Car Crash

carcrash

Car Crash (1981)

directed by:Antonio Margheriti (as Anthony M.Dawson)

cast:Joey Travolta, Vittorio Mezzogiorno , Ana Obregón

Γερασμένο buddy movie με εσανς από τους “Ντιουκς του Χάζαρντ” , το “Καρ Κρας- οι ατσίδες με τα κόκκινα” αποδεικνύεται άχρωμο και άοσμο.

Ο Νικ και ο Πολ, παθιασμένοι με τους αυτοκινητιστικούς αγώνες κάνουν θραύση στις διάφορες πίστες με το καινούριο αυτοκίνητό τους. Από οικονομική ανάγκη όμως δέχονται να “ρίξουν” τον επόμενο αγώνα ώστε να κερδίσει ένα στοίχημα ο Μαφιόζος Βρόνσκι. Από δω και πέρα όμως αρχίζουν οι περιπέτειές τους.

Κατά τη διάρκεια της προβολής καθίσταται προφανές οτι αυτό το family friendly ταινιάκι δράσης -λέμε τώρα…Ιταλικό είναι παιδιά, το σενάριο περιέχει χοντράδες και τυπικά σεξιστικά αστεία σε “σπασμένα” Αγγλικά- δεν είναι ένα τερέν όπου ο τιτάνας Μαργκερίτι μπορεί να ξεδιπλώσει 100% το πολύπλευρο ταλέντο του.

Δυστυχώς η ταινία κυλάει σχετικά αδιάφορα και αφήνει επίγευση ξεθυμασμένου αναψυκτικού,κάτι το οποίο εντείνεται από τις επίπεδες και εκνευριστικά κακές στα όρια του γελοίου ,ερμηνείες του καστ.

Για Ιταλολάγνους και αρχειοθέτες αποκλειστικά…

More of a shipwreck and less of a “carcrash” ,this Margheritti affair is a boring and dated buddy movie and lacks the grit and over-the-topness that could at least keep the Italophiles interested.

Paul, an ace driver and Nick, a wizard of mechanics, form a perfect team of auto racers. By winning a rigged race and he had to leave victory to a rider of a team in the pay of a mobster named Wronsky, our friends are forced to temporarily erase circuits; to escape the wrath of Wronsky.

This 1981 Italian-Spanish-Mexican action film directed by Antonio Margheriti  is unfortunately one of the lesser works of the late,great Italian craftsman and seems as if it was conceived and executed solely for the paycheck. This flick is very tedious and meanders endlessly without a significant climax. I’m sorry to say.

Some characteristic model work,a trademark of Margheritti’s approach to action film making can be seen as mildly interesting,but other than that this movie blatantly fails to maintain the viewer’s attention.

Advertisements

White of the Eye

white of the eye

White of the Eye (1987)

directed by:Donald Cammell

cast;David Keith, Cathy Moriarty, Alan Rosenberg

Stylish to the point of video art and full of subtle in their extravagance nuances “White of the Eye” is wild beast to tame and remains unpredictable and full of animalistic magnetism like its protagonist Paul White(David Keith) even thirty odd years after its theatrical release.

In a wealthy and isolated desert community, a sound expert with a troubled past is targeted as the prime suspect of a series of brutal murders of local suburban housewives who were attacked and mutilated in their homes. As he desperately tries to prove his innocence, his young wife starts to uncover mysteries of her own…

White of the Eye…oh my god…this one would probably deserve a fullblown essay to do it justice but let’s try to describe it. A Gialloesque exercise in 80ies cinematic style, the “Paris,Texas” of slasher films,a charming depiction of double personality disorder,universal/black hole conspiracy theories,Indian/native American mysticism with a climax straight out of a Cannon films movie (Invasion U.S.A anyone?)All those little things compose Cammell’s movie.This is White of the Eye in a nutshell…

And being a genuine brainchild of its director (just do yourselves a favour and refer to the various sources regarding the life and carreer of Cammell)this movie is…bonkers,but an eye candy to watch.

The movie is set in the particularly atmospheric town of Globe,Arizona and revolves around two characters Paul White and his wife Joan (I cannot stress enough how excellent the performances by both lead actors,David Keith and Cathy Moriarty are).The film begins with a very stylish depiction of a murder but it then grinds to a halt and slowly but surely reveals the shenanigans of the couple.Through repeated flashbacks we get acquainted with the central characters and we are almost embarassed to discover the proverbial skeletons they seem to hide in their closet.

To set the record straight ,this movie is too off kilter to appeal to everybody.The viewer needs to be patient and to focus on and co-ordinate with the rhythm and with the organic character of the film.

Technically speaking,Cammell’s film is as masterfull a mid/late 80ies thriller could ever be.To say that this one is stylish would be an understatement.Larry McConkey’s cinematography  is spectacular. He adorns the film with  location shots of the sprawling desert a plenty. He effectively utilizes wide tracking shots and extreme close ups of eyes, thus giving White of the Eye an artistic edge.Cammell’s narrative is plain weird,and comes off as off-key but is in fact multi-layered and full of subtleties and makes full sense after a while.The soundtrack by Nick Mason (Pink Floyd) and Rick Fenn is very atmospheric too and plays a huge role in establishing the feel and the overall atmosphere of the film.

Long story short.This one is as artsy as an 80ies “serial-killer” film could ever be and dabbles a lot with the psychological background of its characters but it doesn’t (literally) lose the plot. In my view “White of the Eye” is a masterpiece.It could pass as style over substance,but I strongly believe that it also has an interesting storyline,hence quite a bit of substance.

A very original thriller.emphatically recommended…

“murder is a work of art…” ή κάτι παρεμφερές είχε μαρκάρει με στένσιλ πάνω στο μπλουζάκι του η “κουνημένη” ιδιοφυία που λεγόταν Ντόναλντ Κάμμελλ ,ατάκα την οποία δικαιώνει στην ταινία καλλιτεχνική προβοκάτσια που σκάρωσε εδώ πέρα.

Παρ’όλες τις ιδιοτροπίες του ο Κάμμελλ ήταν μια αυθεντική σκηνοθετική ιδιοφυία ,της οποίας το ταλέντο δεν άφησε ασυγκίνητο το Μάρλον Μπράντο,ο οποίος ήταν και αυτός που έσωσε το παρόν από τα αζήτητα,αφού πριν την κυκλοφορία της η ταινία υπό παρουσίαση είχε διχάσει τους υπεύθυνους του στούντιο παραγωγής,οι οποίοι χαρακτήρισαν τη σε σημεία βιντεοκλιπίστικη εξταραβαγκάντσα του σκηνοθέτη του Performance σαν “διαφημιστικό για φόνο”.

Το “Λευκό του ματιού” ήταν όμως μια εξαιρετική ταινία με κατακερματισμένη αλλά όχι χαοτική αφήγηση,εξαιρετική κινηματογράφηση,μοντάζ και σκηνοθεσία, ερμηνείες που εκτοξεύουν το κύρος του φιλμ στη στρατόσφαιρα και ατμοσφαιρικό soundtrack, ευγενική χορηγία του Νικ Μέησον των Pink Floyd.

…ένα arthouse Slasher,ένα κακό τριπάκι ενός επίδοξου άλφρεντ Χίτσκοκ,μία αυτοβιογραφική αλληγορία πάνω στην ψυχική νόσο,στον άγνωστο που επιλέγουμε για σύντροφο και στη λατρεία του αίματος…το “Παρίσι,Τέξας” του σινεμά τρόμου? τι είναι στα αλήθεια το White of the Eye ?

Έχω την  εντύπωση πως όσο κι αν προσπαθήσουμε να το ‘ξεκλειδώσουμε” ωφελημένοι τελικά δε θα βγούμε, το παρόν φίλμ είναι μια φιλμική παρόρμηση που ορθό θα ήταν να απολαμβάνει κανείς ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, χωρίς περισυλλογή και χωρίς προφυλάξεις…

Δείτε το…

Night of the Creeps

Night of the Creeps (1986)

directed by;Fred Dekker

cast:Jason Lively, Tom Atkins, Steve Marshall

…The terror had come from above during the Fifties when a flying saucer had crashed next to a  drive-in theater in the city of Corman but scientists had managed to stop the alien invasion by putting the human host of some  parasitic organisms in suspended animation.27 Years later two freshmen students of the Corman college  who want to enter a fraternity are assigned with breaking into the lab where the body is kept in order to steal a corpsem,what they do is to  accidentally let the dormant body escape from his cryosleep chamber.Soon enough the entire community is infested by thousands of Alien brain parasites, entering humans through the mouth, turn their host into a killing zombie. Some teenagers start to fight against them.Meanwhile a haunted detective that was also present during the original events decides to take action…

“Night of the Creeps” is another quintessential cult movie,a love letter to genre cinema in general,especially to the  monster movies/alien invasion films of the 40ies/50ies .The film is an earnest attempt at a B movie and a homage to the genre. While the main plot of the film is related to zombies, the film also mixes in takes on slashers and alien invasion films.

Night of the Creeps is executed with gusto,it has verve,neat effects and effective pacing.The comedic gags work and the horror moments are genuinely bone-chilling.The performances by the cast are also quite convincing.

All in all,Night of the Creeps was never meant to be an original film .Director Fred Dekker even originally wanted to shoot the film in black and white. He included every B movie cliche he could think of and insisted on directing the script himself. However what could have easily turned to a trainwreck works like an atomic clock and entertains effortlessly even after 30+ years.

Recommended…

Αρχετυπικό καλτ ταινιάκι φόρος τιμής σε ό,τι μπιμουβάδικο υποείδος μπορεί κανείς να φανταστεί το Night of the Creeps ,του οποίου ακόμα και ο τίτλος ηχεί σαν ο τίτλος κάποιου monster movie από τη δεκαετία του 50′, σκοράρει σε όλα τα επίπεδα και μας προσφέρει μιάμιση ώρα αγνής και ανόθευτης απόλαυσης.

Νευρώδης ρυθμός,πειστικά εφέ,δουλεμένη σκηνοθεσία και σοβαρές σχετικά ερμηνείες συντελούν στην επιτυχία του φιλμ.

Δείτε το…

Doctor Hackenstein

hackenstein

Doctor Hackenstein (1988)

directed by;Richard Clark

cast;David Muir, Michael Ensign, Cathy Cahn

Irredeemable piece of tosh served by Troma.This doesn’t necessarily have to mean something about Lloyd Kaufman’s infamous nest of guerilla B-movie making,as Troma has also given us  as milestones of genre cinema such as:Combat Shock or Class of nuke’em High.However Doctor Hackenstein which plays like a Re-animator spoof is nowhere near as good as the aforementioned films.It is a meandering,tedious exercise in stupid cinema  without any merit.

Dr. Hackenstein is a genial but somewhat misguided scientist. He murders the locals for their body parts, but it’s not for power or scientific research; he just needs them to put his wife back together.

For starters this one looks surprisingly Eighties-like especially for a film that is supposedly set in the 1910s.Alas,if only this was the sole problem of this film…Doctor Hackenstein is disjointed,plagued by downright moronic attempts in black humour.The “special” effects are nonexistent and the pacing of the film is atrocious.Nothing stands out in this mess,there are literally tons of other films that have influenced this one and are actually way better than this movie.

This is excruciatingly standard video fodder that wasn’t able to convince anyone even in the heyday of video fodder pilgrimage…Next please…

Ανούσια κωμωδία “τρόμου” που προσπαθεί να μας πείσει πως μπορεί να κάνει τη δουλειά καλύτερα από το Reanimator…Ας είμαστε όμως ειλικρινείς,αυτό το πράγμα δεν πρέπει να το δει κανείς…

Χάσιμο χρόνου και ακαλαίσθητη συρραφή από κλισέ ο τεκές με τον ανεκδιήγητο Ελληνικό τίτλο “Δόκτωρ Χασαποστάιν” είνα μια  απόλυτα ανειλικρινής απόπειρα να τσιμπήσει ο παραγωγός κομματάκι από τη παχυλή βιντεοπίτα της εποχής,το παρόν είναι φιάσκο ακόμα και για τα στάνταρ της Τρόμα.

Αφήστε το να σαπίζει στα ράφια των βίντεοκλαμπ που έχουν απομείνει

 

Dracula’s last Rites

draculas-last-rites

Dracula’s last Rites (1980)

directed by:Domonic Paris

cast:Patricia Lee Hammond, Gerald Fielding, Mimi Weddell

Business is good at A.Lucard’s Mortuary. A little too good, in fact. It seems that Mr. Lucard likes to bring his clients to the embalming room a bit before their time. That way, he’s always assured of a fresh supply of his favorite late-night beverage. But one family catches on to the ghoulish scheme and takes action.

Non-cinema by Domonic Paris,this one has so many continuity errors,plot holes and gaffs that it falls into the Ed Wood category of movie making.Last rites takes itself too seriously but alas there is no light at the end of the tunnel as every Paris’ attempt to construct a sense of style or suspense is followed by an unsalvageably wretched piece of cinematography.

Calling this one a guilty pleasure would be a far fetched assumption too.There are hilariously bad films that manage to stay entertaining,sadly “Last rites” is not such a case.The second half of the film is stretched in order to add more substance (well…) to the proceedings and to actually make this inane screenplay into a feature film and as a result the movie turns from half-bad to a completely meandering,tedious cinematic experience.The acting also leaves a lot to be desired.

This one addresses only to the most hardcore of bottom-barrel Z-grade cinema. People who are immune to such video trash are likely to make it through Last rites.

Σε μια μικρή πόλη , πέντε βρικόλακες με επικεφαλής τον γλοιώδη Κύριο A.Lucard (το όνομα διαβάζεται και ανάποδα) έχουν βρει έναν εύκολο τρόπο, για να τρέφονται και να μην κινούν τις υποψίες. Έχοντας θέσεις κλειδιά ( όπως σερίφης, τραυματιοφορέας, ιδιοκτήτης γραφείου τελετών και γιατρός ),έχουν στήσει κανονική “παράγκα” δολοφονώντας άρρωστους και τραυματίες και στην συνέχεια μεταφέροντας τα πτώματα στο γραφείο τελετών, για να τραφούν. Κατόπιν καρφώνουν ένα παλούκι στην καρδιά των θυμάτων, για να μην επιστρέψουν αυτά στην ζωή και προστεθούν ανταγωνιστές στο κόλπο. Το πράγμα θα μπλεχτεί, όταν ένας κάτοικος θα αντιδράσει στην βιαστική μεταφορά, της νεκρής πεθεράς του και θα αποφασίσει η νεκρώσιμη τελετή, να γίνει στο σπίτι. Το πρόβλημα είναι ότι η ηλικιωμένη έχει ήδη δαγκωθεί από τα βιαστικά βαμπίρ, με αποτέλεσμα να σηκωθεί και να πάρει τους δρόμους. Τότε ο γαμπρός, αποφασίζει να ερευνήσει τι ακριβώς συμβαίνει στην πόλη.

Βαμπίρ που χρησιμοποιούν make up και κερί ταρίχευσης προκειμένου να μην καίγονται από τον ήλιο,βαμπίρ που ανήκουν σε κλίκες και προωθούν το ίδιον συμφέρον,βαμπίρ γιαγιά που περιπλανιέται με ξασμένο μαλλί και με απλανές βλέμμα ωσάν να έχει μόλις υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο,το μικρόφωνο του μπούμαν μέσα σε κάδρα,οι σκαλωσιές των σκηνικών και τα κάνιστρα από φιλμ να προσθέτουν εσάνς εργατιάς στο όλο σκηνικό και ένα φινάλε που υποτιμά κατάφορα τη νοημοσύνη ακόμα και του πιο καλόβολου/καλόπιστου τρας οπαδού/σταυροφόρου.

Έφριξε το σκυλί, με το υπερσκουπίδι το οποίο είχε κυκλοφορήσει μάλλον συμπτωματικά σε Ελληνικό beta/vhs από τη συνήθως γκλαμουράτη Audiovisual.Το μόνο που μπορώ να φανταστώ είναι πως οι υπεύθυνοι της εταιρίας μάλλον φανταζόντουσαν πως το παρόν θα έμοιαζε έστω και κατά προσέγγιση με τις ταινίες της Hammer films.

Αλί και τρισαλί ,το παρόν είναι κακό πέρα από κάθε φαντασία και το χειρότερο …παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά…

Μόνο για μανιακούς με το σπορ.

The Attic

attic

The Attic(1980)

directed by:George Edwards

cast:Carrie Snodgress,Ray Milland,Ruth Cox,Frances Bay

Depressive and bearing an almost corrosive negativity “The Attic” is not a particularly pleasant film to watch,it is plagued by lots of flaws and  its pace and narrative are very uneven,however when the film finally picks up it’s hard to dismiss it,even if its melodramatic nature is sort of passé

A librarian named Louise devotes her life to caring for her wheelchair-bound tyrannical father after being stood up at the altar.She still hasn’t come to terms with the fact that Robert,her fiancee ,disappeared,as she says and she calls the missing persons’ department to find out if there are ny news regarding his disappearance. She has also developed a drinking habit and  fantasizes about causing deaths of the men who most wronged her and finds joy only with her pet monkey. Her monkey disappears and a shocking past is revealed.

The Attic mostly plays like a really slow burning character drama, at its most exploitative it could be called a psychological thriller.However calling this one a horror film is a far fetched assumption.The climax is creepy and all and the subtlety of the top notch acting by Milland and Snodgress also adds a few points to the film but the dramatic elements are mostly sugary reminiscing televised psychological horror films.

Despite its shortcomings the movie leads somewhere and it’s not a nice place where this film leads us as we can really tell that Louise’s story is not going to have a happy end.Undoubtedly the second part of “the Attic” is stronger than the relatively boring first part and it pretty much redeems the whole picture.If not for the acting and for the second reel ,the film would be probably deemed unwatchable.

It nevertheless adresses  cinephiles of an acquired taste as it is not easy to categorize and it mostly shocks by being extremely downbeat and unpleasant rather than an experience of pure horror.

Πικρό σαν κώνειο ψυχολογικό θρίλερ/δράμα χαρακτήρων με κατάληξη βγαλμένη από τη Δαντική κόλαση, αλλά και με αδιάφορα διαστήματα που σχεδόν βάζουν το θεατή για ύπνο,το the Attic είναι ταινία με προβλήματα αλλά τελικά παρακολουθείται με ήπιο ενδιαφέρον και ανεβάζει ταχύτητα κατά το δεύτερο μισό ,όπου το πράγμα φαίνεται πλέον πως θα έχει ,αφηγηματικά μιλώντας,πολύ δυσάρεστη κατάληξη.

Παρ’όλα αυτά όταν το the Attic παίζει με τις μελοδραματικές συμβάσεις της τηλεταινίας σχεδόν δε βλέπεται και αν δεν είχε την ευτυχία να έχει τους  Carrie Snodgress και Ray Milland στους πρωταγωνιστικούς ρόλους τότε μάλλον θα ήταν για τα σκουπίδια.

Ευτυχώς οι εξαιρετικές ερμηνείες δίνουν παραπάνω ουσία στα ενδιαφέροντα μέρη της ταινίας και κάνουν υποφερτά τα αδιάφορα.Πάντως το να χαρακτηρίσει κανείς το παρόν ως ταινία τρόμου είναι εκτός από ανακριβές και τραβηγμένο από τα μαλλιά.

Όπως και να έχει αν σας αρέσουν τα αναίμακτα ψυχολογικά θρίλερ που δίνουν βάση στο χτίσιμο των χαρακτήρων και κατ’επέκτασιν  της έντασης,τότε δε χάνετε τίποτα να το προσπαθήσετε…

World gone wild

World gone wild (1987)

directed by:Lee H. Katzin

cast:Bruce Dern , Michael Paré

In the nuclear-ravaged wasteland of Earth 2087 water is as precious as life itself. The isolated Lost Wells outpost survived the holocaust and the inhabitants guard the source of their existence. Now an evil cult of renegades led by a Charles Manson type of leader  wants control of their valuable water supply plus they need new underaged recruits prone to brainwashing . The villagers guided by a hippy type figure (Bruce Dern being a cool cat here) are no match for such brute military force. Only one man can help the stricken community – a mercenary living in a distant city(Michael Paré). But even he, and his strange henchmen, may not be able to survive in the “world gone wild .However Pare and his cohorts,all of them quite some characters ranging from cannibalistic weirdos to alcoholic cowboys are going to make a fortress out of Lost Wells in their battle for survival.

Very inane but extremely entertaining post apocalyptic romp that manages to pack explosions,gore,romance and of course heaps of trash ,all under the same aegis.

Bulls-eye for Katzin despite the obvious budget restrictions. His flick retains a quintessentially and unashamedly 80ies type of FUN throughout its entire duration and benefits from the vivid direction,hilarious performances and overall cool effects.

The storyline is of course derivative of each and every  genre blueprint and doesn’t bring anything new to the table.However the film checks all the boxes and the combination of oddball characters,80ies aesthetics and brisk pace makes “World gone wild” a success.

Πεμπτουσιακό τρας μετα-αποκαλυπτικό διαμαντάκι το οποίο εντυπωσιάζει με την σπιρτάδα του ,τις συμπαθητικά τρας ερμηνείες και την καρτουνίστικη απεικόνιση/αποθέωση του δυστοπικού περιβάλλοντος το οποίο πραγματεύεται.

Η χίππικη κοινότητα του Λοστ Γουελς κάνει ζωάρα εν έτει 2087.Ο κουλ κοινοτάρχης έχει ανακαλύψει κοίτασμα πόσιμου νερού,αγαθό το οποίο αποτελεί ό,τι πολυτιμότερο για τις γειτονικές κοινότητες,τα μέλη των οποίων δίνουν γη και ύδωρ (χα!) για ένα μπουκαλάκι Υδρογόνου δύο Οξυγόνο.Στο μεταξύ στην ενδοχώρα εδρεύουν και επιχειρούν φυλές Κανιβάλων,ανεξέλεγκτοι μισθοφόροι  και μια αίρεση καθοδηγούμενη από έναν επίδοξο Τσαρλς Μάνσον,ονόματι Άνταμ Αντ. Όταν η επιβίωση του Λοστ Γουελς κρέμεται από μια κλωστή,ο κοινοτάρχης συγκεντρώνει μία ομάδα ετερόκλητων πλην ικανότατων καθαρμάτων,τα οποία θα θωρακίσουν τον οικισμό και θα τον καταστήσουν αξιόμαχο απέναντι στις επιθέσεις της “οικογένειας” του Άνταμ…

Με μια υπόθεση που δεν τετραγωνίζει τον κύκλο και δεν κομίζει τίποτα το νέο στο είδος,πλην με όλα τα “κουτάκια τσεκαρισμένα” όσον αφορά όλες τις άλλες μπιμουβάδικες παραμέτρους, οι “άγριες καταστάσεις” διασκεδάζουν χωρίς να προβληματίζουν.

Εκρήξεις?Τσεκ!Σπληνάντερο?Τσεκ!”Κουνημένοι” χαρακτήρες χαλκομανίες?Τσεκ!Ρομάντζο?Τσεκ!Εξύμνηση της δεκαετίας του Ογδόντα?Τσεκ! Τι θέλετε κύριε?Έχουμε απ’όλα.

Πόρισμα,αν το βρείτε αποθεώστε το και βυθιστείτε στην ηρωική postapocalypse  χρονοδίνη.  Ποιος χρειάζεται σκοτούρες στο τέλος της ημέρας?