The Dunwich Horror

dunwich

The Dunwich Horror (1970)

directed by:Daniel Haller

cast:Sandra Dee, Dean Stockwell, Ed Begley

Wilbur Whateley pops over to the Arkham Miskatonic University to borrow the legendary Necronomicon and beautiful but naive blonde bombshell Sandra Dee. But little does anyone know, Whateley isn’t quite human… Professor Armitage teams with the Dunwich populus and try to end the plans of Wilbur,whose cursed bloodline is no secret to the Dunwich community.

αφοπλιστικό late 60ies-early 70ies occult horror διαμάντι με την υπογραφή του Ρότζερ Κόρμαν βασισμένο στην ομώνυμη ιστορία του H.P Lovecraft έχουμε εδώ.

Ο τελευταίος απόγονος της καταραμένης γενιάς των Γουάητλυ προσπαθεί να “ξυπνήσει” τους μεγάλους παλαιούς και να ξανασκορπίσει τον τρόμο στην παραθαλάσσια κοινότητα του Ντανγουιτς. Όπλο του σε αυτήν του την προσπάθεια η πανέμορφη πλην αφελής φοιτήτρια Νανσυ, την οποία χρησιμοποιεί σαν ενδιάμεση και το Νεκρονομικόν. ένα σπάνιο βιβλίο το περιεχόμενο του οποίου μπορεί να φέρει σε επαφή τον Γουίλμπουρ με τις οντότητες που προαναφέραμε.

Άχ ,ωραίος ψυχεδελικός σινεμάς .Εξαιρετική αίσθηση του σασπενς και του κινηματογραφικού ρυθμού,όμορφη φωτογραφία, καλοκουρδισμένες ερμηνείες και αποκαλυπτικό φινάλε.Αυτά είναι τα συστατικά μας για μια υπέροχη ταινία ενός ούτως ή άλλως αγαπημένου κινηματογραφικού είδους,το οποίο όμως έχει γεννήσει κατά καιρούς μέγιστους τεκέδες (prime evil).

To “The Dunwich Horror” είναι υπαινικτικό εκεί που χρειάζεται και σανιδώνει το γκάζι χωρίς αναστολές εκεί που επίσης κρίνεται απαραίτητο.Μεστή μπιμουβιά από ανθρώπους με μεράκι.

Δαγκώστε το και βάλτε στο πικάπ τους δύο δίσκους των H.P LOVECRAFT (https://www.youtube.com/watch?v=sfKk_cqejH8)  για μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία…

Very atmospheric and effectively done supernatural/occult/psychedelic horror that manages to somehow stay in context despite its low budget shortcomings and the 70ies psychedelic extravaganza that permeates every frame of the film.

The “Dunwich Horror” is a victory because it mostly implies and doesn’t display,however my statement should not be viewed as an implication that this little flick doesn’t deliver…it sure does. The cinematography is magnificent,the direction is competent ,the cast is superb and the film score is great.

This is a very complete cinematic experience,provided that the viewer is familiar with the subgenre lingo. I have always been a sucker for 70ies supernatural horror so…

Advertisements

Necromancy

Necromancy(1972) aka “The Witching” “A life for a life”

directed by:Bert I. Gordon

cast:Bert I. Gordon, Gail March,Pamela Franclin

Effective low-budget supernatural/satanic horror with a confusing background,”Necromancy” manages to retain its appeal in spite of the fact that there are at least two alternate cuts of the movie around.Gordon’s film that debuted in the Seventies appears to be a different cut compared to the 1981 recut of the film that I watched and that is the more widespread version the film.

A strange and sinister man, Mr. Cato (Orson Welles), wields extraordinary power in the small town of Lilith. The townsfolk indulge in weird rituals in their pursuit of necromancy, bring the dead back to life. Against this disturbing background a beautiful young girl, Lori (Pamela Franklin), becomes the human catalyst. She is married to one of Cato’s workers and holds the key between life and death: what Cato and his followers have in mind is using Lori to bring back Cato’s dead son.

I cannot really get why there are so many people around who hate this one.If what you need is good,old supernatural & satanic horror with touches of psychedelia and unmistakeable grindhouse atmosphere,then this one checks all boxes.

It sure is a low-budget affair and a flawed movie,especially in terms of pace but it builds suspense and leads to a nice climax.Plus there are various over-the-top scenes of rituals and a nice if cheesy scene of necromancy/resurrection.

Welles and Franclin are classy and atmospheric in their respective parts and give some extra points to an already cool flick.

Ελκυστικό φιλμ υπερφυσικού/Σατανικού τρόμου που πατάει μεν στα κλισέ του είδους γεμίζοντας κινηματογραφικό χρόνο με ψυχεδελικές απεικονίσεις σατανιστικών τελετών βγαλμένων από τη δεκαετία του 70,πλην καταφέρνει να δημιουργεί δυσοίωνη ατμόσφαιρα και τελικά να ικανοποιεί.

Περισσότερο πατώντας στο αφηγηματικό/κινηματογραφικό στυλ παρά στην ουσία της ιστορίας , ο Γκόρντον συνεπικουρούμενος από την ηγεμονική παρουσία του Όρσον Γουέλς και την ευάλωτη αύρα της Πάμελα Φράνκλιν ,μας προσφέρει έναν βίντατζ Σέβεντις εφιάλτη βουτηγμένο στα παραισθησιογόνα και θολώνει τα όρια μεταξύ πραγματικού και φανταστικού.

Ναι μεν το κεντρικό μοτίβο της Νεκρομαντείας δείχνει τραβηγμένο από τα μαλλιά,αλλά κινηματογραφικά ό,τι μας παρουσιάζει ο σκηνοθέτης δείχνει να λειτουργεί . Έτσι η φαινομενικά ανιαρή  κωμόπολη του Λίλιθ (χμμμ) γίνεται θέατρο ανίερων πράξεων που οδηγούν σε ένα αποκαλυπτικό φινάλε.

Μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν ειδικά στον πιο κυνικό και πραγματιστή θεατή ως τρίχες κατσαρές,αλλά οφείλουμε να θυμόμαστε ότι το συγκεκριμένο είδος σινεμά δεν πατάει σε λογικά θεμέλια,αλλά σκοπεύει να αφυπνίσει φόβους κρυμμένους βαθιά στο υποσυνείδητο ή και στο ασυνείδητο,όπως το φόβο απέναντι στην άυλη και αινιγματική φύση του “κακού”,που ως ο αντίποδας στην αγνότητα θα έπρεπε να μας αφορά ούτως ή άλλως.

Πεποίθηση του γράφοντος παραμένει πως με τη μεταμόρφωση του κινηματογράφου σε προιόν πιο “ρεαλιστικό” ναι μεν κερδίσαμε σε ταινίες που “μιμούνται” τη ζωή,αλλά απωλέσαμε λίγη από την αθωότητα των περασμένων δεκαετιών και αυτό είναι κάτι που δυστυχώς έπληξε το σινεμά τρόμου και δείχνει μη αναστρέψιμο.

 

 

Justine de Sade

Justine de Sade(1972)

directed by:Claude Pierson

cast:Alice Arno, Yves Arcanel, Michel Bertay

 

“I am just a poor orphan girl…”

this is the Mantra that Therese, a beautiful but naive young girl, who finds herself being passed around from depraved pervert to depraved pervert, enduring just about every kind of sexual degradation there is  keeps on repeating .She is sent to jail by an early employer because she refuses to steal. In another scene, the man she saves from a gang of outlaws rapes her. Once again she is victimized by a sodomitical pair when she won’t help them kill one of their aunts. Despite her trials and tribulations Therese has the futile hope that some kind stranger will eventually help her.But this is not bound to happen ,as lightning strikes.

Dated but quite graphic and accurate depiction of the Sade story by Claude Pierson,who however does not seem to want to surpass the softcore conventions and trappings ,hence we have to deal with a merry and silly softcore sense of aesthetics and narrative.Some would argue that this fortunately happens for a good reason , because had it been more realistic,this film would perhaps be too hard for anyone to stomach.

Imagine that there are people that find this piece of cinematography disturbing anyway.Well it’s not so, since it is filmed in the most unrealistic way possible,in a softcore manner,built to titillate and to provoke the Seventies cinema audience.Nonetheless there is something that makes this film more authentic than other De Sade adaptations,it’s the quality of the narrative and the depiction of the depravity that feel loyal to Sade’s storytelling regardless of the softcore mannerisms.The acting in this one was also surprisingly good and the cinematography was impeccable.

Justine de Sade was a glorious victory…

Μπόμπα σόφτκορ από τη χρυσή περίοδο του είδους, τούτο εδώ παίζει τις ταινίες του Ντ’Αμάτο στα ίσια και ευτυχώς ή δυστυχώς κρατά λίγο τα φρένα πατημένα αφού ποτέ δεν δίνει την αίσθηση πως ποντάρει στα φτηνά τρυκ για να σοκάρει.Τουναντίον όλες οι “ακραίες” σκηνές δείχνουν να εξυπηρετούν την αφηγηματική λογική,την πλοκή και το πνεύμα του Σαντ κατ’επέκτασιν.

Η Τερέζ χάνει τους δικούς της στην τρυφερή ηλικία των 12 ετών.Έκτοτε περιφέρεται στη Γαλλική ενδοχώρα προσμένοντας κάποιον να τη βοηθήσει. Αλίμονο,η φτωχή ορφανή πέφτει από κατεργάρη σε κατεργάρη και υπομένει στοικά όλους τους πιθανούς και απίθανους σεξουαλικούς εξευτελισμούς,αρνούμενη όμως να αφήσει τη φλόγα της αγνότητας που καίει στην καρδιά της να σβήσει…

Με μια τέτοια ιστορία που βρίθει exploitation συμβολισμών και θεωρητικά αβανταδόρικης εικονοπλασίας δεν ξέρω αν θα έπρεπε να κλάψουμε ή να αναστενάξουμε με ανακούφιση που το παρόν σενάριο δεν έπεσε στα χέρια κανενός πιο ξεδιάντροπου σκηνοθέτη όπως ο Μπρούνο Ματέι. Όπως προαναφέρθηκε ο Πιερσόν έχει στο νου του πρώτα να εξυπηρετήσει την πλοκή και μετά να προκαλέσει,άρα η ταινία του παραμένει σχετικώς καλαίσθητη και νευρώδης,σχετικά πάντα με τα σοφτκορ στανταρ.

Η Άλις Αρνό και το λοιπό καστ παραδίδουν ερμηνείες έτη φωτός ανώτερες από αντίστοιχες ταινίες του είδους.Η φωτογραφία είναι να την πιείς στο ποτήρι και γενικά το παρόν είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα ενός είδους που δύσκολα ικανοποιεί και εύκολα απογοητεύει.

Τρίποντο…

The Godfather’s Friend

The Godfather’s Friend(1972)

directed by:Frank Agrama

cast:Richard Harrison, Erika Blanc, Krista Nell

Vietnam vet with a degree in poison gas application lives a secluded life in Turkey but he leaves in an urgent manner everytime he receives a telegram from abroad . Richard is a hit man and “friends” with the Godfather. Richard is also after the goons who killed his parents many years ago.When an old love comes knocking at Richard’s door the order will be disturbed and Richard’s life will turn to a living nightmare.

Standard fare Italian/Turkish Mafiasploitation with a few merits in the form of its rather illustrious cast and picturesque turkish locations,Agrama’s (Dawn of the Mummy)movie does little to impress and adds even less to the golden annals of the crime/mafia flicks that stemmed from Italy during that particular period.

The Godfather’s Friend  lacks grit but is packed with nudity ,mafiosi shenanigans and features a rather disinterested Richard Harrison,However the presence of Eurobabes extraordinaire Erika Blanc and Krista Nell and the cool twist ending make this one a rather passable affair,at least for Farouk Agrama’s standards.

Fans of 70ies crime action and genre completists will probably have some mild fan…

Ρίτσαρντ Χάρισον και Έρικα Μπλανκ προσφέρουν στο λαό κανα-δύο καρτποσταλικές σκηνές στα τουρκικά παράλια αλλά κατά τα άλλα τούτο εδώ το crime actioner Ιταλοτουρκικής παραγωγής και σκηνοθεσίας Φρανκ Αγκράμα κινείται στον αυτόματο πιλότο και δεν προσθέτει σε καμία περίπτωση νέες σελίδες στο χρυσό βιβλίο του Eurocrime.Φέσι ανεπανάληπτο σαν τα αχαρακτήριστα turco-crime των   Yilmaz Atadeniz, Giulio Giuseppe Negri δεν είναι σε καμία περίπτωση,αλλά δεν είναι και κανένας crime κολοσσός που να σε καθηλώνει.

Άν θέλετε καμιά ρετρό Σεβεντίλα για να περάσετε νωχελικά τη βραδιά σας πάντως,τούτο εδώ την κάνει τη δουλειά. Μην περιμένετε πάντως να μετατρέψει το κάθισμά σας σε “ηλεκτρική καρέκλα”.

The Driller Killer

The Driller Killer (1979)

directed by:Abel Ferrara

Cast:Abel Ferrara, Carolyn Marz, Baybi Day, and Harry Schultz

Abel Ferrara’s feature film debut ,an almost documentary like (or John Cassavetes like, if you must) account on the life of Reno Miller,.a struggling artist in Seventies seedy New York City, turning insane from debts,stress ,the loud punk music coming from the next door rehearsal room of Tony Coca Cola & the Roosters and bitchy roommates and consequently going on a killing spree and dispatching derelicts with a power drill, has already been praised,loathed and deservedly put on an exploitation pedestal.

Driller killer might be rough around the edges blatantly displaying its DIY ethos and poverty row origins,it is however semi original in its approach and brings to the table the first traces of stylish approach and stark realism that Ferrara would go on to further employ and master in his future efforts.

The performances mostly coming out of non actors (Ferrara’s friends to be precise) came out above average and Reno Miller,incarnated by the director himself comes off as a genuinely tortured,unstable,on the brink of insanity personality.Merit also deserves to Ferrara for capturing the punk rock subculture renaissance at a crucial moment.The Seventies were an era of subcultural breakthrough,truly revolutionary times and the director’s abrasive film making gelled quite effectively with the No-holds-barred approach of the Punk/No Wave/Psychobilly movement.Last but not least,it is here in this particular film,where Ferrara starts his flirtation with the images of urban decay that would characterize a large proportion of his later work.

This is what the true nature of “Driller Killer” an inaugural moment, a rough exploitation masterpiece that put its director in the business.A nasty (pun fully intented) piece of cinema that should not be missed by fans of the daring/arthouse/exploitation/grindhouse cinema.

Ο Ρήνο Μίλλερ είναι η πεμπτουσία του μπατίρη/αντισυμβατικού/ταλαιπωρημένου καλλιτέχνη.Διάγει κοινοβιακή ζωή, αντιτίθεται σφόδρα στην καθεστηκυία τάξη και γενικώς βασανίζεται, καθώς συν τοις άλλοις οι γυναίκες συγκάτοικοι του βυθισμένες ούσες στα ντουμάνια και σε κάθε ειδών καταχρήσεις ,δεν δείχνουν να προσφέρουν ιδιαίτερα στον κοινό προυπολογισμό. Η κατάσταση δείχνει μέρα με τη μέρα ολοένα και ζοφερότερη και μια σειρά διάφορων τυχαίων γεγονότων, όπως η μετακόμιση μιας θορυβώδους και εργασιομανούς πανκ μπάντας στο διπλανό διαμέρισμα ,θα κάνουν το Ρήνο να “ξεφύγει” και να βγει στους παρακμιακούς Νεουορκέζικούς δρόμους κραδαίνοντας ηλεκτρικό τρυπάνι.

Εμπνευσμένο από grindhouse σουξεδάρες ,όπως το Texas Chainsaw massacre, το παρόν ήταν το φιλμ με το οποίο ο τεράστιος Έημπελ Φερράρα  μπήκε στη “δουλειά”.Φιλμάρωντας άγουρα ακόμα αλλά  με κάδρα τα οποία προδίδουν arthouse ανησυχίες,ο σκηνοθέτης του Bad Lieutenant και του Ms.45 μεταξύ άλλων ,φαινόταν από νωρίς πως θα γράψει ιστορία και πως θα ξεπεράσει κατά πολύ τα στεγανά του exploitation,μπαίνοντας στο πάνθεον των μεγάλων του ανεξάρτητου Αμερικάνικου σινεμά.

Το driller killer είναι ωμό,ενίοτε δυσάρεστο,αλλά πάντα ενδιαφέρον και δεν βασίζεται στις “περγαμηνές” του video nasty προκειμένου να γοητεύσει.Παραμένει ένα κομμάτι ανεπιτήδευτου και απροσποίητου σινεμά ,που γοητεύει παρά την τραχύτητα του και αφορά όλους τους εραστές του κινηματογράφου είδους.

 

The Uncanny

the_uncanny

The Uncanny (1977)

directed by:Denis Héroux

cast:Peter Cushing, Ray Milland, Joan Greenwood,Donald Pleasence,Samantha Eggar

Silly Canadian feline horror anthology in the vein of Amicus studio similar productions that stays entertaining mostly because of its implausible proceedings and far-fetched narrative rather than actually being a successful gothic horror anthology in the British tradition.

Wilbur Gray, a horror writer, has stumbled upon a terrible secret, that cats are supernatural creatures who really call the shots.He visits Frank Richards,a publisher, so he can get his book published. This book Gray has written is about cats. Cats watching everyone and controlling everything,cats being literally the Devil in disguise. He mentions the stories in the book are all true, and gives three examples. The first involves the murder of a cat-loving old woman who gives her entire fortune in her will to her cats. Not everyone is happy about it, but would have to get past the cats to get the the will. The second story is a tale of black magic between a cat and two girls and the third story is a tale of murderous revenge… by a cat.

With a storyline of such a tongue n’cheek nature it would be almost impossible for someone to take this one seriously,however the cast is of all-star quality and the first vignette,which is the most Gothic horror/Amicus style plagiarizing one, is rather well-written,promptly acted and can actually look pretty menacing at certain moments.Vignettes number two & three start in a promising manner but degrade to almost slapstick buffoonery towards their climaxing moments.

It’s not the first time when our feline friends are granted superficial powers.All in all ,murdering cats make good storylines… so if you are a friend of feline horror nonsense step in and enjoy…

Γάτες,πολλές γάτες και ακόμα περισσότερες γάτες μαζεύτηκαν σήμερα στο μπλογκ.

Πιστός στο ρητό οτι “δεν έχουν οι άνθρωποι γάτες,αλλά οι γάτες  ανθρώπους” ο Πήτερ Κάσινγκ ως αλαφροίσκιωτος συγγραφέας αποφεύγει τα μαλλιαρά θηλαστικά σαν ο διάολος το λιβάνι,καθώς τους αποδίδει υπερφυσικές,σχεδόν δαιμονικές ικανότητες,έχει γράψει μάλιστα και βιβλίο σχετικά με τη θεωρία του.Στο πόνημά του καταγράφει τρία περιστατικά δολοφονιών με πρωταγωνιστές….καλά καταλάβατε…γάτες.

Καναδική ανθολογία τρόμου ή μάλλον καναδική συμπαθητική μπούρδα με καστ Α’Εθνικής που πασχίζει να αντιγράψει με επιτυχία τις αντίστοιχες παραγωγές της Amicus,αλλά σκοντάφτει πάνω σε σωρούς από αγνό και ανόθευτο Τρας και κατά συνέπεια υποβαθμίζεται σε ένοχη απόλαυση.

Είναι τόσο τραβηγμένα από τα μαλλιά αυτά που πραγματεύεται η ταινία που ακόμα και οι πλήρως συνειδητοποιημένοι φανς του υπερφυσικού θα μειδιάσουν,θα καγχάσουν και ενίοτε θα ανατιναχτούν με αυτά που αντικρίζουν τα πολύπαθα ματάκια τους.

Προκρίνεται λόγω τρασιάς πάντως…

Count Dracula’s great love

countdraculasgreatlove

El gran amor del Conde Dracula (1973)

directed by:Javier Aguirre

cast:Paul Naschy, Rosanna Yanni, Haydée Politoff

Four women spend the night in an old deserted sanitarium on a mountain. They each in turn fall into the the evil hands of a doctor who forces them to suck each others blood and to whip innocent village virgins so they can lick the oozing cuts clean.Doctor Wendell Marlow (Paul Naschy) is the titular count who is in dire need of a virgin that will grant him eternal love/life and will help him resurrect his deceased daughter. Dracula seeks the rebirth of his daughter Radna, and in order to bring about that resurrection, Dracula must complete a blood ritual and convince the virgin Karen to voluntarily join him as his immortal bride forever in eternal darkness.Her unwillingness to be his bride will make him suffer the terrible consequences of his cursed existence.

Πωλ Νασυ με τουιστ του Βαμπιρικού μύθου έχουμε εδώ.Ο Ισπανός τιτάνας του κινηματογράφου του φανταστικού τα πάει περίφημα ως Κόντες Δράκουλας και η στρατιά από Ευρωπαίες καλλονές που τον πλαισιώνει κάνει τη νύχτα μας ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.

Κατά τα άλλα έχουμε να κάνουμε με μια υπέροχα αδιαπέραστη Σέβεντιζ γκοθ αισθητική που περνά στον αμφιβληστροειδή μας μέσω της όμορφης φωτογραφίας,ενώ το περιβάλλον του  bunker κάτω από το Parque del Capricho στη Μαδρίτη αποδεικνύεται “Λίρα εκατό” για την αισθητική του όλου εγχειρήματος.

Γενικά το φιλμ βλέπεται νεράκι,χωρίς ιδιαίτερες τροχοπέδες, οι οποίες θα έθεταν σε κίνδυνο το ρυθμό του και τη γραμμική  αφηγηματική λογική του.Το σενάριο είναι απλό και οι όποιες απορίες σχετικά με την προιστορία του σανατορίου και του τωρινού ιδιοκτήτη λύνονται με λειτουργικά expositions στο ξεκίνημα του φιλμ.

Η βία παρουσιάζεται με τρόπο που δεν επισκιάζει την ατμόσφαιρα και ενώ η ταινία πατάει στη Βρετανική παράδωση της Hammer films ,φρονώ πως προσθέτει με τη σειρά της ένα μπριόζικο Σπανιόλικο λιθαράκι στη Σάγκα του αιμοδιψή απέθαντου Κόμη.

Δείτε την…

Nice Gothic horror-Vampire romp with Paul Naschy starring and writing the script plus a whole array of buxom Eurobabes accompanying the man,the myth ,the Hombre Lobo, who herein presents a nice little twist of the Vampiric Saga.

Drenched in unmistakable Seventies Gothic atmosphere “Count Dracula’s great Love” has all the blood,the atmosphere and the sensuality you’ll ever need from such a film,it is also briskly paced,beautifully filmed and never drags itself too much or loses time on trivialities.

A gorefest it is not,but a beautiful Eurohorror it is.The abundance of creepy moments,the great location of the bunker under Parque del Capricho in Madrid and the uncoventional climax are also bonuses.  Naschy’s vehicle is hand’s down a mandatory acquisition for the numerous fans of the great,late Spanish B-movie titan.