Ruckus (1980)

ruckus greek

Ruckus (1980)

directed by:Max Kleven

cast:Dirk BenedictLinda BlairRichard Farnsworth

Another Blair-sploitation curio that melds action with Hillbilly commedy and an insane Bluegrass film score.Some say it predated Rambo:First Blood. Even if there is common ground between the two films, it’d be far-fetched for someone to say that Ruckus is as downbeat as the Stallone triumph of a film. There is too much comedy and lack of grimness to be found here and the romantic elements are perhaps too sugary in a cute manner, even if they pass as crucial for the  development of the story.

Kyle Hanson is a Vietnam veteran whose traumatic war-time experiences have left him unable to rejoin mainstream society. When Kyle, unkempt and in dirty fatigues, stops in a small town for some food, the local bullies can’t wait for an opportunity to harass him. After Kyle uses his Special Forces training to escape the bullies, he becomes the subject of a community-wide manhunt. Only Jenny Bellows, a local girl whose husband was declared missing in action in Vietnam, is willing to give Kyle a chance.

You can’t really say that Linda Blair isn’t trying here. Her character is likeable and her on-screen chemistry with Dirk Benedict could have been worse. Benedict’s performance as the shell-shocked veteran later tamed by his relationship with the Blair character is quite solid but what starts as a quite serviceable portrayal of a mentally unstable veteran later gives its place to a barrage of implausible events that beggar belief.

While comedy is not really the downside of a film like Ruckus , it doesn’t really do any service to the material either, neither does the inept, caricature-esque depiction of the local hick townsfolk that want Kyle the veteran, off their county for good and presumably away from Jenny’s embrace.

In general, the grimmer a movie about post war trauma is, the better. The subject matter itself is too heavy to be reduced to campy and goofy action fun. While Ruckus isn’t by any means a cardinal sin of film making it’ll not address to anyone else but the grindhouse and the Linda Blair completist. While not inherently bad , Combat Shock and Jacob’s Ladder it is not.

Ακίνδυνη και ζαχαρούχα περιπέτεια με θέμα τα τα καμώματα ενός βετεράνου του Βιετνάμ σε επαρχιακή πολίχνη της Αλαμπάμα.

Ο Καηλ Χάνσεν είναι ένας άρτια εκπαιδευμένος πλην ψυχικά τραυματισμένος βετεράνος  , ο  οποίος δεν γίνεται ακριβώς δεκτός με τυμπανοκρουσίες στην πόλη του Νότου στην οποία καταλύει μετά την αποστράτευση του. Όλοι οι παληκαράδες της περιοχής έχουν βαλθεί να τον κάνουν να “πάει από κει που ήρθε”, αλλά η Λίντα Μπλαιρ με την αγάπη της θα ξαναδώσει νόημα στη ζωή του βασανισμένου ανδρός και αυτός με τη σειρά του θα κάνει τους διώκτες του να τρέχουν πανικόβλητοι.

“Χαμός” μπορεί να γίνεται ,όπως υπόσχεται ο βιντεοτίτλος, πλην όμως το πνεύμα του φιλμ είναι κατά βάσιν ανάλαφρο και παιγνιώδες. Με λίγα λόγια η βία και η ένταση εδώ φέρουν Σλάπστικ και καρτουνίστικα χαρακτηριστικά και ενώ διασκεδάζουν επ’ουδενί δεν καθηλώνουν .

Αν περιμένατε άλλο ένα Combat Shock τότε ψάξτε αλλού. Άν όμως θέλετε να περάσετε ένα ευχάριστο ,κατά προτίμηση απογευματινό, ενενηντάλεπτο, τότε τολμήστε το…

Advertisements

High Crime (1973)

High Crime (1973) aka “La Polizia incrimine la legge assolve” “The Marseilles Connection”

directed by: Enzo G. Castellari

cast:Franco NeroJames WhitmoreDelia Boccardo, Stefania Girolami

There are always these movies that propel a certain cinematic style/sub-genre , become blueprints of it and get copied at Nauseam. High crime is one of those films . It may be not the best entry of poliziottesco film ever, but it is a quintessential piece of film making which also displayed a tour de-force of cinematic craftmanship courtesy of Enzo G.Castellari for the first time. However as not everything in life consists of peaches and cream , Castellari was accused of promoting populist , right-wing ideas  and a simplistic j’accuse against the corruption of the state in the tumultuous Seventies era Italy.

Lebanese drug dealer arrives in Genoa and Vice-Commissioner Belli (Nero) soon tracks him down. After a long car chase, Belli manages to arrest him. However, when the prisoner is being taken to the police station, the police car is bombed before it reaches its target. The Lebanese and four policemen die in the hit, but Belli survives. Belli then goes to Cafiero (Rey), an old-fashioned gangster who claims to have transformed into a peaceful gardener, to question about the bombing and it turns out that there is a new player in town. Cafiero decides to take care of the new gang before the police get to them. His task turns out to be more difficult when his trusted man, Rico (Daniel Martín), turns out to be a mole working for the unknown new gangsters.

Belli’s boss, Commissioner Aldo Scavino (Whitmore), has put together a dossier on the city’s mafia connections, but thinks that there is not enough hard evidence to take down all the gangsters from top to down. After several discussions with Belli, he finally agrees to take the dossier to the district attorney. However, he is murdered and the dossier is stolen. Belli now takes over Scavino’s seat as the Commissioner and eventually finds the murderer. The murderer names Umberto Griva (Duilio Del Prete) as his boss, as Belli expected. When Griva’s brother Franco (Silvano Tranquilli) is found murdered, it seems that someone with even higher political connections is trying to take over the city’s drug trafficking.

Castellari was ahead of the general game as a director and was one of the first directors to employ and patent cinematic techniques that became blueprints of action cinema. Formulaic storyline aside,the treatment was based around the murder of Luigi Calabresi that shocked and appalled the Italian public, Castellari was also incredibly lucky to cast a certain Franco Nero  for the commissario Belli lead part., as Nero is simply firing in all cylinders here and his dynamic, oftentimes ,over-the-top portrayal of a hard-as-nails , incorruptible commissario , became a synonym of the “commissioner” part in those Italian films. Hell…Maurizio Merli even built a carreer out of the Nero blueprint.

Justifiably and deservedly, this flick was a huge hit in its time of release , kicked the floodgates of Eurocrime and has become a cult classic eversince.

Πεμπτουσιακό δείγμα ιταλικού σινεμά δράσης , το High crime δεν κομίζει “εγκεφαλικό” και ιδιαίτερα πολυδιάστατο σενάριο , με δυνατότητες πολλαπλής ανάγνωσης, αλλά αποτελεί φιλμικό “κέντημα” που ποντάρει στο θυμικό και στο συναίσθημα και σοκάρει με τη δυναμική του κινηματογράφηση και τη νευρώδη στα όρια της υστερίας  , ερμηνεία του Φράνκο Νέρο, η οποία έκτοτε έγινε αντικείμενο αντιγραφής από άπειρους Eurocrime αστέρες.

ο χαλκέντερος επιθεωρητής Μπέλλι έχει γίνει σκιά του δικτύου διακίνησης ναρκωτικών , το οποίο έχει απλώσει τα πλοκάμια του από τη Γένοβα ως τη Μασσαλία. Οι μαφιόζοι είναι όμως πάντα ένα βήμα μπροστά από την αστυνομία. Ο Μπέλλι πιέζει τον προιστάμενο του να αξιοποιήσει τα στοιχεία που έχουν από κοινού συγκεντρώσει.Πλην  ο προιστάμενος , γενικός επιθεωρητής Σκαβίνο , δολοφονείται έξω από την έδρα του εισαγγελέα. Ο Μπέλλι συνειδητοποιεί πως το κύκλωμα διευθύνεται από άτομα υπεράνω υποψίας με διασυνδέσεις που ξεπερνάνε κατά πολύ τον ίδιον και αντιλαμβάνεται πως έχει πάρει έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Γεγονός το οποίο θα έχει επιπτώσεις στην οικογένειά του και στον ίδιον.

Το παρόν τεμάχιο ήταν η πρώτη ταινία του παραδοσιακού Ιταλικού αστυνομικού σινεμά δράσης της δεκαετίας του 70′, που ο γράφων είδε ποτέ και ήταν απόλυτα λογικό έκτοτε να πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, αναζητώντας οποιαδήποτε παρόμοια ταινία είχε ποτέ γυριστεί.

Πέρα από το γεγονός πως το παρόν είναι αριστουργηματικά καλοκουρδισμένο σινεμά δράσης και αγνοώντας την αφελή ,σχεδόν λαικίστικη προσήλωση της πλειονότητας των Ιταλών κινηματογραφιστών σε ένα στείρο “κατηγορώ” ενάντια στη διαφθορά του δικαστικού συστήματος και εν γένει του κρατικού μηχανισμού, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε αφενός την τεχνική μαεστρία του Καστελλάρι, που στήνει μια ταινία υπόδειγμα στο είδος της και αφετέρου την επιρροή του στο Ιταλικό σινεμά είδους. Χωρίς αυτήν την ταινία δεν θα υπήρχαν οι αντίστοιχες ταινίες των Στέλβιο Μάσσι, Ουμπέρτο Λένζι, Μάριο Καιάνο κλπ.

Το Ιταλικό σινεμά δράσης χρωστάει πάρα πολλά στον Ένζο Καστελλάρι και δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς τη συμβολή του σπουδαίου αυτού σκηνοθέτη. Οι οπαδοί του Ευρωπαικού καλτ κινηματογράφου επιβάλλεται να έχουν το παρόν στη συλλογή τους.

Demonstone (1989)

demonstone greek

Demonstone (1989)

directed:Andrew Prowse

cast:R. Lee ErmeyJan-Michael VincentNancy Everhard

A weird but cool in a goofy way. meld of supernatural horror with straight meat n’ potatatoes Philippino action featuring some cool cast, Demonstone is hardly reinventing the wheel but  is a cool curio that will offer you  some mild fun.

Two U.S. Marine investigators looking into a series of grisly murders in Manila discover that the crimes are tied to an amulet with a 400-year-old curse on it that has unleashed supernatural forces. All the murder victims are tied to the Belfardo clan and the clan leader who also happens to be a senator is pushing the military officials for some answers.

Demoniac possession meets pentagon chess moves and US marine antics ,in a movie that is mostly a horror affair . albeit haphazardly executed. It’s fun watching a rather tipsy  Jan-Michael Vincent   exchanging cheesy 80ies one-liners with R. Lee Ermey but there’s hardly anything else to make someone hunt this one down.

It’s cool if you like 80ies Genre cinema and all its derivatives, but expect no masterpiece.

Σινεμάς του συρμού με την καλή έννοια. Τούτο εδώ κουβαλάει πάνω του όλα σχεδόν τα σουσούμια του κινηματογράφου είδους της δεκαετίας του 80 και κάνει την έκπληξη πετώντας στη μούρη του θεατή κάμποσο υπερφυσικό τρόμο τύπου Carrie.

Απότακτος αξιωματικός των πεζοναυτών γίνεται μάρτυρας μυστήριου φονικού με πρωταγωνιστή Αμερικάνο πεζοναύτη και αποφασίζει να συνεργαστεί με συνταγματάρχη προκειμένου να λύσει το μυστήριο. Το έγκλημα δείχνει να συνδέεται με άλλα αντίστοιχα και όλα μαζί δείχνουν να έχουν σαν αφετηρία μια αρχαία κατάρα.

85 λεπτά διεκπεραίωσης με όσο ζουμί χρειάζεται ο θεατής προκειμένου να ολοκληρώσει τη θέαση. Το παρόν είναι λίγο περιπέτεια και λίγο ταινία τρόμου, αλλά τελικά πολύ μέτριο για να χαρακτηριστεί απαραίτητο απόκτημα.

Οι φανς του Φιλιππινέζικου action μάλλον θα ενδιαφερθούν,οι λοιποί μάλλον όχι.

Silent Action (1975)

Silent Action (1975) aka La polizia accusa: il Servizio Segreto uccide

directed by:Sergio Martino

cast:Luc MerendaMel FerrerDelia Boccardo, Tomas Millian

Sergio Martino goes political/crime thriller here, a terrain which he also explored with “suspected death of a minor” but despite a pretty eye-opening in its stark realism opening sequence and a very well-done nihilistic finale, his film is unfortunately an anaemic attempt to pose criticism on the corruption of the Italian state. The labyrinthine plot and the pre-occupation with the procedural side of things don’t help either.

Starting the investigation of a murder mystery, a police man is to investigate dangerously top politicians and military. A chain of suicides takes its toll among the current and past leaders of Italy in a particularly difficult season for the Italian Democracy.The film’s plot alludes to the Golpe Borghese, a failed Italian 1970 coup d’état.

It’s no secret that I love the stylish cinema of Sergio Martino. His gialli were on par with the ones of the  masters of the genre and his polizi films were also mostly solid entries. He also did some great post-apocalypse films (hands of steel, 2019:after the fall of Rome) and his body of work is one of the most consistent ones in the history of the Italian genre cinema.

To say that “Silent action” is not solid or qualitative would be unfair. The problem is that as a movie this seems like a missed opportunity of sorts. Its subject matter could work as a documentation of some very dark times for Italy and if the execution was more charged in a Damiano Damiani way, we would enjoy a far more complete offering.

What we now have is a solid crime/thriller with solid performances by Eurocult stalwarts like Luc Merends,Mel Ferrer and Tomas Millian that  will appeal to the Eurocult fans and Italo crime enthusiasts but will leave the rest rather disinterested.

Personally I enjoyed some stylish and dynamic moments of it but but had to constantly remind to myself that this is a Sergio Martino film that I really wanted to watch in order to endure some of the weaker parts.

“Ένας ταγματάρχης του στρατού σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.Ένας συνταγματάρχης “αυτοκτονεί”. Ένας στρατηγός βρίσκεται κομματιασμένος στις γραμμές του τρένου.Κάποιος σκηνοθετεί τις αυτοκτονίες αφού κανένα θύμα δεν έχει προφανή λόγο να αυτοκτονήσει. Η αστυνομία ασχολείται εκτεταμένα με την υπόθεση μετά από τη δολοφονία ενός καθηγητή ο οποίος είχε στην κατοχή του μαγνητοταινίες που έριχναν φως στη συνωμοσία. Ο επιθεωρητής Σόλμι βρίσκεται μπροστά σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από οτι είχε φανταστεί. Μήπως η μυστικές υπηρεσίες τελικά σκοτώνουν?

Πολιτικό αστυνομικό θρίλερ του Σέρτζιο Μαρτίνο , ο οποίος προσπαθεί να παίξει μπάλα εδώ περισσότερο στο γήπεδο του Έλιο Πέτρι παρά να κάνει ένα τυπικά ωμό και υπερβίαιο crime film σαν αυτά με το Μαουρίτσιο Μέρλι, το αν τα καταφέρνει το αφήνω στην κρίση σας.

Ενδεικτικά η έναρξη και το φινάλε της ταινίας είναι αμφότερα εκρηκτικά ,τυπικά της σκηνοθετικής μαεστρίας του Μαρτίνο, το υπόλοιπο φιλμ είναι μεν άρτια δομημένο πλην εστιάζει υπερβολικά στο “γραφειοκρατικό” κομμάτι της πλοκής και υστερεί σε ένταση.

Σκηνοθέτες σαν το Νταμιάνο Νταμιάνι έκαναν ταινίες σε αυτό το στυλ με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από οτι  εδώ ο Σέρτζιο Μαρτίνο, παρ’όλα αυτά η ταινία είναι καλοφτιαγμένη και θα ικανοποιήσει τους οπαδούς του είδους.

Slaughter (1972)

slaughter greek

Slaughter (1972)

directed by:Jack Starrett

cast:Jim BrownStella StevensRip Torn

Archetypal Blaxploitation bravado and bravura by the titular Slaughter (Jim Brown). Former professional Athlete Brown proved  to be one the most characteristic African American actors of his generation and helped propel the Blaxploitation movement.

After the father of Vietnam veteran and ex-Green Beret captain Slaughter (Jim Brown) is killed by a car bomb, he becomes obsessed with avenging the murder. He learns it was arranged by a Cleveland organized-crime gang and tracks down the mobster personally responsible, killing a Mafia member in the process. The murderer, however, manages to escape.Slaughter gets arrested and charged with first-degree murder, but Treasury Department official Price (Cameron Mitchell) offers to drop all charges if he agrees to go to an unnamed South American country to capture the escaped mobster, who apparently has a super-computer that helps him run his crime empire.There he will fall in love with Anna (Stevens) ,the mistress of a Mafia ringleader, named Hoffo (Torn) and things will escalate to a bloody finale.

Slaughter is an explosive yet typical hyperenergetic mix of action, violence and sex ,all offered whole heartedly by Slaughter,Jim Brown, who ” has a lot of charisma and he is always interesting to watch. This is a guy who in the movie portrays the proper stare, walk, and sexual bravura for his role. In addition to the fact that this is a non-stop action flick , it Slaughter will please even the hardest fan of the exploitation films”.

On the sexual side of things, Slaughter was keen on pushing the envelope a little bit and the interracial relationship between Brown and Stevens must have been quite groundbreaking ,especially back in 1972. Stella Stevens is particularly foxy and acts in a solid manner too.

Jack Starret’s direction is energetic and takes full advantage of Jim Brown’s physicality. Other aspects of the film include a nice performance by Rip Torn as the villain Hoffo and a typically groovy film score.

All in all, Slaughter is Blaxploitation perfection,it’s so good that it spawned an equally blasting sequel (Slaughter’s big rip-off) ,which was set in a more urban setting.

Blaxploitation κολοσσός με τον Τζιμ Μπράουν να παίρνει την ομάδα πάνω του και να κερδίζει στο τέλος το κορίτσι, και τι κορίτσι, τη Στέλλα  Στήβενς του 1972.

Όταν η μαφία εκτελεί τους γονείς του ,ο λοχαγός Σλώτερ, παρασημοφορημένος πρασινοσκούφης , βετεράνος του Βιετνάμ, βάζει σκοπό του να βρει και να τιμωρήσει τους ενόχους. Παγιδεύεται όμως από κρατικό οργανισμό που του αναθέτει να πάει στο Μεξικό για να εντοπίσει για λογαριασμό του κράτους τους ίδιους μαφιόζους, με αυτούς που εκτέλεσαν τους γονείς του. Ο Σλώτερ θα φέρει εις πέρας την αποστολή και θα ερωτευτεί την Άννα, μνηστή του αρχιμαφιόζου Χόφφο.

Πανδαισία χρωμάτων και εικόνων Σέβεντις στάηλ, με το Τζιμ Μπράουν να αναβλύζει ωμή δύναμη ,αλλά και στωικότητα. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πεις περισσότερα για αυτές τις ταινίες ,αφού τα σενάρια ήταν λίγο πολύ προσχηματικά, ενώ και οι ήρωες από ταινία σε ταινία λειτουργούσαν σαν συγκοινωνούντα δοχεία,έχοντας σαν  συνήθη σκοπό τους την εκδίκηση ή έστω την προσωπική δικαίωση.

Περιττό να πούμε πως το “Μακελειό” τα κάνει όλα σωστά και αποτελεί ταινία υπόδειγμα στην κατηγορία του.

Απαραίτητο απόκτημα…

The Mountain of the Cannibal God (1978)

mountain

The Mountain of the Cannibal God (1978)

directed by:Sergio Martino

cast:Ursula AndressStacy KeachClaudio Cassinelli, Antonio Marsina

Oh yeah, the Seventies… The era when a Female star like Ursula Andress (of James Bond fame) would star in an exploitation film next to renowned actors like Stacy Keach and exploitation regulars like Claudio Cassinelli and Tony Marsina (Rolf) alike. The analogy is having Julia Roberts starring in a cannibal jungle action film. Only directors like Tarantino and Rodriguez have managed to cross-polinate genre and mainstream cinema to a certain extent.

This film was directed  by Sergio Martino and produced by his brother Luciano and is admittedly one of the more prestigious cannibal affairs. There are some parallels drawn between this one and Ruggero Deodato’s “Last Cannibal World” but let’s say Deodato’s flick offered more grue and went straighter for the jugular than this one.

Susan Stevenson (Andress) and her brother Arthur (Marsina) get off a plane in Papua New Guinea, looking for her missing husband. They team up with, Dr. Edward Foster(Keach). The three head into the jungle, get in more than a few fights amongst themselves, and view lots of gratuitous animal cruelty, notable an iguana getting eviscerated.

The film was shot on location in Sri Lanka and despite being as slick as a cannibal action film could get , The mountain of the cannibal god didn’t struck a chord with the critics. However this film sub-genre thrived on controversy and became a “poster child” of exploitation cinema, thus gaining cult status.

As far as cinematic merits are concerned, let’s face it… these films haven’t aged all that well, but  can still offer authenticity in terms of location and tons of sleaze. Sergio Martino’s film making was suited other film genres better. For example,his crime and giallo entries were of superb quality. Regarding Cannibal action/horror , this one plays like a second rate Deodato. Martino’s work has more pristine standards than Lenzi’s but is not on par with the demented style of mad Ruggero.

Anyway,the mountain of the Cannibal god is deservedly cult and a mandatory acquisition for exploitation fans.

Το Βουνό των Κανιβάλων φαντάζει ως μέγα παράδοξο ακόμα και για την εποχή του. Γυρισμένο στη Σρι Λάνκα, προ εμφυλίου και με ένα καστ το οποίο περισσότερο θα περίμενε κανείς να δει σε ένα mainstream φιλμ της εποχής παρά σε μια περιπέτεια με Κανίβαλους. Η αναλογία έχει ως εξής… φανταστείτε τη Τζούλιαν Μουρ ως πρωταγωνίστρια σε σημερινό κανιβαλοέπος, οι μόνοι που θα μπορούσαν να ενώσουν τους κόσμους του mainstream και του exploitation  είναι οι Ταραντίνο και Ροντρίγκεζ και αυτοί σε κάποιο βαθμό.

Τέλος πάντων, η ταινία του Σερτζιο Μαρτίνο πραγματεύεται την ιστορία συζύγου καθηγητή ,η οποία οργανώνει αποστολή στη ζούγκλα προκειμένου να εντοπίσει τον αγνοούμενο σύζυγο της. Σύντροφοι της σε αυτήν την περιπέτεια ,ο αδερφός της και άλλος ένας καθηγητής. Το γκρουπ επιδεικνύει τυχοδιωκτική συμπεριφορά και μοιραία προξενεί την οργή των τοπικών φυλών οι οποίοι αιχμαλωτίζουν τους λευκούς και τους κρατούν δέσμιους…

Το φιλμ του Μαρτίνο πασπαλίζει το cannibal action με όσο γκλίτερ γίνεται, απουσιάζει από το παρόν η σληζιά των ταινιών του Λένζι, αλλά ο Μαρτίνο παραμένει σοβαρός παίκτης προσφέροντας μια ταινία είδους , εξαιρετικά στιβαρή .

Το καστ τραβάει τα βλέμματα και η κινηματογράφηση από τον  Giancarlo Ferrando  πείθει παρά τις “τουριστικές” της προεκτάσεις. Παρ’όλα αυτά τα φιλμ αυτού του είδους παρουσιάζουν ρυτίδες και θεωρώ πως αφορούν πλέον σχεδόν κατ’αποκλειστικότητα ανθρώπους εξοικειωμένους με το σινεμά είδους.

Οι φανς μάλλον το έχουν ήδη…

Movie in Action (1987)

movieinaction

Movie in Action (1987)

directed by:Teddy Page (as Ted Johnson)

cast:Bo SvensonRobert MariusJim Gaines,Mike Monty,

Typically entertaining high octane Philippino actioner, featuring an exquisite cast full of seasoned Philippino action regulars.

A movie crew is shooting in Thailand when some military guys kidnap the female star. The crew decide to fight back to get the movie star while shooting their movie.

Teddy Page (Phantom raiders) did it again,plus he threw some twists here. Well ,the viewer will get his/her explosions,lengthy shoot-outs ,Khmer rouge guerillas … you name it, but the premise of the movie within a movie was not that often to come by in 1987. Of course the storyline gets derailed as soon as the film cast n’ crew decides to form an elite squadron of commandos that will eliminate the “bad guys” and will retrieve the female movie lead, all this while filming their escapades.

Well, it’s a Philippino actioner done by Teddy Page, so expect nothing really cerebral here. The fact that the plot is a little bit different than the vast majority of the 80ies action films shot on location in Philippines adds some extra points. Other than that, this is a ridiculously rare film.

Fans of the genre know what to expect.

90 λεπτά χαβαλέ και εκρήξεων, χορηγία του Τέντυ Πέητζ που ευθύνεται για  10 από τα πιο ολοκαυτωματικά  λεπτά στην ιστορία του σινεμά δράσης, μιλάω για την αρχική Σεκάνς του phantom soldiers, αν δεν το έχετε δει, δείτε το… θα σας αλλάξει τη ζωή…

Στο παρόν ο Πέητζ το πάει στο ρελαντί , βάζοντας το Μπο Σβένσον σε ρόλο σκηνοθέτη που γυρίζει πολεμική περιπέτεια στη Νοτιοανατολική Ασία. Όταν οι ερυθροί Χμερ κάνουν ντου στο πλατό και απαγάγουν την πρωταγωνίστρια, τότε ο Τιτάνας Σβένσον αποφασίζει να συστήσει ομάδα διάσωσης και να τη στείλει για να κάνει με τα κρεμμυδάκια τους θρασείς αντάρτες.

Η συνέχεια επιφυλάσσει μπρίο,τουφεκίδι και μια τελική ανατροπή με το Μάικ Μόντυ να επωμίζεται για μια ακόμη φορά το ρόλο του δολοπλόκου κακού.

Άλλη μια μέρα στο γραφείο για τον Πέητζ και άλλο ένα τυπικό φιλμ της εποχής του που ενδείκνυται για μεσημεριανή ραστώνη. Η ταινία φέρει τον ελληνικό βιντεοτίτλο “Πύρινη δύναμη” και φωνάζει 80ιζ βιντεοκλάμπ και μέρες Σοσιαλισμού από χιλιόμετρα.

Μάλλον ο Κύριος Μπάμπης του Βίντεοκλαμπ Μανιάτικ θα την έβρισκε “Σπέσιαλ”. Το ίδιο και εμείς λοιπόν…