Lipstick (1976)

Lipstick

Lipstick (1976)

directed by:Lamont Johnson

cast:Margaux HemingwayChris SarandonPerry King,Mariel Hemingway,Anne Bancroft

Lipstick was one of the originators of the rape/revenge genre and as such was a highly polarizing film. Lamont Johnson’s film is equally hated by the feminists , for its crass depiction of rape and by film critics alike for its exploitative feel. Yet both managed to miss the obvious . This Dino De Laurentiis production was at heart a slick, maybe too ambitious for its own good exploitation film, but this is said in hindsight and with the benefit of having dissected and digested the codes and semiotics of exploitation cinema. I’m not sure how critics felt when this was initially released back in 1976.

Chris McCormick,a top fashion model seeks justice after she is brutally raped by Gordon Stuart her teenaged sister’s music teacher and avantgarde music composer. The case makes it to trial but Chris gets abused for second time in the courtroom, as the jury gets manipulated by Stuart’s attorney who presents Chris as a seductress, even hints at her profession bordering on prostitution. Stuart walks a free man and he rapes Chris’ teenage sister too, leading Chris to enact a brutal revenge.

The sleazy meets the melodramatic and the courtroom drama meets standard fare vigilante thriller, in a production that opted to launch the late Margaux Hemmingway’s acting carreer. Unfortunately , things didn’t really work out for the then prestigious model and Ernest Hemingway’s granddaughter, as her later life was marred by highly publicized addiction and depression. She committed suicide by drug overdose in 1996 at the age of 42.

Personally, I think that the slack the film received was maybe unfair. Trying to find an agenda in this one is a futile point and it is obvious now, in a metacritic sense, that the initial reviews missed the mark. Lipstick was not an arthouse film or “a bold statement on the crime of rape” but commercial cinema, that tried to tell a story, perhaps in a flawed and sometimes a titillating manner which relied heavily in exploitative cinematic techniques, but it works as is is, as other films like “Cruising” or “Angel of Vengeance” did. At the time of release Variety stated “Lipstick has pretensions of being an intelligent treatment of the tragedy of female rape. But by the time it’s over, the film has shown its true colors as just another cynical violence exploitation” .I don’t know about you but If  I were Lamont Johnson I would take these remarks as a compliment.

The acting is mostly solid, the cinematography excellent and the movie doesn’t overstay its welcome. Yes it’s mostly exploitation, but it’s good exploitation that was groundbreaking at its time ,plus with a ending like in Lipstick’s case one cannot accuse Johnson of being misogynistic.

Μία ταινία που φαινομενικά σχεδόν όλοι λατρεύουν να μισούν αφού αδυνατούν να καταλάβουν το πάντρεμα δικαστικού (μελο)δράματος με καθαρές rape-revenge και vigilante αποχρώσεις. Το lipstick είναι μια ταινία που δεν κομίζει γλαύκας εις Αθήνας , αλλά δε νομίζω να είχε ποτέ τέτοιες βλέψεις. Βλέποντας το σαραντα δύο  χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία αντιλαμβάνομαι τα πλεονεκτήματα της μετακριτικής ματιάς, αφού  κοινό και κριτικοί  είναι σήμερα σαφώς πιο εξοικειωμένοι με τη γλώσσα τέτοιων ταινιών και μπορούν να τις αξιολογήσουν καλύτερα. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ταινίες σαν το “ψωνιστήρι” με την controversial αισθητική που κομίζει, δίχασαν τότε κοινό και κριτικούς, ενώ τώρα αποθεώνονται.

Προσωπικά βρίσκω αρκετές αναλογίες ανάμεσα στο lipstick και στην ταινία του Φριντκιν  που προανέφερα ή ακόμα και στο πρώιμο έργο του Έημπελ Φερράρα (Άγγελος εκδίκησης), όλες αυτές οι ταινίες παντρεύουν το arthouse με το εμπορικό ή το exploitation cinema, αποτελώντας φύσει και θέσει , διχαστικές δημιουργίες. Αλλά πέρα από οποιαδήποτε καλλιτεχνική ατζέντα , τα φιλμ αυτά είναι πετυχημένα και έχουν αφηγηματικές αρετές .

Ταινίες σαν το lipstick διηγήθηκαν δυσάρεστες ακόμα και τραγικές ιστορίες με έναν συγκεκριμένο, επιτυχημένο κατ’ εμέ τρόπο και έκαναν το σινεμά λίγο πιο ωμό και μπρουτάλ αυτό μπορούμε να τους το πιστώσουμε.

 

Advertisements

The Mountain of the Cannibal God (1978)

mountain

The Mountain of the Cannibal God (1978)

directed by:Sergio Martino

cast:Ursula AndressStacy KeachClaudio Cassinelli, Antonio Marsina

Oh yeah, the Seventies… The era when a Female star like Ursula Andress (of James Bond fame) would star in an exploitation film next to renowned actors like Stacy Keach and exploitation regulars like Claudio Cassinelli and Tony Marsina (Rolf) alike. The analogy is having Julia Roberts starring in a cannibal jungle action film. Only directors like Tarantino and Rodriguez have managed to cross-polinate genre and mainstream cinema to a certain extent.

This film was directed  by Sergio Martino and produced by his brother Luciano and is admittedly one of the more prestigious cannibal affairs. There are some parallels drawn between this one and Ruggero Deodato’s “Last Cannibal World” but let’s say Deodato’s flick offered more grue and went straighter for the jugular than this one.

Susan Stevenson (Andress) and her brother Arthur (Marsina) get off a plane in Papua New Guinea, looking for her missing husband. They team up with, Dr. Edward Foster(Keach). The three head into the jungle, get in more than a few fights amongst themselves, and view lots of gratuitous animal cruelty, notable an iguana getting eviscerated.

The film was shot on location in Sri Lanka and despite being as slick as a cannibal action film could get , The mountain of the cannibal god didn’t struck a chord with the critics. However this film sub-genre thrived on controversy and became a “poster child” of exploitation cinema, thus gaining cult status.

As far as cinematic merits are concerned, let’s face it… these films haven’t aged all that well, but  can still offer authenticity in terms of location and tons of sleaze. Sergio Martino’s film making was suited other film genres better. For example,his crime and giallo entries were of superb quality. Regarding Cannibal action/horror , this one plays like a second rate Deodato. Martino’s work has more pristine standards than Lenzi’s but is not on par with the demented style of mad Ruggero.

Anyway,the mountain of the Cannibal god is deservedly cult and a mandatory acquisition for exploitation fans.

Το Βουνό των Κανιβάλων φαντάζει ως μέγα παράδοξο ακόμα και για την εποχή του. Γυρισμένο στη Σρι Λάνκα, προ εμφυλίου και με ένα καστ το οποίο περισσότερο θα περίμενε κανείς να δει σε ένα mainstream φιλμ της εποχής παρά σε μια περιπέτεια με Κανίβαλους. Η αναλογία έχει ως εξής… φανταστείτε τη Τζούλιαν Μουρ ως πρωταγωνίστρια σε σημερινό κανιβαλοέπος, οι μόνοι που θα μπορούσαν να ενώσουν τους κόσμους του mainstream και του exploitation  είναι οι Ταραντίνο και Ροντρίγκεζ και αυτοί σε κάποιο βαθμό.

Τέλος πάντων, η ταινία του Σερτζιο Μαρτίνο πραγματεύεται την ιστορία συζύγου καθηγητή ,η οποία οργανώνει αποστολή στη ζούγκλα προκειμένου να εντοπίσει τον αγνοούμενο σύζυγο της. Σύντροφοι της σε αυτήν την περιπέτεια ,ο αδερφός της και άλλος ένας καθηγητής. Το γκρουπ επιδεικνύει τυχοδιωκτική συμπεριφορά και μοιραία προξενεί την οργή των τοπικών φυλών οι οποίοι αιχμαλωτίζουν τους λευκούς και τους κρατούν δέσμιους…

Το φιλμ του Μαρτίνο πασπαλίζει το cannibal action με όσο γκλίτερ γίνεται, απουσιάζει από το παρόν η σληζιά των ταινιών του Λένζι, αλλά ο Μαρτίνο παραμένει σοβαρός παίκτης προσφέροντας μια ταινία είδους , εξαιρετικά στιβαρή .

Το καστ τραβάει τα βλέμματα και η κινηματογράφηση από τον  Giancarlo Ferrando  πείθει παρά τις “τουριστικές” της προεκτάσεις. Παρ’όλα αυτά τα φιλμ αυτού του είδους παρουσιάζουν ρυτίδες και θεωρώ πως αφορούν πλέον σχεδόν κατ’αποκλειστικότητα ανθρώπους εξοικειωμένους με το σινεμά είδους.

Οι φανς μάλλον το έχουν ήδη…

El sabor de la Venganza (1971)

WP_20180403_002[1]

El Sabor de la Venganza (1971) aka A Taste of the Savage (Australia) | Occhio per occhio dente per dente sei fregato Cobra! (Italy) | Eye for an Eye (USA)

directed by:Alberto Mariscal (as Albert Marshall)

cast:Cameron Mitchell , Isela Vega , Jorge Luke , John Kelly, Helena Rojo

Very gritty and downbeat revenge themed spaghetti Western made in Mexico. Despite the budgetary restrains this one works perfectly and retains a pessimistic and gritty atmosphere not often met in Spaghetti westerns.

A vengeful widow hires Huck, a professional killer to train her son Judd ,so that he can hunt down and kill the men who murdered her husband. Huck accepts in hopes that he will stop being a renegade and that he will settle down, get married to  the widow and raise the young boy as his own son.However both the mother and her son have the taste of the savage as Huck says,they are full of hatred hence Judd’s  quest for revenge soon becomes an obsession.

Spaghetti western looks oftentimes dated and of interest to the genre archivist exclusively. Even if I’m not a Spaghetti western aficionado it’s hard not to like this Mexican curio that plays like a rabid revenge story and that is full of exploitation appeal.

A taste of the savage is a western featuring some gore,a rape and an antihero on a downward spiral of vengeance. Judd is clearly a disturbed person and Huck’s realization that the boy he trained turned out to be a trigger-happy loose cannonball comes a little bit too late.

Cameron Mitchell is solid in his role and his performance has a gravitas that cannot leave the genre fan disinterested.Isela Vega and Jorge Luke as the doomed widowed mother and her emotionally scarred son are also adequate.

This is a rarity that deserves to be seen by more…

Πανάγνωστος  Σπαγγέτι Γουέστερν κολοσσός από το Μεξικό.

Το τεμάχιον τούτο μπορεί να μην είναι Κεόμα ή Τζάνγκο ,αλλά προσφέρει όμορφες στιγμές ,όχι και τόσο συνηθισμένης για το είδος, Σληζιάς και κινηματογραφεί όμορφα με μάλλον πεσιμιστικό,συχνά  υπερβίαιο και καθόλου ανάλαφρο τρόπο την πορεία των αντιηρώων του προς την καταστροφή.

Το “Γεύση από Κτηνωδία” μας φέρνει αντιμέτωπους με έναν κόσμο όπου μόνον η εκδίκηση έχει σημασία και όπου τα αισθήματα ασφυκτιούν και μη βρίσκοντας ζωτικό χώρο ,είναι καταδικασμένα σε μαρασμό. Στο τέλος όλοι οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεών τους και υποτάσσονται στη μοίρα τους.

Το φιλμ χαίρει μίας σκοτεινής,”σκονισμένης” και “σκληρής” κινηματογράφησης που συντελεί στη δημιουργία  ατμόσφαιρας, ενώ και οι ερμηνείες του καστ είναι συνεπέστατες.

Βρείτε το και δείτε το…

 

The Photographer (1974)

photographer greek vhs 1974

The Photographer (1974)

Directed by: William Byron Hillman (as William B. Hillman)

Cast: Michael CallanBarbara NicholsHarold J. Stone

The lost sibling of “impulse” and “Private parts” , this film is deservedly cult as it tries to balance between poignancy, black (unintentional ?)comedy and sleazy exploitative appeal and it manages get through this rather unscathed.

A murder story with a comedic twist. A famous photographer uses his models for more than taking pictures. He needs them as victims to satisfy his blood-lust. Each murder becomes more bizarre than the next.

This film is very obscure and almost impossible to find in its original version,hopefully there is the Greek vhs ,which looks pretty neat. Director Hillman remade it as “double exposure” in 1983 and even cast Michael Callan for the role of Adrian again. Another cult asset that has contributed in the film’s status is that Director/Distributor Sage Stallone(R.I.P)of Grindhouse releasing was such a fan of “The Photographer (1974)” he bought all rights, territories, and negatives in perpetuity. The film itself is a rather crass and coarse film, it has framing issues, but the Panavision photography itself has that irresistible Seventies grindhouse aura. I watched the Greek vhs version of this and the colors were quite vivid which was a surprise in itself

Michael Callan ,well deserves his own paragraph.I really don’t know what to make out of his performance as Adrian. Sure thing, his part William Shattner, part Anthony Perkins, part tormented soul ,part tackiness absolute performance is memorable to say the least. Barbara Nichols in his mother’s role is overacting her socks out of her part and adds to the whole trashy appeal, her appearance is John Waters worthy, as other reviewers have already pointed out. The two detectives’ antics pretty much remind me of last house in the left and along with the coroner ,who is an amateur  chef, they offer us moments of goofiness.

Overall, the Photographer while not a masterpiece per se, is a lost exploitation classic, that is quite deservedly sought after by the fans. I hope it gets the blu-ray treatment soon.

Ομολογώ πως αγνοούσα τη σχετική υστερία γύρω από αυτήν την ταινία. Ο αστικός μύθος λέει πως ο μακαρίτης Σέητζ , γιός του Σιλβέστερ Σταλόνε λατρεύει τόσο πολύ το παρόν φιλμ που αγόρασε τα αρνητικά της ταινίας και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης για όλη την υφήλιο. Το γεγονός πως η ταινία είχε αποσυρθεί λίγο μετά την αρχική της κυκλοφορία και ότι στα μέσα της δεκαετίας του 80 ο ίδιος σκηνοθέτης με τον ίδιο πρωταγωνιστή ξαναγύρισαν ουσιαστικά την ίδια ταινία με τον τίτλο double exposure νομίζω πως έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στον αποπροσανατολισμό του κοινού.

Διαβάζω πως το φιλμ είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθεί στην αρχική του μορφή, άρα το γεγονός πως είχε κυκλοφορήσει σε ελληνικό vhs από την embassy-videosonic μάλλον θα πρέπει να μας κάνει να αισθανόμαστε τυχεροί.

Ας περάσουμε στο ψητό. Διαταραγμένος φωτογράφος, δολοφονεί τα μοντέλα του και νοιώθει πως σκοτώνει τη μητέρα του μαζί με κάθε κλικ.

Κλασική η συνθήκη,αυτό που δεν είναι τετριμμένο όμως είναι η σουρεαλιστική μίξη απροσποίητης κωμωδίας που προκύπτει από τη ντελιριακή ερμηνεία του Μαικλ Κάλλαν, ο οποίος συχνά ακροβατεί μεταξύ υπερβολικής θεατρικότητας και προσωπικής κάθαρσης. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι επίσης σουρεαλιστικά κακοί και προσθέτουν πόντους σε αυτό το φιλμ που ουσιαστικά καλύπτει το κενό ανάμεσα στο εξαιρετικό “ηδονοβλεπτικό” private parts του Paul Bartel και στο εξωφρενικό impulse με την ερμηνεία ράπισμα του William Shattner.

Αν ο Τζων Γουώτερς γύριζε ποτέ σλάσερ μάλλον θα ήταν κάπως έτσι… Οπαδοί του “κουνημένου” Σέβεντιζ εναλλακτικού σινεμά για πλησιάστε…

Savana Violenza Carnale (1979)

savanna violenza carnale greek

Savana Violenza Carnale (1979)

Directed by:Roberto Bianchi Montero

Cast:Aldo Sambrell, Giuseppe ScarcellaEdward ClarkRosa Gloria Vasquez

Miguel and Carlos, the first one a doctor, the second one an important property owner, find  Damian in the jungle, a man in the threshold of death after being bitten by a snake. To save his life they have no choice but to amputate his hand. Damian turns out to be a dangerous delinquent who escaped from prison and who has kidnapped and chained a young girl in a cabin with the sole purpose to keep her as his sex slave. The two men save Rita , the chained girl from a life of rape and misery, but Damian swears revenge…

Italo-Spanish byproduct by the third-tier Director Montero (a woman for seven bastards) whose films were always outbursts even geysers   of sleaze. We are talking almost Luigi Batzella like sleaze  here . Savanna violenza carnale is another violent/ sexual exploitation/jungle actioner  that dreams of being Cannibal Holocaust, Montero even opens his film with an aerial travelogue shot of the Colombian jungle, it is surprisingly watchable and the plot is really easy to follow, but as a whole Montero’s film is just a footnote in the Euro exploitation history addressed to the most die-hard of the Euro sleaze collectors.

jungle actioner με τόνους σληζιάς αλλά και σαρκοβόρα νεκρά διαστήματα από το μέγιστο “σκουπιδιάρη” Ρομπέρτο Μπιάνκι Μοντέρο. Ο προαναφερθείς “σκηνοθέτης” άνηκε στην ευγενή κάστα των λιγότερο προβεβλημένων/μεροκαματιάρηδων σκηνοθετών που βρήκαν βήμα και έβγαλαν μεροκάματο μέσα από την Ιταλική ειδικά και Ευρωπαική γενικά εξπλοητέησιον φάμπρικα.

Συνεπώς, δε νομίζω να περιμένει κανείς τέχνη και νοήματα από μια ταινία που λέγεται “Σαβάνα-η βία της σάρκας” . Η ταινία κομίζει αυτό που ο τίτλος υπόσχεται πλην ο ρυθμός της είναι άνισος και το μεσαίο μέρος της ελαφρώς αδιάφορο. Κλασικό σύμπτωμα αυτών των ταινιών ήταν τα δυναμικά ξεκινήματα/φινάλε και τα αδιάφορα,διεκπεραιωτικά μεσαία μέρη,κάτι που είναι απόλυτα λογικό ,αφού μιλάμε για σενάρια προκάτ.

Ακόμα και έτσι ,το σπάνιο αυτό φιλμ ίσως να έχει ενδιαφέρον για τους αρχειοθέτες του Ευρωπαικού τρασοσινεμά.

Friday the 13th: The Orphan (1979)

orphan_1979

Friday the 13th: The Orphan

Directed by: John Ballard

Cast:  Peggy FeuryMark OwensAfolabi Ajay

While the proverbial elephant in the room is the question if this mess of a film has anything to do with the Vorhees saga, there is also little room for actual praise regarding the merits of this drama/horror/thriller that had vanished into obscurity until it was picked for a dvd release in 2012.

The film plots a child’s descent into madness without the guiding forces of a benevolent adult. After the mysterious nasty death of both his Roaring ’20s party animal parents, young David is left in the care of his prudish, restrictive aunt, who refuses to let him indulge in his adolescent instincts.

With 3 or 4 strategically placed violent scenes , one being a chicken decapitation and another being a rather decent stabbing, this film does certainly not deliver on the gore side of the fence. Other than that, the first half is as boring as boring gets. The plot is absolutely disjointed and the flashbacks are used ad nauseam only to increase the film’s duration . The second part is where the film starts picking up pace. The boy’s sanity is progressively deteriorating and we fortunately get to see some off-kilter moments .

End verdict: This film has nothing to do with the Friday the 13th string of films. Most people think this was a rip-off but it is actually the other way around. The Orphan preceded the first Friday the 13th by a few months and when the Vorhees splatterfest became a huge hit its producers had to reach a settlement with the producers of this one in order to be able to use the name in the sequels of the franchise.

Friday the 13th:The orphan is more of psychological drama/horror sleeper  type of film than a bloodbath. It is a very flawed movie with lots of narrative and continuity issues, which makes sense since it took no less than 10 years for its director to complete it. Ballard’s attempt to surpass the limitations of horror exploitation film making resulted in some well shot and directed yet only marginally disturbing moments, which is really a shame since he was a competent director.

The orphan is more of a “nay” than a “yay” type of film. It is a curio that could be of interest to the exploitation fans, especially because of its title and some interesting facets of the story but it is mostly and sadly a bore-fest.

Άλλη μια ταινία υποσημείωση στην ιστορία του είδους των ταινιών τρόμου, «το ορφανό» έχει περισσότερο ενδιαφέρον λόγω της παραφιλολογίας γύρω από τον τίτλο του και λόγω του γεγονότος ότι απλά η ταινία «εξαφανίστηκε» μετά την αρχική κυκλοφορία της. Για να ενημερώσουμε λίγο τον αναγνώστη ,η ταινία αυτή είναι το «Παρασκευή και 13» πριν το «Παρασκευή και 13».Κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν από την ταινία του Σην Κάνιγχαμ που έμελλε να αλλάξει το ρου της ιστορίας του είδους και οι παραγωγοί της Σάγκας του Τζέησον Βόρχηζ έπρεπε να πληρώσουν τους παραγωγούς ετούτου εδώ προκειμένου να κρατήσουν τον τίτλο για τις επόμενες ταινίες της σειράς.

Στο ψητό… αγόρι ονόματι Ντέηβιντ χάνει και τους 2 γονείς του με τραγικό τρόπο .Αυστηρή θεία ονόματι Μάρθα έρχεται στην οικογενειακή έπαυλη να αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση, αλλά δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τον ανηψιό της ,ο οποίος κλείνεται στον εαυτό του διατηρώντας επαφή μόνο με το νέγρο υπηρέτη Ακίμ , φίλο του πατέρα του ο οποίος τον είχε φέρει από την Αφρική σε ένα από τα μεγάλα του ταξίδια , αλλά και με την υπηρέτρια Μαίρη, πρώην ερωμένη του πατέρα του,ο μικρός έχει επίσης διαμορφώσει τη δική του θρησκεία,αφού προσεύχεται σε μια ταριχευμένη μαιμού, δώρο του πατέρα του. Στην πορεία , μέσω φλασμπακ, μαθαίνουμε ότι και η θεία Μάρθα διατηρούσε δεσμό με το μπαμπά του μικρού Ντεηβιντ, αλλά ο πατήρ τη σχόλασε για να παντρευτεί την αδερφή της. Η θεία μετά από σειρά συμβάντων διώχνει τους Ακίμ και Μαίρη από την οικία, ενώ σκοτώνει κατά λάθος τον Χένρυ,το Κανις/Γκριφόν του αγοριού. Αυτά τα γεγονότα θα σπρώξουν το Ντέηβιντ στην τρέλα.

Ο σκηνοθέτης Μπάλλαρντ προσπάθησε να προσθέσει arthouse αλλά και δραματικές πινελιές στο παρόν, αλλά παρά την καλή του προαίρεση και την άρτια του τεχνική, είναι σαφές ότι η ταινία δε λειτουργεί, πόσο μάλλον σαν ταινία τρόμου. Ενώ υπάρχουν sleazy προυποθέσεις ,η ταινία καταλήγει να προσφέρει βία και σεξ με το σταγονόμετρο, ενώ και ο ρυθμός της πάσχει. Δυστυχώς ενώ το φίλμ θα μπορούσε να είναι κάτι σαν το nightmares of a damaged brain καταλήγει να είναι μια σχεδόν ακίνδυνη επιμειξία μελοδράματος και τρόμου με χαοτική αφήγηση και τηλεοπτική αισθητική.

Μόνο για ιστοριοδίφες…

Turksploitation special

birakin yasasinlar-turkish tony arzenta

Turksploitation mini special

From Wikipedia, the free encyclopedia

Turksploitation is a tongue-in-cheek label given to a great number of unauthorized Turkish film adaptations of best-selling Hollywood movies and television series, produced mainly in the 1970s and 1980s.[1]

Der Spiegel labeled these films the “most sympathetic and anarchical subgenre of exploitation film“. Filmed on a shoestring budget with often comically simple special effects and no regard for copyright, Turksploitation films substituted exuberant inventiveness and zany plots for technical and acting skill, although noted Turkish actors did feature in some of these productions.[1]

The original soundtracks of the original film or of other Hollywood films were often reused. On occasion whole segments of the original film, such as special effects shoots, were copied into the adaptation.[1]

Bırakın Yaşasınlar(1984)

Directed by: Melih Gülgen

Cast:Cüneyt Arkin,Yildirim Gencer,Turgut Özatay,Yasemin Önder,Bilun Nazlihan,Ünsal Emre

Deririous and delicious Turksploitation crime/action romp with Turkish trash demigod Arkin being himself. I have read that Birakin Yasasinlar is essentially the Turkish “Tony Arzenta” rip-off and judging from the overall plot and the way the mobsters dispatch Arkin’s family ,this is a valid point. What follows is another story, as the film maker Melih Gülgen and Arkin excelled in creating another opus of crass cinematography,sped up antics,crazy stunts by Arkin himself and several other things that need to be seen to be believed.

This film is about a police officer seeking vengeance from drug smugglers for the murder of his family. Kemal is a successful officer known as Avcı [Hunter] in the criminal world. Though his methods are questioned by the police force, he continues to be a living nightmare for drug smugglers. In an operation, Kemal captures a large amount of drugs. This raid also shifts the unwanted attention of the criminal world onto Kemal. The mafia issues a death warrant for Kemal. Though Kemal makes it out alive, his wife and children do not. These events will spur Kemal on to pursue the criminals.

This is pretty much in the same vein as other Arkin crime entries like Kaplanlar aglamaz for example,it’s not Death Warrior but it’s still a mandatory viewing for Turksploitation fans.

Öldüren Dakikalar-Deniz(1986)

Directed by: Nejat Gürsoy

Cast:Oya Aydogan,Hakan Ural,Fulden Uras

Super obscure entry in the mad,mad Turksploitation annals, this one is probably a very elusive film, no posters or photos exist in the internet.

A criminal racket blackmails a big tourist agency. The criminals have planted a bomb in one of the agency’s buses that is full of tourists. The criminals have also kidnapped the poor mechanic who constructed the bomb, his wife and his little daughter and hold them as hostages.

This is shot on an even poorer budget than the Arkin crime films and it shows. The cinematography and the pacing are rough as expected. Overall, a rather pedestrian and by-the-numbers affair pretty reminiscent of the Negri/Atadeniz turcocrime/action entries.

Διατηρώ πάντα μια απόσταση ασφαλείας από το τουρκικό εξπλοιτέησιον. Σε σωστές δόσεις αυτές οι ταινίες, συνήθως αντιγραφές ξένων επιτυχημένων παραγωγών σε συνδυασμό με χαρακτηριστικά τουρκικές σεναριακές πινελιές,όπως μπεσαλήδες,παλικαράδες,χαλκέντερους αλλά αδικημένους ήρωες , μπορούν να προσφέρουν εκρηκτική διασκέδαση αν είναι κανείς στο σωστό mood. Aλλά υπερβολική έκθεση σε αυτές μπορεί να διαστρεβλώσει το κινηματογραφικό αισθητήριο κανενός σε ανυπολόγιστο βαθμό.

Στο Birakin Yasasinlar, o Cüneyt Arkin,ο αδιαμφισβήτητος θεός του τουρκικού εξπλοητέησιον ξεκινά σχετικά συντηρητικά, όντας ασυμβίβαστος διώκτης του εγκλήματος,αλλά όταν η μαφία ανατινάζει το αυτοκίνητό του στο οποίο επέβαιναν η γυναίκα και οι δύο του γιοί ,τότε η ταινία περνά σε άλλο επίπεδο…

άτεχνη αλλά σίγουρα έτη φωτός ανώτερη από τις αντίστοιχες φτωχότερες παραγωγές της ίδιας χώρας (read below), η ταινία αυτή είναι ένας turksploitation δυναμίτης. Το τι συμβαίνει εδώ πέρα πρέπει να το δει κανείς για να το πιστέψει.

Στο πανάγνωστο  Öldüren Dakikalar-Deniz του 1986,για το οποίο φωτογραφίες -πληροφορίες δεν μπόρεσα να βρώ ούτε στο τουρκικό διαδικτυακό κινηματογραφικό αρχείο (βαριέμαι να ανεβάσω το εξώφυλλο του vhs), τα πράγματα είναι ακόμα πιο άτεχνα, παραδόξως όμως λιγότερο εξωφρενικά από ότι στο προηγούμενο φιλμ. Η ταινία συνεπώς έχει λιγότερη πλάκα απ’ότι θα περίμενε κανείς, η πλοκή της δε μοιάζει μεταξύ σοβαρού και αστείου με αυτήν του Speed (ναι αυτού με τον Κιάνου Ριβς).

Τελοσπάντων, πλησιάστε με επιφύλαξη.