The Dirty Seven(1982)

dirty seven

The Dirty Seven (1982)

Aka “La Belva dalla calda pelle” ,”Emmanuelle Queen of the Desert”

Directed by:Bruno Fontana

Cast:Gabrielle Tinti,Laura Gemser,Angelo Infanti,Vassili Carris

A squadron of mercenaries falls victim to a scheme after their last mission and are left stranded in a desert island ,to add insult to injury they  lose their captain and must begin a brutal attempt to survive. Consequently lower instinct start prevailing and the mercenaries wreak a havoc of pillaging and burning in an attempt to secure supplies. When an old farmer and his teenage granddaughter fall victims of their antics they hit rock bottom and start fighting each other for leadership. However things are getting an even nastier turn after Sheila (Gemser) finds out about the murder and rape of her grandpa and sister. Sheila will stalk ,enchant and then annihilate the dirty bunch… but does revenge really have a meaning?

Another sleazy Italian actioner that owes more to bottom barrel gems like “Rolf” rather than is a direct descendant of the “Black Emmanuelle” series. Gemser’s presence is of course a selling point for the film but there is more sleaze than sex to be found here.

Fontana tries to point a finger at the brutality of war that demoralizes and dehumanizes even the most solid of personalities ,he also questions the effectiveness of revenge but do not have high hopes ,this is not the lost Italian sibling of Apocalypse now but a relatively gritty, amusingly sleazy ,workmanlike Eurocult movie. If you really want to watch a more profound Italian war/action film then opt for Antonio Margheritti’s near masterpiece  “Last Hunter”.

In other news Gemser is her usual self but doesn’t flash her naked beauty as much as in other occasions. I watched “the dirty seven” version which focuses more on the mercenaries and omits a lot of the nudity that the  other version called “Emmanuelle Queen of the Desert” delivers.

Long story short, Fontana’s flick is as solid of an entry to the black Emmanuelle catalogue as other minor unofficial entries ,like “Emmanuelle Queen of the Sados” are, a decent attempt in sleazy Eurocult. Fans of the Gemser legacy and other sexploitation and Eurotrash enthusiasts should obtain this.

Αγνοημένο υποπαράγωγο της σειράς ταινιών με τη Λάουρα Γκέμσερ στο ρόλο της μαύρης Εμμανουέλας, το παρόν τεμάχιο γυρισμένο στην Κύπρο προσπαθεί φιλότιμα και σχεδόν μεταδίδει σε σημεία την αποκτήνωση και την απελπισία του ανθρώπου που δεν έχει τίποτα να χάσει μέσα στη ματαιότητα της φρίκης του πολέμου, αλλά κατά διαστήματα χάνει τον έλεγχο και πέφτει ενίοτε θύμα στις σκουπιδοσυμβάσεις και στις υπό του μηδενός ερμηνείες του καστ. Ο Γκαμπριέλε Τίντι και η Λάουρα Γκέμσερ παίζουν μέσα στο μέτρο των δυνατοτήτων τους αλλά το υπόλοιπο καστ καταβαραθρώνεται,ίσως και λόγω της τραγικής αγγλικής ηχητικής μπάντας.

Όσοι πάντως είδατε Μαύρη Εμμανουέλα και σπεύσατε δεν θα αποκομίσετε τίποτα το σπουδαίο, καθώς ο Φοντάνα εστιάζει περισσότερο στη μάχη μεταξύ των μισθοφόρων για επικράτηση και στα σκαμπανεβάσματα της ψυχολογίας του πολεμιστή παρά στο γυμνό κορμί της Λάουρα Γκέμσερ.

Πόρισμα. Το παρόν έχει χτυπητές αδυναμίες αλλά φέρει ακέραια και τα καλά χαρακτηριστικά του Ιταλικού war action . Οι λάτρεις του ιδιοσυγκρασιακού Ιταλικού genre cinema δεν χάνουν τίποτα να προσθέσουν το παρόν στην ταινιοθήκη τους


Justine de Sade

Justine de Sade(1972)

directed by:Claude Pierson

cast:Alice Arno, Yves Arcanel, Michel Bertay


“I am just a poor orphan girl…”

this is the Mantra that Therese, a beautiful but naive young girl, who finds herself being passed around from depraved pervert to depraved pervert, enduring just about every kind of sexual degradation there is  keeps on repeating .She is sent to jail by an early employer because she refuses to steal. In another scene, the man she saves from a gang of outlaws rapes her. Once again she is victimized by a sodomitical pair when she won’t help them kill one of their aunts. Despite her trials and tribulations Therese has the futile hope that some kind stranger will eventually help her.But this is not bound to happen ,as lightning strikes.

Dated but quite graphic and accurate depiction of the Sade story by Claude Pierson,who however does not seem to want to surpass the softcore conventions and trappings ,hence we have to deal with a merry and silly softcore sense of aesthetics and narrative.Some would argue that this fortunately happens for a good reason , because had it been more realistic,this film would perhaps be too hard for anyone to stomach.

Imagine that there are people that find this piece of cinematography disturbing anyway.Well it’s not so, since it is filmed in the most unrealistic way possible,in a softcore manner,built to titillate and to provoke the Seventies cinema audience.Nonetheless there is something that makes this film more authentic than other De Sade adaptations,it’s the quality of the narrative and the depiction of the depravity that feel loyal to Sade’s storytelling regardless of the softcore mannerisms.The acting in this one was also surprisingly good and the cinematography was impeccable.

Justine de Sade was a glorious victory…

Μπόμπα σόφτκορ από τη χρυσή περίοδο του είδους, τούτο εδώ παίζει τις ταινίες του Ντ’Αμάτο στα ίσια και ευτυχώς ή δυστυχώς κρατά λίγο τα φρένα πατημένα αφού ποτέ δεν δίνει την αίσθηση πως ποντάρει στα φτηνά τρυκ για να σοκάρει.Τουναντίον όλες οι “ακραίες” σκηνές δείχνουν να εξυπηρετούν την αφηγηματική λογική,την πλοκή και το πνεύμα του Σαντ κατ’επέκτασιν.

Η Τερέζ χάνει τους δικούς της στην τρυφερή ηλικία των 12 ετών.Έκτοτε περιφέρεται στη Γαλλική ενδοχώρα προσμένοντας κάποιον να τη βοηθήσει. Αλίμονο,η φτωχή ορφανή πέφτει από κατεργάρη σε κατεργάρη και υπομένει στοικά όλους τους πιθανούς και απίθανους σεξουαλικούς εξευτελισμούς,αρνούμενη όμως να αφήσει τη φλόγα της αγνότητας που καίει στην καρδιά της να σβήσει…

Με μια τέτοια ιστορία που βρίθει exploitation συμβολισμών και θεωρητικά αβανταδόρικης εικονοπλασίας δεν ξέρω αν θα έπρεπε να κλάψουμε ή να αναστενάξουμε με ανακούφιση που το παρόν σενάριο δεν έπεσε στα χέρια κανενός πιο ξεδιάντροπου σκηνοθέτη όπως ο Μπρούνο Ματέι. Όπως προαναφέρθηκε ο Πιερσόν έχει στο νου του πρώτα να εξυπηρετήσει την πλοκή και μετά να προκαλέσει,άρα η ταινία του παραμένει σχετικώς καλαίσθητη και νευρώδης,σχετικά πάντα με τα σοφτκορ στανταρ.

Η Άλις Αρνό και το λοιπό καστ παραδίδουν ερμηνείες έτη φωτός ανώτερες από αντίστοιχες ταινίες του είδους.Η φωτογραφία είναι να την πιείς στο ποτήρι και γενικά το παρόν είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα ενός είδους που δύσκολα ικανοποιεί και εύκολα απογοητεύει.


Jess Franco Marathon 2016- The Sequel

Φρανκοθώνιος No.2  2016


Revenge in the house of Usher (1983) aka Neurosis-The fall of the house of Usher aka Zombie 5

Directed by:Jess Franco

Cast:Howard Vernon,Lina Romay,Antonio Mayans

Ένα δράμα από όλες τις απόψεις το παρόν πόνημα του Θείου Τζες είναι κανιβαλισμός σκέτος.

Σύνοψη δε χρειάζεται να γράψουμε αφού η Eurocine ουσιαστικά εξαπέλυσε  στην αγορά το παρόν σαν μια ανεπίσημη συνέχεια του “Horrible Dr.Orloff”. Κάτι το οποίο θα συνέβαινε ξανά λίγα χρόνια αργότερα με το έτη φωτός ανώτερο Faceless του ίδιου σκηνοθέτη .Tο αν η ισπανική βερσιόν είναι ένα εξπρεσιονιστικό αριστούργημα όπως λέγεται είναι κάτι που δε θα το μάθουμε σύντομα, αλλά για να είμαι ειλικρινής…αμφιβάλλω. Δεν βλέπω πως ένα recut θα μπορούσε να εκτροχιάσει τόσο πολύ το πνεύμα ενός έργου του Φράνκο, υπάρχει ήδη το προηγούμενο του a virgin among the living dead του οποίου η «πειραγμένη» 80ies βερσιόν δεν κατάφερε να επηρεάσει αισθητά το τελικό αποτέλεσμα, αλλά από την άλλη ,κανείς δεν μπορεί να είναι 100% σίγουρος. Κρίνοντας εκ της γαλλικής εκδόσεως που τυγχάνει και η πλέον διαδεδομένη, το παρόν είναι για γερά νεύρα .Τα στοιχεία από τη λογοτεχνία του Πόε από τα οποία υποτίθεται πως υπάρχουν επιρροές είναι επιδερμικά και ο πάναργος ρυθμός της ταινίας δε βοηθά καθόλου  στη δημιουργία έστω και επιφανειακού ενδιαφέροντος.Το stock footage από το horrible Dr. Orloff αποτελεί σημείο τριβής αφού ναι μεν δένει τρόπον τινά  το χάος της πλοκής ,αλλά αποτελεί δε φτηνή λύση .

Άς μην προσπαθούμε να εξωραίσουμε την κατάσταση. Αγαπάμε Τζες αλλά το παρόν είναι τεκές, ελάχιστα καλύτερο από το “Cannibals” ή το “Devilhunter” μπορεί να θεαθεί μόνο από τους αρχειοθέτες του έργου του Ισπανού. Ο κατά σημεία υποβλητικός τρόπος φιλμαρίσματος με έμφαση στο στυλ του γοτθικού τρόμου δεν μπορεί να σώσει την παρτίδα.

Πάμε παρακάτω…

Very weak even for Tio Jess’ uneven standards, this film’s best moments are few and far between and  passable at best ,whereas the majority of the film consists of haphazard material hastily pasted together.

Dr.Usher is 200 years old, due to his knowledge of secret serums and formulas he has managed to outlive many of his colleagues. He also manages to prolong the life of his gravely ill daughter aided by his faithful deformed servant Morpho,who is secretly in love with his daughter . The unwholesome duet kills local prostitutes and transfers their blood to Usher’s daughter .One of Usher’s students ,Dr.Harker receives alarming notes and decides to pay a visit to Usher’s crumbling castle. At this place of horror the limits between madness and reason   seem to have long blurred.

Does the storyline ring any bells? Sure it does.This movie is basically Dr.Orloff fare but ten times weaker . Franco even inserts footage from his 60ies masterpiece ,in order to justify some of Usher’s flashbacks.

As with “sadist of Notre Dame”  and “Exorcism” Franco would rather leave his past glories unharmed. His preoccupation to constantly repackage and re-release his films rarely paid off . So is the case with “Neurosis” .This film was created without any vision and was  just a byproduct of Franco’s back catalogue ,hence it doesn’t hold any  artistic merit.

Fortunately “Faceless” which was another take on the Orloff legacy was a really strong entry in 80ies Franco’s filmography.

Daughter of Dracula(1972)

Directed by:Jess Franco

Cast: Howard Vernon, Britt Nichols, Anne Libert, Jess Franco

Giallo/Vampire φιλμ από τη χρυσή εποχή του θείου Τζες με τη γυναικάρα Μπριτ Νίκολς να κολάζει και τα τσιμέντα , πλην από ουσία σχεδόν μηδέν. Χρυσή μετριότης το λοιπόν…

Η Λουίζα Κάρλστάιν επισκέπτεται την ετοιμοθάνατη μητέρα της στην έπαυλη της οικογένειας. Εκεί της κοινοποιείται πως κατάγεται από οικογένεια Βρυκολάκων. Η  νεαρά αγνοεί τα άσχημα προμηνύματα , επανασυνδέεται με όλους τους πιθανούς τρόπους με την ελκυστική ξαδέρφη της μέχρι που ομάδα ανδρών ειδικευμένων στον αποκρυφισμό και στα παραφυσικά φαινόμενα αποφασίζουν να βάλουν ένα τέλος στην αιματοβαμμένη καριέρα της οικογένειας.

Παρά το γεγονός πως από Σεξ και γοτθική ατμόσφαιρα το παρόν τα πάει μάλλον καλά και παρά την αφθονία  καρτποσταλικών πλάνων της Πορτογαλικής παράκτιας ζώνης ,στο παρόν ο Φράνκο τρέχει μόνος του και τερματίζει δεύτερος . Είναι οι κλασικές ασθένειες του Ισπανού που πλήττουν το παρόν και δεν το αφήνουν να ξεχωρίσει . Πρώτον απουσία ρυθμού…είναι κάποιες φορές που ο παροιμιώδης αργός ρυθμός του Φράνκο λειτουργεί υπνωτιστικά και δημιουργεί σχεδόν παραισθησιογόνα αποτελέσματα . Το παρόν δεν είναι μια από αυτές τις φορές . Απουσιάζει επίσης η σαφήνεια στην αφήγηση και η παρουσία σκηνών κλιμάκωσης . Επαναλαμβάνω και συνοψίζω πως στο παρόν ο Φράνκο μάλλον πόνταρε στην ατμόσφαιρα παραπάνω από όσο έπρεπε και ξέχασε να χαράξει μια σαφή αφηγηματική πορεία ,καταστώντας με αυτόν τον τρόπο την παρούσα ταινία μια απλή συρραφή ερωτικών και γοτθικών στιγμιότυπων.

Ακόμα και έτσι η ταινία έχει τις στιγμές της και βρίθει αυτής της Σέβεντις ατμόσφαιρας που κατοικοεδρεύει στο σινεμά του Φράνκο εκείνης της περιόδου.

Πλησιάστε με προσοχή…

Another case of Franco misfire “La Fille de Dracula” is inept if atmospheric , despite being  one of the extremely rare cases in which the radiant Britt Nichols shone as  protagonist in a film.

A young woman visits her gravely ill grandmother at the family estate. On her death bed, the old woman reveals to her granddaughter the family curse: they’re all vampires. The young woman decides to move into the estate with her uncle and her cousin, and soon finds herself falling victim to the curse.

Try as she might , Nichols’ breathtaking beauty cannot catapult this picture to the pantheon of Franco classics. For all I know she could even be granted more screen time.  Other than that,  this film suffers the same dismal fate as dozens of Tio Jess’ pictures. It’s a haphazard affair , blessed with lots of passion but with little care for details such as pace and narrative .Daughter of Dracula is a  sluggishly moving affair, to put it in a lenient manner . There is never an occasion of tension in this particular film, albeit  moments of suspense seem to be lamentably lacking . The presence of some masterful  visual compositions is of course a tradition in Jess Franco’s film making and “daughter of Dracula” is no exception but unfortunately Franco’s Vampire romp falls short in every other field.

For Franco completists only.

Sexorcismes (1975) xxx version aka “Exorcisme; Exorcisme et messes noires”

Directed by:Jess Franco

Cast: Lina Romay, Catherine Lafferière, Jesús Franco

Franco goes hardcore and revisits his sleaze powerhouse “Exorcism/demoniac” and Eurocine manages to sell a film to the ,then thriving, porno cinema industry.

Obsessed priest Matthis Vogel  tries forcibly to expel demons from the bodies of their lustful congregation. He sees one way to save them from a sinful obsession – is to kill them.

Franco keeps the plot of the softcore version and inserts a ton of hardcore footage ,which is actually an exercise in uncompromising film making. Why am I claiming so? Because instead of opting for the use of body doubles on the real sex scenes, Franco,Romay and co. did the extra mile and acted themselves in that footage.

“Sexorcismes” is an interesting curio for Jess Franco archivists. It features badly filmed hardcore sex scenes but in hindsight, the original plot of the scene doesn’t suffer too much. After all it’s a Jess Franco film and a good one for what it is ,let me add. It’s extremely sleazy and Franco’s depiction of the Catholic Priest gone berserk adds extra points to the proceedings.

In retrospect, a sleazy alternative take on an already sleazy opus , sounds like a win to me.

Τσόντα με υπόθεση από το Τζες Φράνκο ή απλά εναλλακτική βερσιόν του “Demoniac’.

Ο σαλταρισμένος ιερέας Μάτις Φόγκελ εξαπολύει ιερό πόλεμο εναντίον όλων των έκφυλων υπάρξεων του Παρισιού. Τα όπλα του: Πορνογραφικό Σεξ και θάνατος στους αμαρτωλούς.

Ο ιερέας τον οποίον υποδύεται ο Φράνκο στο παρόν δεν φέρνει τα θύματά του ακριβώς στον ίσιο δρόμο και αποτελεί απλά μια ωραία πρόφαση για τον  Ισπανό Πατριάρχη του Τρας ,ώστε να επιστρέψει με άλλη μια ταινία και για τη Eurocine ώστε να πουλήσει την ταινία και στα τσοντάδικα.

Η κασέτα της Midnight video που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα επαναπακεταρισμένη από τη Dark side έχει τόσο σάπια εικόνα, που κάνει το θεατή να θέλει να κάνει ντους μετά την ολοκλήρωση της προβολής, κάτι το οποίο μάλλον έχει να κάνει και με τη θεματική της ταινίας . Μιλάμε για Sleaze όχι αστεία.

Παρόλα αυτά οι αρχειοθέτες του Φράνκο μάλλον θα χαρούν να προσθέσουν άλλη μια ταινία του Ισπανού στη συλλογή τους.

 Demoniac (1975) aka “exorcism” “L’éventreur de Notre-Dame” 

Directed by:Jess Franco

Cast: Lina Romay, Catherine Lafferière, Jesús Franco,Monica Swinn

In Paris, the former priest and madhouse escapee Mathis Vogel writes pornography for a magazine. When the deranged priest watches an erotic show based on a Black Mass, he believes that the cast and audience are possessed and he goes on a murder spree to exorcise the demons of his victims.

This is actually the softcore version of the above film and fortunately the storyline makes much more sense in the context of a straightforward sexploitation film .This is dark cinema by Franco. Occasionally off the cuff but entertainingly sinister and featuring a very effective film score.The catacomb set-piece and sequence is very memorable as well and Lina Romay is radiating with youthful energy and beauty.

A must for Franco fans.

…και τώρα ήλθε η ώρα για κάτι όχι και τόσο διαφορετικό…

Άς μην επαναλαμβανόμαστε και πλατειάζουμε λοιπόν. Το παρόν είναι η σοφτ εκδοχή του Sexorcist και σε κάθε περίπτωση, η απαραίτητη βερσιόν για τη συλλογή κάποιου, αν αυτός ο κάποιος δεν έχει επιδοθεί σε αγώνα να βάλει όλα τα έργα του Φράνκο στη συλλογή του.

Εν πάσει περιπτώσει το παρόν είναι αποτελεσματικά σκοτεινό και διεστραμμένο ώστε να μπει στο πάνθεον της φιλμογραφίας του θείου Τζες. Οι κινηματογραφικές συνθέσεις είναι δυσοίωνες, αναδίδουν εσάνς διαστροφής  και παραμένουν στο μνημονικό του θεατή .Το Παρισινό location ενισχύει το παρακμιακό κλίμα της ταινίας και ο Φράνκο στον πρωταγωνιστικό ρόλο τα πάει περίφημα.

Dark Mission:Flowers of Evil (1988)

Directed by:Jess Franco

Cast: Christopher Lee, Christopher Mitchum, Richard Harrison,Brigitte Lahaie,Richard Harrisson

All-star cast aside, this is probably the best, even if it’s much maligned, actioner by Franco that has ever crossed my way and this is probably a moment of realization to cherish for Jess Franco’s action entries were for the most part lukewarm experiences.

Chris Mitchum plays a C.I.A. agent sent on a mission to a Latin American country to track down a local druglord. On the plane he meets and falls for a very fetching girl (young Cristina Higueras, now the co-owner of her own theatre company) who, by a tremendous coincidence, also happens to be the daughter of the sought mobster (Christopher Lee).

This film seems to polarize the Franco congregants, however this is infinitely better than “Esmeralda Bay” and despite its textbook storyline it manages to stay amusing in an inane way. Chris Mitchum gets himself to play the same role as in other similar productions and there is a strong déjà-Vu feeling lingering in the air throughout the entire duration of the film but this is good fun.

However this is nowhere as stylish as the majority of the 70ies Franco output and unfortunately prestigious cast members like Lee & Lahaie are painfully underused.

By no means a masterpiece but if someone finds a cheap copy of it somewhere,the he/she should go for it.

Αφήστε τα μίση και απολαύστε eighties φεσο-action ,ευγενική προσφορά του θείου Τζες ,ο οποίος μπορεί να μην πλάθει κιτς κατασκοπευτικές ιστορίες ,ούτε να  κεντάει ατμοσφαιρικές, αμπστράκτ και ψυχεδελικές συνθέσεις στο παρόν, αλλά παίζει ένα συμπαθητικό action κατενάτσιο και κάνει ότι μπορεί με το γενικόλογο σενάριο-συρραφή από κλισέ που συνέλαβε ο νους του αφεντικού της Eurocine, Daniel Lesoeur.

AΠΟΛΑΎΣΤΕ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ- Μυστικό υπερκομάντο της Σι-Αι-Ει(Μίτσαμ) καταφθάνει σε μπανανία της Λατινικής Αμερικής προκειμένου να τσακίσει το τοπικό Καρτέλ παρασκευής και εμπορίας ναρκωτικών, εκεί συνδέεται με ντόπια καλλονή ,η οποία δυστυχώς τυγχάνει κόρη του πάλαι ποτέ αντάρτη, νυν ναρκοβαρόνου, που είναι το κόκκινο πανί για το Μίτσαμ. Ο πράκτωρ θα τα βάλει με τους πάντες, ακόμα και με παλιές του αγάπες, προκειμένου να συντρίψει το έγκλημα.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτό το φιλμ διχάζει τόσο πολύ τους Φρανκόφιλους, μάλλον δεν έχουν δει μολυσματικά, υπερβατικά  φέσια του ιδίου σαν το X-312:Flight to Hell ακόμα, για αυτό μιλάνε. Εν τοιαύτη περιπτώσει, καλό θα είναι οι συγκεκριμένοι να μείνουν στη Σέβεντιζ περίοδο του Φράνκο, αφού ως γνωστόν η δεκαετία του ’80 δεν ήταν πάντα πολύ ευγενική με τον Ισπανό μαιτρ του Τρας.

Όπως και να έχει το παρόν δεν είναι το καλύτερο 80ies action που θα δείτε ποτέ αλλά για περιπέτεια του συγκεκριμένου σκηνοθέτη είναι μάλλον ό,τι καλύτερο θα μπορούσαμε ποτέ να δούμε ποτέ από αυτόν.


The Mark

mark main

The Mark (1977) aka “Ερωτική υπερένταση”, “Το σημάδι” ,”Call girl”(hardcore version)

directed by: Ilias Mylonakos as Elias Myler

cast: Artemis Charmy, Haris Tryfonas, Carole Gire,Claudine Beccarie,Nikos Vandoros

Characteristic but textbook material from Mylonakos.This movie belongs to his “European” period and features a great Greek/French cast of sexploitation regulars.Mylonakos even goes as far as to stray from his generally heavyhanded and pedestrian directing style and he inserts two stylish and memorable sequences.The first one depicts an erotic scene and is shot with the assistance of colour filters and the final sequence is shot in slow motion strongly reminiscing the work of Enzo Castellari.

A gang of thieves try to get their hands on a stolen cargo of gold from the bottom of the sea, but they end up killing each other instead.

Despite being more of an international/cosmopolitan affair ,”The Mark” doesn’t always manage to hit the mark (pun intended). The pace of the film tends to drag and the plot grinds to a halt in favour of endless but well-shot sex scenes.The ending climax is good though and the storyline is infinitely better than in his pre-Atlas films period.There is sleaze to be found here but other than that it’s business as usual for Mr.Mylonakos .My copy was of an abysmal quality and has pornographic inserts in it so the softcore version might be more coherent in the end.As already stated my copy was a mess so I cannot really comment the cinematography courtesy of the loyal Mylonakos’ associate, Petros Karavidoglou.

Διεκπεραιωτικό αλλά αποτελεσματικό κοσμοπολίτικο sexploitation από το Μυλωνάκο, ο οποίος εδώ βρίσκεται στην περίοδο της ακμής του και κάνει πλέον διεθνή καριέρα ,σέρνοντας μαζί με τσακάλια σαν τους :Joe D’Amato, Hubert Frank, Erwin Dietrich, Jess Franco το άρμα του Ευρωπαικού sexploitation.

Μια ληστεία ράβδων χρυσού γίνεται στην Αθήνα. Η λεία κρύβεται κάπου στα βάθη του Αιγαίου, προκειμένου να μη πέσει στα χέρι της αστυνομίας. Η συμμορία του λαθρέμπορου Λουκά, με ένα κότερο και διάφορες ωραίες γυναίκες για καμουφλάζ, θα επισκεφτούν την περιοχή για να πάρουν τον θησαυρό. Όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλά. Κανείς όμως δεν μπορεί να εμποδίσει τη δίψα των ανθρώπων για δύναμη, πλούτο και προπάντων ηδονή. Έτσι, ο νεαρός γόης Μπαρμπαρόσα, επίλεκτο μέλος της σπείρας και οι διεφθαρμένες γυναίκες που συνοδεύουν τους κακοποιούς, θα αφήσουν τα πιο ανώμαλα ένστικτά τους να εκδηλωθούν και οι πύλες της κόλασης θα ανοίξουν…

Aυτή η ταινία είναι καταραμένη βέβαια αφού οι κόπιες που κυκλοφορούν είναι χείριστης ποιότητας, συνεπώς μην περιμένετε καμία ουσιαστική κριτική επί του τεχνικού μέρους. Παρόλα αυτά στην ταινία συνυπάρχουν τα θετικά και τα αρνητικά του Μυλωνάκου σαν σκηνοθέτη. Γενικά παρατηρούνται και πάλι αδυναμίες στο ρυθμό, πλην η ταινία διαθέτει μερικές αξιομνημόνευτες σεκανς και μια υπόθεση η οποία απομακρύνει την ταινία από τα αφηγηματικά κλισέ του Ελληνικού κινηματογράφου της εποχής και την καθιστά Ευρωπαική μπιμουβιά, προιόν του καιρού της . Φυσικά και υπάρχει άφθονο γυμνό, η ταινία μάλιστα έχει κυκλοφορήσει και σε hardcore version.

Tέλος πάντων, ο Μυλωνάκος δεν υπήρξε ποτέ φιλόδοξος σκηνοθέτης με υπέρμετρες καλλιτεχνικές ανησυχίες,αλλά το παρόν ανήκει αντικειμενικά στα πιο πετυχημένα του εγχειρήματα.


Confessions of a Lesbos Honey


Confessions of a Lesbos Honey (1975) aka “Μέλι το κορμί της”

directed by:Ilias Mylonakos

cast: Tina Spathi, Magda Makri, Antonis Liotsis

Standard Seventies sexploitation fare the Greek way by the prolific Ilias Mylonakos.This one is straightforward Erotica based on a trivial plot and is missing the horror or the extra sleaze twist but is still  worth the price of admission due to the bewitching presence of the ever magnificent Tina Spathi.

After the death of her wealthy father, Marina learns that her entire fortune is lost. Pavlos is an old family friend who offers to help. He is in love with Marina but she rejects him for her father’s secretary.

While “Confessions of a Lesbos honey” is basic sexploitation based on homoerotic/lesbian shenanigans ,its melodramatic trappings and climax differentiate it from similar European productions of that period,f.e the works of Joe D’Amato or Jess Franco.Of course it is understandable that Greece was at that time exiting a seven year long dictatorship governed period  and had a lot of catching up to do when it comes to lowest common denominator explotation storylines.That particular period of Mylonakos,despite being productive was still tied in one way or another to the traditional plot exposition techniques of the commercial Greek cinema.So this film can be seen as a Greek styled erotic drama with lots of gratuitous nudity.There is no sleaze to be found here,this is no “Emmanuelle in America” or “La Bete” but there is a decisive factor that makes this film entertaining…the bewitching,breathtaking and bewildering presence of Tina Spathi. Spathi was a perfect fit for that sort of movies, her body language in particular.There was something extremely characteristic about her glance for example.She could alternate easily between angry/callous and lustful look with such ease,of course Spathi was smoking hot and she could easily have become an international queen of Erotica if she had the right connections. However she didn’t do half bad as she appeared in 25 films in a career that spanned only two years.

Archivists of Greek erotica and Euro Sexploitation enthusiasts could possibly enjoy this film. However Mylonakos’ picture is rare and will take a while for someone to track down.

Ένας από τους στυλοβάτες του Ελληνικού ερωτικού κινηματογράφου με έτερους συνοδοιπόρους στο κουρμπέτι ονόματα σαν τους Όμηρο Ευστρατιάδη και Παύλο Παρασχάκη,ο παραγωγικότατος  Ηλίας Μυλωνάκος στιγμάτισε με την κινηματογραφική του δουλειά το Ελληνικό sexploitation κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70 καθώς και το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’80 ,πρίν στραφεί στο είδος των βιντεοκωμωδιών που μεσουράνησε στην Ελλάδα με την έκρηξη του Βίντεο.

Σήμερα εξετάζουμε μιά από τις χαρακτηριστικότερες  δουλειές της Ελληνικής ερωτικής περιόδου του Μυλωνάκου, δουλειά που κυκλοφόρησε πριν τον ανακαλύψουν οι Γερμανοί της Αtlas film,οι οποίοι και διένειμαν εκτεταμένα το έργο του Μυλωνάκου στο εξωτερικό από το ’78 και μετά.

Κόρη ευκατάστατου μεγαλοαστού(Μακρή) μαθαίνει μετά το θάνατο του πατρός της πως έχει μείνει στον άσο. Ευσταλής νέος από τον κύκλο της οικογενείας προσπαθεί να τη στηρίξει με κάθε τρόπο αλλά η Μαρίνα (η κόρη ντε) του αποκαλύπτει την τραγική της  ιστορία, καθώς διατηρούσε ερωτική σχέση  με την ιδιαιτέρα του πατέρα της την Έλλη (Σπάθη) . Δυστυχώς το τέλος της ιστορίας φέρνει ακόμα μια τραγωδία.

Η ομάδα Μυλωνάκου-Καραβίδογλου(φωτογραφία)-Φουρνιστάκη(γενικών καθηκόντων) τα πάει αρκετά καλά τηρουμένων των αναλογιών και προσφέρει άφθονες ποσότητες γυμνού στο σεξουαλικά πεινασμένο Ελληνικό κοινό της δεκαετίας του ’70, αλλά κινείται παντελώς διεκπεραιωτικά στο αφηγηματικό κομμάτι,κομίζοντας μια ταινία που είναι κατα βάση ένα μελόδραμα με πολύ (καλαίσθητο) γυμνό . Φυσικά κρίνοντας από το χωροχρόνο του Ελληνικού κινηματογράφου της εποχής δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε περισσότερα. Οφείλουμε να κατανοήσουμε οτι η ταινία κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά την πτώση της Χούντας. Κατά συνέπεια και παρά το γεγονός πως ο Μυλωνάκος φιλμάρει μια ταινία με θέμα το λεσβιακό έρωτα, η σχετικά σεμνότυφη ,σε σύγκριση με τα αντίστοιχα Ευρωπαικά φιλμ της εποχής,απεικόνιση που επιχειρεί και τα αφηγηματικά μοτίβα που χρησιμοποιεί δεν απέχουν παρασάγγας από τα μοτίβα του Ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου της εποχής,με λίγα λόγια παντελής έλλειψη ρεαλισμού…

Στους Έλληνες σκηνοθέτες ταινιών είδους της εποχής αρκούσαν τα λίγα,που να τρέχουμε να προβοκάρουμε τώρα…Λίγο ο πήχης του κοινού που βρισκόταν πολύ χαμηλά,έχοντας να κάνει εις το διηνεκές με τα σενάρια χαλκομανίες της Φίνος Φίλμς, λίγο το κινηματογραφικά απαίδευτον του Έλληνος,που καταλήγουμε? Δώστε (σοφτ) τσόντα στο λαό ! Τουλάχιστον το “Μέλι το κορμί της” δεν έχει σκηνή στα μπουζούκια…

Φυσικά και ο Μυλωνάκος δεν ήταν Μπόροβτσικ αλλά και η Σπάθη δεν έμοιαζε με καμία άλλη στο εξωτερικό. Καλά ακούσατε, η παρουσία της πανέμορφης και αισθησιακότατης Τίνας Σπάθη εκτοξεύει το παρόν τουλάχιστον πέντε επίπεδα πιό πάνω από εκεί που κανονικά θα έπρεπε να βρίσκεται.Η γλώσσα του σώματος της συγκεκριμένης γυναίκας είναι το κάτι άλλο και ο τρόπος που κοιτάζει η Σπάθη είναι επίσης μοναδικός.Αυτά τα μάτια μπορούν να αποπνέουν ερωτισμό,σκληρότητα και τρυφερότητα μαζί και το καλλίγραμμο κορμί της εμβληματικής αυτής γυναίκας μπορεί να κάνει τη γη να σκιστεί στα δύο.Η μάγδα Μακρή παρότι έχει φάει γκολ από τα αποδυτήρια τα πάει επίσης αρκετά καλά .

Οι φανς του Κάλτ Ελληνικού κινηματογράφου και οι συλλέκτες του Ευρωπαικού ερωτικού σινεμά μάλλον θα το απολαύσουν.



Laure (1976)

directed by: Louis-Jacques Rollet-Andriane andRoberto D’Ettorre Piazzoli

cast:Annie Belle,Al Cliver , Orso Maria Guerrini, Emmanuelle Arsan

Visually compelling , mesmerizingly atmospheric but bloated with pseudophilosophical drivel and consequently dated , “Forever Emmanuelle” tries hard to be the most accomplished erotica film but trips on its pomposity and falls on its knees…

At an institute in Manila, researchers and eco-tourists trade stories about the Mara tribe, who live on a remote island and have an annual festival of rebirth in which some of the tribe forget who they are and begin again. Laure is the daughter of the institute’s director; she’s a free spirit who has captured the fancy of Nicola, a European photographer. After a courtship in which the voyeuristic Nick indulges Laure’s exhibitionism and sexual freedom, they set off for Mara land with Gualtier, an anthropologist, and his philosophical lover, Myrte. As they approach the Mara on the night of rebirth, who of the group will actually join the tribe to begin life anew?

The fact that this production was a messed up affair is probably a well known fact and has probably contributed to the overall status of the film.Let’s summarize briefly some of the background of this particular flick. Emmanuelle Arsan the author the Emmanuelle book itself ,penned a unique script for this particular film and was cast for the role of Myrte. The infamous Linda Lovelace was also cast for a role on this one but she declined after becoming a Newborn Christian totally condemning her past.Fortunately the smoking hot Annie Belle (Velluto Nero) stepped in and the whole production carried on.The Eurocult cinema stalwart Al Cliver ,who was at the time Belle’s boyfriend,was also cast and has a major role in the film.

Try as she might,Belle and her scorching sexuality cannot save the film,which often times borders with boredom. The expedition plot is underplayed and the Sexual freedom/swinging philosophy part of the plot is overplayed. Well yes, the Seventies was the era of sexual liberation and female emancipation but this doesn’t necessarily  mean that a movie that deals with such an agenda can be successful and that is the major downside of the film ,it’s excessively talky and the subject matter is for the most part uninteresting .Little care was also given to the development of the characters and this is a shame because there are only four or five of them in the film.More developed characters could probably enhance the tension element of the film but alas this is not the case here.

So,Laure  unfortunately has very little substance as a film  but is however not a trainwreck.The production and the cinematography is lush.Belle is a bombshell and last but not least the film score is  very nice and loungey  and is very fitting to this movie.

Laure is by no means a great movie but suits perfectly a mesmerising Summer noon or afternoon and will at least visually please the viewer.

Emanuelle’s Revenge

emanuelle revenge

Emanuelle’s Revenge (1975) aka “Emanuelle e Françoise (Le sorelline)”

directed by:Joe D’Amato

cast: George Eastman, Rosemarie Lindt, Annie Carol Edel,Patrizia Gori

Pretty hard hitting and fairly impressive stuff here.Considering the fact that the ratio of the great versus hopeless movies that the great,late Joe D’Amato produced and directed is pretty balanced ,we can feel pretty fortunate that Emanuelle’s Revenge falls to the former category and is not a turkey like “Voodoo Baby” or “Papaya” for example.

Emanuelle (Lindt) is out to avenge her sister (Gori), who committed suicide after escaping from her sadistic lover Carlo (Eastman). So she chains him up in her basement, drugs him, and forces him to watch her having sex. Carlo starts hallucinating all kinds of bloody horrors and cannibalistic doings, so he decides he has to break free and kill Emanuelle.

Joe D’Amato’s carreer was the definition of the term “hit n’miss”.Only four out of the ten things that he penned (don’t take that literally as his filmography is enormous) were actually watchable,something like Jess Franco I assume.However,he was not a hack.He was a great director of photography and a passable director in need of a paycheck just like countless other DPs and directors of that era,hence the level of his work would often times  come off as uninspired and consequently suffer.

Emanuelle’s Revenge is despite all facts,tense,depraved and radiates an aura of danger and perversion.While not a monumental exploitation flick like “Emanuelle in America” the film under presentation is a nice tale of betrayal and revenge and offers some very memorable sequences of pure sleaze,namely the hatchet scenes and the cannibalistic orgy.The rest of the film holds pretty well and is worthy of viewing if you are a Eurocult and Joe D’Amato fan.