Curse of the crimson Altar (1968)


Curse of the Crimson Altar (1968)

Directed by: Vernon Sewell

Cast: Boris KarloffChristopher LeeMark Eden,Barbara Steele, Virginia Wetherell

A nice little gothic horror romp with touches of supernatural and witchcraft themed horror featuring Sixties gothic horror regulars. A film that pleases without being overly masterful, Curse of the crimson altar is enjoyable if formulaic, but its formula is a tested and tried one ,hence the results are rather satisfactory.

When his brother disappears, Robert Manning, an antique dealer pays a visit to the remote country house he was last heard from. While his host is outwardly welcoming – and his niece more demonstrably so – Manning detects a feeling of menace in the air with the legend of Lavinia Morley, Black Witch of Greymarsh, hanging over. His sleep is restless and strange dreams of ritual sacrifice disturb him. Enquiring about his brother, he is assured by the house owner, Morley (Lee), that the man is not there. Manning’s suspicions are aroused by nightmarish hallucinations. Occult expert Professor Marsh (Karloff) informs Manning about a witchcraft cult led by Morley’s ancestor, Lavinia (Steele). The cult is discovered to still be active. Craxted Lodge is burned to the ground, and the head of the cult is consumed in the flames.

The Film’s story is apparently loosely based on H.P. Lovecraft’s “Dreams in the Witch House”. However the film bears little resemblance to the short story by Lovecraft and this is not a great felony, if I may add. It does, however, resemble several other Horror films from the 1960s in many aspects, namely cast, cinematography, set pieces and pacing/narrative. Even if it’s a film derivative of its era , it’s hard for someone to dismiss it just on the grounds of being unoriginal. The cast assembled is top-tier and I really enjoyed Boris Carloff’s stunning performance. The New York Times said “Karloff himself, cadaverous and almost wholly crippled, acts with a quiet lucidity of such great beauty that it is a refreshment merely to hear him speak old claptrap. “  Christopher Lee and Barbara Steele, who was rather underused as Lavinia Morley, the green-faced witch  wearing a bizarre horned crown, also deliver solid performances.

Vernon Sewell spices up the proceedings by filming some cool looking witches’ Sabbat rituals and the film climax is traditionally cheesy without being insulting. All in all the film will probably appeal to gothic horror enthusiasts.

Γκρουβάτος και καλοζωισμένος Αντικέρ σπεύδει σε έπαυλη στην Αγγλική επαρχία προς αναζήτηση του αγνοούμενου αδερφού του, εκεί πέφτει πάνω σε ένα κλασικό πάρτυ με όλα τα χαρακτηριστικά της δεκαετίας του 60’.Ο ιδιοκτήτης της έπαυλης και η ζουμερή αδερφή του τον υποδέχονται με θέρμη, αλλά σύντομα ο φιλοξενούμενος θα ανακαλύψει πως πίσω από τα χαμόγελα κρύβονται αδίστακτα μέλη μιας αίρεσης με ρίζες στην εποχή που οι μάγισσες καιγόντουσαν  στην πυρά…

Είναι δύσκολο να αντιπαθήσει κανείς αυτό το διεκπεραιωτικό πλην καλοφτιαγμένο ταινιάκι γοτθικού τρόμου , το οποίο έχει συν τοις άλλοις και πρωτοκλασάτο καστ.

Με έναν Μπόρις Καρλόφ στα βαθιά γεράματα να εκπέμπει σοφία και διαύγεια πνεύματος και να αποδίδει το ρόλο του με μπρίο, με έναν Κρίστοφερ Λη και μια Μπάρμπαρα Στηλ σε τυποποιημένες πλην στέρεες ερμηνείες και με μια χαρακτηριστικά γοητευτική ατμόσφαιρα «ο Πύργος του τρόμου» τα κάνει όλα σωστά και κερδίζει τον οπαδό του είδους.

Γοτθικός, υπερφυσικός τρόμος με στυλ και γούστο για ανθρώπους με μεράκι…


Fear no Evil (1981)

Fear no Evil (1981)

Directed by: Frank LaLoggia

Cast:  Stefan ArngrimElizabeth HoffmanKathleen Rowe McAllen

A tough beast to categorize „Fear no Evil” could obviously join the canon of supernatural horror, but director LaLoggia decided it would be wise to enrich his  Omen-esque storyline with some “Carrie” inspired overtones and some Zombies for the truly decimating final reel of the film. Ambitious as it might have been , LaLoggia’s concept and “Fear no Evil” is almost a miraculous accomplishment for a rookie director.

A Roman Catholic priest, Father Damon, murders a man outside a castle-like estate on an island in upstate New York. The man he kills claims to be Lucifer himself, and promises to return. Decades later, in 1963, Andrew Williams is born. After his mother is paralyzed under mysterious circumstances, Andrew’s father realizes something is peculiar about his son, eventually coming to the realization that Andrew is the son of Lucifer. The seventeen-year-old student also realizes that he is the Antichrist, and his subsequent battle with two female-incarnate archangels ensues.

There are much more little tiny plot details and nuances that mostly work favorably for the film. Variety described the film as “spooky and surreal” and “strong on atmospherics” and I tend to agree. The opening reel of the film establishes the storyline from early on into the film and then the proceedings pretty much make sense in an exploitative manner.

Some Critics have also referred to the homoerotic agenda of the film  and while I don’t wholeheartedly agree on that matter and I think that the aforementioned critics rely too much on the aforementioned elements ,I also think that these quirky parts add to the off-kilter nature of the film. The performances however are hit n’ miss. Some of the cast’s performances are acceptable while some other are sub par.

The cinematography and the direction are impressive, considering the fact that the director was 23 years old when he did this one. Indeed, there are quite a few well constructed scenes in this one, but let’s not spoil the joy of discovering those on your own dear viewer…

Well, this is an almost memorable horror film. Not a masterpiece by any stretch of the imagination, but quite captivating…

Eπιδεικτικά καλό στην κατηγορία του το fear no evil κομίζει 80ιζ στυλιζάρισμα με το κουτάλι και μοιράζει σφαλιάρες με την Omen meets Carrie meets… enter random zombie film here, πλοκή του

…όταν ο Αντίχριστος προκαλείται σε μονομαχία και δολοφονείται από έναν ιερέα ,ο οποίος είναι στην πραγματικότητα ένας από τους τρεις Αρχαγγέλους, ορκίζεται να ξαναγεννηθεί και να κυριαρχήσει στον κόσμο. Και ξαναγεννιέται στο πρόσωπο του Άντριου ,που όταν κλείνει τα 18 του χρόνια καταλαβαίνει ότι μέσα του υπάρχει κάτι τρομαχτικά διαβολικό. Ο Άντριου τότε αναζητά εκδίκηση απέναντι σε όλους όσους τον αδίκησαν ,ενώ και οι εναπομείναντες αρχάγγελοι συντονίζουν τις δυνάμεις τους για την ύστατη μάχη απέναντι στο κακό.

Εκρηκτικά ατμοσφαιρικό, αλλά όχι σοβαροφανές, το φιλμ του ΛαΛόγγια παίζει σοβαρή μπάλα και πλασάρεται ως μια πιο trashy εκδοχή της προφητείας και ναι τα πάει περίφημα, αφού κομίζει σκηνές ανθολογίας (βλέπε σκηνή σε γυμναστήριο ή σκηνή στα λουτρά) ενώ κρατάει και τον ερμηνευτικό πήχυ σχετικά ψηλά.

Καθόλου άσχημα για τον τότε 23άχρονο κύριο ΛαΛόγγια, αγνοείστε τους πολύξερους που καταλογίζουν αφηγηματικές αδυναμίες και υπέρμετρη φιλοδοξία στο παρόν και απολαύστε άφοβα…



Demonoid (1981)


Demonoid(1981) aka “Messenger of Death”

Directed by: Alfredo Zacarías

Cast:Samantha Eggar,Stuart Whitman

…or the “hand that wouldn’t die” is despite the campiness of its subject matter a solid entry in the Mexicult canon that profits by some cool cinematography, adequate direction, genuinely effective,if rare, bloodshed and some fitting performance by seasoned genre actors like Samantha Eggar and Stuart Whitman.

A British woman visits her husband at the Mexican mine he is attempting to reopen and discovers that the workers refuse to enter the mine fearing an ancient curse. The couple enter the mine to prove there is no danger and inadvertently release a demon which possess people’s left hands and forces them to behave in a suitably diabolical manner. The only way for a possessed person to free themselves from this torment is to cut off their left hand after which it scurries away in search of its next victim.

While I can understand why the critics tore this one to pieces, it’s hard not to have fun with a plot so ridiculous as the one of Demonoid. Despite the fact that the storyline beggars belief, Zacarias was a competent director, cast the right actors for the job and delivered a minor gem out of a potential shipwreck of a movie. Especially the opening and the final reels are very effective, characteristic examples of how atmospheric, supernatural horror is supposed to be made. Of course there are hilarious moments a plenty to be found here, but they never feel forced or out of context, it’s just the plot that is so darn farcical.

Anyway there are way worse movies than Demonoid out there. Fans of Mexican curios and all-around grindhouse players will probably have fun with this one.

Μεξικάνικος υπερφυσικός τρόμος με εσανς Αμερικάνικης αισθητικής και θεματική που νομοτελειακά προξενεί το γέλωτα ,εκτός αν είσαι ο Σαμ Ραιμι και η ταινία σου είναι το Army of Darkness, οπότε δεν σε απασχολούν οι περιορισμοί και οι εκλεκτικές συγγένειες  των κινηματογραφικών υποειδών.

Το «Δαιμονομανία» κομίζει όπως πολλές άλλες ταινίες ένα εξαιρετικά ατμοσφαιρικό πρώτο τέταρτο και ένα εξίσου δυσοίωνο πλην ελαφρώς προσχηματικό φινάλε. Τα όσα διαδραματίζονται στη μέση ναι μεν δεν είναι άσχημα και είναι τεχνικά αρτιότερα από πολλές ταινίες του είδους,αλλά αδυνατούν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες που δημιουργεί η έναρξη του φιλμ.

Οι συλλέκτες των πάσης φύσεως χαμένων φιλμ από εξωτικές χώρες μάλλον θα πρέπει να το προσθέσουν στη συλλογή τους,οι λοιποί ας χαζέψουν απλά το εξώφυλλο το οποίο άνετα θα μπορούσε να κοσμεί κάποιο κλασικό 80ies Heavy Metal album.

The Dunwich Horror


The Dunwich Horror (1970)

directed by:Daniel Haller

cast:Sandra Dee, Dean Stockwell, Ed Begley

Wilbur Whateley pops over to the Arkham Miskatonic University to borrow the legendary Necronomicon and beautiful but naive blonde bombshell Sandra Dee. But little does anyone know, Whateley isn’t quite human… Professor Armitage teams with the Dunwich populus and try to end the plans of Wilbur,whose cursed bloodline is no secret to the Dunwich community.

αφοπλιστικό late 60ies-early 70ies occult horror διαμάντι με την υπογραφή του Ρότζερ Κόρμαν βασισμένο στην ομώνυμη ιστορία του H.P Lovecraft έχουμε εδώ.

Ο τελευταίος απόγονος της καταραμένης γενιάς των Γουάητλυ προσπαθεί να “ξυπνήσει” τους μεγάλους παλαιούς και να ξανασκορπίσει τον τρόμο στην παραθαλάσσια κοινότητα του Ντανγουιτς. Όπλο του σε αυτήν του την προσπάθεια η πανέμορφη πλην αφελής φοιτήτρια Νανσυ, την οποία χρησιμοποιεί σαν ενδιάμεση και το Νεκρονομικόν. ένα σπάνιο βιβλίο το περιεχόμενο του οποίου μπορεί να φέρει σε επαφή τον Γουίλμπουρ με τις οντότητες που προαναφέραμε.

Άχ ,ωραίος ψυχεδελικός σινεμάς .Εξαιρετική αίσθηση του σασπενς και του κινηματογραφικού ρυθμού,όμορφη φωτογραφία, καλοκουρδισμένες ερμηνείες και αποκαλυπτικό φινάλε.Αυτά είναι τα συστατικά μας για μια υπέροχη ταινία ενός ούτως ή άλλως αγαπημένου κινηματογραφικού είδους,το οποίο όμως έχει γεννήσει κατά καιρούς μέγιστους τεκέδες (prime evil).

To “The Dunwich Horror” είναι υπαινικτικό εκεί που χρειάζεται και σανιδώνει το γκάζι χωρίς αναστολές εκεί που επίσης κρίνεται απαραίτητο.Μεστή μπιμουβιά από ανθρώπους με μεράκι.

Δαγκώστε το και βάλτε στο πικάπ τους δύο δίσκους των H.P LOVECRAFT (  για μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία…

Very atmospheric and effectively done supernatural/occult/psychedelic horror that manages to somehow stay in context despite its low budget shortcomings and the 70ies psychedelic extravaganza that permeates every frame of the film.

The “Dunwich Horror” is a victory because it mostly implies and doesn’t display,however my statement should not be viewed as an implication that this little flick doesn’t deliver…it sure does. The cinematography is magnificent,the direction is competent ,the cast is superb and the film score is great.

This is a very complete cinematic experience,provided that the viewer is familiar with the subgenre lingo. I have always been a sucker for 70ies supernatural horror so…


Necromancy(1972) aka “The Witching” “A life for a life”

directed by:Bert I. Gordon

cast:Bert I. Gordon, Gail March,Pamela Franclin

Effective low-budget supernatural/satanic horror with a confusing background,”Necromancy” manages to retain its appeal in spite of the fact that there are at least two alternate cuts of the movie around.Gordon’s film that debuted in the Seventies appears to be a different cut compared to the 1981 recut of the film that I watched and that is the more widespread version the film.

A strange and sinister man, Mr. Cato (Orson Welles), wields extraordinary power in the small town of Lilith. The townsfolk indulge in weird rituals in their pursuit of necromancy, bring the dead back to life. Against this disturbing background a beautiful young girl, Lori (Pamela Franklin), becomes the human catalyst. She is married to one of Cato’s workers and holds the key between life and death: what Cato and his followers have in mind is using Lori to bring back Cato’s dead son.

I cannot really get why there are so many people around who hate this one.If what you need is good,old supernatural & satanic horror with touches of psychedelia and unmistakeable grindhouse atmosphere,then this one checks all boxes.

It sure is a low-budget affair and a flawed movie,especially in terms of pace but it builds suspense and leads to a nice climax.Plus there are various over-the-top scenes of rituals and a nice if cheesy scene of necromancy/resurrection.

Welles and Franclin are classy and atmospheric in their respective parts and give some extra points to an already cool flick.

Ελκυστικό φιλμ υπερφυσικού/Σατανικού τρόμου που πατάει μεν στα κλισέ του είδους γεμίζοντας κινηματογραφικό χρόνο με ψυχεδελικές απεικονίσεις σατανιστικών τελετών βγαλμένων από τη δεκαετία του 70,πλην καταφέρνει να δημιουργεί δυσοίωνη ατμόσφαιρα και τελικά να ικανοποιεί.

Περισσότερο πατώντας στο αφηγηματικό/κινηματογραφικό στυλ παρά στην ουσία της ιστορίας , ο Γκόρντον συνεπικουρούμενος από την ηγεμονική παρουσία του Όρσον Γουέλς και την ευάλωτη αύρα της Πάμελα Φράνκλιν ,μας προσφέρει έναν βίντατζ Σέβεντις εφιάλτη βουτηγμένο στα παραισθησιογόνα και θολώνει τα όρια μεταξύ πραγματικού και φανταστικού.

Ναι μεν το κεντρικό μοτίβο της Νεκρομαντείας δείχνει τραβηγμένο από τα μαλλιά,αλλά κινηματογραφικά ό,τι μας παρουσιάζει ο σκηνοθέτης δείχνει να λειτουργεί . Έτσι η φαινομενικά ανιαρή  κωμόπολη του Λίλιθ (χμμμ) γίνεται θέατρο ανίερων πράξεων που οδηγούν σε ένα αποκαλυπτικό φινάλε.

Μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν ειδικά στον πιο κυνικό και πραγματιστή θεατή ως τρίχες κατσαρές,αλλά οφείλουμε να θυμόμαστε ότι το συγκεκριμένο είδος σινεμά δεν πατάει σε λογικά θεμέλια,αλλά σκοπεύει να αφυπνίσει φόβους κρυμμένους βαθιά στο υποσυνείδητο ή και στο ασυνείδητο,όπως το φόβο απέναντι στην άυλη και αινιγματική φύση του “κακού”,που ως ο αντίποδας στην αγνότητα θα έπρεπε να μας αφορά ούτως ή άλλως.

Πεποίθηση του γράφοντος παραμένει πως με τη μεταμόρφωση του κινηματογράφου σε προιόν πιο “ρεαλιστικό” ναι μεν κερδίσαμε σε ταινίες που “μιμούνται” τη ζωή,αλλά απωλέσαμε λίγη από την αθωότητα των περασμένων δεκαετιών και αυτό είναι κάτι που δυστυχώς έπληξε το σινεμά τρόμου και δείχνει μη αναστρέψιμο.



Sorority slaughter special:One Dark Night(1982) vs Sorority House Massacre(1986)


One Dark Night (1982)

directed by:Tom McLoughlin

cast;Meg TillyMelissa NewmanRobin Evans

Φανταστικό ταινιάκι τρόμου,υπόδειγμα ατμόσφαιρας,σεναριακής ιδέας και ατμοσφαιρικής εκτέλεσης.

Το “One Dark Night” είναι ένα ντελίριο έντασης και σασπένς με όμορφες ερμηνείες,καταπληκτικά(για το 1982) εφφέ,εξαιρετική σκηνοθεσία και ζοφερή ατμόσφαιρα.Το δε σενάριο είναι ένα αποτελεσματικότατο αμάλγαμα κλασικών ιδεών.Ο Πόε συναντά τον αποκρυφιστικό τρόμο και το μεταφυσικό και όλα αυτά έρχονται σε μια ανίερη συνουσία με τη ζόμπι αισθητική,αφού βλέπουμε άπειρα πτώματα σε διάφορα στάδια αποσύνθεσης να παρελαύνουν στην οθόνη.

“Μια λέσχη μαθητριών.Οι “αδελφές” σχεδιάζουν μια ειδική νύχτα μύησης για το υποψήφιο μέλος τους,την Τζούλυ.Προκειμένου να την τιμωρήσουν για την υπεροψία της,αποφασίζουν οτι η τελική δοκιμασία θα είναι να περάσει μια νύκτα σε ένα μαυσωλείο μόνη,αγνοώντας οτι διάλεξαν το μέρος που κηδεύτηκε πριν λίγες ώρες ο σατανικός Ράυμαρ.Ο συγκεκριμένος αποκρυφιστής ήταν μια μεγαλοφυία στις παραψυχικές και τηλεκινητικές δυνάμεις και μύστης του ψυχικού Βαμπιρισμού.Στο τέλος η ακόρεστη δίψα του για ζωική ενέργεια και δύναμη τον οδήγησε  στη μαζική δολοφονία έξι γυναικών.Τώρα ο Ράυμαρ σκοπεύει να αποδείξει οτι οι ψυχικές δυνάμεις δεν μπορούν να φυλακιστούν μέσα σε έναν τάφο…εκείνη τη νύχτα τα κορίτσια συνειδητοποιούν οτι τα φρικιαστικά πράγματα που συμβαίνουν μέσα στο μαυσωλείο δεν ήταν μέσα στο μυαλό τους.

Αυτά και άλλα πολλά θα προκαλέσουν πολλές ανατριχίλες στους φανς του vintage τρόμου.Το παρόν συχνά κατηγοριοποιείται αβασάνιστα ως zombie movie ,αλλά τα πράγματα μόνο απλά δεν είναι.

Επαναλαμβάνω…αν θεωρεί κάποιος τον εαυτό του οπαδό του κινηματογράφου φρίκης και τρόμου,απαγορεύεται να μην του αρέσει αυτή η ταινία…


A Fantastic film.An exercise in pure horror,intense atmosphere,amplified by a dark atmosphere,cool script idea and competent execution-direction.

“One Dark Night” is a delirious picture filled with moments of tension and suspense,featuring great performances and amazing (for 1982 standards )special  effects.The grim storyline-script is a very effective amalgam of classic ideas.Edgar Allan Poe meets occult horror and the metaphysical with all these having an unholy intercourse with the zombie aesthetics,a quite safe thing to say after seeing countless corpses in various stages of decomposition marching in the screen.

A strange man named Karl Rhamarevich dies shortly after discovering a way to become even more powerful in death through telekinesis. On the night of his burial in a crypt, Julie is to spend the night there as part of an initiation rite, supervised by two other girls. The crypt becomes a scene of horror as Raymar returns to life and deploys his horrifying telekinetic powers, with coffins sliding out and splintering open to release decaying bodies on Raymar’s command. The bodies soon begin to menace the three girls trapped inside. Will they survive the horrific night in the crypt?

These moments among  many others will make fans of vintage horror have goosebumps.However this often gets pigeonholed as zombie movie, but this assumption is superficial as this movie is more than just a zombie film.

I repeat … if someone considers himself a follower of the horror genre then he/she simply has no right to ignore this one…



Sorority House Massacre (1986)

directed by:Carol Frank

cast:Angela O’NeillWendy MartelPamela Ross

Ο αδελφός ενός μικρού κοριτσιού σκοτώνει όλη τους την  οικογένεια , αλλά το κοριτσάκι δραπετεύει αφού κρύβεται στο  υπόγειο ) .Ο δολοφόνος  εισάγεται στο πλησιέστερο ψυχιατρείο,ενώ το κορίτσι μεγαλώνει με μια νέα οικογένεια ,πηγαίνοντας τελικά στο κολέγιο , όπου μπαίνει στις τάξεις μιας αδελφότητας . Λόγω άρνησης να ανακαλέσει τις μνήμες του παρελθόντος της δεν θυμάται ότι το σπίτι της αδελφότητας ήταν το σπίτι της παιδικής της  ηλικίας. Ο αδελφός της ανιχνεύει την παρουσία της στο σπίτι και δραπετεύει για να μπορέσει να τελειώσει τη δουλειά που δεν ολοκλήρωσε χρόνια πριν .

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί το “Sorority House Massacre” λοιδωρείται από διάφορους οπαδούς του slasher και κριτικούς κινηματογράφου.Well,οι απόψεις είναι σαν τον… αφαλό,ο καθένας έχει και από έναν, αλλά το γεγονός ότι οι προαναφερθέντες haters ισχυρίζονται ότι η ταινία της Carol Frank  δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ξεδιάντροπη αντιγραφή του “Halloween “δεν είναι τίποτα αλλό παρά μια γελοία αντίφαση.

Μαντέψτε τι: Oι μισές τουλάχιστον ταινίες slasher έχουν επηρεαστεί με τον έναν ή με  τον άλλο τρόπο από αρχετυπικές ταινίες που έχτισαν τα θεμέλια του είδους.O υποφαινόμενος αναφέρεται σε ταινίες όπως το ” Παρασκευή και 13 ” ή το ” Halloween” . Εάν έπρεπε να καταδικάσουμε κάθε ταινία που δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη , τότε ταινίες όπως αυτή που παρουσιάζεται ή το “Nightmares in a damaged Brain” θα πρέπει να έχουν απαγορευτεί και οι δημιουργοί τους θα έπρεπε να έχουν γελοιοποιηθεί δημοσίως .

Αλλά δεν θα λειτουργήσουμε σαν τους απανταχού πιουρίστες της δεκάρας.Το “Sorority House Massacre” είναι μια ατμοσφαιρική και αποτελεσματική άσκηση ύφους slasher τρόμου ,φτιαγμένη με μεράκι και θα πρέπει να τιμηθεί για αυτό που είναι …


A little girl’s brother kills the whole family but her (she escapes by hiding in the basement). He is committed, and she grows up with a new family, eventually going to college, where she joins a sorority. Due to a memory block, she doesn’t remember that the sorority house was her childhood house. Her brother senses her presence in the house and escapes so he can finish the job he was unable to complete.

I really don’t understand why “Sorority House Massacre” gets bashed by several slasher fans and cinema critics.Well,to each their own,but the fact that the aforementioned haters claim that Carol Frank’s movie is nothing but a shameless “Halloween” rip-off is nothing but a lame accusation.

Guess what?Half of the slasher flicks have been influenced one way or another by archetypal movies that formed the foundations of the genre.Of course I’m referring to films like “Friday the 13th” or “Halloween”.If we had to condemn each and every film that isn’t highly original,then movies like the one presented or “Nightmares in a damaged Brain” should be banned and their creators should be publicly ridiculed.

But we won’t act like purists…”Sorority House Massacre” is an atmospheric exercise in stalk n’ slash horror,done in very effective way and should be cherished for what it is…