Necromancy(1972) aka “The Witching” “A life for a life”

directed by:Bert I. Gordon

cast:Bert I. Gordon, Gail March,Pamela Franclin

Effective low-budget supernatural/satanic horror with a confusing background,”Necromancy” manages to retain its appeal in spite of the fact that there are at least two alternate cuts of the movie around.Gordon’s film that debuted in the Seventies appears to be a different cut compared to the 1981 recut of the film that I watched and that is the more widespread version the film.

A strange and sinister man, Mr. Cato (Orson Welles), wields extraordinary power in the small town of Lilith. The townsfolk indulge in weird rituals in their pursuit of necromancy, bring the dead back to life. Against this disturbing background a beautiful young girl, Lori (Pamela Franklin), becomes the human catalyst. She is married to one of Cato’s workers and holds the key between life and death: what Cato and his followers have in mind is using Lori to bring back Cato’s dead son.

I cannot really get why there are so many people around who hate this one.If what you need is good,old supernatural & satanic horror with touches of psychedelia and unmistakeable grindhouse atmosphere,then this one checks all boxes.

It sure is a low-budget affair and a flawed movie,especially in terms of pace but it builds suspense and leads to a nice climax.Plus there are various over-the-top scenes of rituals and a nice if cheesy scene of necromancy/resurrection.

Welles and Franclin are classy and atmospheric in their respective parts and give some extra points to an already cool flick.

Ελκυστικό φιλμ υπερφυσικού/Σατανικού τρόμου που πατάει μεν στα κλισέ του είδους γεμίζοντας κινηματογραφικό χρόνο με ψυχεδελικές απεικονίσεις σατανιστικών τελετών βγαλμένων από τη δεκαετία του 70,πλην καταφέρνει να δημιουργεί δυσοίωνη ατμόσφαιρα και τελικά να ικανοποιεί.

Περισσότερο πατώντας στο αφηγηματικό/κινηματογραφικό στυλ παρά στην ουσία της ιστορίας , ο Γκόρντον συνεπικουρούμενος από την ηγεμονική παρουσία του Όρσον Γουέλς και την ευάλωτη αύρα της Πάμελα Φράνκλιν ,μας προσφέρει έναν βίντατζ Σέβεντις εφιάλτη βουτηγμένο στα παραισθησιογόνα και θολώνει τα όρια μεταξύ πραγματικού και φανταστικού.

Ναι μεν το κεντρικό μοτίβο της Νεκρομαντείας δείχνει τραβηγμένο από τα μαλλιά,αλλά κινηματογραφικά ό,τι μας παρουσιάζει ο σκηνοθέτης δείχνει να λειτουργεί . Έτσι η φαινομενικά ανιαρή  κωμόπολη του Λίλιθ (χμμμ) γίνεται θέατρο ανίερων πράξεων που οδηγούν σε ένα αποκαλυπτικό φινάλε.

Μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν ειδικά στον πιο κυνικό και πραγματιστή θεατή ως τρίχες κατσαρές,αλλά οφείλουμε να θυμόμαστε ότι το συγκεκριμένο είδος σινεμά δεν πατάει σε λογικά θεμέλια,αλλά σκοπεύει να αφυπνίσει φόβους κρυμμένους βαθιά στο υποσυνείδητο ή και στο ασυνείδητο,όπως το φόβο απέναντι στην άυλη και αινιγματική φύση του “κακού”,που ως ο αντίποδας στην αγνότητα θα έπρεπε να μας αφορά ούτως ή άλλως.

Πεποίθηση του γράφοντος παραμένει πως με τη μεταμόρφωση του κινηματογράφου σε προιόν πιο “ρεαλιστικό” ναι μεν κερδίσαμε σε ταινίες που “μιμούνται” τη ζωή,αλλά απωλέσαμε λίγη από την αθωότητα των περασμένων δεκαετιών και αυτό είναι κάτι που δυστυχώς έπληξε το σινεμά τρόμου και δείχνει μη αναστρέψιμο.



Sorority slaughter special:One Dark Night(1982) vs Sorority House Massacre(1986)


One Dark Night (1982)

directed by:Tom McLoughlin

cast;Meg TillyMelissa NewmanRobin Evans

Φανταστικό ταινιάκι τρόμου,υπόδειγμα ατμόσφαιρας,σεναριακής ιδέας και ατμοσφαιρικής εκτέλεσης.

Το “One Dark Night” είναι ένα ντελίριο έντασης και σασπένς με όμορφες ερμηνείες,καταπληκτικά(για το 1982) εφφέ,εξαιρετική σκηνοθεσία και ζοφερή ατμόσφαιρα.Το δε σενάριο είναι ένα αποτελεσματικότατο αμάλγαμα κλασικών ιδεών.Ο Πόε συναντά τον αποκρυφιστικό τρόμο και το μεταφυσικό και όλα αυτά έρχονται σε μια ανίερη συνουσία με τη ζόμπι αισθητική,αφού βλέπουμε άπειρα πτώματα σε διάφορα στάδια αποσύνθεσης να παρελαύνουν στην οθόνη.

“Μια λέσχη μαθητριών.Οι “αδελφές” σχεδιάζουν μια ειδική νύχτα μύησης για το υποψήφιο μέλος τους,την Τζούλυ.Προκειμένου να την τιμωρήσουν για την υπεροψία της,αποφασίζουν οτι η τελική δοκιμασία θα είναι να περάσει μια νύκτα σε ένα μαυσωλείο μόνη,αγνοώντας οτι διάλεξαν το μέρος που κηδεύτηκε πριν λίγες ώρες ο σατανικός Ράυμαρ.Ο συγκεκριμένος αποκρυφιστής ήταν μια μεγαλοφυία στις παραψυχικές και τηλεκινητικές δυνάμεις και μύστης του ψυχικού Βαμπιρισμού.Στο τέλος η ακόρεστη δίψα του για ζωική ενέργεια και δύναμη τον οδήγησε  στη μαζική δολοφονία έξι γυναικών.Τώρα ο Ράυμαρ σκοπεύει να αποδείξει οτι οι ψυχικές δυνάμεις δεν μπορούν να φυλακιστούν μέσα σε έναν τάφο…εκείνη τη νύχτα τα κορίτσια συνειδητοποιούν οτι τα φρικιαστικά πράγματα που συμβαίνουν μέσα στο μαυσωλείο δεν ήταν μέσα στο μυαλό τους.

Αυτά και άλλα πολλά θα προκαλέσουν πολλές ανατριχίλες στους φανς του vintage τρόμου.Το παρόν συχνά κατηγοριοποιείται αβασάνιστα ως zombie movie ,αλλά τα πράγματα μόνο απλά δεν είναι.

Επαναλαμβάνω…αν θεωρεί κάποιος τον εαυτό του οπαδό του κινηματογράφου φρίκης και τρόμου,απαγορεύεται να μην του αρέσει αυτή η ταινία…


A Fantastic film.An exercise in pure horror,intense atmosphere,amplified by a dark atmosphere,cool script idea and competent execution-direction.

“One Dark Night” is a delirious picture filled with moments of tension and suspense,featuring great performances and amazing (for 1982 standards )special  effects.The grim storyline-script is a very effective amalgam of classic ideas.Edgar Allan Poe meets occult horror and the metaphysical with all these having an unholy intercourse with the zombie aesthetics,a quite safe thing to say after seeing countless corpses in various stages of decomposition marching in the screen.

A strange man named Karl Rhamarevich dies shortly after discovering a way to become even more powerful in death through telekinesis. On the night of his burial in a crypt, Julie is to spend the night there as part of an initiation rite, supervised by two other girls. The crypt becomes a scene of horror as Raymar returns to life and deploys his horrifying telekinetic powers, with coffins sliding out and splintering open to release decaying bodies on Raymar’s command. The bodies soon begin to menace the three girls trapped inside. Will they survive the horrific night in the crypt?

These moments among  many others will make fans of vintage horror have goosebumps.However this often gets pigeonholed as zombie movie, but this assumption is superficial as this movie is more than just a zombie film.

I repeat … if someone considers himself a follower of the horror genre then he/she simply has no right to ignore this one…



Sorority House Massacre (1986)

directed by:Carol Frank

cast:Angela O’NeillWendy MartelPamela Ross

Ο αδελφός ενός μικρού κοριτσιού σκοτώνει όλη τους την  οικογένεια , αλλά το κοριτσάκι δραπετεύει αφού κρύβεται στο  υπόγειο ) .Ο δολοφόνος  εισάγεται στο πλησιέστερο ψυχιατρείο,ενώ το κορίτσι μεγαλώνει με μια νέα οικογένεια ,πηγαίνοντας τελικά στο κολέγιο , όπου μπαίνει στις τάξεις μιας αδελφότητας . Λόγω άρνησης να ανακαλέσει τις μνήμες του παρελθόντος της δεν θυμάται ότι το σπίτι της αδελφότητας ήταν το σπίτι της παιδικής της  ηλικίας. Ο αδελφός της ανιχνεύει την παρουσία της στο σπίτι και δραπετεύει για να μπορέσει να τελειώσει τη δουλειά που δεν ολοκλήρωσε χρόνια πριν .

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί το “Sorority House Massacre” λοιδωρείται από διάφορους οπαδούς του slasher και κριτικούς κινηματογράφου.Well,οι απόψεις είναι σαν τον… αφαλό,ο καθένας έχει και από έναν, αλλά το γεγονός ότι οι προαναφερθέντες haters ισχυρίζονται ότι η ταινία της Carol Frank  δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ξεδιάντροπη αντιγραφή του “Halloween “δεν είναι τίποτα αλλό παρά μια γελοία αντίφαση.

Μαντέψτε τι: Oι μισές τουλάχιστον ταινίες slasher έχουν επηρεαστεί με τον έναν ή με  τον άλλο τρόπο από αρχετυπικές ταινίες που έχτισαν τα θεμέλια του είδους.O υποφαινόμενος αναφέρεται σε ταινίες όπως το ” Παρασκευή και 13 ” ή το ” Halloween” . Εάν έπρεπε να καταδικάσουμε κάθε ταινία που δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη , τότε ταινίες όπως αυτή που παρουσιάζεται ή το “Nightmares in a damaged Brain” θα πρέπει να έχουν απαγορευτεί και οι δημιουργοί τους θα έπρεπε να έχουν γελοιοποιηθεί δημοσίως .

Αλλά δεν θα λειτουργήσουμε σαν τους απανταχού πιουρίστες της δεκάρας.Το “Sorority House Massacre” είναι μια ατμοσφαιρική και αποτελεσματική άσκηση ύφους slasher τρόμου ,φτιαγμένη με μεράκι και θα πρέπει να τιμηθεί για αυτό που είναι …


A little girl’s brother kills the whole family but her (she escapes by hiding in the basement). He is committed, and she grows up with a new family, eventually going to college, where she joins a sorority. Due to a memory block, she doesn’t remember that the sorority house was her childhood house. Her brother senses her presence in the house and escapes so he can finish the job he was unable to complete.

I really don’t understand why “Sorority House Massacre” gets bashed by several slasher fans and cinema critics.Well,to each their own,but the fact that the aforementioned haters claim that Carol Frank’s movie is nothing but a shameless “Halloween” rip-off is nothing but a lame accusation.

Guess what?Half of the slasher flicks have been influenced one way or another by archetypal movies that formed the foundations of the genre.Of course I’m referring to films like “Friday the 13th” or “Halloween”.If we had to condemn each and every film that isn’t highly original,then movies like the one presented or “Nightmares in a damaged Brain” should be banned and their creators should be publicly ridiculed.

But we won’t act like purists…”Sorority House Massacre” is an atmospheric exercise in stalk n’ slash horror,done in very effective way and should be cherished for what it is…