Invasion of the Blood Farmers (1972)

invasion-of-the-blood-farmers-movie-poster-1972

Invasion of the Blood Farmers (1972)

directed by:Ed Adlum

cast:Norman KelleyTanna HunterBruce Detrick

Oddly watchable trainwreck of a film shot on less than a shoestring for the Grindhouse circuit, Adlum’s film had a title to die for and an over-the-top premise to display but little more unfortunately… which is a shame ,because if this flick could have a bigger budget and a professional cast and crew it could have really been a way more extravagant exercise in trashy cinema.

a group of druids called the “Sangroids” living in Westchester County, New York,  plan to resurrect their queen by draining the blood from unsuspecting civilians into her body. A local pathologist and his assistant become aware of the ancient cult and try to put an end to the escalating madness.

The film was shot on a proposed $24,000 budget over a three-week period, and Adlum reportedly paid most of the actors for their work with six-packs of beer.[1] The subpar production values are apparent, as night and day shots are mixed up throughout, creating very poor continuity. However the film feels quite gritty and action packed for a pg-rated film and this most likely has to do with Adlum dispatching his film sending it to the board only to reassemble it after scoring the much desired pg-rating, something that doesn’t make much sense in retrospect , since Invasion of the blood farmers seems to have primarily been constructed for the Drive-In circuit where minor details such as Pg-rating didn’t matter all that much.

All in all, this is a delirious mess of non cinema, plagued or blessed, depending on the viewer’s overall stance, by non-acting, dodgy editing and sub-par cinematography. However I think that credit should be given to the director Adlum for he excelled considering the means granted to him.

He could have done much worse….

All in all, fans of 70ies Grindhouse trash will have a funny ride…

Advertisements

High Crime (1973)

High Crime (1973) aka “La Polizia incrimine la legge assolve” “The Marseilles Connection”

directed by: Enzo G. Castellari

cast:Franco NeroJames WhitmoreDelia Boccardo, Stefania Girolami

There are always these movies that propel a certain cinematic style/sub-genre , become blueprints of it and get copied at Nauseam. High crime is one of those films . It may be not the best entry of poliziottesco film ever, but it is a quintessential piece of film making which also displayed a tour de-force of cinematic craftmanship courtesy of Enzo G.Castellari for the first time. However as not everything in life consists of peaches and cream , Castellari was accused of promoting populist , right-wing ideas  and a simplistic j’accuse against the corruption of the state in the tumultuous Seventies era Italy.

Lebanese drug dealer arrives in Genoa and Vice-Commissioner Belli (Nero) soon tracks him down. After a long car chase, Belli manages to arrest him. However, when the prisoner is being taken to the police station, the police car is bombed before it reaches its target. The Lebanese and four policemen die in the hit, but Belli survives. Belli then goes to Cafiero (Rey), an old-fashioned gangster who claims to have transformed into a peaceful gardener, to question about the bombing and it turns out that there is a new player in town. Cafiero decides to take care of the new gang before the police get to them. His task turns out to be more difficult when his trusted man, Rico (Daniel Martín), turns out to be a mole working for the unknown new gangsters.

Belli’s boss, Commissioner Aldo Scavino (Whitmore), has put together a dossier on the city’s mafia connections, but thinks that there is not enough hard evidence to take down all the gangsters from top to down. After several discussions with Belli, he finally agrees to take the dossier to the district attorney. However, he is murdered and the dossier is stolen. Belli now takes over Scavino’s seat as the Commissioner and eventually finds the murderer. The murderer names Umberto Griva (Duilio Del Prete) as his boss, as Belli expected. When Griva’s brother Franco (Silvano Tranquilli) is found murdered, it seems that someone with even higher political connections is trying to take over the city’s drug trafficking.

Castellari was ahead of the general game as a director and was one of the first directors to employ and patent cinematic techniques that became blueprints of action cinema. Formulaic storyline aside,the treatment was based around the murder of Luigi Calabresi that shocked and appalled the Italian public, Castellari was also incredibly lucky to cast a certain Franco Nero  for the commissario Belli lead part., as Nero is simply firing in all cylinders here and his dynamic, oftentimes ,over-the-top portrayal of a hard-as-nails , incorruptible commissario , became a synonym of the “commissioner” part in those Italian films. Hell…Maurizio Merli even built a carreer out of the Nero blueprint.

Justifiably and deservedly, this flick was a huge hit in its time of release , kicked the floodgates of Eurocrime and has become a cult classic eversince.

Πεμπτουσιακό δείγμα ιταλικού σινεμά δράσης , το High crime δεν κομίζει “εγκεφαλικό” και ιδιαίτερα πολυδιάστατο σενάριο , με δυνατότητες πολλαπλής ανάγνωσης, αλλά αποτελεί φιλμικό “κέντημα” που ποντάρει στο θυμικό και στο συναίσθημα και σοκάρει με τη δυναμική του κινηματογράφηση και τη νευρώδη στα όρια της υστερίας  , ερμηνεία του Φράνκο Νέρο, η οποία έκτοτε έγινε αντικείμενο αντιγραφής από άπειρους Eurocrime αστέρες.

ο χαλκέντερος επιθεωρητής Μπέλλι έχει γίνει σκιά του δικτύου διακίνησης ναρκωτικών , το οποίο έχει απλώσει τα πλοκάμια του από τη Γένοβα ως τη Μασσαλία. Οι μαφιόζοι είναι όμως πάντα ένα βήμα μπροστά από την αστυνομία. Ο Μπέλλι πιέζει τον προιστάμενο του να αξιοποιήσει τα στοιχεία που έχουν από κοινού συγκεντρώσει.Πλην  ο προιστάμενος , γενικός επιθεωρητής Σκαβίνο , δολοφονείται έξω από την έδρα του εισαγγελέα. Ο Μπέλλι συνειδητοποιεί πως το κύκλωμα διευθύνεται από άτομα υπεράνω υποψίας με διασυνδέσεις που ξεπερνάνε κατά πολύ τον ίδιον και αντιλαμβάνεται πως έχει πάρει έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Γεγονός το οποίο θα έχει επιπτώσεις στην οικογένειά του και στον ίδιον.

Το παρόν τεμάχιο ήταν η πρώτη ταινία του παραδοσιακού Ιταλικού αστυνομικού σινεμά δράσης της δεκαετίας του 70′, που ο γράφων είδε ποτέ και ήταν απόλυτα λογικό έκτοτε να πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, αναζητώντας οποιαδήποτε παρόμοια ταινία είχε ποτέ γυριστεί.

Πέρα από το γεγονός πως το παρόν είναι αριστουργηματικά καλοκουρδισμένο σινεμά δράσης και αγνοώντας την αφελή ,σχεδόν λαικίστικη προσήλωση της πλειονότητας των Ιταλών κινηματογραφιστών σε ένα στείρο “κατηγορώ” ενάντια στη διαφθορά του δικαστικού συστήματος και εν γένει του κρατικού μηχανισμού, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε αφενός την τεχνική μαεστρία του Καστελλάρι, που στήνει μια ταινία υπόδειγμα στο είδος της και αφετέρου την επιρροή του στο Ιταλικό σινεμά είδους. Χωρίς αυτήν την ταινία δεν θα υπήρχαν οι αντίστοιχες ταινίες των Στέλβιο Μάσσι, Ουμπέρτο Λένζι, Μάριο Καιάνο κλπ.

Το Ιταλικό σινεμά δράσης χρωστάει πάρα πολλά στον Ένζο Καστελλάρι και δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς τη συμβολή του σπουδαίου αυτού σκηνοθέτη. Οι οπαδοί του Ευρωπαικού καλτ κινηματογράφου επιβάλλεται να έχουν το παρόν στη συλλογή τους.

Black Belt Jones (1974)

Black Belt Jones (1974)

directed by:Robert Clouse

cast:Jim KellyGloria HendryScatman Crothers

The Mafia’s Don learns that the City is planning a new civic center, and is buying the land where it will be, to make easy money when the city council will buy it. The one piece the Don doesn’t have yet, is the old African-American karate school owned by Papa Byrd. Big Tuna, the Mafia Don’s right hand man, goes to Pinky, their representative in that area and they tell him that he owes them $250,000 but instead of paying, they want him to get Papa Byrd’s school. Pinky tries to muscle the karate master into handing out the property title, but he throws him out. A teacher calls Black Belt Jones, a friend of Papa Byrd, to talk to him about this, but before he does Pinky and his thugs accidentally kills Papa Byrd in a second visit. Before dying in friends’ arms, Byrd says that the school belongs to Sydney – whom nobody knows. Black Belt Jones knows that Sydney is Byrd’s daughter, whom he hasn’t seen since she was a child. Black Belt asks a friend of his who works for the Government, to track her down… he does and Jones and co. will find out that Sydney is also a karate expert. Together they’ll try to rip-off the mob,Pinky and stomp as many enemies in order to keep the Karate-school and the property in Sydney’s hands.

The film is a spiritual successor to Clouse’s prior film Enter the Dragon, in which Kelly had a supporting role. Well, this is an immensely fun packed ride ,full of karate fights, done enter the Dragon style, mafia sub-plot ,great one-liners, rapid pacing, overall 84 minutes of majestic exploitation fun.

Never again did Blaxploitation meld so well with martial arts and comedy as in Black belt jones. Jim Kelly is a cool cat , Gloria Hendry has tons of fun and rules the screen as Sydney and Scatman Crothers and Malik Carter also offer us some great one-liners.

All in all, this one pretty much epitomizes the Afro-Fu style. Mandatory viewing.

Πεμπτουσιακό καράτε φιλμ, με το Τζιμ Κέλλυ ,τη Γκλόρια Χέντρυ και τα άλλα παιδιά να προσθέτουν το άφρο στο όλο εγχείρημα . Εξυπακούεται οτι το παρόν είναι κυριολεκτικά ένας ατακαριστός μαραθώνιος πολεμικών τεχνών, ντελιριακής άφρο κωμωδίας και καταιγιστικής δράσης.

Ο μαυροζωνάς Τζόουνς, μυστικός πράκτορας της κυβέρνησης , τίθεται σε συναγερμό όταν ενημερώνεται οτι η μαφία έχει βάλει στο στόχαστρο τη σχολή καράτε του μέντορα του, Πάπα Μπερντ. Όταν η μαφία σκοτώνει το δάσκαλο του. Ο Τζόουνς συνασπίζεται με τη Σύντνευ ,κόρη του μακαρίτη,τη θεά Γκλόρια Χέντρυ (Ο μαύρος νονός του Χάρλεμ), επίσης άσο στις πολεμικές τέχνες και οι δυο τους μαζί με έναν μίνι στρατό που απαρτίζεται εξίσου από καρατέκα και αθλήτριες του τραμπολίνο, κλέβουν 250.000 $ από τη μαφία, μοιράζουν ξύλο με τη σέσουλα και μας κάνουν να χαμογελάμε επι 84 λεπτά.

Η ταινία, βασικά μια “μαύρη” έκδοση του enter the dragon, κινείται καθ’όλη της τη διάρκεια με σανιδωμένο το γκάζι και μας προσφέρει διασκέδαση γενναιόδωρα . Αν σας αρέσει η μίξη κωμωδίας, δράσης, πολεμικών τεχνών και blaxploitation , τότε αυτή η ταινία που γράφει τη λέξη ΚΑΛΤ κυριολεκτικά με πηχυαίους χαρακτήρες στο κούτελό της  θα σας μείνει αξέχαστη…

 

Dominique (1978)

dominique

Dominique (1978) aka “dominique is dead”

directed by:Michael Anderson

cast: Cliff RobertsonJean SimmonsJenny Agutter

Slow burning mystery thriller with horror overtones made in UK. Dominique has a few well constructed chills and thrills on display, but it unfortunately suffers from a weak start,overstays its welcome and is hence a rather dull experience that doesn’t however offend the viewer.

The film is based on the 1948 short story What Beckoning Ghost by Harold Lawlor.[2]The wife of a greedy man named Dominique Ballard comes back to haunt him after her death. He is after her money and convinces his wife that she is mentally unstable. Because she is mentally exhausted from being frightened all the time, she commits suicide, but soon the husband begins experiencing her ghostly presence.Is Dominique really alive?

This Amicus production makes use of traditional exposition and narrative techniques in order to build suspense.It sure succeeds in building tension but that doesn’t mean that the viewer won’t experience repeated deja-vus while watching this one,as Dominique is for lack of a better term a rather unoriginal entry in the mystery thriller catalogue. It also somehow seems to drag and could definitely benefit if it was 15 minutes shorter. Still it is a stylish affair with mostly convincing performances and a satisfying ending twist.

We’ve seen far worse films than this one, yet this characteristically british tinged affair will never get past the first viewing trial.Once seen will then be forgotten.

ταινία τρόμου ελλείψει καταλληλότερου όρου το Dominique είναι και αυτό από τα φιλμ που προσπεράσαμε δεκάδες φορές στα ράφια των Βίντεοκλαμπ μέχρι που αποφασίσαμε για αρχειακούς λόγους να το προσθέσουμε στη συλλογή μας.

Η αφήγηση σε αυτό το θρίλερ μυστηρίου είναι μάλλον τετριμμένη και η πλεκτάνη που στήνεται στην κακόμοιρη τη Ντομινίκ μάλλον αναμενόμενη ,πλην το έργο δεν προσβάλλει επ’ουδενί τη νοημοσύνη του θεατή. Αυτό βέβαια δε σημαίνει βέβαια οτι το παρόν με την αργόσυρτη του ανάπτυξη και τις σποραδικές του εντάσεις παραδοσιακού γκρανγκινιολικού χαρακτήρα φανατίζει κιόλας.

Δυστυχώς ταινίες σαν το Dominique υπάρχουν με το κιλό εκεί έξω, συνεπώς το παρόν απασχολεί μόνον τους πιουρίστες και τους completists του χώρου.

Lipstick (1976)

Lipstick

Lipstick (1976)

directed by:Lamont Johnson

cast:Margaux HemingwayChris SarandonPerry King,Mariel Hemingway,Anne Bancroft

Lipstick was one of the originators of the rape/revenge genre and as such was a highly polarizing film. Lamont Johnson’s film is equally hated by the feminists , for its crass depiction of rape and by film critics alike for its exploitative feel. Yet both managed to miss the obvious . This Dino De Laurentiis production was at heart a slick, maybe too ambitious for its own good exploitation film, but this is said in hindsight and with the benefit of having dissected and digested the codes and semiotics of exploitation cinema. I’m not sure how critics felt when this was initially released back in 1976.

Chris McCormick,a top fashion model seeks justice after she is brutally raped by Gordon Stuart her teenaged sister’s music teacher and avantgarde music composer. The case makes it to trial but Chris gets abused for second time in the courtroom, as the jury gets manipulated by Stuart’s attorney who presents Chris as a seductress, even hints at her profession bordering on prostitution. Stuart walks a free man and he rapes Chris’ teenage sister too, leading Chris to enact a brutal revenge.

The sleazy meets the melodramatic and the courtroom drama meets standard fare vigilante thriller, in a production that opted to launch the late Margaux Hemmingway’s acting carreer. Unfortunately , things didn’t really work out for the then prestigious model and Ernest Hemingway’s granddaughter, as her later life was marred by highly publicized addiction and depression. She committed suicide by drug overdose in 1996 at the age of 42.

Personally, I think that the slack the film received was maybe unfair. Trying to find an agenda in this one is a futile point and it is obvious now, in a metacritic sense, that the initial reviews missed the mark. Lipstick was not an arthouse film or “a bold statement on the crime of rape” but commercial cinema, that tried to tell a story, perhaps in a flawed and sometimes a titillating manner which relied heavily in exploitative cinematic techniques, but it works as is is, as other films like “Cruising” or “Angel of Vengeance” did. At the time of release Variety stated “Lipstick has pretensions of being an intelligent treatment of the tragedy of female rape. But by the time it’s over, the film has shown its true colors as just another cynical violence exploitation” .I don’t know about you but If  I were Lamont Johnson I would take these remarks as a compliment.

The acting is mostly solid, the cinematography excellent and the movie doesn’t overstay its welcome. Yes it’s mostly exploitation, but it’s good exploitation that was groundbreaking at its time ,plus with a ending like in Lipstick’s case one cannot accuse Johnson of being misogynistic.

Μία ταινία που φαινομενικά σχεδόν όλοι λατρεύουν να μισούν αφού αδυνατούν να καταλάβουν το πάντρεμα δικαστικού (μελο)δράματος με καθαρές rape-revenge και vigilante αποχρώσεις. Το lipstick είναι μια ταινία που δεν κομίζει γλαύκας εις Αθήνας , αλλά δε νομίζω να είχε ποτέ τέτοιες βλέψεις. Βλέποντας το σαραντα δύο  χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία αντιλαμβάνομαι τα πλεονεκτήματα της μετακριτικής ματιάς, αφού  κοινό και κριτικοί  είναι σήμερα σαφώς πιο εξοικειωμένοι με τη γλώσσα τέτοιων ταινιών και μπορούν να τις αξιολογήσουν καλύτερα. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ταινίες σαν το “ψωνιστήρι” με την controversial αισθητική που κομίζει, δίχασαν τότε κοινό και κριτικούς, ενώ τώρα αποθεώνονται.

Προσωπικά βρίσκω αρκετές αναλογίες ανάμεσα στο lipstick και στην ταινία του Φριντκιν  που προανέφερα ή ακόμα και στο πρώιμο έργο του Έημπελ Φερράρα (Άγγελος εκδίκησης), όλες αυτές οι ταινίες παντρεύουν το arthouse με το εμπορικό ή το exploitation cinema, αποτελώντας φύσει και θέσει , διχαστικές δημιουργίες. Αλλά πέρα από οποιαδήποτε καλλιτεχνική ατζέντα , τα φιλμ αυτά είναι πετυχημένα και έχουν αφηγηματικές αρετές .

Ταινίες σαν το lipstick διηγήθηκαν δυσάρεστες ακόμα και τραγικές ιστορίες με έναν συγκεκριμένο, επιτυχημένο κατ’ εμέ τρόπο και έκαναν το σινεμά λίγο πιο ωμό και μπρουτάλ αυτό μπορούμε να τους το πιστώσουμε.

 

Death Rite (1976)

Death Rite (1976) aka “les Magiciens”

directed by: Claude Chabrol

cast:Franco NeroStefania SandrelliJean Rochefort,Gert Fröbe,Gila von Weitershausen

Artsy Seventies thriller by the prolific french Claude Chabrol. The film is relatively obscure but has enough interesting nuances and style to keep the fans of the European Arthouse and Genre cinema interested.

At a luxury hotel in DjerbaTunisiapsychic magician Vestar (Fröbe) meets the dark  but idle rich man Edouard (Rochefort).[1] Heading to the hotel, Vestar has a vision of a woman being murdered in the desert. Edouard, a member of the leisure class, decides to use his influence to make the dream become a reality. Also staying at the resort are Sadry, returning Tunisian architect (Nero) who has come home to visit his dying mother, and his annoying wife Sylvia (Sandrelli). Also there is Martine (von Weitershausen), an ex-lover of Sadry who would like to get back together with him. The marriage is further strained when Sylvia finds the two of them together. It appears that the prophesied murder has something to do with Sylvia. Specific details from Vestar’s prediction about her death are used by Edouard to make it happen, although in fact his interference alters the results. Sadry comes to terms with the ongoing tensions and anger as events build toward the inevitable.

So , the premise here is rather interesting and the chain of events that lead to the prophesized murder are narrated in an interesting manner full of quirk and symbolisms that are proof of an advanced cinematic language. However Chabrol or his scriptwriter opted for a relatively anaemic portrayal of the characters and the viewer cannot immerse himself/herself in the narrative enough  or intentify with any of the characters.

The cast is full of arthouse references.Gert Frobe starred in Lang’s swan-song – THE THOUSAND EYES OF DR. MABUSE and Gila von Weitershausen (a former companion of French director Louis Malle) as well as Franco Nero who is his typical self, tense and idiosyncratic and Stefania Sandrelli who performs adequately too. The cinematography is mesmerising and the Tunisian set up is also interesting.

The overall result is closer to arthouse cinema and I enjoyed the little idiosyncrasies of the storyline. However I am more into other Chabrol films like “Blood relatives” which follow other exposition techniques, perhaps more horror film oriented. Nevertheless , Death Rite has merits and I’d recommend this curio to fans of Seventies Euro cinema.

Ενδιαφέρουσα άσκηση ύφους με δυνατό καστ από τον σπουδαίο Κλωντ Σαμπρόλ.

Η πρώτη σεκανς δίνει τον τόνο για το παραψυχολογικό υπόβαθρο της ιστορίας, μιας ιστορίας που έχει πολύ ενδιαφέρον αφού παντρεύει τη θεματική του “ερωτικού τριγώνου”, της κτητικότητας  και της ερωτικής ζήλιας, με παραμέτρους όπως τη δυνατότητα να προβλέψουμε ένα γεγονός που μας αλλάζει τη μοίρα και εάν μπορούμε να παρέμβουμε στα γεγονότα που οδηγούν σε αυτό το γεγονός ή στην ίδια τη μοίρα.

Ο Σαμπρόλ στήνει μια όμορφη ταινία σε ένα εξωτικό περιβάλλον, φιλμάρει με ενδιαφέροντα τρόπο, άλλες φορές δημιουργώντας συνθέσεις που γίνονται ένα με το υπνωτιστικό τυνησιακό τοπίο ,άλλες φορές υποδαυλίζοντας την ένταση της αφήγησης. Η αχίλλειος πτέρνα της ταινίας είναι η σχετικά αναιμική ανάπτυξη και απεικόνιση των χαρακτήρων του, κάτι που μπορεί να οφείλεται βέβαια και στην αγγλική ηχητική μπάντα που δείχνει να κατακερματίζει την αφήγηση και αφαιρεί ελάχιστους πόντους από το τελικό αποτέλεσμα.

Όπως και να ‘χει το παρόν είναι ουσιαστικά ένα arthouse thriller της παλιάς σχολής το οποίο θα ξενίσει στους “κανίβαλους”  που έλκονται από το κοκορέτσι και το σπληνάντερο, αριστούργημα σαν το blood relatives δεν είναι, αλλά έχει αρετές και θα έπρεπε να απασχολήσει περισσότερο κόσμο.

Silent Action (1975)

Silent Action (1975) aka La polizia accusa: il Servizio Segreto uccide

directed by:Sergio Martino

cast:Luc MerendaMel FerrerDelia Boccardo, Tomas Millian

Sergio Martino goes political/crime thriller here, a terrain which he also explored with “suspected death of a minor” but despite a pretty eye-opening in its stark realism opening sequence and a very well-done nihilistic finale, his film is unfortunately an anaemic attempt to pose criticism on the corruption of the Italian state. The labyrinthine plot and the pre-occupation with the procedural side of things don’t help either.

Starting the investigation of a murder mystery, a police man is to investigate dangerously top politicians and military. A chain of suicides takes its toll among the current and past leaders of Italy in a particularly difficult season for the Italian Democracy.The film’s plot alludes to the Golpe Borghese, a failed Italian 1970 coup d’état.

It’s no secret that I love the stylish cinema of Sergio Martino. His gialli were on par with the ones of the  masters of the genre and his polizi films were also mostly solid entries. He also did some great post-apocalypse films (hands of steel, 2019:after the fall of Rome) and his body of work is one of the most consistent ones in the history of the Italian genre cinema.

To say that “Silent action” is not solid or qualitative would be unfair. The problem is that as a movie this seems like a missed opportunity of sorts. Its subject matter could work as a documentation of some very dark times for Italy and if the execution was more charged in a Damiano Damiani way, we would enjoy a far more complete offering.

What we now have is a solid crime/thriller with solid performances by Eurocult stalwarts like Luc Merends,Mel Ferrer and Tomas Millian that  will appeal to the Eurocult fans and Italo crime enthusiasts but will leave the rest rather disinterested.

Personally I enjoyed some stylish and dynamic moments of it but but had to constantly remind to myself that this is a Sergio Martino film that I really wanted to watch in order to endure some of the weaker parts.

“Ένας ταγματάρχης του στρατού σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.Ένας συνταγματάρχης “αυτοκτονεί”. Ένας στρατηγός βρίσκεται κομματιασμένος στις γραμμές του τρένου.Κάποιος σκηνοθετεί τις αυτοκτονίες αφού κανένα θύμα δεν έχει προφανή λόγο να αυτοκτονήσει. Η αστυνομία ασχολείται εκτεταμένα με την υπόθεση μετά από τη δολοφονία ενός καθηγητή ο οποίος είχε στην κατοχή του μαγνητοταινίες που έριχναν φως στη συνωμοσία. Ο επιθεωρητής Σόλμι βρίσκεται μπροστά σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από οτι είχε φανταστεί. Μήπως η μυστικές υπηρεσίες τελικά σκοτώνουν?

Πολιτικό αστυνομικό θρίλερ του Σέρτζιο Μαρτίνο , ο οποίος προσπαθεί να παίξει μπάλα εδώ περισσότερο στο γήπεδο του Έλιο Πέτρι παρά να κάνει ένα τυπικά ωμό και υπερβίαιο crime film σαν αυτά με το Μαουρίτσιο Μέρλι, το αν τα καταφέρνει το αφήνω στην κρίση σας.

Ενδεικτικά η έναρξη και το φινάλε της ταινίας είναι αμφότερα εκρηκτικά ,τυπικά της σκηνοθετικής μαεστρίας του Μαρτίνο, το υπόλοιπο φιλμ είναι μεν άρτια δομημένο πλην εστιάζει υπερβολικά στο “γραφειοκρατικό” κομμάτι της πλοκής και υστερεί σε ένταση.

Σκηνοθέτες σαν το Νταμιάνο Νταμιάνι έκαναν ταινίες σε αυτό το στυλ με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από οτι  εδώ ο Σέρτζιο Μαρτίνο, παρ’όλα αυτά η ταινία είναι καλοφτιαγμένη και θα ικανοποιήσει τους οπαδούς του είδους.