White of the Eye

white of the eye

White of the Eye (1987)

directed by:Donald Cammell

cast;David Keith, Cathy Moriarty, Alan Rosenberg

Stylish to the point of video art and full of subtle in their extravagance nuances “White of the Eye” is wild beast to tame and remains unpredictable and full of animalistic magnetism like its protagonist Paul White(David Keith) even thirty odd years after its theatrical release.

In a wealthy and isolated desert community, a sound expert with a troubled past is targeted as the prime suspect of a series of brutal murders of local suburban housewives who were attacked and mutilated in their homes. As he desperately tries to prove his innocence, his young wife starts to uncover mysteries of her own…

White of the Eye…oh my god…this one would probably deserve a fullblown essay to do it justice but let’s try to describe it. A Gialloesque exercise in 80ies cinematic style, the “Paris,Texas” of slasher films,a charming depiction of double personality disorder,universal/black hole conspiracy theories,Indian/native American mysticism with a climax straight out of a Cannon films movie (Invasion U.S.A anyone?)All those little things compose Cammell’s movie.This is White of the Eye in a nutshell…

And being a genuine brainchild of its director (just do yourselves a favour and refer to the various sources regarding the life and carreer of Cammell)this movie is…bonkers,but an eye candy to watch.

The movie is set in the particularly atmospheric town of Globe,Arizona and revolves around two characters Paul White and his wife Joan (I cannot stress enough how excellent the performances by both lead actors,David Keith and Cathy Moriarty are).The film begins with a very stylish depiction of a murder but it then grinds to a halt and slowly but surely reveals the shenanigans of the couple.Through repeated flashbacks we get acquainted with the central characters and we are almost embarassed to discover the proverbial skeletons they seem to hide in their closet.

To set the record straight ,this movie is too off kilter to appeal to everybody.The viewer needs to be patient and to focus on and co-ordinate with the rhythm and with the organic character of the film.

Technically speaking,Cammell’s film is as masterfull a mid/late 80ies thriller could ever be.To say that this one is stylish would be an understatement.Larry McConkey’s cinematography  is spectacular. He adorns the film with  location shots of the sprawling desert a plenty. He effectively utilizes wide tracking shots and extreme close ups of eyes, thus giving White of the Eye an artistic edge.Cammell’s narrative is plain weird,and comes off as off-key but is in fact multi-layered and full of subtleties and makes full sense after a while.The soundtrack by Nick Mason (Pink Floyd) and Rick Fenn is very atmospheric too and plays a huge role in establishing the feel and the overall atmosphere of the film.

Long story short.This one is as artsy as an 80ies “serial-killer” film could ever be and dabbles a lot with the psychological background of its characters but it doesn’t (literally) lose the plot. In my view “White of the Eye” is a masterpiece.It could pass as style over substance,but I strongly believe that it also has an interesting storyline,hence quite a bit of substance.

A very original thriller.emphatically recommended…

“murder is a work of art…” ή κάτι παρεμφερές είχε μαρκάρει με στένσιλ πάνω στο μπλουζάκι του η “κουνημένη” ιδιοφυία που λεγόταν Ντόναλντ Κάμμελλ ,ατάκα την οποία δικαιώνει στην ταινία καλλιτεχνική προβοκάτσια που σκάρωσε εδώ πέρα.

Παρ’όλες τις ιδιοτροπίες του ο Κάμμελλ ήταν μια αυθεντική σκηνοθετική ιδιοφυία ,της οποίας το ταλέντο δεν άφησε ασυγκίνητο το Μάρλον Μπράντο,ο οποίος ήταν και αυτός που έσωσε το παρόν από τα αζήτητα,αφού πριν την κυκλοφορία της η ταινία υπό παρουσίαση είχε διχάσει τους υπεύθυνους του στούντιο παραγωγής,οι οποίοι χαρακτήρισαν τη σε σημεία βιντεοκλιπίστικη εξταραβαγκάντσα του σκηνοθέτη του Performance σαν “διαφημιστικό για φόνο”.

Το “Λευκό του ματιού” ήταν όμως μια εξαιρετική ταινία με κατακερματισμένη αλλά όχι χαοτική αφήγηση,εξαιρετική κινηματογράφηση,μοντάζ και σκηνοθεσία, ερμηνείες που εκτοξεύουν το κύρος του φιλμ στη στρατόσφαιρα και ατμοσφαιρικό soundtrack, ευγενική χορηγία του Νικ Μέησον των Pink Floyd.

…ένα arthouse Slasher,ένα κακό τριπάκι ενός επίδοξου άλφρεντ Χίτσκοκ,μία αυτοβιογραφική αλληγορία πάνω στην ψυχική νόσο,στον άγνωστο που επιλέγουμε για σύντροφο και στη λατρεία του αίματος…το “Παρίσι,Τέξας” του σινεμά τρόμου? τι είναι στα αλήθεια το White of the Eye ?

Έχω την  εντύπωση πως όσο κι αν προσπαθήσουμε να το ‘ξεκλειδώσουμε” ωφελημένοι τελικά δε θα βγούμε, το παρόν φίλμ είναι μια φιλμική παρόρμηση που ορθό θα ήταν να απολαμβάνει κανείς ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, χωρίς περισυλλογή και χωρίς προφυλάξεις…

Δείτε το…


The Fourth Man

The Fourth Man (1983)

directed by:Paul Verhoeven

Jeroen Krabbé, Renée Soutendijk, Thom Hoffman

The morbid Catholic writer Gerard Reve who is bisexual, alcoholic and has frequent visions of death is invited to give a lecture in the literature club of Vlissingen. While in the railway station in Amsterdam, he feels attracted to a handsome man who embarks on another train. Gerard is introduced to the treasurer of the club and beautician Christine Halsslag, a wealthy widow who owns the Sphinx beauty shop, and they engage in a one night stand. On the next morning, Gerard sees the picture of Christine’s boyfriend Herman and recognizes him as the man he saw in the train station. He urges her to bring Herman to her house to spend a couple of days together, but with the secret intention of seducing the man. Christine travels to Köln to bring her boyfriend and Gerard stays alone in her house. He drinks whiskey and snoops through her safe, finding three film reels with names of men; he decides to watch the footage and discovers that Christine had married thrice and that the reels are named after their deceased husbands, all of whom died in tragic ways. Will Gerard be the fourth man?

Charged,provocative and graphic visual poetry by Paul Verhoeven. A true and complete cinematic experience.

The Fourth man effortlessly encapsulates the viewer in a world of sex,death and religion ,playfully depicts seemingly trivial and unimportant things only to be later proven important even crucial for Gerard Reve,the titualar or maybe not ,fourth man.

Extremely important for the success of this film are :The great script, which is full of nuances and little details. Little facets of the story that are thoroughly explored by Verhoeven. An excellent cinematography by Jan De Bont ,with visual compositions that are wonderfully lit and teeming with symbolisms . Yes the visuals in this compel the viewer with their sheer power . Furthermore ,the performances by Krabbe and Soutendijk are marvellous and last but not least the film score is pure brilliance.

The Fourth man is an essential viewing for each and every cinephile that wants to be immersed in dark and provocative films and is quintessential film making. One of the best movies I have watched in the last couple of years, Verhoven’s film deserves a ton of praise…

Βερχόφεν με τα φρένα σπασμένα έχουμε σήμερα.Από τη θεική Ολλανδική περίοδου του υπέροχου προβοκάτορα Πώλ, σας παρουσίαζουμε μια ταινία την οποία μάλλον θα ξαναδώ σύντομα και για την οποία πιθανώς να μην αρκεί το λεξιλόγιο μου ώστε να την επαινέσω αρκετά.Ναι! Τόσο καλή ταινία είναι το “Ο τέταρτος άνθρωπος” , μάλλον το πιο τιμημένο Ευρώ που ξόδεψα ποτέ στη ζωή μου ,ένας αληθινος εικονοπλαστικός Τρας κολοσσός.

Θα με ρωτήσετε μα γιατί Τρας Κύριε Σκουάλο? Καθαρά λόγω της θεματικής της ταινίας .Η ταινία δεν κατατάσσεται στον arthouse κινηματογράφο διότι ο Βερχόφεν δεν δείχνει να νοιάζεται ιδιαίτερα για την ανθρωπογεωγραφία των ταινίων του , ούτε δείχνει να τον αφορά η φιλοσοφική δυναμική του κινηματογραφικού μέσου. Η ταινία διάολε, πραγματεύεται την ιστορία αλκοολικού ,αμφισεξουαλικού , καθολικού συγγραφέα ο οποίος βλέπει συνεχώς οράματα σχετικά με το σεξ, το θάνατο και το Θείο , η ταινία έχει gore , έχει ανδρικό και γυναικείο γυμνό … αλλά οι υπέροχες συνθέσεις του σκηνοθέτη ,η δύναμη που φέρουν αυτές οι εικόνες,που άλλοτε υπαινίσσονται και αλλοτε σοκάρουν , οι πανέξυπνοι συμβολισμοί , η πανέμορφη Αρτζεντοειδής φωτογραφία του Jan de Bont  ,το όμορφο σάουντρακ και οι ερμηνείες ράπισμα από τους Γέρουν Κράμπε και Ρενέ Σάουτενντάικ καθιστούν αυτήν την ταινία βάλσαμο για τον αμφιβληστροειδή.ένα προκλητικό κινηματογραφικό ποίημα το οποίο προβοκάρει και  καθηλώνει

Δικαίως μετά από αυτό εδώ ο Βερχόφεν πήγε Χόλυγουντ, αλλά τόυτο εδώ κάνει το “Βασικό Ένστικτο” να ωχριά.

Δείτε το όπως και δήποτε.

Road to Salina (1970)


Road to Salina (1970)

Director:Georges Lautner

Stars:Mimsy Farmer, Robert Walker Jr., Ed Begley,Rita Hayworth

Jonas (Walker Jr) is on the road to Salina. He stops at a gas station/restaurant and its owner, Mara (Hayworth), is struck by his resemblance to her dead son, Rocky (Porel). He decides to stay on and meets Mara’s friend Warren (Begley) and Rocky’s sister Billie (Farmer), but dark facts are to be revealed about the death of Rocky.

Excellent & compelling little thriller by Lautner who manages to utilize all his assets to the maximum.First asset has to be the excellent storyline featuring a pretty twisted main subject and lots of jaw-dropping details.Even an incest sub plot is used with excellent results.Then the location which radiates of desolation and loneliness is also very atmospheric and last but not least the performances by the lead actors are superb.

However “Road to Salina” doesn’t deliver the goods at once.At first it strikes the viewer as a pretty common place drama film but as the plot unwinds,the atmosphere gets more impenetrable and the film manages to captivate the viewer.Mimsy Farmer easily steals the show here,as her portrayal of troubled Billie radiates of charisma.Personally I’ve never seen a more adequate performance by Farmer(More by Barbet Schroeder is a strong contender though).Rita Hayworth’s acting in this movie has a tragic quality,as she stands pretty much helpless and powerless watching the shenanigans of her children,especially Billie.Hayworth’s heroine is the epitome of loneliness and “retirement”.This was one of her last performances and the fact that a couple of years after this film she was diagnosed with Alzheimer’s disease gives an even more tragic aura to the proceedings.

The climax of the film doesn’t come as a surprise,as the story is very well put together and progresses in a very neat manner.However the inevitability of the tragic ending compels the viewer and wraps up suitably a story of some doomed if flawed and frail characters.

All in all,this movie is a great sample of some very well done film making by Lautner.It’s very 70ies looking,perhaps even dated for certain cinephiles,but if my opinion is worth anything,this is part of its charm.Trying to draw parallels between “A road to Salina” and some modern drama/thriller is a doomed-from-the-start attempt since the codes,subject matters and the worldwide cinema language has changed beyond recognition during the last couple of decades.Contemporary films seem to be rawer in their depiction of reality ,often retaining a documentary style.This is not the case with Lautner’s movie but if you fancy a trip to some Seventies nostalgia and you are an old school cinema fan, then you are in for a ride.

Γαλλικός Thriller κολοσσός με την Μίμσυ Φάρμερ να σπάει κοντέρ παραδίδοντας μια ερμηνεία ράπισμα.Η ιστορία ξεδιπλώνεται τεμπέλικα και το πρώτο μισάωρο μοιάζει με ένα καλοφτιαγμένο μεν,τυπικό δε δράμα χαρακτήρων.Αλλά όταν το φυτίλι καεί και η βόμβα σκάσει,δεν υπάρχει γυρισμός.Με μια παράλληλη πλοκή βασισμένη στην αιμομιξία να πριονίζει τις αντιστάσεις του θεατή λεπτό προς λεπτό και με τις ερμηνείες των ηθοποιών να στηρίζουν καίρια την ταινία,το τέλος έρχεται και είναι αρκούντως σκοτεινό και πεσιμιστικό,πλήν καθαρτήριο .

Ο Λωτνέρ έφτιαξε κάτι πολύ σπουδαίο εδώ πέρα.Βοηθούμενος και από τις θετικές συγκυρίες,αφού όλα στο παρόν φιλμ δουλεύουν ρολόι,έκανε μια ταινία της οποίας τα 100 λεπτά περνάνε νερό και στο τέλος σε κάνει να θέλεις κι άλλο.Η ιστορία του περιπλανώμενου ο οποίος καταλήγει να υποκαθιστά το χαμένο γιό μιας μεσόκοπης ιδιοκτήτριας ταβέρνας σε ερημική τοποθεσία είναι από μόνη της αλλόκοτη.Το τι συμβαίνει όμως όταν ο δήθεν γιός συνάπτει ερωτικές σχέσεις με τη δήθεν αδελφή του,είναι κάτι που πρέπει να το δείτε.

Πιστέψτε με…χαμένοι δε θα βγείτε…

The Dark Side of the Moon (1986)




The Dark Side of the Moon (1986)  aka “Manden i månen”

directed by:Erik Clausen

cast:Christina BengtssonMogens EckertStig Hoffmeyer

Εξαιρετικό,πλήν πανάγνωστο Δανέζικο ψυχόδραμα που μου άφησε το στόμα ανοιχτό με την πληρότητά του,την καταπληκτική του κινηματογράφιση και τις ερμηνείες του,που κόβουν την ανάσα.

Ο μεσήλικας Johannes απελευθερώνεται μετά από 16 χρόνια στη φυλακή για τη δολοφονία της συζύγου του. Βρίσκει δουλειά ως λαντζέρης στο υπόγειο του εστιατορίου, αλλά αποφεύγει γενικά την ανθρώπινη επαφή και ζει κλεισμένος στον κόσμο του κρατώντας ζωντανή τη μνήμη της γυναίκας του και της κοινής τους ζωής.Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους θα έρθει σε επαφή και θα συνδεθεί είναι μια οικογένεια Τούρκων μεταναστών,σπρωγμένοι στο περιθώριο σαν και αυτόν. Προσπαθεί απεγνωσμένα, να συμφιλιωθεί με το σκοτεινό παρελθόν του και να επανασυνδεθεί με την κόρη του, που ζει σε ένα τροχόσπιτο με τον σύζυγό της και το παιδί τους.Το ζευγάρι όμως δε δείχνει να ενθουσιάζεται με την επιστροφή του Johannes και του κλείνει την πόρτα.Ο μοναχικός άνδρας  θα  συνειδητοποιήσει το βάρος που κουβαλάει το παρελθόν του και θα “πληρώσει τα χρέη του” με τραγικό τρόπο.

Βαρύ και ασήκωτο με επιρροές από το πάντα ανθρωποκεντρικό ,μελόδραμα του Fassbinder,με εξαιρετικό Ρεπεράζ,υπαινικτική και συνάμα φλασάτη κινηματογράφιση που εστιάζει στις έντονες χρωματικές αντιθέσεις και ενίοτε στη νουάρ αισθητική,το “The dark side of the moon” δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα ξεχασμένο αριστούργημα.

Το φινάλε της ταινίας φέρνει την απόλυτη κάθαρση και εμάς στα πατώματα να προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε τι στην ευχή έχουμε μόλις δει.Είναι πραγματικά ακατανόητο πως το διένειμε εκείνη την εποχή η cannon films των Γκολάν-Γκλόμπους,αλλά όπως και να’χει τους συγχαίρω και για αυτή την έκφανση του γούστου τους.

Με μόλις 36 ratings στο site της IMDB, το παρόν είναι εγκληματικά άγνωστο.Δείτε το πάση θυσία…

Very sad and downbeat Danish psychodrama with a humane touch,great plot,fantastic performances,a sympathetic antihero and great cinematography and direction.

The middle-aged Johannes is released after 16 years in prison for wife murder. He finds a job as a janitor/dishwasher in the basement of a restaurant, but he refrains from general human contact and will only get in touch and connect with the Turkish colleagues. First of all he tries, however, to come to terms with his past and reconnect with her daughter, who lives in a trailer with her husband and their child.His daughter is is not really happy with his reappearance.The solitary man will soon enough realize the gravity of his past actions and will give “pay his debts”.

This gem of a film is a very obscure case as it seems to be totally forgotten and unknown.Too bad,as it was nominated for best Danish film award in 1986,it sure is a great film.It is beyond my knowledge how on Earth CANNON films decided to distribute it but it sure deserves a broader exposure.Erik Clausen‘s cinema has a lot in common with Rainer Werner Fassbinder’s humanistic,melodramatic cinematic approach and cursed antiheroes.”Manden i månen” is also directed and photographed in a superb way and the experienced eye can also train nods to Film Noir.

The performances by the cast are very realistic and stellar and the climax is cathartic to say the least.Nothing less than a fantastic piece of Arthouse cinematic realism… 

Track it down at all costs…


Der Todesking (1990)


Der Todesking (1990) aka “The Death King”

directed by:Jörg Buttgereit

cast:Susanne BetzGerd BreitungIngo Buesing

“O θεός δημιούργησε τον κόσμο σε έξι μέρες…την έβδομη αυτοκτόνησε”

Δύναμη εικόνων,νοσηρός υπαρξισμός,ψυχική καταβαράθρωση,κάθαρση,ελπίδα…Όλα αυτά και πολλά που δεν τα αντιλαμβάνεται εύκολα ο νούς και ο αμφιβληστροειδής,διαδραματίζονται σε 80 μόλις λεπτά κινηματογραφικού χρόνου.

Εφτα ημέρες.Εφτά διαφορετικά επεισόδια,εφτά διαφορετικές περιπτώσεις βίαιου θανάτου.Ο θάνατος σαν απόλυτη παραίτηση,σαν απόδραση από την πραγματικότητα,ο θάνατος σαν εκδίκηση,σαν λύτρωση ,σαν απόλυτη μορφή αγάπης με την ελπίδα να αχνοφαίνεται κάπου αδιόρατα…

Ο κοινός νούς θα θεωρήσει το arthouse αριστούργημα του Buttgereit σαν ένα πεσιμιστικό δημιούργημα,αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.Τα κάδρα του Buttgereit,η σκηνοθετική αποστασιοποίηση που συμπλέκεται με γκροτέσκο τρόπο με μια τρυφερότητα ,με την οποία ο δημιουργός “φωτογραφίζει” τους ήρωες-ηθοποιούς του,τα μηνύματα που εκπορεύονται από τα κινηματογραφικά καρέ, καθιστούν το παρόν φίλμ ένα βίωμα,μια εμπειρία ζωής.

Τόσος θάνατος μαζεμένος σε τόσο λίγο χρόνο,αλλά το επιμύθιο είναι θετικό.Πρέπει κανείς πρώτα να’χει πεθάνει ψυχικά,να’χει αδειάσει η ψυχή του,να έχει μαραθεί το σαρκίο του,μόνο τότε θα τον επισκεφτεί ο θεριστής,μόνο τότε θα επιλέξει την αποχώρηση.

Kατά το γράφοντα η ταινία είναι αριστούργημα και τα τελικά πλάνα της είναι ο θρίαμβος της ζωής…

Όπως λέει και ο πάνσοφος λαός “The beauty is in the eye of the beholder”



Seven episodes, each taking place on a different day of the week, on the theme of suicide and violent death.

Αn essay in morbid existentialism.An arthouse film about life and death.A film disturbing but tender to its very core.A masterful movie depicting the multiple faces of death and the fragile nature of human soul and body.

I’m in no way objective about Buttgereit’s creations.The guy is a cinematic genius.His style is very distinctive.His images are dense and depressive.But in the end “Der Todesking” leaves a veneer of hope behind.

“Der Todesking” is able to scar the viewer for life.It can make us love our little lives a little more than we actually do and to come to terms with the grand mystery death is…


Hanno cambiato faccia(1971)


Hanno cambiato faccia (1971) aka “They have changed Their Face”

directed by:Corrado Farina

cast:Adolfo Celi, Geraldine Hooper, Giuliano Esperanti,Francesca Modigliani


the vampiric reincarnation of  capitalism and his soon to be protege.

Άλλη μια καταπληκτική ευρωπαική “cult” ταινία σας παρουσιάζει το blog μας σήμερα.

Ο Alberto Valle εργάζεται σε μια αυτοκινητοβιομηχανία,Ζεί μια ζωή αρκετά προβλέψιμη ώσπου μια ωραία πρωία του ανακοινώνεται οτι ο πρόεδρος της εταιρίας  τον προσκαλεί στην βίλλα όπου ζει απομονωμένος στην επαρχία.Σύντομα ο Αlberto φτάνει στον προορισμό του,την ομιχλώδη ιταλική επαρχία,οι κάτοικοι της οποίας αποδεικνείονται παντελώς ακοινώνητοι,όλοι εκτός από τη Laura,μια γυμνόστηθη εκπρόσωπο του αντικομφορμισμού και της σεξουαλικής επανάστασης των τελών της δεκαετίας του ’60.Όταν ο Alberto προσεγγίζει τη βίλλα του αφεντικού του Giovani Nosferatu,τον υποδέχεται μια μινι αυτοκινητοπομπή από λευκά 500αράκια fiat τα οποία είναι μέρος της ιδιωτικής φρουράς του μεγιστάνα.Ο Νosferatu αποδεικνείεται γοητευτικός πλήν σκιώδης χαρακτήρας και υπόσχεται στον Alberto μια λαμπρή σταδιοδρομία στις επιχειρήσεις του,κάτι στο οποίο συναινεί  και η μυστηριώδης Corinna,γραμματέας του Nosferatu.Όλα δείχνουν τέλεια πλήν τίποτα όμως δεν είναι τελικά όπως φαίνεται,καθώς ο Nosferatu είναι όπως όλα δείχνουν ένα  βαμπίρ πλήρως εναρμονισμένο με τα νέα δεδομένα.

Ο Farina δικαίως θεωρείται υποτιμημένος δημιουργός.Οι ταινίες του (μόλις 4 τον αριθμό)ποτέ δεν ακολούθησαν την πεπατημένη,και είτε καλύτερες(η παρούσα και το pop art διαμαντάκι “Βaba Yaga”)είτε χειρότερες,είχαν πάντα κάτι να πούν.Εδώ ο σκηνοθέτης υπογράφει μια χαλαρή διασκευή του έργου του Μπράμ Στόκερ και μετατρέπει το μύθο του Δράκουλα σε μια αλληγορία για την απληστία του κεφαλαίου εξισώνοντας τους στυγνούς καπιταλιστές με βρυκόλακες που διψάνε για ανθρώπινο αίμα και χειραγωγούν εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα με τη χρήση της διαφήμισης.


pop artsy private corps.

O Alberto αρνείται να δεχτεί τον εκμαυλισμό και το μανιπουλάρισμα και επιχειρεί να σκοτώσει το τέρας.Φεύ,το τέρας είναι αθάνατο,όπως και η ανθρώπινη απληστία.Ολα τελειώνουν με τη λυπηρή παραδοχή πως όλοι και όλα εξαγοράζονται και συμβιβάζονται…

Οπτικά, η ταινία είναι eye candy.Οι εξωτερικές σκηνές φωτογραφίζονται με αχνά,σχεδόν άψυχα χρώματα,με την Ιταλική επαρχία να απεικονίζεται σαν ένας μονίμως ομιχλώδης τόπος, ενω οι σεκάνς των εσωτερικών χώρων διακατέχονται από τη 70ies lounge  αισθητική δημιουργώντας μια γοητευτική αντίθεση με τα εξωτερικά πλάνα.Το σενάριο του σκηνοθέτη και του Giulio Berruti είναι πανέξυπνο,ενώ οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι σοβαρές και πειστικές,με τον Adolfo Celi(κλασσική μορφή του Ευρωπαικού κινηματογράφου στα 70ies)να είναι απολαυστικός στο ρόλο του cool,lounge κεφαλαιοκράτη βρυκόλακα.

Συνοψίζοντας, η ταινία ,κατα προσωπική άποψη ξεχωρίζει από το σωρό.Σαφέστατα είναι πρωτότυπη και τεχνικά άρτια.Οι σκεπτικιστές μπορούν να της καταλογίσουν οτι έχει καταστεί ανεπίκαιρη,εφόσον η κοινωνία και τα προβλήματά της έχουν αλλάξει αρκετά από τότε.Θεωρώ το συγκεκριμένο επιχείρημα λανθασμένο αφού η οργουελική δομή της κοινωνίας και η απληστία του καπιταλισμού έχουν περισσότερο ενδυναμωθεί με την έλευση της παγκοσμιοποίησης παρά το αντίθετο.Έστω και αν ίσχυε το γεγονός οτι η ταινία είναι γερασμένη,ακόμα και τότε θα άξιζε να τη δει κανείς σαν ένα εξαίσιο δείγμα πειραματικού Ιταλικού σινεμά στα χνάρια δημιουργών σαν τον Elio Petri.

Πολύ φοβάμαι όμως οτι η ταινία θα παραμένει επίκαιρη,όσο έννοιες σαν την ελευθερία αποτελούν περισσότερο ψευδαίσθηση,παρά απτή πραγματικότητα…


A great metaphor on how capitalism manipulates the working class by Corrado Farina is what we have here.

The movie is visually stunning,combining pop art and lounge interiors with decaying and foggy exteriors.The direction by Farina is great,the pacing is smooth and the performances compelling.

A CEO executive visits the villa of his shady employer in order to discuss with him about his career potential.In the misty province Giovani Nosferatu(the president of the company)is proved to be a modern vampire,ruthless and manipulative.He is in control of an army of scientists,journalists,even members of the clergy,all of them collectively try  to harness the working class by making use of the great tool of public control:Advertisement.

Alberto(the employee)realizes how callous his boss is and tries to kill the monster.Alas the monster won’t die,for it is undead and corrupts everything pure that crosses its path.An undead vampire that has changed his face.

The movie is unique and very clever and should be celebrated by fans of directors like Elio Petri.Dark,sarcastic with horror elements,this is great cinema for all of you my friends.Enjoy…

La rose de fer (1973)


La rose de fer(1973) aka “the iron rose”

directed by:Jean Rollin

cast:Françoise Pascal, Hugues Quester, Natalie Perrey


hallucinating at the beach…


departing from the world of the living…joining with the dead…

Μάλλον από τις πιο όμορφες ταινίες που έχω δει τον τελευταίο καιρό το “la rose de fer” του Jean Rollin μπορεί να περιγραφεί σαν μια ελεγεία στην αιώνια γαλήνη και την αρμονία του θανάτου.Ένα καταπληκτικό κράμα arthouse με horror με ένα φινάλε που συγκλονίζει.

Ένας επίδοξος ποιητής προσκαλεί σε ραντεβού τη γυναίκα που αγαπά.Το ραντεβού τους εκτυλίσσεται σε ένα αρκετά αντισυμβατικό μέρος για ερωτικά ενσταντανέ,ένα παλιό νεκροταφείο.Σύντομα το απόγευμα δίνει τη θέση του στη νύχτα οι πύλες του χώρου σφραγίζουν και το ζευγάρι παρασυρμένο από το πάθος του κλειδώνεται εντός των τειχών του κοιμητηρίου.Κατειλημμένοι από τρόμο προσπαθούν να βρουν διέξοδο αλλά καταλήγουν συνεχώς στο ίδιο σημείο,ο άνδρας κυριεύεται από οργή και η γυναίκα αργά αλλά σταθερά χάνει τα λογικά της

Τι να πει κανείς και τι να γράψει για το Rollin.Αναμφισβήτητα ένας δημιουργός με απόλυτα προσωπικό και αναγνωρίσιμο υφος,εδώ υπογράφει μία από τις καλύτερές του ταινίες.Η φωτογραφία είναι σκέτη μαγεία με έμφαση στα γνώριμά του παστέλ χρώματα,ενώ τα κάδρα του είναι απόλυτα ατμοσφαιρικά,ειδικά μερικές σεκάνς όπως η εναρκτήρια,η σεκάνς του σιδηροδρομικού σταθμού και της παραλίας,στοιχειώνουν το θεατή.

Οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ζεύγους είναι καίριες για την γενικότερη ατμόσφαιρα της ταινίας,πραγματικά μία από τις ελάχιστες φορές που βλέπει κανείς τόσο δομημένες αποδόσεις ρόλων στο genre cinema.Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και κομμένη την ανάσα παρατηρεί ο θεατής την κάθοδο της Francoise Pascal στην τρέλα,όπως και τον τρόμο και την οργή του Hugues Quester μπροστά σ’αυτήν την την εξέλιξη.

Ώς μοναδικό αρνητικό της ταινίας μπορεί να καταγραφεί η υπερβολικά αιθέρια και ποιητική δομή των διαλόγων,φλερτάρουν μερικές φορές με το σουρρεαλισμό,αλλά με αυτό οι φάνς του Rollin είναι μάλλον ήδη εξοικειωμένοι.Επίσης οι arthouse διαθέσεις του σκηνοθέτη μπορεί να ξενίσουν στους σκληροπυρηνικούς horror οπαδούς.

Όπως και να’χει η ταινία είναι ένα κινηματογραφικό κομψοτέχνημα.Συστήνεται ανεπιφύλακτα.

Visual poetry by the master of the subtle artsy horror Jean Rollin.

“La rose de fer” is an impeccable masterpiece.A unique mixture of the arthouse and horror genres.An elegy for the serene world of the dead and all its purity and beauty,at least this is how the female protagonist sees it…

A couple has its first date behind the old and decayed walls of a cemetery.They succumb to desire and soon the night falls and they’re locked inside the cemetery gates.They find themselves trapped,moving in circles  not being able to escape,always ending up in the same spot.Gradually the girl descents to madness,not willing to leave the world of the dead anymore,having  found a new meaning to her life,so she cheerfully strolls around the graveyard isles.The male protagonist strives to pull her back to reality,but when he realises that his attempts are futile,he bursts into rage.The end,which I’ll not reveal is stunningly breathtaking.

The cinematography is absolutely otherworldly,I mean Rollin’s pictures always look good,but this one is really classy.What is really fantastic is that the movie is almost in its entirety shot in a cemetery,yet it never feels boring.The plot is very simple to follow and the dialogues are very poetic,almost surreal.

Françoise Pascal and  Hugues Quester  who play the lead roles in this one,deliver very strong performances,especially Pascal is very convincing.Everything seems to work in this movie.

Recommended to eurocult buffs,Rollin enthusiasts and open minded cinephiles.This one is destined to be liked by celluloid fans with a good taste.