Hanno cambiato faccia(1971)

Image

Hanno cambiato faccia (1971) aka “They have changed Their Face”

directed by:Corrado Farina

cast:Adolfo Celi, Geraldine Hooper, Giuliano Esperanti,Francesca Modigliani

Image

the vampiric reincarnation of  capitalism and his soon to be protege.

Άλλη μια καταπληκτική ευρωπαική “cult” ταινία σας παρουσιάζει το blog μας σήμερα.

Ο Alberto Valle εργάζεται σε μια αυτοκινητοβιομηχανία,Ζεί μια ζωή αρκετά προβλέψιμη ώσπου μια ωραία πρωία του ανακοινώνεται οτι ο πρόεδρος της εταιρίας  τον προσκαλεί στην βίλλα όπου ζει απομονωμένος στην επαρχία.Σύντομα ο Αlberto φτάνει στον προορισμό του,την ομιχλώδη ιταλική επαρχία,οι κάτοικοι της οποίας αποδεικνείονται παντελώς ακοινώνητοι,όλοι εκτός από τη Laura,μια γυμνόστηθη εκπρόσωπο του αντικομφορμισμού και της σεξουαλικής επανάστασης των τελών της δεκαετίας του ’60.Όταν ο Alberto προσεγγίζει τη βίλλα του αφεντικού του Giovani Nosferatu,τον υποδέχεται μια μινι αυτοκινητοπομπή από λευκά 500αράκια fiat τα οποία είναι μέρος της ιδιωτικής φρουράς του μεγιστάνα.Ο Νosferatu αποδεικνείεται γοητευτικός πλήν σκιώδης χαρακτήρας και υπόσχεται στον Alberto μια λαμπρή σταδιοδρομία στις επιχειρήσεις του,κάτι στο οποίο συναινεί  και η μυστηριώδης Corinna,γραμματέας του Nosferatu.Όλα δείχνουν τέλεια πλήν τίποτα όμως δεν είναι τελικά όπως φαίνεται,καθώς ο Nosferatu είναι όπως όλα δείχνουν ένα  βαμπίρ πλήρως εναρμονισμένο με τα νέα δεδομένα.

Ο Farina δικαίως θεωρείται υποτιμημένος δημιουργός.Οι ταινίες του (μόλις 4 τον αριθμό)ποτέ δεν ακολούθησαν την πεπατημένη,και είτε καλύτερες(η παρούσα και το pop art διαμαντάκι “Βaba Yaga”)είτε χειρότερες,είχαν πάντα κάτι να πούν.Εδώ ο σκηνοθέτης υπογράφει μια χαλαρή διασκευή του έργου του Μπράμ Στόκερ και μετατρέπει το μύθο του Δράκουλα σε μια αλληγορία για την απληστία του κεφαλαίου εξισώνοντας τους στυγνούς καπιταλιστές με βρυκόλακες που διψάνε για ανθρώπινο αίμα και χειραγωγούν εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα με τη χρήση της διαφήμισης.

Image

pop artsy private corps.

O Alberto αρνείται να δεχτεί τον εκμαυλισμό και το μανιπουλάρισμα και επιχειρεί να σκοτώσει το τέρας.Φεύ,το τέρας είναι αθάνατο,όπως και η ανθρώπινη απληστία.Ολα τελειώνουν με τη λυπηρή παραδοχή πως όλοι και όλα εξαγοράζονται και συμβιβάζονται…

Οπτικά, η ταινία είναι eye candy.Οι εξωτερικές σκηνές φωτογραφίζονται με αχνά,σχεδόν άψυχα χρώματα,με την Ιταλική επαρχία να απεικονίζεται σαν ένας μονίμως ομιχλώδης τόπος, ενω οι σεκάνς των εσωτερικών χώρων διακατέχονται από τη 70ies lounge  αισθητική δημιουργώντας μια γοητευτική αντίθεση με τα εξωτερικά πλάνα.Το σενάριο του σκηνοθέτη και του Giulio Berruti είναι πανέξυπνο,ενώ οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι σοβαρές και πειστικές,με τον Adolfo Celi(κλασσική μορφή του Ευρωπαικού κινηματογράφου στα 70ies)να είναι απολαυστικός στο ρόλο του cool,lounge κεφαλαιοκράτη βρυκόλακα.

Συνοψίζοντας, η ταινία ,κατα προσωπική άποψη ξεχωρίζει από το σωρό.Σαφέστατα είναι πρωτότυπη και τεχνικά άρτια.Οι σκεπτικιστές μπορούν να της καταλογίσουν οτι έχει καταστεί ανεπίκαιρη,εφόσον η κοινωνία και τα προβλήματά της έχουν αλλάξει αρκετά από τότε.Θεωρώ το συγκεκριμένο επιχείρημα λανθασμένο αφού η οργουελική δομή της κοινωνίας και η απληστία του καπιταλισμού έχουν περισσότερο ενδυναμωθεί με την έλευση της παγκοσμιοποίησης παρά το αντίθετο.Έστω και αν ίσχυε το γεγονός οτι η ταινία είναι γερασμένη,ακόμα και τότε θα άξιζε να τη δει κανείς σαν ένα εξαίσιο δείγμα πειραματικού Ιταλικού σινεμά στα χνάρια δημιουργών σαν τον Elio Petri.

Πολύ φοβάμαι όμως οτι η ταινία θα παραμένει επίκαιρη,όσο έννοιες σαν την ελευθερία αποτελούν περισσότερο ψευδαίσθηση,παρά απτή πραγματικότητα…

Image

A great metaphor on how capitalism manipulates the working class by Corrado Farina is what we have here.

The movie is visually stunning,combining pop art and lounge interiors with decaying and foggy exteriors.The direction by Farina is great,the pacing is smooth and the performances compelling.

A CEO executive visits the villa of his shady employer in order to discuss with him about his career potential.In the misty province Giovani Nosferatu(the president of the company)is proved to be a modern vampire,ruthless and manipulative.He is in control of an army of scientists,journalists,even members of the clergy,all of them collectively try  to harness the working class by making use of the great tool of public control:Advertisement.

Alberto(the employee)realizes how callous his boss is and tries to kill the monster.Alas the monster won’t die,for it is undead and corrupts everything pure that crosses its path.An undead vampire that has changed his face.

The movie is unique and very clever and should be celebrated by fans of directors like Elio Petri.Dark,sarcastic with horror elements,this is great cinema for all of you my friends.Enjoy…

La settima donna(1978)

Image

La settima donna(1978) aka “last house on the beach” “terror”

directed by:Franco Prosperi

Image

German vhs sleeve

Image

Argentinean vhs sleeve

cast:Florinda Bolkan, Ray Lovelock, Flavio Andreini

Ένα υπόδειγμα ευρωπαικού exploitation/horror κινηματογράφου,αυτό είναι το “Τerror” και τίποτα λιγότερο.

Τρεις ληστές καταφεύγουν σε μια θερινή παραθαλάσσια κατοικία.Εκεί βρίσκεται μια ομάδα μαθητριών μαζί με τη συνοδό τους αδελφή Christina(Florinda Bolkan).Σύντομα οι νεαρές γυναίκες θα βιώσουν τον απόλυτο τρόμο στα χέρια των κακοποιών.Κακοποιημένες σωματικά και ψυχικά θα μεταμορφωθούν από θύματα σε θύτες και θα κατασπαράξουν τους τρεις άνδρες.

Πολύ θεωρούν τη συγκεκριμένη ταινία σαν ένα rip-off του “last house on the left”.Eγω έχω να καταθέσω οτι και να ισχύει αυτό,το συγκεκριμένο φίλμ είναι ένα διαμαντάκι,με ένα σενάριο και μια σκηνοθεσία υποδείγματα ρυθμου,πανέμορφη φωτογραφία από τον Cristiano Pogany(βλέπε “L’occhio dietro la parete”)και ερμηνείες που απεικονίζουν με απόλυτη αληθοφάνεια τα κατώτερα ένστικτα και το απάνθρωπο πρόσωπο του ανθρώπου.Οι όποιες ομοιότητες του “Terror” με το “last house on the left” εξαντλούνται στο σαδιστικό αξίωμα ανδρας=θύτης,γυναίκα=θύμα και για ν κλείσω το θέμα κάπου εδώ όσο αρχετυπικη και επιδραστική και αν είναι η ταινία του Craven,τούτο εδώ το φίλμ μου φαίνεται ποιο ολοκληρωμένη δημιουργία σε όλα τα επίπεδα.

Image

‘Ενα πορτραίτο της ανθρώπινης σκληρότητας με ένα συγκλονιστικό τέλος.Exploitation με νόημα και Eurohorror στα καλύτερά του…

Δείτε το…

Image

A perfect example of a great exploitation movie is what I’m presenting in late night movie crypt tonight.

Partly influenced by Wes Craven’s paramount “Last house on the left”, “La settima donna” is a lot more than a mere rip-off movie.It’s a great study in human psychology and sadism and a great display of how the “sheep” when threatened can turn into “wolves”.Of course haters are always going to hate and will claim that the film is not original or that it takes advantage of gratuitous sexual and physical violence,but after all it’s an Italian politically incorrect exploitation movie featuring arthouse cinematography and  done with an overall great sense of pacing.

A bunch of three robbers flee to a coastal area and they invade a house inhabited by a group of female students.The students are on vacation rehearsing a theatrical play supervised by Sister Christina(F.Bolkan).The leader of the robbers’ bunch(R.Lovelock) is trying to keep the rest of the gang with their pants zipped,but he is  also a man  of contradictions himself.While he seems like the most refined of the crew,he is as callous and heartless as the rest of his mates.The girls are subjected in a myriad of ordeals and tribulations until one of them dies as a result of her being raped with a cane.This event will signal a change in the girls’ behavior and they will brutally vindicate the death of their friend…

With ‘La settima donna” Prosperi really nailed the formula of success.His direction is impeccable,the cinematography by C.Pogany is almost of arthouse quality with some really inspired compositions and the performances by the entire cast are impressive.

In some ways this is a more complete movie than “Last house on the left”.While Craven’s film definitely paved the way for countless of imitators and zillions of rip-offs,still it is an immature sample of its creator’s craft.In “la settima donna”Prosperi effectively develops his characters and the story is overall  credible.The viewer can’t help being appalled by the deeds of the robbers and of course will applaud the cathartic finale.Yet the curtains’ fall will  leave a bitter and hard to stomach feeling, as the viewer watches a pure soul(Sister Christina),initially unwilling to follow the violent frenzy,finally snapping and giving in to the psychological corruption that hate and violence bring.This is just another image of wasted human potential.

A great sample of visceral eurocult cinema.

Day of violence(1977)

Image

Day of violence (1977) aka “Operazione Kappa: sparate a vista”

directed by:Luigi Petrini

Image

dutch VHS sleeve

Image

second danish VHS version

cast:Mario Cutini, Marco Marati, Maria Pia Conte

Το “day of violence” είναι ο φτωχός συγγενής της  “Σκυλίσιας μέρας”.Δυστυχώς για μας τους οπαδούς του Ιταλικού crime η ταινία είναι εξαιρετικά άνιση και μέτρια.Ξεκινάει πολύ δυναμικά αλλά σύντομα χάνει την ισχύ της και εξαντλείται σε ευκολίες και συμβάσεις του είδους.

Image

Δύο ατίθασοι πλην φτωχοί νεαροί άνδρες ζούνε μια γενικά έκλυτη ζωή και μοιάζουν με βόμβες έτοιμες να εκραγούν.Όταν εκδιώκονται από ένα πάρτυ αποφασίζουν να επισκεφτούν μια φίλη τους ώστε να συνεχίσουν τη διασκέδαση.Σύντομα όμως η σπίθα γίνεται φλόγα και ένας βιασμός οδηγεί σε έναν φόνο.Με τον κλοιό να σφίγγει απειλητικά γύρω τους εισβάλλουν σε ένα πολυτελές εστιατόριο και κρατούν όμηρους τους θαμώνες απαιτώντας λύτρα για να τους απελευθερώσουν.Με το πέρασμα της ώρας η κατάσταση εκτραχύνεται και οι όμηροι υποβάλλονται σε κάθε λογής εξευτελισμούς υπο την απειλή των όπλων.Όταν μερικοί όμηροι επιχειρούν να αλλάξουν την κατάσταση πέφτουν νεκροι.Η αστυνομία παρακολουθεί ανήμπορη να αντιδράσει.Αλλα το παιχνίδι της βίας για τον Paolo και τον Giovani σύντομα τελειώνει και δεν έχει καθόλου καλό τέλος.

Η ταινία μπορεί να ακούγεται σαν ένα ντελίριο sleaze και βίας αλλά όταν συγκρίνεται με άλλες ταινίες εγκλεισμου και ομηρίας(la settima donna,house on the edge of the park)χάνει με τα χέρια κάτω.Ο Petrini στη μοναδική σκηνοθετική του δουλειά  αποτυγχάνει σχεδόν παταγωδώς να δημιουργήσει αληθοφανείς καταστάσεις βίας και ατμόσφαιρα απειλής.Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα η σκηνή του βιασμού ,η οποία εκτελείται με τόσο γελοίο τρόπο από τους συντελεστές που ο θεατής πιθανότερο είναι να βάλει τα γέλια βλέποντας την, παρά να σοκαριστεί.Κατα τ’άλλα το παιχνίδι χάνεται εντελώς στο μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας όπου η  πλοκή εκτυλίσσεται εντός του εστιατορίου(μάλλον για λόγους χαμηλού budget).Σε αυτές τις σεκάνς  η βία χρησιμοποιείται εντελώς προσχηματικά,για λόγους σεναριακής ευκολίας και με απίστευτη συχνότητα.Ως φυσικό επακόλουθο το ενδιαφέρον του θεατή γρήγορα χάνεται.

Οι ερμηνείες είναι ο ορισμός του overacting και επιπρόσθετα χαντακώνονται από το τραγικό dubbing(το οποίο βέβαια είναι cult).To prog rock soundtrack είναι συμπαθητικό πάντως.

Συνοψίζοντας,η ταινία μπορεί να έχει τόνους sleaze αλλά είναι μετριότατη.Το σενάριο δεν την οδηγεί πουθενά αλλού παρά στο απόλυτο τέλμα.Όταν τέτοιου είδους ταινίες δεν βοηθούνται από ενα,αν όχι πρωτότυπο,έστω καλογραμμένο σενάριο(βλέπε house on the edge of the park)τότε χάνουν το λόγο ύπαρξής τους.Το “day of violence” είναι τόσο εκνευριστικά μέτριο όσο το “liberi,armati,pericolosi” και απευθύνεται μόνο στους φανατκούς του crime/thriller.

Image

greek vhs sleeve

Average italian crime/exploitation/hostage movie hybrid that never lives up to its initial potential.

Two rebellious young men get kicked out of a high class party and go to a friendly house.There they reach the point of no return as they end up raping a woman and killing another one.To make things worse they invade a luxurious restaurant and they hold the customers as hostages.A circle of torture and humiliation has just begun.What will stop those modern young savages?

The movie starts in an explosive manner and paradoxically starts losing steam after the restaurant invasion scene.The inept and overtly talky screenplay is obviously to blame,as well as the budget limitations.While there is a galore of violence taking place before the viewer’s eyes,the very same viewer is under the constant impression that the director & the producer made use of this violence either because they had nothing else to do or  they made use of such gratuitous scenes for mere shock value.Regardless of what is actually the case here,the viewer quickly and will easily find himself bored and searching for the fast forward button of the VCR(yeeeeaaahh!).The end comes bringing a feeling of relief,not because of its cathartic essence but because this chore of a movie has finally come to an end.

As far as the performances are concerned.Here we have to cope with quintessential Italian overacting,let alone the movie suffers from an atrocious treatment courtesy of the dubbing department.The direction by Luigi Petrini is quite pedestrian.The prog rock score is deliriously entertaining though.

To wrap this up.This is so average that it hurts.Same league with “Liberi,armati,pericolosi”. For cautious viewers only…

Death of a hoodlum(1975)

Image

Death of a hoodlum (1975) aka “Muerte de un quinqui”

directed by:Leon Klimovsky

cast:Carmen Sevilla, Paul Naschy, Heinrich Starhemberg

Image

Iσπανικό crime χαμηλών οκτανίων με τους συνήθεις υπόπτους στο τιμόνι.Klimovsky στη καρέκλα του σκηνοθέτη και Naschy  στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο Μάρκος,παρακατιανός γιός πόρνης που δολοφονήθηκε, παντοτινά προσκολλημένος στη μνήμη της,αναπτύσει εγκληματική δράση,συγκεκριμένα εμπλέκεται σε αιματηρή ληστεία κοσμηματοπωλείου και διαφεύγει με τα κλοπιμαία.Η συμμορία σπεύδει στο κατόπι του αλλά αυτός με τη βοήθεια της πρώην γυναίκας του προσλαμβάνεται σαν υπηρέτης στην απομονωμένη κατοικία ανάπηρου πρώην αθλητή ,όπου ξελογιάζει τη γυναίκα και την κόρη του.Ο ανήμπορος σύζυγος και πατέρας υποψιάζεται,αντιδρά αλλά είναι ανήμπορος να αντιμετωπίσει την παρείσακτη απειλή που ακούει στο όνομα Μάρκος.Στο τέλος η συμμορία ανακαλύπτει το κρυσφύγετο και η λύση που δίνεται στην υπόθεση είναι αιματηρή.

Δυστυχώς η ταινία δεν είναι τόσο καλή όσο ακούγεται.Ενω ξεκινάει πολύ δυνατά με το Naschy να δίνει ρεσιτάλ στο ρόλο του ψυχοπαθή κακοποιού ,αδίστακτου μεν,με παιδικά τραύματα δε,στη συνέχεια γίνεται ένα μετριότατο οικογενειακό δράμα πασπαλισμένο με βαρετές σκηνές από το ερωτικό τρίγωνο του φυγά Μάρκος με τις δύο γυναίκες.Όταν η δράση επανακάμπτει στο εβδομηκοστόπέμπτο λεπτό λίγα πράγματα μπορούν πια να σωθούν.Το τέλος είναι προβλέψιμο και κλείνει μια ταινία η οποία κρίνοντας από τους συντελεστές της θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη.

Image

Ο Κlimovsky ως γνωστόν δεν υπήρξε ποτέ ο μέγας τεχνίτης αλλά εδώ σκηνοθετεί ένα υποδειγματικό,από άποψη ρυθμού, πρώτο εικοσάλεπτο,μετά καταρρέει όλο το οκοδόμημα.Ο Νaschy έκανε καριέρα υποδυόμενος έναν-δυο ρόλους,εδώ τον βλέπουμε στον action χαρακτήρα του:Aδίστακτος,αψύς και ωμός.’Αν κάποιος τον δει σε μια ταινία,ξέρει τι να περιμένει,αλλά δεν παύει να είναι μια από τις πιο σημαντικές μορφές του ευρωπαικού B-movie cinema.Οι υπόλοιποι διεκπεραιώνουν…

Ταινία που απευθύνεται στους φανατικούς οπαδούς του Naschy και του ισπανικού cult cinema κυρίως.Οι υπόλοιποι έχουν ένα κάρο ταινίες να δουν πρίν ασχοληθούν με αυτήν εδω.

Slow moving and quite average Klimovsky/Naschy affair is what we have here.

Marcos is involved in a jewelry store robbery that turns to a bloody mayhem.He has got a pretty shady background,his mother was a prostitute that was brutally murdered.This memory keeps on haunting him and his sanity is pretty unstable.His gang buddies don’t really trust him and Marcos proves them right as he fleas with the loot.He finds a job as a servant in a secluded villa.He beds the wife and the daughter of his employer,but the gang follows his tracks and when they find him and the final act is pretty bloody as well.

The movie starts in a pretty dynamic manner but quickly loses steam and becomes a family drama blended with some boring sex scenes.When the movie regains its vigour in the 75 minute mark it’s already too late…

Naschy is your same old Naschy,he performs in good way,but he never strays from his brutish mannerisms and he can’t really salvage the movie from turning to a snoozefest…As for the rest,quite boring and substandard stuff I’m afraid.

Anyway this movie is almost a shipwreck,as it fails in creating tension.Neither can this film be characterized as a good crime film nor as a drama film.It is  strictly addressed to the die-hard Naschy fans and to the spanish B-movie cinema buffs.The rest can live without having watched this one.

 

Ultimo deseo(1976)

Image

Ultimo deseo (1976) aka “the people who own the dark”

Image

directed by:Leon Klimofsky

cast:Nadiuska, Alberto de Mendoza, Teresa Gimpera,Paul Naschy,Antonio Mayans,Maria Perschy

Μία από τις περιπτώσεις που μια αντιγραφή πολλών διαφορετικών παραγμάτων καταλήγει να παράγει κάτι νεο που χαράζει τη δική του πορεία.

Image

the repulsive face of bourgeoisie

Το “Ultimo deseo”(προτιμώ τον ισπανικό τίτλο που σημαίνει “τελευταία επιθυμία”)είναι ένα ευφυές κράμα στοιχείων από το “crazies”,το “night of the living dead”το “day of the triffids”,το “night of the living dead’ και του υπόγειου τρόμου,τόσο χαρακτηριστικού σε ισπανικές ταινίες όπως το “tombs of the blind dead” του De Ossorio ή το “would you kill a child” του Narciso Ibanez Serrador.Ενα αριστουργηματικό μείγμα τρόμου και κοινωνικής κριτικής όπου η μπουρζουαζία τιμωρείται για τα κρίματά της από τους πληβείους.

Εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης συγκεντρώνονται για ένα όπως φαίνεται ,αξέχαστο όργιο με εκλεκτή γυναικεία συνοδεία,σε απομονωμένη έπαυλη.Όλα βαίνουν σχετικά ομαλά μέχρι τη στιγμή που πυρηνική έκρηξη πλήττει την περιοχή και προκαλεί τύφλωση σε όσους αντίκρυσαν τη μοιραία ακτινοβολία.Μάζες τυφλών κατοίκων με εκδικητικές τάσεις λυμαίνονται τους επαρχιακούς δρόμους.Οι επιφανείς πλήν διεφθαρμένοι συνδαιτημόνες αναζητούν διαφυγή και θυσιάζουν στο βωμό αυτής τα πάντα.Αλλά οι έσχατοι έσονται πρώτοι.Οι τυφλοί αποδεικνύονται θανάσιμοι αντίπαλοι.Το τέλος επιφυλάσσει την απόλυτα μηδενιστική και πικρή παραδοχή οτι μπροστά στο θάνατο είμαστε όλοι ίσοι.

Image

blindness ensues…

Μια καταγγελία απέναντι στο φρανκικό καθεστώς,ευχή για τη βίαιη αποκαθήλωσή του,καταγγελία κατά της διεφθαρμένης αστικής τάξης ή πολύ απλά τίποτα απ’ολα αυτά?

Το “Ultimo deseo” παραμένει ένα γοητευτικό αίνιγμα,με όμορφες ερμηνείες,ατμόσφαιρα που κόβει την ανάσα και πολύ όμορφη σκηνοθεσία από τον Leon Klimofsky.Είτε ο σκηνοθέτης ήθελε να κάνει κάτι παραπάνω από μια επιβλητική ταινία τρόμου είτε όχι παραμένει αναπάντητο ερώτημα.

Πάντως η ταινία είναι καταπληκτική και συστήνεται ανεπιφύλακτα.

Image

spanish vhs sleeve

A great cinematic experience.A movie that combines things from different film  genres but it never ceases to amaze.

Perhaps the cynical viewer will claim that there is a bit of “the crazies” here and a bit of the “night of the living dead” there.You could possibly find influences from the Amando De Ossorio “blind dead” movies,but all in all the nightmarish atmosphere and the visceral horror that this film emanates is completely of its own.The same can be said for the stunning  nihilistic grand finale.

A group of distinctive people,members of the Spanish bourgeoisie resort to a provincial Villa accompanied by a group of beautiful prostitutes who went there to keep these very important persons company.As the organizer of the event announces to the masked guests the initiation of the orgy,what seems like a nuclear explosion take place.Apparently, the entire population of the area has lost its eyesight.The people in the Villa are in dire need of escaping,but the circle is closing around them,in shortage of supplies they head to the nearest city where they will encounter the not-so-friendly inhabitants(memories of “would you kill a child?”awake).Will the wealth and the power of the guests of the Villa be proved enough for them to survive or they will fall prey to the people who own the dark?

It remains unknown whether Klimovsky wanted to hint that the poor will rise from their shackles only to devour the rich.It’s also uncertain if he wanted to send a hidden message against the Franco regime with this movie.After all, claiming that each and every Spanish horror movie of that era had anti-Franco messages or a hidden political agenda is a rather naive thought.

No matter how much I can enjoy political cinema,I doubt that any of the potential viewers of this movie would be able to trace any hidden message in “Ultimo Deseo”.Personally speaking,I deeply enjoy the haunting visuals,the breathtaking atmosphere and the intense performances, courtesy of the entire cast.The beauty is in the eye of the beholder though…

In my own view this one probably remains  as the most effective Klimovsky movie I have seen so far and I’ve seen quite a few…

All fans of Euro horror cinema and open minded cinema buffs should definitely watch this movie…

Orgasmo esotico (1982)

Image

Orgasmo esotico (1982)

directed by;Mario Siciliano

cast:Marina Hedman, Sonia Bennett, Giuseppe Curia

Image

a typical zombie in “orgasmo esotico”

Το οτι θα έβλεπα ταινία που θα έκανε το “Porno Holocaust” του D’Amato να μοιάζει με τον “Πολίτη Κέην” δεν το περίμενα ποτέ…

Αυτό εδώ λοιπόν το κατασκεύασμα είναι ένας κάκιστος συνδιασμός τσόντας με υπερφυσικό τρόμο/zombies με λίγο γελοίο σαδισμό και voodoo για κερασάκι στην τούρτα.

Υπόθεση μην ψάχνετε.Aνθρωποι σκοτώνονται μετά από sex,επανεμφανίζονται από το πουθενά για να κάνουν sex και να ξαναπεθάνουν και ούτω καθεξής.Θεωρητικά τα πάντα στην ταινία είναι φαντασιώσεις της υπηρέτριας ενός πλούσιου ζεύγους,ενω σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα έχει  κυκλικό τέλος/αρχή(βλέπε “Nightmare city”) και ανακυκλώνει με παντελώς αταίριαστο τρόπο το  θεικό soundtrack του “Absurd”(Carlo Maria Cordio).

Από ηθοποιούς,η μόνη γνωστή είναι η marina Frajese(“Bimba di Satana”,”sweet body of bianca”)που μεσουράνησε στη βιομηχανία πορνό της εποχής.Όλοι οι υπόλοιποι είναι δικαίως πανάγνωστοι.

Στο τεχνικό κομμάτι,ο Siciliano(“Rolf”,”Skin ’em alive”)σκηνοθετεί τις σκηνές sex με αρκετά βαρετό τρόπο,στο πνεύμα των hardcore σκηνών του D’Amato,ενώ η φωτογραφία του μόνιμου συνεργάτη του Bruno Mattei,Luigi Ciccarese είναι αρκετά σκοτεινή,με μοναδικές  φτηνά εφετζίδικες στιγμές κάτι μπλέ φίλτρα που χρησιμοποιεί όταν φιλμάρει τα zombie.

Aν θέλετε να τα δείτε όλα (κυριολέκτικά)από eurocult τοποθετείστε το στο τέλος της λίστας σας,εκεί που πραγματικά του αξίζει.Αλλιώς μακριά…

A weird piece of celluloid,but not in a good way…

Basically a horror/porn hybrid in the vein of similar  Joe D’Amato productions like “Porno holocaust’ ,but way worse.In fact this one makes “Porno holocaust” look like “Citizen Cane” as “Orgasmo esotico is so inept,inane and absurd that it ends looking like a complete mockery of any form of cinematic narration.

This joke of a movie mixes porn,voodoo and living dead and nothing makes any sense at all.A rich couple having sex is terrorized by a coloured woman (which is, as we later figure out,their maid)and then all hell breaks loose,as the stalker murders the husband and has a lesbian sex session with the wife(Marina Hedman).Then a lot of weird stuff happens,but I doubt if you really need to know the details,as everything seems to be a pretext for more and more tedious and amateurishly made hardcore sex scenes.

Technically,this one is a shipwreck of a movie.Similarly to every sex/horror film,Siciliano fails to create any tension.His sex scenes are shot in a terribly boring way,as already stated.The cinematography by Luigi Ciccarese is coarse.The “actors’ ” performances are also non-existent.

Overall this is a failed attempt to titillate the horror fans.The assumption that horror and porn are similar genres, thus easily combined,is  nothing but a mistaken assumption.None into porn will watch a blue movie with zombies and none into zombies will take seriously a “zombie” movie involving porn.Consequently, this is nothing more than a cinematic paradox,a relic of an era long gone, without any other value.,.

Four for all (1975)

Image

Four for all (1975) aka “Quei paracul… pi di Jolando e Margherito”, “fighting killer”

Image

the abominable greek vhs sleeve cover

directed by:Yilmaz Atadeniz, Giulio Giuseppe Negri

cast:Richard Harrison, Gordon Mitchell, Irfan Atasoy

Image

german film poster

Υπερτράς crime/mafia movie Ιτάλο-τουρκικής παραγωγής με δυνατό σκουπιδοκάστ.Χαλάλι το ξενύχτι.

Στο ψητό γρήγορα…Ο Τόνυ Τάιγκερ έχει αποσυρθεί από την παρανομία και ζεί με τη γυναίκα του και το μικρό του γιό  σε μια φάρμα.Ο ντόπιος μαφιόζος Τζόζεφ τον βάζει στο μάτι για αδιευκρίνιστο λόγο και στέλνει στην αγροικία του, τους μπράβους του οι οποίοι ξυλοφορτώνουν τον Τόνυ και καίνε ζωντανή τη γυναίκα του και το παιδί του.Ο Τόνυ σώζεται από την Όλγα, με την οποία διατηρούσε σχέση για όσο ήταν στη συμμορία του Τζόζεφ,και ορκίζεται εκδίκηση.Καλεί 3 φίλους του απ’το στρατό(Gordon Mitchell,Richard Harisson,Irfan Atasoy)και οι 4 μαζί ξεχύνονται στους δρόμους προκειμένου να πάρουν το αίμα του Τόνυ πίσω,αφού καθαρίζουν τους πάντες ,γίνονται μάρτυρες μιας τρομερής ανατροπής και η ταινία κλείνει με ένα πιστολίδι επικών διαστάσεων στη βίλλα του Τζόζεφ.

Τι να πεί κανείς για αυτό το πράμα…

Τόσο εξωφρενικές ταινίες γυρίζανε μόνο οι Ινδονήσιοι με πρωτομάστορα τον Arizal(“Stabilizer”)και φυσικά ο Godfrey Ho.Mια ματιά στις μορφές που παίζουν σ’αυτήν,ο θεός να την κάνει ,ταινία ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις.

Φυσικά έννοιες όπως σκηνοθεσία με τον Yilmaz Atadeniz,θρύλο του τουρκικού κινηματογράφου του φανταστικού(“Yilmayan Seytan),στο τιμόνι καθιστώνται απόλυτα σχετικές και δε νομίζω να έχουν και τόσο μεγάλη σημασία.Ούτως ή άλλως, η έννοια του ρυθμού στις τουρκικές action,horror,sci-fi κ.τ.λ ταινίες είναι αρκετά αφηρημένη,καθώς αυτές οι ταινίες βασίζονται στη ντελιριακή, χορογραφημένη σλάπστικ βία αναμεμειγμένη με στοιχεία από το kung fu action genre,ενώ έχουν την τάση να κάνουν και μεγάλες κοιλιές κατά τη διάρκειά τους.Υπό αυτήν την έννοια το “Four for all” είναι απόλυτα τουρκική ταινία μην έχοντας καμία σχέση με αντίστοιχες ιταλικές παραγωγές όπως οι ταινίες του Umberto  Lenzi ή του Stelvio Massi.

Οι ερμηνείες είναι ανύπαρκτες.Ο Tony Tiger είναι αστείος και το non acting του θυμίζει μια πιο ήπια εκδοχή της ερμηνείας του θεού Jose Gras/Robert O’Neil στο “Mad Foxes” του Paul Grau.Ο Irfan Atasoy έχει κλασική 70ies φάτσα αλλά δεν τα λέει και πολύ,ενω οι αστέρες Harisson και Μitchell(με μορφή νεάτερνταλ εδώ)δικαίως “περπατάνε” στο set.Ο Harisson βρήκε το μάστορά του αργότερα με τo δίδυμο Godfrey Ho/Joseph Lai και ταυτίστηκε οριστικά με τις διασκεδαστικά κακές action ταινίες.

Anyway,αυτή η ταινία δεν είναι για τον καθένα.Κάνει το “target” του Guido Zurli(γυρίστηκε και αυτό στην Τουρκία)να φαίνεται σαν το “Serpico” μπροστά της.Απευθύνεται και συστήνεται αποκλειστικά και μόνο στους φάνς του πολύ κακού σινεμά.Οι οπαδοι του δομημένου και νευρώδους crime/action(Enzo Castellari,Damiano Damiani)ας μην κάνουν καν τον κόπο.

Italian-turkish surreal crime/action film,crammed with cartoonish violence and overall buffoonery.

This production has more in common with the turkish pop cinema of the 70ies and the various psychedelic rip-off movies that the turks offered us throughout that decade ,than with the fast-paced and gritty italian crime films of Enzo Castellari or Umberto Lenzi.After all, Yilmaz Atadeniz is the man behind the surreal genious of the movie called “deathless devil”,a pure trash cinema extravaganza.

The plot:Tony Tiger is  a retired mobster living in peace with his wife and son.Joseph,the local mob boss sends forth four of his men to teach Tony a lesson.The result:Tony’s wife and son end up violated and burned alive while Tony gets badly beaten up and is barely saved by Olga,one of his ex-girlfriends.If that wasn’t enough,Tony swears revenge and gathers his three best friends.During  war time Tony and the three  lads were inseparable and had sworn to stand by each others side, if one of them was ever in need.So the four vigilantes wipe out the local mobsters one after another until the indescribably trashy end twist.

This movie is certainly addressed to fans of cheesy,sleazy and trashy cinema rather than fans of well structured crime action.The performances by Irfan Atasoy,Gordon Mitchell,Richard Harisson and last but not least Tony Tiger need to be seen to be believed and the direction is in the vein of the turkish action epics like “Kaplanlar aglamaz”,which means that it defies each and every cinematic rule.

Anyway fans of turkish action cinema and bad cinema buffs will have a laugh or two…