Death Rite (1976)

Death Rite (1976) aka “les Magiciens”

directed by: Claude Chabrol

cast:Franco NeroStefania SandrelliJean Rochefort,Gert Fröbe,Gila von Weitershausen

Artsy Seventies thriller by the prolific french Claude Chabrol. The film is relatively obscure but has enough interesting nuances and style to keep the fans of the European Arthouse and Genre cinema interested.

At a luxury hotel in DjerbaTunisiapsychic magician Vestar (Fröbe) meets the dark  but idle rich man Edouard (Rochefort).[1] Heading to the hotel, Vestar has a vision of a woman being murdered in the desert. Edouard, a member of the leisure class, decides to use his influence to make the dream become a reality. Also staying at the resort are Sadry, returning Tunisian architect (Nero) who has come home to visit his dying mother, and his annoying wife Sylvia (Sandrelli). Also there is Martine (von Weitershausen), an ex-lover of Sadry who would like to get back together with him. The marriage is further strained when Sylvia finds the two of them together. It appears that the prophesied murder has something to do with Sylvia. Specific details from Vestar’s prediction about her death are used by Edouard to make it happen, although in fact his interference alters the results. Sadry comes to terms with the ongoing tensions and anger as events build toward the inevitable.

So , the premise here is rather interesting and the chain of events that lead to the prophesized murder are narrated in an interesting manner full of quirk and symbolisms that are proof of an advanced cinematic language. However Chabrol or his scriptwriter opted for a relatively anaemic portrayal of the characters and the viewer cannot immerse himself/herself in the narrative enough  or intentify with any of the characters.

The cast is full of arthouse references.Gert Frobe starred in Lang’s swan-song – THE THOUSAND EYES OF DR. MABUSE and Gila von Weitershausen (a former companion of French director Louis Malle) as well as Franco Nero who is his typical self, tense and idiosyncratic and Stefania Sandrelli who performs adequately too. The cinematography is mesmerising and the Tunisian set up is also interesting.

The overall result is closer to arthouse cinema and I enjoyed the little idiosyncrasies of the storyline. However I am more into other Chabrol films like “Blood relatives” which follow other exposition techniques, perhaps more horror film oriented. Nevertheless , Death Rite has merits and I’d recommend this curio to fans of Seventies Euro cinema.

Ενδιαφέρουσα άσκηση ύφους με δυνατό καστ από τον σπουδαίο Κλωντ Σαμπρόλ.

Η πρώτη σεκανς δίνει τον τόνο για το παραψυχολογικό υπόβαθρο της ιστορίας, μιας ιστορίας που έχει πολύ ενδιαφέρον αφού παντρεύει τη θεματική του “ερωτικού τριγώνου”, της κτητικότητας  και της ερωτικής ζήλιας, με παραμέτρους όπως τη δυνατότητα να προβλέψουμε ένα γεγονός που μας αλλάζει τη μοίρα και εάν μπορούμε να παρέμβουμε στα γεγονότα που οδηγούν σε αυτό το γεγονός ή στην ίδια τη μοίρα.

Ο Σαμπρόλ στήνει μια όμορφη ταινία σε ένα εξωτικό περιβάλλον, φιλμάρει με ενδιαφέροντα τρόπο, άλλες φορές δημιουργώντας συνθέσεις που γίνονται ένα με το υπνωτιστικό τυνησιακό τοπίο ,άλλες φορές υποδαυλίζοντας την ένταση της αφήγησης. Η αχίλλειος πτέρνα της ταινίας είναι η σχετικά αναιμική ανάπτυξη και απεικόνιση των χαρακτήρων του, κάτι που μπορεί να οφείλεται βέβαια και στην αγγλική ηχητική μπάντα που δείχνει να κατακερματίζει την αφήγηση και αφαιρεί ελάχιστους πόντους από το τελικό αποτέλεσμα.

Όπως και να ‘χει το παρόν είναι ουσιαστικά ένα arthouse thriller της παλιάς σχολής το οποίο θα ξενίσει στους “κανίβαλους”  που έλκονται από το κοκορέτσι και το σπληνάντερο, αριστούργημα σαν το blood relatives δεν είναι, αλλά έχει αρετές και θα έπρεπε να απασχολήσει περισσότερο κόσμο.


Spellbinder (1988)


Spellbinder (1988)

directed :Janet Greek

cast:Tim DalyKelly PrestonRick Rossovich

Cool but relatively tame erotic thriller/horror entry that tries to capitalize on the Satanic panic of the 80ies, but is of course not “Rosemarie’s baby” , not even by a stretch. It has nice atmosphere though, cool pacing, remains watchable and feature an expected ,still cool twist ending.

When Los Angeles attorney Jeff Mills and his friend Derek Clayton rescue a young beautiful woman, Miranda Reed, from an apparently abusive boyfriend, the trouble starts. Miranda has no home so Jeff offers her to stay at his house. Jeff unknowing becomes involved with Miranda and the web of intrigue that follows her. But as the two became lovers, Jeff learns that Miranda is on the run from the witches’ coven (to which she belongs).But now the coven wants Miranda back as a sacrifice at the winter solstice tomorrow night. She must come to them of her own free will, and the coven try to force her into doing so, using sorcery to taunt and terrify the two of them. Miranda tells Jeff of her situation, but not the entire truth, and Jeff willingly helps Miranda out of her troubles, but creates his own.

This one features future Mrs. Travolta , Kelly Preston and rumor has it that the church of Scientology has tried to make each and every copy of the film disappear, for it features the aforementioned and very hot 26-year old Preston in the nude.

Other than that the film has a somehow TV feel to it and the cinematography has that 80ies soft look,that was characteristic for TV. There are some nice sequences and an unnerving atmosphere, especially as we are heading towards the climax, but nothing you haven’t seen before.

Still ,it is a nice little thriller/horror flick and fans of 80ies genre cinema should try to locate and watch it.

το επίπεδο του υπερφυσικού θρίλερ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 80 ήταν λίγο άνισο, από τη μία είχαμε φιλμ που φλέρταραν με την απόλυτη μπιμουβάδικη αισθητική ,όπως το witchboard με την Tawny Kitaen, από την άλλη είχαμε φιλμ σαν αυτό εδώ με την σεξοβόμβα και μέλλουσα κυρία Τραβόλτα, Κέλλυ Πρέστον ,που φλέρταραν και με τους κώδικες του mainstream ερωτικού θρίλερ και έχαιραν μιας πιο γυαλισμένης αισθητικής που αδυνατούσε να κρύψει βέβαια το αδιαμφισβήτητο στίγμα της δεκαετίας στην οποία παρήχθησαν.

Το spellbinder παίζει το χαρτί του ερωτισμού όσο μπορεί και είναι λογικό να το κάνει αφού διαθέτει άσο στο μανίκι του  την παρουσία της Κέλλυ Πρέστον, αλλά ειδικά κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους επικρατούν σχεδόν ολοκληρωτικά οι κώδικες του ερωτικού θρίλερ,ευτυχώς το δεύτερο μέρος φέρνει μαζί του το υπερφυσικό στοιχείο και ο ρυθμός της ταινίας αποκτά περισσότερη ζωντάνια.

Το “στα δεσμά του Εωσφόρου” παρακολουθείται με άνεση και προσφέρει κάποιες αξιομνημόνευτες Σεκανς ,πλην δεν κομίζει επ’ουδενί κάτι που δεν έχετε ξαναδεί. Πιο καλοφτιαγμένο από την πλειοψηφία των ταινιών του είδους , αφού ήταν προιόν της MGM, αλλά ενίοτε με τηλεοπτική αισθητική, αποτελεί απαραίτητη θέαση μόνον για τους φανατικούς του είδους.

Justine de Sade

Justine de Sade(1972)

directed by:Claude Pierson

cast:Alice Arno, Yves Arcanel, Michel Bertay


“I am just a poor orphan girl…”

this is the Mantra that Therese, a beautiful but naive young girl, who finds herself being passed around from depraved pervert to depraved pervert, enduring just about every kind of sexual degradation there is  keeps on repeating .She is sent to jail by an early employer because she refuses to steal. In another scene, the man she saves from a gang of outlaws rapes her. Once again she is victimized by a sodomitical pair when she won’t help them kill one of their aunts. Despite her trials and tribulations Therese has the futile hope that some kind stranger will eventually help her.But this is not bound to happen ,as lightning strikes.

Dated but quite graphic and accurate depiction of the Sade story by Claude Pierson,who however does not seem to want to surpass the softcore conventions and trappings ,hence we have to deal with a merry and silly softcore sense of aesthetics and narrative.Some would argue that this fortunately happens for a good reason , because had it been more realistic,this film would perhaps be too hard for anyone to stomach.

Imagine that there are people that find this piece of cinematography disturbing anyway.Well it’s not so, since it is filmed in the most unrealistic way possible,in a softcore manner,built to titillate and to provoke the Seventies cinema audience.Nonetheless there is something that makes this film more authentic than other De Sade adaptations,it’s the quality of the narrative and the depiction of the depravity that feel loyal to Sade’s storytelling regardless of the softcore mannerisms.The acting in this one was also surprisingly good and the cinematography was impeccable.

Justine de Sade was a glorious victory…

Μπόμπα σόφτκορ από τη χρυσή περίοδο του είδους, τούτο εδώ παίζει τις ταινίες του Ντ’Αμάτο στα ίσια και ευτυχώς ή δυστυχώς κρατά λίγο τα φρένα πατημένα αφού ποτέ δεν δίνει την αίσθηση πως ποντάρει στα φτηνά τρυκ για να σοκάρει.Τουναντίον όλες οι “ακραίες” σκηνές δείχνουν να εξυπηρετούν την αφηγηματική λογική,την πλοκή και το πνεύμα του Σαντ κατ’επέκτασιν.

Η Τερέζ χάνει τους δικούς της στην τρυφερή ηλικία των 12 ετών.Έκτοτε περιφέρεται στη Γαλλική ενδοχώρα προσμένοντας κάποιον να τη βοηθήσει. Αλίμονο,η φτωχή ορφανή πέφτει από κατεργάρη σε κατεργάρη και υπομένει στοικά όλους τους πιθανούς και απίθανους σεξουαλικούς εξευτελισμούς,αρνούμενη όμως να αφήσει τη φλόγα της αγνότητας που καίει στην καρδιά της να σβήσει…

Με μια τέτοια ιστορία που βρίθει exploitation συμβολισμών και θεωρητικά αβανταδόρικης εικονοπλασίας δεν ξέρω αν θα έπρεπε να κλάψουμε ή να αναστενάξουμε με ανακούφιση που το παρόν σενάριο δεν έπεσε στα χέρια κανενός πιο ξεδιάντροπου σκηνοθέτη όπως ο Μπρούνο Ματέι. Όπως προαναφέρθηκε ο Πιερσόν έχει στο νου του πρώτα να εξυπηρετήσει την πλοκή και μετά να προκαλέσει,άρα η ταινία του παραμένει σχετικώς καλαίσθητη και νευρώδης,σχετικά πάντα με τα σοφτκορ στανταρ.

Η Άλις Αρνό και το λοιπό καστ παραδίδουν ερμηνείες έτη φωτός ανώτερες από αντίστοιχες ταινίες του είδους.Η φωτογραφία είναι να την πιείς στο ποτήρι και γενικά το παρόν είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα ενός είδους που δύσκολα ικανοποιεί και εύκολα απογοητεύει.


Jess Franco Marathon Summer edition

…Σήμερον το τσαρδί μας προβάλει ούτε ένα ,ούτε δύο ,αλλά τέσσερα έργα Σεξ , φτιαγμένα με πολύ μεράκι από τον Πατριάρχη του Ισπανικού καλτ, τον Τιτάνα,τον αείμνηστο Τζες Φράνκο.Ο γράφων έβαλε και αυτός πολύ μεράκι με τη σειρά του στο αφιέρωμα Φράνκο που ακολουθεί. Ελπίζω να αποτελέσει έναυσμα ώστε να ανακαλύψει περισότερος κόσμος το έργο ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες B-movies στο γαλαξία… παρακαλώ όπως απενεργοποιήσατε τα κινητά σας τηλέφωνα,θα τα πούμε ύστερα στο φουαγιέ…

Φρανκοθώνιος 2016


A Virgin among the living dead (1973)

Directed by:Jess Franco

Cast: Christina von Blanc, Britt Nichols, Rosa Palomar, Howard Vernon, Jess Franco

An excellent metaphor  for  resignation and longing for death by Jess Franco. Shot right after Soledad Miranda’s tragic car accident albeit untimely demise, this very dark and dreamlike  nightmare in celluloid  was a way of consolation for Franco who had lost his muse and a very dear friend and is one of the crown jewels and biggest achievements in Franco’s very hit n’ miss career.

A girl arrives from London to visit her estranged relatives in a remote castle for the reading of her father’s will. After a while she discovers that they are all in fact dead and her decision to live with them turns into a nightmare. Unable to leave she’s drawn into a macabre underworld through visions of nude satanic rituals and her own impending sacrifice. She later learns that the Queen of the Night has claimed her father’s eternal soul because he had committed suicide.

Try as they might , the people in Eurocine didn’t manage to tarnish the legacy of this movie . The infamous 1981 re-cut of the film which features a zombie sequence filmed by Jean Rollin has now been abandoned in favour of a classic 1971 director’s cut .

After watching both cuts ,I am obliged to admit that Franco’s cut feels more complete . Other than that “A virgin among the living dead” is a very atmospheric and mesmerizing behemoth of a film which clearly proves how many things Franco could create/achieve even when being restricted by miniscule budgets.

The presence of Franco regulars like Howard Vernon ,Britt Nichols and the adequate performance by Christina Von Blanc make this film even more memorable and successful.

If you are a Franco/Eurocult fan then this one is a mandatory addition to your collection.

…τώρα μπορούμε όλοι εμείς του ίδιου αίματος να ζήσουμε μαζί, ποτέ ξανά περιπλανώμενοι αλλά βυθισμένοι μέσα στα νερά της Στυγός…

Ή κάτι τέτοιο αφηγείται  με άτονη φωνή ο Χάουαρντ Βέρνον στο τέλος του ονειρικού, πεσιμιστικού διαμαντιού του Τζες Φράνκο. Το “A virgin among the living dead” είναι η ταινία που γύρισε ο Φράνκο για να ξεπεράσει τη θλίψη του για το χαμό της υπέροχης Σολεδάδ Μιράντα, δικαίως λοιπόν το παρόν είναι ένα μοναδικό γεγονός στη φιλμογραφία του συγκεκριμένου δημιουργού και βρίθει ατμόσφαιρας ενώ χαρακτηρίζεται από ένα αίσθημα παραίτησης και από μια σχεδόν παράλογη επιθυμία για το θάνατο.

Η αφαιρετική πλοκή, κατακερματισμένη από παραληρηματικές σκηνές σεξ και τρόμου είναι προσχηματική αλλά η μακάβρια ατμόσφαιρα που στήνει ο μακαρίτης θείος Τζες εκτοξεύει το «Μια παρθένα για τους ζωντανούς νεκρούς» στο Πάνθεον των κινηματογραφικών δημιουργιών του Ισπανού πατριάρχη του exploitation.

Ενδιαφέρον έχει να σημειώσουμε πως η ταινία έχει κυκλοφορήσει σε αρκετές μορφές ,μέχρι και με inserts σκληρού πορνό. Ο γράφων είχε  δει πριν από αρκετά φεγγάρια  το cut της Eurocine από το σωτήριο έτος 1981. Εκείνη την περίοδο η Γαλλική εταιρεία είχε επανακυκλοφορήσει την ταινία σαν καθαρό Zombie horror και είχε προσθέσει περίπου 13 λεπτά υλικού με ζόμπις να καταδιώκουν την Κριστίνα Φον Μπλάνκ , τα σχετικά πλάνα τα είχε γυρίσει ο Ζαν Ρολέν και δυστυχώς κατακερματίζουν τον ήδη ονειρικό αφηγηματικό χαρακτήρα του φιλμ. Κρίμα που αυτή η έκδοση ήταν η πιο διαδεδομένη στη χώρα μας αφού είχε κυκλοφορήσει σε βιντεοκασέτα από την Alligator video .Tέλος πάντων οι εκδόσεις που κυκλοφορούν πλέον σε dvd περιέχουν το διάρκειας 75 λεπτών αυθεντικό cut της ταινίας ,το οποίο κυκλοφόρησε το 1973 και το οποίο είναι υπέροχο.

Όπως έχει ήδη γίνει αντιληπτό πρόκειται για μια ταινία η οποία πατάει περισσότερο στο οπτικό της μέρος παρά στην πρόζα, παρόλα αυτά οι ερμηνείες των Christina Von Blank ,Britt Nichols (θεάρα!) και Howard Vernon είναι πολύ καλές για τα δεδομένα των ταινιών του Φράνκο και προσθέτουν ακόμα περισσότερο στο καταπληκτικό τελικό αποτέλεσμα.

Αν σας αρέσει έστω και ένα ψήγμα του σινεμά του Φράνκο τότε επιβάλλεται να δείτε αυτήν την ταινία.

Lorna the Exorcist (1974) aka “Les possédées du diable”

Directed by: Jess Franco

Cast: Pamela Stanford, Lina Romay, Howard Vernon, Guy Delorme

Another steamy sexual nightmare by Franco coming from his  best era.

A man is tormented by an ex-lover, Lorna, who is some kind of witch. She has a strange power over a number of women in the film, including the man’s daughter, Linda.

Lorna the Exorcist is another triumph from Franco. Set in a modernist resort full of cubic and pyramid like buildings,  the film slowly but surely builds an atmosphere that is dark and gloomy ,but not in the same poetic manner as in “A virgin among the living dead” . In Lorna… Franco explores the darkness of the human sexuality, the shenanigans of infidelity and betrayal  between  sexual partners ,incestuous lust for one’s own offspring ,  as well as the human need to own physically or mentally the sexual partner or to belong to a sexual partner. The context of the film is however conveyed by a storyline that deals with witchcraft and possession.

All of the aforementioned subject matters had already been employed by Franco ad nauseam ,yet they remain  highly effective ,  particularly as integral parts of this picture’s context ,I dare to say that the contents of Lorna the exorcist are at moments disturbing .

Kudos must be given to Pamela Stanford and Lina Romay for their steamy performance and of course to Franco for being such a daring director who never hesitated to push the envelope in terms of perversion and sexually charged imagery .

One of the most successful  Seventies entries by the our beloved Spaniard.

Άλλος ένας Σέβεντις  εφιάλτης του Φράνκο πλημμυρισμένος από σχεδόν πορνογραφικό Σεξ, ιδιότυπη ψυχεδέλεια , αποχρώσεις τρόμου και κιτς φουτουριστική αισθητική.

Άβουλος αστός διατάσσεται από την πρώην ερωμένη του Λόρνα να μεταβεί  μαζί με τη γυναίκα του και τη δεκαοκτάχρονη κόρη του σε μεταμοντέρνο θέρετρο . Εκεί θα αποδειχτεί πως η διαβολική Λόρνα πάντα παίρνει αυτά που της υπόσχονται  .Όσον αφορά το μέλλον της μεγαλοαστικής οικογένειας, αυτό διαγράφεται μάλλον αβέβαιο ,εκτός από αυτό της δεκαοκτάχρονης Λίντα, η οποία δείχνει να παραλαμβάνει τη σκυτάλη της ευγενούς τέχνης του ψυχικού Βαμπιρισμού από την πνευματική της μητέρα, Λόρνα.

Σκηνές λεσβιακού σεξ και οράματα φρικτών μελλούμενων αποσβολώνουν το θεατή ,καθώς οι μούσες του θείου Τζες,  Πάμελα Στάνφορντ και Λίνα Ρομέυ βγάζουν φωτιές. Όσον αφορά τη δύσμοιρη Jacqueline Laurent ,η συγκεκριμένη ηθοποιός υφίσταται τα πάνδεινα από τον αδιάφορο  σύζυγό της στην ταινία ,Guy Delorme ,ενώ στην κλασική σκηνή του φιλμ γινόμαστε μάρτυρες της συμπλοκής, για να το θέσουμε κομψά,  της δύστυχης ηθοποιού με μια ντουζίνα καβούρια…όχι καβούρια στην τσέπη, κυριολεκτώ…ΚΑΒΟΥΡΙΑ!!!

Το Lorna the Exorcist φέρει όλα τα κλασσικά γνωρίσματα του Φράνκο της δεκαετίας του 70 και αποτελεί ισχυρό Sexploitation τεμάχιο, το οποίο παρά τις κάποιες κοιλιές του και την εμμονή στις σκηνές γυμνού και Σεξ δεν  θα απογοητεύσει τους φανς  του Ισπανού πατριάρχη του Sleaze.

Σεναριακά μην περιμένετε ευφάνταστους διαλόγους  , αφού ως γνωστόν τα σενάρια του μακαρίτη ήταν δεν ήταν τριάντα σελίδες το καθένα, παρόλα αυτά το παρόν μπορεί να καταχωρηθεί στο Ανφάν γκατέ της φιλμογραφίας του σκηνοθέτη που μας προσέφερε 199 παραπάνω  λόγους να αγαπήσουμε το Σινεμά.

Eugenie DeSade (1973)

Directed by:Jess Franco

Cast:Paul Μüller,Soledad Miranda,Jess Franco

Loose but effective De Sade adaptation by Franco ,featuring the great , late Soledad Miranda. Well, Eugenie is not so accomplished like the Soledad Miranda/Franco  triumph which is “Vampyros Lesbos” and at moments might feel like textbook Franco. Still it carries lots of substance and is another statement of artistic integrity by Franco.

Eugenie, a beautiful but shy young girl, lives with her stepfather, a famous writer specializing in stories of erotica. One day she happens to read one of his “erotic” books and its power so affects her that begins to find herself sexually attracted to her stepfather. He notices this, and eventually brings her into his dark world of sexual perversion and murder. Together they start pursuing the perfect crime, which will result in a series of gruesome murders . Things however become sketchy when another Writer Attila Tanner becomes increasingly interested in the couple’s activities and even sketchier when Eugenie falls for a young musician.

“Eugenie” a French/German co-production with a script penned by Jess Franco’s first wife, Nicole Guettard is more accomplished than usual in terms of narrative ,it also has a pretty brisk pace for Franco’s standards and is blessed with a superb cinematography ,courtesy of Manuel Merino.

Other than the fairly solid technical outcome , the story emphasizes on the perils of desire, the pursue of lust and completion through sadism and violence . Paul Müller and Soledad Miranda know there is no turning back once they commit themselves to their masterplan  . Eventually , sexual desire is proved to be an extremely bitter pill to swallow and both Μüller and Miranda meet their Nemesis.

If you love Seventies Franco there is nothing to dislike here.

Μεγάλο μπέρδεμα οι «Ευγενίες» του Φράνκο . Δύο στον αριθμό, τα φιλμ που σκηνοθέτησε ο μέγας Ισπανός και που πραγματεύονται τρόπον τινά τη «Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ», εδώ έχουμε να κάνουμε με την ταινία του 73 στην οποία πρωταγωνιστεί η πρόωρα χαμένη Σολεδάδ Μιράντα , η οποία φυσικά στο παρόν παίρνει το έργο επ’ώμου και μαγνητίζει όπως πάντα.

Το φιλμ ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής έκφυλου συγγραφέα και της κόρης του ,οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχή αναζήτηση της σαδιστικής ηδονής σκορπίζοντας τον όλεθρο στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες μεταξύ άλλων.

Ατμοσφαιρικό και λειτουργικό το παρόν ,φέρει τα γνωστά  χαρακτηριστικά του Σέβεντις σινεμά του θείου Τζες. Όπερ , εκτεταμένη χρήση ζουμ ιν, ζουμαρισμένο out of focus γενικό σε αντικείμενο ή τοπίο το οποίο έπειτα καταλήγει σε κοντινό πλάνο κάποιου ηθοποιού, εμφατική χρήση του location που έχει ως αποτέλεσμα καρτποσταλικές συνθέσεις (βλέπε Γαλλική Σεκάνς και Αλεξάντερπλατς Σεκάνς),εμφατική χρήση του μουσικού σάουντρακ για δημιουργία ψυχεδελικής λάουντζ ατμόσφαιρας και πάρα πολύ μεγάλη έμφαση στο στοιχείου του ερωτισμού ο οποίος απεικονίζεται αποκλειστικά μέσα από το ηδονοβλεπτικό       φιλμάρισμα του γυμνού γυναικείου κορμιού , μοναδική εξαίρεση εδώ η πίσω πλευρά του Paul Müller την οποία αναγκαζόμαστε να υποστούμε ,κάτι το οποίο ούτε ερωτισμό κομίζει, ούτε απαραίτητο ήταν .

Κατά γενική ομολογία το σενάριο της Nicole Guettard ,πρώτης συζύγου του Φράνκο, είναι πιο δουλεμένο από ότι συνήθως στο παρόν, ενώ ενδιαφέρον twist για το συνήθως γραμμικό σινεμά του Φράνκο αποτελεί το γεγονός πως η ιστορία αποδίδεται με τη μορφή αφήγησης από τη Σολεδάδ Μιράντα.

Τρία καλά Φράνκο στη σειρά είναι μάχιμο σερί, φτου μην το ματιάσουμε…

Nightmares come at night (1972)

Directed by:Jess Franco

Cast:Diana Lorys,Jack Taylor,Paul Μüller,Soledad Miranda,Colette Giacobine

In Zagreb, the striper Anna de Istria works in a sleazy cabaret. She is seduced by the blonde Cynthia Robins that invites her to move to her house. Ana is disturbed by nightmares, where she kills a man with a spear, and Cynthia calls Dr. Paul Lucas to treat Ana. Meanwhile, a couple that lives in the house next door spies the movement in Cynthia’s house.

Another Jess Franco  film that tries to blend the world of dreams/subconscious with reality. This time he is preoccupied with nightmares and he also throws in the mix a not so unpredictable treason twist lifted from “les Diaboliques”.  However the film is mostly an exercise in tedium despite Franco using super 8 camera for the dream sequences. I admit that this was a nice touch of experimental cinema. But the overall narrative feels rather half-hearted and undercooked this time.

So ,does “Nightmares come at night” unfortunately. While it is not the bottom of the barrel for uncle Jess ,still he delivered way better films at that time.

… κι όμως το ματιάσαμε…

Το Nightmares come at night έχει όλα τα φόντα να διαπρέψει, αλλά δυστυχώς η αδύναμη ετούτη τη φορά πλοκή, προδίδει τις ενδιαφέρουσες μέσα στον πειραματισμό τους κινηματογραφικές διαθέσεις του Φράνκο. Το γεγονός πως ο Ισπανός σκηνοθέτης ένωσε δύο ανολοκλήρωτες ταινίες του και δημιούργησε αυτήν εδώ σίγουρα δημιουργεί αφηγηματικά προβλήματα τα οποία θα αναλύσουμε παρακάτω.

Στρίπερ με εκρηκτικές καμπύλες (Diana Lorys) πείθεται από μυστηριώδη ξανθιά να εγκατασταθεί στη Βίλλα της με την πρόφαση πως θα βοηθηθεί κατ’αυτόν τον τρόπο η καριέρα της . Η στρίπερ Άννα αρχίζει να βασανίζεται από εφιάλτες  κατά τη διάρκεια των οποίων βλέπει  τον εαυτό της να βασανίζεται σεξουαλικά και να σκοτώνει έναν άνδρα με λόγχη. Για να αποφευχθούν τα χειρότερα η ξανθιά Σύνθια αναθέτει στο Δόκτωρα Πωλ Λούκας τη θεραπεία της Άννας .Στο τέλος αποδεικνύεται πως όλα αυτά ήταν μια καλοστημένη πλεκτάνη.

Ο Φράνκο δυστυχώς αδυνατεί να στήσει μια αξιοπρεπή πλοκή στο παρόν και την ταινία μονοπωλούν οι συζητήσεις της Άννας με το θεράποντα Ιατρό της. Η παράλληλη πλοκή ,παρμένη από πλάνα μιας  ανολοκλήρωτης  ταινίας του Φράνκο με τη Σολεδάδ Μιράντα ,που απεικονίζει ένα ζευγάρι χίππηδων να ονειρεύεται πως θα βάλει χέρι στα λεφτά της ξανθιάς  κατακερματίζει τον ήδη προβληματικό ρυθμό , ενώ δεν συνδέεται ποτέ ικανοποιητικά με την κυρίως πλοκή ,Αναμφισβήτητα τα μόνα πράγματα που καταστούν την ταινία αμυδρά ελκυστική είναι το φινάλε το οποίο είναι σηκωμένο από το Les Diaboliques και η αρκετά πειραματική κινηματογράφηση  των σεκάνς των ονείρων με κάμερα super 8 από το Φράνκο.

Η ταινία παρά τις αδυναμίες της  δεν είναι επ’ουδενί για τα μπάζα ,παρόλα αυτά ο Ισπανός ,ο οποίος εκείνη την περίοδο γύριζε το ένα φιλμ μετά το άλλο , μας έχει δώσει πολύ καλύτερα δείγματα γραφής.

Deadly Embrace (1989)


Deadly Embrace (1989)

directed by:David DeCoteau (as Ellen Cabot)

cast:Jan-Michael VincentJack CarterTy Randolph,Linnea Quigley,Michelle Bauer,Ken Abraham

Γεώμηλο ολκής από το μαίτρ της direct-to-video διασκέδασης,David DeCoteau.

Επιχειρηματίας που θέλει να ξεφορτωθεί τη γυναίκα του,της φορτώνει ευσταλή νεαρό,στο ρόλο του επιστάτη.Η γυναίκα του σέρνεται στα πατώματα για τα μάτια του νεαρού,ο οποίος υποκύπτει,αλλά αγαπάει και την ηθοποιό φίλη του.

Πλεκτάνες,αίμα,σπέρμα και μεγάλη προσφορά γυμνής,γυναικείας σαρκός από τον Καναδό σκηνοθέτη,αλλά δεν τρελαινόμαστε.Η ταινία λειτουργεί μόνο εαν έχει κανείς εξαιρετικά χαμηλά τον πηχύ.Το “murder weapon” με την υστερική trash/splatter πλοκή λειτουργεί πολύ καλύτερα από τούτο εδώ.

Μόνο για συλλέκτες του DeCoteau.Στους υπόλοιπους θα στραβώσει το σαγώνι από τη βαρεμάρα.

A beautiful but horny and neglected Beverly Hills wife hires a hot young stud as a gardener. It eventually gets through to her husband that some hanky-panky may possibly be going on, and he begins to spy on her. Complications, and murder, ensue.

Unbelievably flat,poorly scripted and plotted quickie by David De Coteau.The cast is good through and through,with DeCoteau regulars like Linnea Quigley offering a little of their glamour to this very low-profile project,but the way the proceedings are unfolded is so damn obvious and predictable that this one is a total bore,unable to redeem itself.Nudity galore and some surreal shots of Michelle Bauer as the female spirit of sex add some spice to this dull picture but soon they get redundant.

Ty Randolph does her best with a nonexistent script and Jan-Michael Vincent  is effectively sleazy.Linnea Quigley is a cutie as always,but is given little to do too.

For De Coteau’s die-hards only.

Red Blooded American Girl(1990)


Red Blooded American Girl(1990)

directed by:David Blyth

cast: Andrew StevensHeather ThomasChristopher Plummer

Βιντεοκλιπάτη,νεοβαμπιρική ψιλο-ανουσίοτητα made in Canada από μια εποχή που δυστυχώς έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

O Dr.Allcore είναι βαμπίρ.Όπως βαμπίρ είναι το δεξί χέρι του Dennis (Kim Coates)όπως και βασικά όλοι σχεδόν οι εργαζόμενοι στο Ίδρυμα Life Reach του  Allcore . Αλλά όλοι αυτοί δεν είναι ντεμοντέ καταχανάδες που κοιμούνται σε φέρετρα και φρίττουν στην ιδέα και την όψη του σκόρδου. Είναι βρυκόλακες  δημιουργημένοι σε ένα επιστημονικό εργαστήριο,όπου μολύνθηκαν από έναν ιό (αιχμή για την τότε νέα μάστιγα του ιού του  HIV) Όταν η Paula, μια όμορφη νεαρή γυναίκα, επίσης, μετατρέπεται σε  βαμπίρ από τον ιό,ο Owen. Augustus Urban III, ένας επιστήμονας,νεοπροσληφθείς από την εταιρεία,που τυγχάνει να είναι και μια πραγματική ιδιοφυΐα στην κατασκευή καινοτόμω φαρμάκων και ναρκωτικών, προσπαθεί να σπάσει τον γενετικό κώδικα του ιού και να αντιστρέψει τη ραγδαία  επιδεινούμενη κατάσταση της Paula.

Βραδυφλεγές,ξεθυμασμένο και χωρίς ένταση, αλλά παραδόξως ατμοσφαιρικό,το “Red Blooded American Girl” είναι μια καλοφιλμαρισμένη ωδή στη late 80ies ανία.Γεμάτο με φώτα νέον, αμφιβόλου γούστου αισθησιασμό, φέρνει  στο μυαλό μερική από την κιτς αθωότητα της δεκαετίας του` 80 , αλλά είναι ως επί το πλείστον μια εμπειρία κενή ουσίας,κάτι σαν σοφτ πορνό του Penthouse ή του Electric Blue. Ενώ η ιστορία δεν είναι τόσο κακή, οι ψευδο-επιστημονικές λεπτομέρειες της πλοκής είναι πολύ επιφανειακές  για να ληφθούν σοβαρά υπόψιν, οι επιδόσεις των ηθοποιών  είναι direct-to-video φλαταδούρα  και το gore δεν είναι  και τίποτα για να κόβει κανείς τις φλέβες του.Κατά συνέπεια,η γενική εντύπωση είναι αυτή ενός πολύ μέτριου και επιφανειακού φιλμ.

Αυτό  εδώ είναι κατώτερο από παρόμοιες κινήσεις όπως το “Graveyard Shift” ή το “Vampire at Midnight (καλά το τελευταίο μην το  παίρνετε τοις μετρητοίς ), αλλά εξακολουθεί να ασκεί μια ακατανόητη έλξη σε ανθρώπους σαν εμένα.Τύπους που είναι εξαρτημένοι από τη βίντεοσκουπιδίλα και εκστασιάζονται με ταινίες των οποίων αισθητική φαίνεται πια ξεπερασμένη για τη συντριπτική πλειονότητα των σύγχρονων σινεφίλ.


Mostly flat and unremarkable metaphor of the Vampiric tale inspired by the (at that time) modern horrors of AIDS.

Dr.Allcore is a vampire; as is his right-hand man Dennis (Kim Coates) and just about everyone employed at Allcore’s Life Reach Foundation. But these aren’t the old-fashioned gothic  vampires; these are bloodsuckers created in a science lab,infected by a virus(hint,hint HIV).When Paula,a beautiful young woman is also transformed into a vampire by the virus,Owen Augustus Urban III ,a scientist,newly recruited by the  firm, that also happens to be a real genius in drug manufacturing,tries to break the viral code and to reverse Paula’s rapidly deteriorating condition.


Slow moving and lacking in tension,but paradoxically atmospheric “Red Blooded American Girl” is a nicely photographed bore.Filled with neon lights and late 80ies aesthetics,it does bring back to my mind some of the late 80ies kitschy innocence,but it is mostly an experience void of a Penthouse softcore flick .While the story is not that bad,the pseudo-scientific details of the plot are too superficial to be taken seriously ,the performances are your average,direct-to-video borderline,underwhelming stuff and the gore is nothing to die for.The overall impression is one of a very average and superficial film,I’m afraid.

This is inferior to similar flicks like “Graveyard Shift” or “Vampire at Midnight (well maybe not to this one)but still it might have a trashy appeal to people like me.People who are addicted to video fodder and are mad about films whose aesthetics seem obsolete to the vast majority of the contemporary cinema fans.