Def-Con 4 (1985)

defcon4-1984

Def-Con 4 (1985)

Directed by: Paul Donovan

Cast: Lenore Zann,Maury Chaykin,Kate Lynch,Kevin King,John Walsch,Tim Choate

Two men and a woman circle the globe in a satellite armed with a nuclear device. The third world war breaks out, two months after the exchange of nuclear weapons on earth the spacecraft’s guidance system is mysteriously reprogrammed, forcing the crew’s return to earth. In order to survive, the crew must escape to the radiation free zones while avoiding cannibal ‘terminals’ and a military school student turned evil despotic ruler.

The spacecraft lands, considerably off-course, on a beach in eastern Canada. Jordan (Kate Lynch) is knocked unconscious on impact. Walker (John Walsch) exits first and is quickly killed by ‘terminals’ – humans crazed by disease. Several hours later, in the middle of the night, Howe (Tim Choate) ventures out in search of help and a way to escape. He soon encounters Vinny (Maury Chaykin), a survivalist who has fortified his house with barbed wire and booby traps. Vinny effectively saves him from the terminals and makes him his prisoner. As the plot develops, Vinny, JJ (Lenore Zann) (another prisoner), and Howe are captured and taken in chains to a makeshift fortress built out of junk. They must escape before a malfunctioning nuclear warhead explodes in sixty hours.

One of the superior post apocapalyptic entries in the entire subgenre catalogue ,the Canuxploitation blast of Def-Con 4 is heavily aided by the minor masterpiece that its first reel , which takes place in the supposed spaceship, is. Other than that the abrupt landing of the space ship upon Canadian shore signals a significant  drop in  the quality of the overall picture as the proceedings fall prey to the most typical of the 80ies genre film conventions. However even if this is not the masterpiece it promises to be it still is a highly entertaining film. In fact we have two different approaches on display here. The first part is downbeat and feels like a minor documentary like masterpiece, while the second part is a Z-grade Mad Max schlock that is entertaining for all the wrong reasons.

Πέφτει ηρωικά μετά το πρώτο μισάωρο τούτο το συμπαθέστατο σε γενικές γραμμές postapocalypse Καναδικής παραγωγής και προελεύσεως,αλλά ακόμα και έτσι το αγωνιώδες και τεταμένα ψυχροπολεμικό πρώτο σαραντάλεπτο μας μεταφέρει με απόλυτη σχεδόν ακρίβεια στην ισορροπία του τρόμου μεταξύ ΕΣΣΔ και ΗΠΑ.

Από εκεί και πέρα το ταινιάκι ξεμένει από καύσιμη ύλη και αναλώνεται σε κοινοτοπίες του είδους,διασκεδαστικότατες μεν,πλην το όλον φαντάζει ως χαμένη ευκαιρία.

Ακόμα και έτσι το παρόν είναι σίγουρα αισθητά ανώτερο από άλλες προσπάθειες που προσπάθησαν να αναπαράξουν το δυστοπικό κόνσεπτ των πλέον πετυχημένων δειγμάτων του είδους.

Advertisements

Perfect Strangers (1984)

perfect-strangers-movie-poster-1984

Perfect Strangers (1984) aka “Blind Alley”

Directed by:Larry Cohen

Cast: Anne Carlisle ,Brad RijnAnn Magnuson

A very interesting but seemingly underrated crime/thriller by Larry Cohen (It’s Alive) is what we have here. The movie depicts the seedy and sleazy 80ies New York City with style and gusto and Cohen’s great eye for visuals is complimented by strong leads ,courtesy of Carlisle and Rijn.

A Mafia hit man discovers a young boy has witnessed him killing someone. Under Mafia pressure he is urged to kill the boy but is picked up by the boy’s mother and soon they fall into a relationship.

The premise might seem quite easy to follow here but there are some oddball moments/subplot parts that make this film quite memorable, for example the fact that the female heroine/single mom partakes in the  Women’s liberation/emancipation movement is something that is unlikely to happen in another genre film. Furthermore Cohen really develops his characters and we witness the double edged sword Sally(Carlisle)is .On the one hand she seems frail and enjoys the company of Johnny(Rijn) but on the other hand she is a modern woman hard working single mom that desires to be a great mom for her son Matthew (great performance by the toddler Matthew Stockley).Johnny ,the hit man in distress tries to balance between his sociopathic tendencies/brutal past and his will to belong to a home, a spark that he felt as soon as he started getting closer to Sally and Matthew. This weird symbiotic relationship gives birth to some very tense moments in the film. The intrusive, unlikable and control freak biological father of Matthew also acts as a plot catalyst, especially during the last reel of the film.

In terms of visuals and direction, it is obvious that Cohen is striving against budget limitations , but even under harsh conditions he manages to deliver a stylish film . The fact that the narrative and the pace are fluid also elevates this one from the lowest common denominator genre films.

I enjoyed “Blind Alley” and I bet that fans of 80ies American independent/genre cinema will enjoy this flick too.

Διασκεδαστικό και ατμοσφαιρικό αστυνομικό νουάρ θρίλερ από τον τιτάνα Λάρυ Κοέν, ο οποίος μας αφηγείται με σχεδόν καθηλωτικό τρόπο την προσπάθεια ενός μυστηριώδους πλην σεξυ εκτελεστή της μαφίας να βγάλει από τη μέση … δίχρονο ξανθό μπόμπιρα,ο οποίος έτυχε να αντικρίσει με τα αθώα ματάκια του την τελευταία δουλειά του χιτμαν Τζώνυ.

Ο Τζώνυ στην προσπάθεια του να έρθει κοντά στο παιδί ρίχνει δίχτυα στη Σάλλυ, χωρισμένη μαμά του μικρού, η οποία και πέφτει θύμα της σαγηνευτικής του αύρας, Παρ’ όλα αυτά τα αφεντικά του Τζώνυ πιέζουν και θέλουν το παιδί έξω από τη μέση ,ενώ και ο βιολογικός πατέρας του μικρού ,όπως και η έρευνες της αστυνομίας σχετικά με το έγκλημα του Τζώνυ, σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τους πρωταγωνιστές.

Απλό και αποτελεσματικά φιλμαρισμένο το «Αυτόπτης μάρτυρας» μας κομίζει μερικά ατμοσφαιρικότατα πλάνα της παρακμιακής και αυθεντικά επικίνδυνης Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 80,κομπλέ με απ’όλα, βλέπε: μαχαιρώματα, πορνεία, γκετοποίηση, ναρκωτικά αλλά και με δίδυμους πύργους πριν το gentrification της θητείας του δήμαρχου Τζουλιάνι.

Ο Κοέν καταφέρνει επίσης να μας μπάσει στο πάρα πολύ τεταμένο και έντονα ακτιβιστικό κλίμα των Εighties ,αφού φιλμάρει μια νυχτερινή πορεία φεμινιστριών και την κάνει μέρος της πλοκής. Οι ήρωες του Κοέν είναι ανθρώπινοι και η ένταση προκύπτει εκτός των άλλων και μέσα από τα αδιέξοδα του Τζώνυ και της Σάλλυ, πράγμα το οποίο οδηγεί στο αναμενόμενα βίαιο φινάλε.

Όμορφο ταινιάκι χωρίς τυμπανοκρουσίες.Επενδύστε.

 

The Dirty Seven(1982)

dirty seven

The Dirty Seven (1982)

Aka “La Belva dalla calda pelle” ,”Emmanuelle Queen of the Desert”

Directed by:Bruno Fontana

Cast:Gabrielle Tinti,Laura Gemser,Angelo Infanti,Vassili Carris

A squadron of mercenaries falls victim to a scheme after their last mission and are left stranded in a desert island ,to add insult to injury they  lose their captain and must begin a brutal attempt to survive. Consequently lower instinct start prevailing and the mercenaries wreak a havoc of pillaging and burning in an attempt to secure supplies. When an old farmer and his teenage granddaughter fall victims of their antics they hit rock bottom and start fighting each other for leadership. However things are getting an even nastier turn after Sheila (Gemser) finds out about the murder and rape of her grandpa and sister. Sheila will stalk ,enchant and then annihilate the dirty bunch… but does revenge really have a meaning?

Another sleazy Italian actioner that owes more to bottom barrel gems like “Rolf” rather than is a direct descendant of the “Black Emmanuelle” series. Gemser’s presence is of course a selling point for the film but there is more sleaze than sex to be found here.

Fontana tries to point a finger at the brutality of war that demoralizes and dehumanizes even the most solid of personalities ,he also questions the effectiveness of revenge but do not have high hopes ,this is not the lost Italian sibling of Apocalypse now but a relatively gritty, amusingly sleazy ,workmanlike Eurocult movie. If you really want to watch a more profound Italian war/action film then opt for Antonio Margheritti’s near masterpiece  “Last Hunter”.

In other news Gemser is her usual self but doesn’t flash her naked beauty as much as in other occasions. I watched “the dirty seven” version which focuses more on the mercenaries and omits a lot of the nudity that the  other version called “Emmanuelle Queen of the Desert” delivers.

Long story short, Fontana’s flick is as solid of an entry to the black Emmanuelle catalogue as other minor unofficial entries ,like “Emmanuelle Queen of the Sados” are, a decent attempt in sleazy Eurocult. Fans of the Gemser legacy and other sexploitation and Eurotrash enthusiasts should obtain this.

Αγνοημένο υποπαράγωγο της σειράς ταινιών με τη Λάουρα Γκέμσερ στο ρόλο της μαύρης Εμμανουέλας, το παρόν τεμάχιο γυρισμένο στην Κύπρο προσπαθεί φιλότιμα και σχεδόν μεταδίδει σε σημεία την αποκτήνωση και την απελπισία του ανθρώπου που δεν έχει τίποτα να χάσει μέσα στη ματαιότητα της φρίκης του πολέμου, αλλά κατά διαστήματα χάνει τον έλεγχο και πέφτει ενίοτε θύμα στις σκουπιδοσυμβάσεις και στις υπό του μηδενός ερμηνείες του καστ. Ο Γκαμπριέλε Τίντι και η Λάουρα Γκέμσερ παίζουν μέσα στο μέτρο των δυνατοτήτων τους αλλά το υπόλοιπο καστ καταβαραθρώνεται,ίσως και λόγω της τραγικής αγγλικής ηχητικής μπάντας.

Όσοι πάντως είδατε Μαύρη Εμμανουέλα και σπεύσατε δεν θα αποκομίσετε τίποτα το σπουδαίο, καθώς ο Φοντάνα εστιάζει περισσότερο στη μάχη μεταξύ των μισθοφόρων για επικράτηση και στα σκαμπανεβάσματα της ψυχολογίας του πολεμιστή παρά στο γυμνό κορμί της Λάουρα Γκέμσερ.

Πόρισμα. Το παρόν έχει χτυπητές αδυναμίες αλλά φέρει ακέραια και τα καλά χαρακτηριστικά του Ιταλικού war action . Οι λάτρεις του ιδιοσυγκρασιακού Ιταλικού genre cinema δεν χάνουν τίποτα να προσθέσουν το παρόν στην ταινιοθήκη τους

Stagefright (1987)

stagefrightposter

Stagefright (1987) aka “Aquarius”, “Deliria”

Directed by:Michele Soavi

Cast:Barbara Cupisti,David Brandon,Giovani Lombardo Radice

΄…έχοντας χρηματίσει βοηθός στο πλευρό του Ντάριο Αρτζεντο, του Λαμπέρτο Μπαβα και άλλων , ήταν μάλλον λογικό και επόμενο για το Μικέλε Σοάβι να κάνει τη μετάβαση στο ρόλο του επικεφαλής/σκηνοθέτη ενός κινηματογραφικού προτζεκτ.Όταν ειδικά παραγωγός είναι ο Τζο Ντ’Αμάτο και σεναριογράφος ο Τζωρτζ Ήστμαν,τότε το  κινηματογραφικό πλατό θα έπρεπε να θυμίζει καμβά εξπρεσσιονιστή ζωγράφου,ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι?

Το «Νυχτερινός δολοφόνος» είναι αναντίρρητα προιόν της δεκαετίας του και οι συνεχείς αναφορές στο μουσικοχορευτικό θεατρικό το οποίο βρίσκεται στο στάδιο της προετοιμασίας,θυμίζουν flashdance,πλην οι αριστουργηματικές Σεκάνς και η γενικότερη σκηνοθετική μαεστρία του Σοαβι αναβαθμίζει την ταινία και από ένα μετα-τζιάλλο της σειράς το Stagefright μετατρέπεται σε tour-de-force Αρτζεντοειδούς στυλιζαρίσματος.

Εμείς δικαίως ψαρώνουμε,ειδικά την πρώτη φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με το δημιούργημα του Σοαβι,παρ’όλα αυτά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε οτι το παρόν δείχνει πλέον τις ρυτίδες του,αυτό οφείλεται εν πολλοίς στις απαράδεκτες ερμηνείες από το πανάγνωστο καστ και στους περιορισμούς του προυπολογισμού.

A troupe of struggling stage actors is rehearsing for a small-town production of a play. Everything seems to be as it should until one of the cast members turns up dead. In a panic, the others try to get out, only to find they are now locked in the theater with the killer! Which one of them committed the murder, and who will get out alive?

An incredibly effective late Giallo entry ,the feature film directorial debut of Michele Soavi (Dellamorte Dellamore , the Church) is a tour-de-force of solid craftsmanship and manages to overcome the shortcomings of the plot and to bless the Eurohorror fanbase with a quintessentially cult flick.

Soavi presents here the triumph of style over substance and stages magnificent sequences full of suspence and the fact that he managed to do so without the help of great performances is not to be underestimated. The screenplay penned by George Eastman for his dear friend Aristide Massaccessi of Filmirage fame was nothing to write home about either, as it plays like a late 80ies flashdance friendly version of Ten little Indians.

Well,the fact that this is a late 80ies Italian horror entry is unmistakable. Everything from the Simon Boswell film score to the presence of spaghetti horror regulars like Cupisti and Radice , everything literally evething screams Italian horror. This worked favourably at least in my case as I had no trouble to feel an intimacy and a positive bias towards this little flick. The fact that Soavi’s picture was a minor masterpiece only made my final assessment better.

Fans of Spaghetti horror know what to do…

Car Crash

carcrash

Car Crash (1981)

directed by:Antonio Margheriti (as Anthony M.Dawson)

cast:Joey Travolta, Vittorio Mezzogiorno , Ana Obregón

Γερασμένο buddy movie με εσανς από τους “Ντιουκς του Χάζαρντ” , το “Καρ Κρας- οι ατσίδες με τα κόκκινα” αποδεικνύεται άχρωμο και άοσμο.

Ο Νικ και ο Πολ, παθιασμένοι με τους αυτοκινητιστικούς αγώνες κάνουν θραύση στις διάφορες πίστες με το καινούριο αυτοκίνητό τους. Από οικονομική ανάγκη όμως δέχονται να “ρίξουν” τον επόμενο αγώνα ώστε να κερδίσει ένα στοίχημα ο Μαφιόζος Βρόνσκι. Από δω και πέρα όμως αρχίζουν οι περιπέτειές τους.

Κατά τη διάρκεια της προβολής καθίσταται προφανές οτι αυτό το family friendly ταινιάκι δράσης -λέμε τώρα…Ιταλικό είναι παιδιά, το σενάριο περιέχει χοντράδες και τυπικά σεξιστικά αστεία σε “σπασμένα” Αγγλικά- δεν είναι ένα τερέν όπου ο τιτάνας Μαργκερίτι μπορεί να ξεδιπλώσει 100% το πολύπλευρο ταλέντο του.

Δυστυχώς η ταινία κυλάει σχετικά αδιάφορα και αφήνει επίγευση ξεθυμασμένου αναψυκτικού,κάτι το οποίο εντείνεται από τις επίπεδες και εκνευριστικά κακές στα όρια του γελοίου ,ερμηνείες του καστ.

Για Ιταλολάγνους και αρχειοθέτες αποκλειστικά…

More of a shipwreck and less of a “carcrash” ,this Margheritti affair is a boring and dated buddy movie and lacks the grit and over-the-topness that could at least keep the Italophiles interested.

Paul, an ace driver and Nick, a wizard of mechanics, form a perfect team of auto racers. By winning a rigged race and he had to leave victory to a rider of a team in the pay of a mobster named Wronsky, our friends are forced to temporarily erase circuits; to escape the wrath of Wronsky.

This 1981 Italian-Spanish-Mexican action film directed by Antonio Margheriti  is unfortunately one of the lesser works of the late,great Italian craftsman and seems as if it was conceived and executed solely for the paycheck. This flick is very tedious and meanders endlessly without a significant climax. I’m sorry to say.

Some characteristic model work,a trademark of Margheritti’s approach to action film making can be seen as mildly interesting,but other than that this movie blatantly fails to maintain the viewer’s attention.

White of the Eye

white of the eye

White of the Eye (1987)

directed by:Donald Cammell

cast;David Keith, Cathy Moriarty, Alan Rosenberg

Stylish to the point of video art and full of subtle in their extravagance nuances “White of the Eye” is wild beast to tame and remains unpredictable and full of animalistic magnetism like its protagonist Paul White(David Keith) even thirty odd years after its theatrical release.

In a wealthy and isolated desert community, a sound expert with a troubled past is targeted as the prime suspect of a series of brutal murders of local suburban housewives who were attacked and mutilated in their homes. As he desperately tries to prove his innocence, his young wife starts to uncover mysteries of her own…

White of the Eye…oh my god…this one would probably deserve a fullblown essay to do it justice but let’s try to describe it. A Gialloesque exercise in 80ies cinematic style, the “Paris,Texas” of slasher films,a charming depiction of double personality disorder,universal/black hole conspiracy theories,Indian/native American mysticism with a climax straight out of a Cannon films movie (Invasion U.S.A anyone?)All those little things compose Cammell’s movie.This is White of the Eye in a nutshell…

And being a genuine brainchild of its director (just do yourselves a favour and refer to the various sources regarding the life and carreer of Cammell)this movie is…bonkers,but an eye candy to watch.

The movie is set in the particularly atmospheric town of Globe,Arizona and revolves around two characters Paul White and his wife Joan (I cannot stress enough how excellent the performances by both lead actors,David Keith and Cathy Moriarty are).The film begins with a very stylish depiction of a murder but it then grinds to a halt and slowly but surely reveals the shenanigans of the couple.Through repeated flashbacks we get acquainted with the central characters and we are almost embarassed to discover the proverbial skeletons they seem to hide in their closet.

To set the record straight ,this movie is too off kilter to appeal to everybody.The viewer needs to be patient and to focus on and co-ordinate with the rhythm and with the organic character of the film.

Technically speaking,Cammell’s film is as masterfull a mid/late 80ies thriller could ever be.To say that this one is stylish would be an understatement.Larry McConkey’s cinematography  is spectacular. He adorns the film with  location shots of the sprawling desert a plenty. He effectively utilizes wide tracking shots and extreme close ups of eyes, thus giving White of the Eye an artistic edge.Cammell’s narrative is plain weird,and comes off as off-key but is in fact multi-layered and full of subtleties and makes full sense after a while.The soundtrack by Nick Mason (Pink Floyd) and Rick Fenn is very atmospheric too and plays a huge role in establishing the feel and the overall atmosphere of the film.

Long story short.This one is as artsy as an 80ies “serial-killer” film could ever be and dabbles a lot with the psychological background of its characters but it doesn’t (literally) lose the plot. In my view “White of the Eye” is a masterpiece.It could pass as style over substance,but I strongly believe that it also has an interesting storyline,hence quite a bit of substance.

A very original thriller.emphatically recommended…

“murder is a work of art…” ή κάτι παρεμφερές είχε μαρκάρει με στένσιλ πάνω στο μπλουζάκι του η “κουνημένη” ιδιοφυία που λεγόταν Ντόναλντ Κάμμελλ ,ατάκα την οποία δικαιώνει στην ταινία καλλιτεχνική προβοκάτσια που σκάρωσε εδώ πέρα.

Παρ’όλες τις ιδιοτροπίες του ο Κάμμελλ ήταν μια αυθεντική σκηνοθετική ιδιοφυία ,της οποίας το ταλέντο δεν άφησε ασυγκίνητο το Μάρλον Μπράντο,ο οποίος ήταν και αυτός που έσωσε το παρόν από τα αζήτητα,αφού πριν την κυκλοφορία της η ταινία υπό παρουσίαση είχε διχάσει τους υπεύθυνους του στούντιο παραγωγής,οι οποίοι χαρακτήρισαν τη σε σημεία βιντεοκλιπίστικη εξταραβαγκάντσα του σκηνοθέτη του Performance σαν “διαφημιστικό για φόνο”.

Το “Λευκό του ματιού” ήταν όμως μια εξαιρετική ταινία με κατακερματισμένη αλλά όχι χαοτική αφήγηση,εξαιρετική κινηματογράφηση,μοντάζ και σκηνοθεσία, ερμηνείες που εκτοξεύουν το κύρος του φιλμ στη στρατόσφαιρα και ατμοσφαιρικό soundtrack, ευγενική χορηγία του Νικ Μέησον των Pink Floyd.

…ένα arthouse Slasher,ένα κακό τριπάκι ενός επίδοξου άλφρεντ Χίτσκοκ,μία αυτοβιογραφική αλληγορία πάνω στην ψυχική νόσο,στον άγνωστο που επιλέγουμε για σύντροφο και στη λατρεία του αίματος…το “Παρίσι,Τέξας” του σινεμά τρόμου? τι είναι στα αλήθεια το White of the Eye ?

Έχω την  εντύπωση πως όσο κι αν προσπαθήσουμε να το ‘ξεκλειδώσουμε” ωφελημένοι τελικά δε θα βγούμε, το παρόν φίλμ είναι μια φιλμική παρόρμηση που ορθό θα ήταν να απολαμβάνει κανείς ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, χωρίς περισυλλογή και χωρίς προφυλάξεις…

Δείτε το…

Night of the Creeps

Night of the Creeps (1986)

directed by;Fred Dekker

cast:Jason Lively, Tom Atkins, Steve Marshall

…The terror had come from above during the Fifties when a flying saucer had crashed next to a  drive-in theater in the city of Corman but scientists had managed to stop the alien invasion by putting the human host of some  parasitic organisms in suspended animation.27 Years later two freshmen students of the Corman college  who want to enter a fraternity are assigned with breaking into the lab where the body is kept in order to steal a corpsem,what they do is to  accidentally let the dormant body escape from his cryosleep chamber.Soon enough the entire community is infested by thousands of Alien brain parasites, entering humans through the mouth, turn their host into a killing zombie. Some teenagers start to fight against them.Meanwhile a haunted detective that was also present during the original events decides to take action…

“Night of the Creeps” is another quintessential cult movie,a love letter to genre cinema in general,especially to the  monster movies/alien invasion films of the 40ies/50ies .The film is an earnest attempt at a B movie and a homage to the genre. While the main plot of the film is related to zombies, the film also mixes in takes on slashers and alien invasion films.

Night of the Creeps is executed with gusto,it has verve,neat effects and effective pacing.The comedic gags work and the horror moments are genuinely bone-chilling.The performances by the cast are also quite convincing.

All in all,Night of the Creeps was never meant to be an original film .Director Fred Dekker even originally wanted to shoot the film in black and white. He included every B movie cliche he could think of and insisted on directing the script himself. However what could have easily turned to a trainwreck works like an atomic clock and entertains effortlessly even after 30+ years.

Recommended…

Αρχετυπικό καλτ ταινιάκι φόρος τιμής σε ό,τι μπιμουβάδικο υποείδος μπορεί κανείς να φανταστεί το Night of the Creeps ,του οποίου ακόμα και ο τίτλος ηχεί σαν ο τίτλος κάποιου monster movie από τη δεκαετία του 50′, σκοράρει σε όλα τα επίπεδα και μας προσφέρει μιάμιση ώρα αγνής και ανόθευτης απόλαυσης.

Νευρώδης ρυθμός,πειστικά εφέ,δουλεμένη σκηνοθεσία και σοβαρές σχετικά ερμηνείες συντελούν στην επιτυχία του φιλμ.

Δείτε το…