλήψεων εγγονής του.

Ταινία σοκαριστική μέσα στη σπαρτιάτικη απλότητα της ,το “Σαββατοκύριακο του τρόμου” απεικονίζει με υπερβολικό πλην ρεαλιστικό τρόπο τη σύγκρουση δύο κόσμων.Από τη μία ο βίοσοφος Άνταμ, ο οποίος ενσαρκώνει το παλιό αλλά αγνό ενός κόσμου καμωμένου με σκληρή δουλειά και ντομπροσύνη και από την άλλη η εγγονή του που ενσαρκώνει τις νέες τάσεις,αυτές της πίστης σε ανθρωπιστικές αξίες,όπως αυτήν της κοινωνικής δικαιοσύνης,της πίστης στη δικαστικό σύστημα,την καταδίκη της αυτοδικίας ως λύσης κλπ.

Τι συμβαίνει όμως όταν και τα δύο αξιακά συστήματα έχουν “τυφλές γωνίες”?

Αναμφισβήτητα η ταινία είναι τεταμένη και πολώνει αφού εμπλέκει το θεατή συναισθηματικά στα δρώμενα και τον αναγκάζει να πάρει θέση.Στο τέλος αποδεικνύεται οτι οι δύο κόσμοι είναι συγκοινωνούντα δοχεία και αλληλοσυμπληρώνονται,ή πως τουλάχιστον έτσι θα “έπρεπε” να είναι.

Η μεγαλύτερη επιτυχία του φιλμ είναι πως δημιουργεί ασφυκτική ατμόσφαιρα με πενιχρά μέσα.Πέραν από το πανανθρώπινο και το διαδραστικό του σεναρίου,ερχόμαστε αντιμέτωποι με στιβαρές ερμηνείες από όλο το καστ, με το βετεράνο Έρνεστ Μπόργκναιν να ενσαρκώνει έναν πιο ανθρώπινο vigilante που θα μπορούσε να είναι ο παππούς ή ο θείος οποιουδήποτε από εμάς.

Στο τέλος η λύση που έρχεται φαντάζει μάταιη αφού το κακό έχει “κλέψει” κομμάτι της αθωώτητας και των δύο κύριων ηρώων,οι οποίοι δρουν με αγαθές προθέσεις πλην όμως αδυνατούν να μηχανευτούν μια λύση που θα δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο.Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με την κοινοτοπία του κακού (Χάνα Άρεντ) αλλά με τη διαβρωτική του φύση ,η οποία δημιουργεί πληγές ακόμα και στους πιο στέρεους ανθρώπους.Το τελικό αποτέλεσμα προάγει τον προβληματισμό από τη μεριά του θεατή και κάνει την ταινία κάτι αρκετά παραπάνω από ένα απλό grindhouse/exploitation φιλμάκι εκδίκησης.

Εξαιρετικό δείγμα του είδους που αξίζει να προστεθεί στη συλλογή σας.

The Kindred

kindred

The Kindred (1987)

Directed by: Stephen Carpenter/Jeffrey Obrow

Cast: Rod Steiger, Kim Hunter, David Allen Brooks

Very effective monster horror film  by the directing duet of Carpenter/Obrow. The monster effects manage to up the creative ante significantly and there are plenty of genuinely chilling moments to be found in the film.

Amanda’s deathbed request to her son, John, was for him to destroy all the lab notes from her last experiment. She also blurts out he had a brother, called Anthony. At the funeral John meets Melissa, who claims to be his mother’s biggest fan. Together with some of John’s friends they go to Amanda’s house, but none are prepared for what they find there. Dr. Lloyd, one of Amanda’s old colleagues is also interested in her Haemocyane related experiments and journals. An entire group of people settle in Amanda’s place but there is no trace of Anthony or maybe is there?

The film deals with the pretty unoriginal moral dilemma that questions the limitations of science .Can Man intervene in the course of human life/evolution in the way that Dr.Lloyd brags he is able to do?  However there is nothing deep or existentialist about this movie. There is little character build-up or actual story to begin with. The plot is very linear and easy to follow ,typical exploitation/b-movie fare if you ask me.

However the half octopus/half men mutants that are lurking in Amanda’s basement are truly impressive and the death scenes are very well-constructed. The pace of the film is brisk and the conclusion is sheer exploitation brilliance.

The Kindred didn’t originally manage to change the face of horror cinema and it is very unlikely that it will ever manage to do so. However it is an action-packed exploitation/monster/horror entry that still holds up quite well despite its age. It is inexplicable why it hasn’t received the dvd/blu-ray treatment yet, but I’m sure that this injustice will be rectified in the near future.

Ξεχασμένο διαμαντάκι με τρελούς επιστήμονες, μεταλλαγμένα θύματα τροχαίων που κατοικοεδρεύουν σε μπουντρούμια, σέξυ ερευνήτρια με σέξυ Αγγλική προφορά μα με κορμί  κρύο σαν το θάνατο, άλιεν χταποδάνθρωπους που βγαίνουν μέσα από καρπούζια και τσακίζουν Κανίς-γκριφόν αλλά χαλαρώνουν ακούγοντας νανούρισμα από μαγνητοταινία, α και με Ρόντ Στάιγκερ (ο Πιλάτος στο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» μεταξύ άλλων) σε ρόλο τρελού, παλαβού και αδίστακτου Γιατρού χασάπη , ο οποίος θα αλλάξει «το ρου της ανθρώπινης εξέλιξης»

Μπορεί το  δίδυμο Κάρπεντερ/Όμπροου να μην άλλαξε μήτε το ρου της ζωής, μήτε αυτόν τον ταινιών τρόμου, πλην μας έδωσε ένα λαχταριστό ταινιάκι με εφε στα χνάρια των “From Beyond” “Alien” που αναδίδουν τόση γλίτσα που φοβάται κανείς για το λειτουργικόν του δέκτου του μετά το πέρας της προβολής.

Επαναλαμβάνω, το φίλμ δεν τετραγωνίζει τον κύκλο απλά είναι τόσο αποτελεσματικό παρά το κοινότοπον του πράγματος,που δε δύναται κανείς να το αγνοήσει.

Τσεκ μέητ.Δείτε το…

Jess Franco Marathon 2016- The Sequel

Φρανκοθώνιος No.2  2016

 

Revenge in the house of Usher (1983) aka Neurosis-The fall of the house of Usher aka Zombie 5

Directed by:Jess Franco

Cast:Howard Vernon,Lina Romay,Antonio Mayans

Ένα δράμα από όλες τις απόψεις το παρόν πόνημα του Θείου Τζες είναι κανιβαλισμός σκέτος.

Σύνοψη δε χρειάζεται να γράψουμε αφού η Eurocine ουσιαστικά εξαπέλυσε  στην αγορά το παρόν σαν μια ανεπίσημη συνέχεια του “Horrible Dr.Orloff”. Κάτι το οποίο θα συνέβαινε ξανά λίγα χρόνια αργότερα με το έτη φωτός ανώτερο Faceless του ίδιου σκηνοθέτη .Tο αν η ισπανική βερσιόν είναι ένα εξπρεσιονιστικό αριστούργημα όπως λέγεται είναι κάτι που δε θα το μάθουμε σύντομα, αλλά για να είμαι ειλικρινής…αμφιβάλλω. Δεν βλέπω πως ένα recut θα μπορούσε να εκτροχιάσει τόσο πολύ το πνεύμα ενός έργου του Φράνκο, υπάρχει ήδη το προηγούμενο του a virgin among the living dead του οποίου η «πειραγμένη» 80ies βερσιόν δεν κατάφερε να επηρεάσει αισθητά το τελικό αποτέλεσμα, αλλά από την άλλη ,κανείς δεν μπορεί να είναι 100% σίγουρος. Κρίνοντας εκ της γαλλικής εκδόσεως που τυγχάνει και η πλέον διαδεδομένη, το παρόν είναι για γερά νεύρα .Τα στοιχεία από τη λογοτεχνία του Πόε από τα οποία υποτίθεται πως υπάρχουν επιρροές είναι επιδερμικά και ο πάναργος ρυθμός της ταινίας δε βοηθά καθόλου  στη δημιουργία έστω και επιφανειακού ενδιαφέροντος.Το stock footage από το horrible Dr. Orloff αποτελεί σημείο τριβής αφού ναι μεν δένει τρόπον τινά  το χάος της πλοκής ,αλλά αποτελεί δε φτηνή λύση .

Άς μην προσπαθούμε να εξωραίσουμε την κατάσταση. Αγαπάμε Τζες αλλά το παρόν είναι τεκές, ελάχιστα καλύτερο από το “Cannibals” ή το “Devilhunter” μπορεί να θεαθεί μόνο από τους αρχειοθέτες του έργου του Ισπανού. Ο κατά σημεία υποβλητικός τρόπος φιλμαρίσματος με έμφαση στο στυλ του γοτθικού τρόμου δεν μπορεί να σώσει την παρτίδα.

Πάμε παρακάτω…

Very weak even for Tio Jess’ uneven standards, this film’s best moments are few and far between and  passable at best ,whereas the majority of the film consists of haphazard material hastily pasted together.

Dr.Usher is 200 years old, due to his knowledge of secret serums and formulas he has managed to outlive many of his colleagues. He also manages to prolong the life of his gravely ill daughter aided by his faithful deformed servant Morpho,who is secretly in love with his daughter . The unwholesome duet kills local prostitutes and transfers their blood to Usher’s daughter .One of Usher’s students ,Dr.Harker receives alarming notes and decides to pay a visit to Usher’s crumbling castle. At this place of horror the limits between madness and reason   seem to have long blurred.

Does the storyline ring any bells? Sure it does.This movie is basically Dr.Orloff fare but ten times weaker . Franco even inserts footage from his 60ies masterpiece ,in order to justify some of Usher’s flashbacks.

As with “sadist of Notre Dame”  and “Exorcism” Franco would rather leave his past glories unharmed. His preoccupation to constantly repackage and re-release his films rarely paid off . So is the case with “Neurosis” .This film was created without any vision and was  just a byproduct of Franco’s back catalogue ,hence it doesn’t hold any  artistic merit.

Fortunately “Faceless” which was another take on the Orloff legacy was a really strong entry in 80ies Franco’s filmography.

Daughter of Dracula(1972)

Directed by:Jess Franco

Cast: Howard Vernon, Britt Nichols, Anne Libert, Jess Franco

Giallo/Vampire φιλμ από τη χρυσή εποχή του θείου Τζες με τη γυναικάρα Μπριτ Νίκολς να κολάζει και τα τσιμέντα , πλην από ουσία σχεδόν μηδέν. Χρυσή μετριότης το λοιπόν…

Η Λουίζα Κάρλστάιν επισκέπτεται την ετοιμοθάνατη μητέρα της στην έπαυλη της οικογένειας. Εκεί της κοινοποιείται πως κατάγεται από οικογένεια Βρυκολάκων. Η  νεαρά αγνοεί τα άσχημα προμηνύματα , επανασυνδέεται με όλους τους πιθανούς τρόπους με την ελκυστική ξαδέρφη της μέχρι που ομάδα ανδρών ειδικευμένων στον αποκρυφισμό και στα παραφυσικά φαινόμενα αποφασίζουν να βάλουν ένα τέλος στην αιματοβαμμένη καριέρα της οικογένειας.

Παρά το γεγονός πως από Σεξ και γοτθική ατμόσφαιρα το παρόν τα πάει μάλλον καλά και παρά την αφθονία  καρτποσταλικών πλάνων της Πορτογαλικής παράκτιας ζώνης ,στο παρόν ο Φράνκο τρέχει μόνος του και τερματίζει δεύτερος . Είναι οι κλασικές ασθένειες του Ισπανού που πλήττουν το παρόν και δεν το αφήνουν να ξεχωρίσει . Πρώτον απουσία ρυθμού…είναι κάποιες φορές που ο παροιμιώδης αργός ρυθμός του Φράνκο λειτουργεί υπνωτιστικά και δημιουργεί σχεδόν παραισθησιογόνα αποτελέσματα . Το παρόν δεν είναι μια από αυτές τις φορές . Απουσιάζει επίσης η σαφήνεια στην αφήγηση και η παρουσία σκηνών κλιμάκωσης . Επαναλαμβάνω και συνοψίζω πως στο παρόν ο Φράνκο μάλλον πόνταρε στην ατμόσφαιρα παραπάνω από όσο έπρεπε και ξέχασε να χαράξει μια σαφή αφηγηματική πορεία ,καταστώντας με αυτόν τον τρόπο την παρούσα ταινία μια απλή συρραφή ερωτικών και γοτθικών στιγμιότυπων.

Ακόμα και έτσι η ταινία έχει τις στιγμές της και βρίθει αυτής της Σέβεντις ατμόσφαιρας που κατοικοεδρεύει στο σινεμά του Φράνκο εκείνης της περιόδου.

Πλησιάστε με προσοχή…

Another case of Franco misfire “La Fille de Dracula” is inept if atmospheric , despite being  one of the extremely rare cases in which the radiant Britt Nichols shone as  protagonist in a film.

A young woman visits her gravely ill grandmother at the family estate. On her death bed, the old woman reveals to her granddaughter the family curse: they’re all vampires. The young woman decides to move into the estate with her uncle and her cousin, and soon finds herself falling victim to the curse.

Try as she might , Nichols’ breathtaking beauty cannot catapult this picture to the pantheon of Franco classics. For all I know she could even be granted more screen time.  Other than that,  this film suffers the same dismal fate as dozens of Tio Jess’ pictures. It’s a haphazard affair , blessed with lots of passion but with little care for details such as pace and narrative .Daughter of Dracula is a  sluggishly moving affair, to put it in a lenient manner . There is never an occasion of tension in this particular film, albeit  moments of suspense seem to be lamentably lacking . The presence of some masterful  visual compositions is of course a tradition in Jess Franco’s film making and “daughter of Dracula” is no exception but unfortunately Franco’s Vampire romp falls short in every other field.

For Franco completists only.

Sexorcismes (1975) xxx version aka “Exorcisme; Exorcisme et messes noires”

Directed by:Jess Franco

Cast: Lina Romay, Catherine Lafferière, Jesús Franco

Franco goes hardcore and revisits his sleaze powerhouse “Exorcism/demoniac” and Eurocine manages to sell a film to the ,then thriving, porno cinema industry.

Obsessed priest Matthis Vogel  tries forcibly to expel demons from the bodies of their lustful congregation. He sees one way to save them from a sinful obsession – is to kill them.

Franco keeps the plot of the softcore version and inserts a ton of hardcore footage ,which is actually an exercise in uncompromising film making. Why am I claiming so? Because instead of opting for the use of body doubles on the real sex scenes, Franco,Romay and co. did the extra mile and acted themselves in that footage.

“Sexorcismes” is an interesting curio for Jess Franco archivists. It features badly filmed hardcore sex scenes but in hindsight, the original plot of the scene doesn’t suffer too much. After all it’s a Jess Franco film and a good one for what it is ,let me add. It’s extremely sleazy and Franco’s depiction of the Catholic Priest gone berserk adds extra points to the proceedings.

In retrospect, a sleazy alternative take on an already sleazy opus , sounds like a win to me.

Τσόντα με υπόθεση από το Τζες Φράνκο ή απλά εναλλακτική βερσιόν του “Demoniac’.

Ο σαλταρισμένος ιερέας Μάτις Φόγκελ εξαπολύει ιερό πόλεμο εναντίον όλων των έκφυλων υπάρξεων του Παρισιού. Τα όπλα του: Πορνογραφικό Σεξ και θάνατος στους αμαρτωλούς.

Ο ιερέας τον οποίον υποδύεται ο Φράνκο στο παρόν δεν φέρνει τα θύματά του ακριβώς στον ίσιο δρόμο και αποτελεί απλά μια ωραία πρόφαση για τον  Ισπανό Πατριάρχη του Τρας ,ώστε να επιστρέψει με άλλη μια ταινία και για τη Eurocine ώστε να πουλήσει την ταινία και στα τσοντάδικα.

Η κασέτα της Midnight video που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα επαναπακεταρισμένη από τη Dark side έχει τόσο σάπια εικόνα, που κάνει το θεατή να θέλει να κάνει ντους μετά την ολοκλήρωση της προβολής, κάτι το οποίο μάλλον έχει να κάνει και με τη θεματική της ταινίας . Μιλάμε για Sleaze όχι αστεία.

Παρόλα αυτά οι αρχειοθέτες του Φράνκο μάλλον θα χαρούν να προσθέσουν άλλη μια ταινία του Ισπανού στη συλλογή τους.

 Demoniac (1975) aka “exorcism” “L’éventreur de Notre-Dame” 

Directed by:Jess Franco

Cast: Lina Romay, Catherine Lafferière, Jesús Franco,Monica Swinn

In Paris, the former priest and madhouse escapee Mathis Vogel writes pornography for a magazine. When the deranged priest watches an erotic show based on a Black Mass, he believes that the cast and audience are possessed and he goes on a murder spree to exorcise the demons of his victims.

This is actually the softcore version of the above film and fortunately the storyline makes much more sense in the context of a straightforward sexploitation film .This is dark cinema by Franco. Occasionally off the cuff but entertainingly sinister and featuring a very effective film score.The catacomb set-piece and sequence is very memorable as well and Lina Romay is radiating with youthful energy and beauty.

A must for Franco fans.

…και τώρα ήλθε η ώρα για κάτι όχι και τόσο διαφορετικό…

Άς μην επαναλαμβανόμαστε και πλατειάζουμε λοιπόν. Το παρόν είναι η σοφτ εκδοχή του Sexorcist και σε κάθε περίπτωση, η απαραίτητη βερσιόν για τη συλλογή κάποιου, αν αυτός ο κάποιος δεν έχει επιδοθεί σε αγώνα να βάλει όλα τα έργα του Φράνκο στη συλλογή του.

Εν πάσει περιπτώσει το παρόν είναι αποτελεσματικά σκοτεινό και διεστραμμένο ώστε να μπει στο πάνθεον της φιλμογραφίας του θείου Τζες. Οι κινηματογραφικές συνθέσεις είναι δυσοίωνες, αναδίδουν εσάνς διαστροφής  και παραμένουν στο μνημονικό του θεατή .Το Παρισινό location ενισχύει το παρακμιακό κλίμα της ταινίας και ο Φράνκο στον πρωταγωνιστικό ρόλο τα πάει περίφημα.

Dark Mission:Flowers of Evil (1988)

Directed by:Jess Franco

Cast: Christopher Lee, Christopher Mitchum, Richard Harrison,Brigitte Lahaie,Richard Harrisson

All-star cast aside, this is probably the best, even if it’s much maligned, actioner by Franco that has ever crossed my way and this is probably a moment of realization to cherish for Jess Franco’s action entries were for the most part lukewarm experiences.

Chris Mitchum plays a C.I.A. agent sent on a mission to a Latin American country to track down a local druglord. On the plane he meets and falls for a very fetching girl (young Cristina Higueras, now the co-owner of her own theatre company) who, by a tremendous coincidence, also happens to be the daughter of the sought mobster (Christopher Lee).

This film seems to polarize the Franco congregants, however this is infinitely better than “Esmeralda Bay” and despite its textbook storyline it manages to stay amusing in an inane way. Chris Mitchum gets himself to play the same role as in other similar productions and there is a strong déjà-Vu feeling lingering in the air throughout the entire duration of the film but this is good fun.

However this is nowhere as stylish as the majority of the 70ies Franco output and unfortunately prestigious cast members like Lee & Lahaie are painfully underused.

By no means a masterpiece but if someone finds a cheap copy of it somewhere,the he/she should go for it.

Αφήστε τα μίση και απολαύστε eighties φεσο-action ,ευγενική προσφορά του θείου Τζες ,ο οποίος μπορεί να μην πλάθει κιτς κατασκοπευτικές ιστορίες ,ούτε να  κεντάει ατμοσφαιρικές, αμπστράκτ και ψυχεδελικές συνθέσεις στο παρόν, αλλά παίζει ένα συμπαθητικό action κατενάτσιο και κάνει ότι μπορεί με το γενικόλογο σενάριο-συρραφή από κλισέ που συνέλαβε ο νους του αφεντικού της Eurocine, Daniel Lesoeur.

AΠΟΛΑΎΣΤΕ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ- Μυστικό υπερκομάντο της Σι-Αι-Ει(Μίτσαμ) καταφθάνει σε μπανανία της Λατινικής Αμερικής προκειμένου να τσακίσει το τοπικό Καρτέλ παρασκευής και εμπορίας ναρκωτικών, εκεί συνδέεται με ντόπια καλλονή ,η οποία δυστυχώς τυγχάνει κόρη του πάλαι ποτέ αντάρτη, νυν ναρκοβαρόνου, που είναι το κόκκινο πανί για το Μίτσαμ. Ο πράκτωρ θα τα βάλει με τους πάντες, ακόμα και με παλιές του αγάπες, προκειμένου να συντρίψει το έγκλημα.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτό το φιλμ διχάζει τόσο πολύ τους Φρανκόφιλους, μάλλον δεν έχουν δει μολυσματικά, υπερβατικά  φέσια του ιδίου σαν το X-312:Flight to Hell ακόμα, για αυτό μιλάνε. Εν τοιαύτη περιπτώσει, καλό θα είναι οι συγκεκριμένοι να μείνουν στη Σέβεντιζ περίοδο του Φράνκο, αφού ως γνωστόν η δεκαετία του ’80 δεν ήταν πάντα πολύ ευγενική με τον Ισπανό μαιτρ του Τρας.

Όπως και να έχει το παρόν δεν είναι το καλύτερο 80ies action που θα δείτε ποτέ αλλά για περιπέτεια του συγκεκριμένου σκηνοθέτη είναι μάλλον ό,τι καλύτερο θα μπορούσαμε ποτέ να δούμε ποτέ από αυτόν.

 

Black Mama White Mama

Black Mama White Mama (1973)

Directed by:Eddie Romero

Cast: Pam Grier, Margaret Markov, Sid Haig

Lighthearted Women-in-Prison/action/grindhouse entry featuring the Blaxploitation Goddess Pam Grier and the titular white Mama Margaret Markov delivering the exploitative goods as girls-in-peril turning to bad ass powerful women.

When two troublemaking female prisoners (one a revolutionary, the other a former harem-girl) can’t seem to get along, they are chained together and extradited for safekeeping. The women, still chained together, stumble, stab, and cat-fight their way across the wilderness, igniting a bloody shootout between gangsters and a group of revolutionaries.

Black Mama, White Mama never gets too gritty or too downbeat.It may be violent and sleazy but it’s in its core the equivalent of a  very intense funfair ride.Things can get pretty intense but they never get too intense or menacing. Yes, Romero’s paean to Girl power has violent moments, but the violence in display is of cartoonish quality and the characters are standard fair superficial villains , hence the viewer is left with just a fast moving film featuring two spellbinding female leads and this is a good thing. Too much of a complicated plot would tamper with some of the chemistry between Grier and Markov and the film would consequently suffer.Fortunately this is not the case…

It’s pretty easy to track some of the later Tarantino blueprints for violence when watching standard exploitation fair like the movie under presentation. It’s very likely that Tarantino got very influenced by the way the violence was portrayed in these films,but let me stress that films like “Black mama white mama” appear to be way less pretentious than the modern grindhouse cinema, courtesy of Quentin Tarantino.

“Black Mama White Mama” was shot in Philippines on poverty row budget but it succeeds where lots of other genre films fail.It has a brisk pace , sleaze , exploitation appeal and strong leads.

Personally speaking ,I had a blast with Romero’s flick, Fans of grindhouse cinema will most definitely like this one too.

Κολασμένο πλην ανέμελο exploitation από τον Έντι Ρομέρο, με την ιέρεια του Blaxploitation Pam Grier και τη white Mama του τίτλου Margaret Markov να αποδεικνύονται σκληρά κορίτσια και ρίχνουν νερό στο αυλάκι του pro-Feminism/girl power σινεμά, το τι αντίκτυπο είχε αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Η καλή βερσιόν είναι ας πούμε το θεικό Ms.45 του Abel Ferrara ,με τη Zoe Tamerlis να σκορπίζει τον όλεθρο, ενώ η κακή βερσιόν είναι η grindhouse χαλκομανία του Κουεντίν Ταραντίνο, η χειρότερη του ταινία μακράν , το εκτρωματικό deathproof.

Kαι ναι μεν ο Ταραντίνο για πάρτη του , προσκυνάει κατά πως ισχυρίζεται τέτοιου τύπου Grindhouse exploitation σαν το φιλμάκι υπό παρουσίαση, γεγονός όμως παραμένει πως ο προαναφερθείς δεν έχει κάνει ακόμα  ταινία ,η οποία να μη ζαλίζει το θεατή με την αυτοαναφορικότητά της, τη φλυαρία και το κινηματογραφικό citing των περίφημων επιρροών του σκηνοθέτη. Σε αυτό το κομμάτι θα προτιμήσω την ανέμελη women in prison-blaxploitation μασκαράτα του Ρομέρο και της United Artists.H ταινία έχει ρυθμό , πολύ καλή χημεία μεταξύ των δύο mamas , πιστολίδι , sleaze και εν τέλει κυλάει σαν το νεράκι.

Την καταευχαριστήθηκα…

Emanuelle’s Revenge

emanuelle revenge

Emanuelle’s Revenge (1975) aka “Emanuelle e Françoise (Le sorelline)”

directed by:Joe D’Amato

cast: George Eastman, Rosemarie Lindt, Annie Carol Edel,Patrizia Gori

Pretty hard hitting and fairly impressive stuff here.Considering the fact that the ratio of the great versus hopeless movies that the great,late Joe D’Amato produced and directed is pretty balanced ,we can feel pretty fortunate that Emanuelle’s Revenge falls to the former category and is not a turkey like “Voodoo Baby” or “Papaya” for example.

Emanuelle (Lindt) is out to avenge her sister (Gori), who committed suicide after escaping from her sadistic lover Carlo (Eastman). So she chains him up in her basement, drugs him, and forces him to watch her having sex. Carlo starts hallucinating all kinds of bloody horrors and cannibalistic doings, so he decides he has to break free and kill Emanuelle.

Joe D’Amato’s carreer was the definition of the term “hit n’miss”.Only four out of the ten things that he penned (don’t take that literally as his filmography is enormous) were actually watchable,something like Jess Franco I assume.However,he was not a hack.He was a great director of photography and a passable director in need of a paycheck just like countless other DPs and directors of that era,hence the level of his work would often times  come off as uninspired and consequently suffer.

Emanuelle’s Revenge is despite all facts,tense,depraved and radiates an aura of danger and perversion.While not a monumental exploitation flick like “Emanuelle in America” the film under presentation is a nice tale of betrayal and revenge and offers some very memorable sequences of pure sleaze,namely the hatchet scenes and the cannibalistic orgy.The rest of the film holds pretty well and is worthy of viewing if you are a Eurocult and Joe D’Amato fan.