I escaped from Devil’s Island (1973)

I Escaped Devil's Island

I escaped from Devil’s Island (1973)

Directed by:  William Witney

Cast: Jim BrownChristopher GeorgeRichard Ely

A typical Corman quickie ,this jungle/action/prison actioner has the right amount of sleaze to please the grindhouse aficionados ,but suffers from a relatively weak second half.

Set in 1918 in the Penitentiary complex in French Guiana known as Devil’s island, this flick is about a group of prisoners , the hardened criminal La Bras (former football player Jim Brown of Slaughter fame), political prisoner Davert (Christopher George of City of the living Dead fame) and two other fellow inmates who plot their escape from the notorious fortress. After they managed to escape on a vessel made of animal pelts that La Bras managed to smuggle out of the prison they are helped by a leper colony , fall victims to an ambush set by a local Indian tribe, get to know themselves better with the local women and are being chased by the police.

It’s interesting to know that this was almost directed by Martin Scorsese, who opted to shoot Mean Streets instead. Well the next option was seasoned director William Witney who did this in a slightly pedestrian manner but who  is thankfully aided by the ever charismatic Jim Brown ,whose presence is undoubtedly the saving grace of this film. The first half of the film, where the convicts plan their escape offers us some memorable moments of 70ies exploitation cheese and while it is not really a gritty affair, the depiction of violence does work here. The second part is where the pacing starts having issues and the whole thing almost falls apart. Christopher George has been accused of being a line reader rather than a proper actor and while this is pretty much the case with him, here he manages to deliver a tolerable performance. The parts of the wardens are overacted in a typical exploitation manner.

To sum things up, this is not a masterpiece by any stretch of the imagination, but if Seventies action/adventure is your thing then you’ll probably enjoy 88 minutes of unmistakable Seventies machismo .

At least Jim Brown is a blast to watch…

Εξπλοιτεησιον μασκαράτα των αδελφών Κόρμαν που παρακολουθείται ανενδοίαστα αλλά δε σηκώνει πολλές τυμπανοκρουσίες.

Δύο κατάδικοι στο νησί του διαβόλου,στη Γαλλική Γουινέα δηλαδή,ο ένας ποινικός και ο άλλος πολιτικός,επιχειρούν και καταφέρνουν να αποδράσουν, αφήνοντας πίσω τους τη βαρβαρότητα του αποικιοκρατικού Γαλλικού σωφρονιστικού κώδικα των αρχών του εικοστού αιώνα, μπλέκοντας όμως σε περιπέτειες και έχοντας να αντιμετωπίσουν τις δυνάμεις τις αστυνομίας που τους καταδιώκουν σε κάθε τους βήμα.

Μπορούμε μόνο να φανταστούμε τι θα είχε συμβεί αν ο Μάρτιν Σκορσέζε είχε δεχτεί την πρόταση του Ρότζερ Κόρμαν να σκηνοθετήσει το παρόν.Δυστυχώς ή ευτυχώς ο μεγάλος Ιταλοαμερικάνος σκηνοθέτης απέρριψε την πρόταση και έτσι αυτό που μας μένει είναι να αναφερθούμε στη δυναμική παρουσία του Τζιμ Μπράουν ,ο οποίος αναλαμβάνει να σηκώσει το βάρος της ταινίας στους ώμους του και εν πολλοίς τα καταφέρνει μια χαρά.

Όπως προαναφέραμε το παρόν φέρει αυτούσιους τους κώδικες του εξπλοητεήσιον της εποχής αλλά δεν καινοτομεί ,ούτε προβληματίζει σε καμία στιγμή του.

Ενενήντα λεπτά ραστώνης για τους οπαδούς του είδους και τους αρχειοθέτες του έργου της οικογένειας Κόρμαν και του Τζίμ Μπράουν.


Android (1982)


Android (1982)

Directed by: Aaron Lipstadt

Cast: Klaus KinskiDon Keith OpperBrie Howard

Tame but slightly interesting sci-fi take on the Frankenstein legend, Android stays watchable due to the imposing presence of the ever great Klaus Kinski but is somehow dated as most similar films from that era.

The film follows the story of a scientist and his assistant who in the year 2036 are working on an illegal android program from their lab on a space station which orbits around the Earth. The  strange and slightly perverted doctor secretly experiments with a female android named Cassandra on his space station. His assistant  Max, is getting increasingly curious and  becomes an android with human sensibilities who wants to see the world and meet a girl. Soon he welcomes aboard a bunch of intergalactic convicts who subsequently hide on their station and soon violence erupts.

There is seemingly a lot of tiny nuances in that storyline, but the narrative lacks the exploitative feel of other similar productions, is rather straightforward and the pace of the film is moving along the slower side of the register. The humane touch of Max the android is interesting but was done before and has been done since. On the technical side of  things the film is as good as it can get from an early 80ies low budget point of view. Obviously since it was a Roger Corman related production was a very modest affair, however it has a cult value. A Miami herald reviewer stated “Android has gained something of a cult reputation already, largely on the strength of its success on a shoestring budget. Set in the year 2036, the film uses space-station sets and quasi-futuristic props crafted of leftovers from Roger Corman’s B-movie backroom “.

Well, Planet of the Vampires it is not, but if you are a fan of sci-fi B-movies you can give it a try.

Συμπαθητικό πλην γερασμένο sci-fi τεμάχιο που θίγει με μάλλον αφελή τρόπο το ζήτημα της πιθανής επανάστασης των ρομπότ/ανδροειδών απέναντι στο δυνάστη άνθρωπο, με αφορμή την είσοδο στην ωριμότητα του cyborg Max και την ερωτική του αφύπνιση, αφού νιώθει το σκίρτημα στο πρόσωπο  διαγαλαξιακής επαναστάτριας να χτυπάει την πόρτα του .

Ότι και να πραγματεύεται η ταινία του Λίπσταντ το κάνει δυστυχώς με αρκετά ανώδυνο, τολμώ να πω με pg-rated τρόπο και αν εξαιρέσουμε τον Κλάους Κίνσκι που υποδύεται τον ψιλοδιεστραμμένο ιδιοφυή καθηγητή και παραμένει ο Κίνσκι ακόμα και κηπουρό να υποδυθεί, δεν θα βρει κανείς τίποτα το ιδιαίτερα σκοτεινό σε μια ιστορία που από τη φύση της προσφέρεται για πιο δυσοίωνες κινήσεις επί χάρτου.

Παρόλα αυτά η ταινία είναι φτιαγμένη με μεράκι για ανθρώπους με γούστο. Τα σκηνικά ξεπερνάνε κατά πολύ τους φαινομενικά ανυπέρβλητους περιορισμούς του προυπολογισμού κάτι το οποίο πρέπει να αποδοθεί στην ευστροφία των παραγωγών. Οι δε ερμηνείες κινούνται σε αξιοπρεπή επίπεδα.

Λίγο φλατ γενικά το παρόν ,αλλά μπορεί να ενδιαφέρει τους μανιακούς του σινεμά επιστημονικής φαντασίας.

The Dunwich Horror


The Dunwich Horror (1970)

directed by:Daniel Haller

cast:Sandra Dee, Dean Stockwell, Ed Begley

Wilbur Whateley pops over to the Arkham Miskatonic University to borrow the legendary Necronomicon and beautiful but naive blonde bombshell Sandra Dee. But little does anyone know, Whateley isn’t quite human… Professor Armitage teams with the Dunwich populus and try to end the plans of Wilbur,whose cursed bloodline is no secret to the Dunwich community.

αφοπλιστικό late 60ies-early 70ies occult horror διαμάντι με την υπογραφή του Ρότζερ Κόρμαν βασισμένο στην ομώνυμη ιστορία του H.P Lovecraft έχουμε εδώ.

Ο τελευταίος απόγονος της καταραμένης γενιάς των Γουάητλυ προσπαθεί να “ξυπνήσει” τους μεγάλους παλαιούς και να ξανασκορπίσει τον τρόμο στην παραθαλάσσια κοινότητα του Ντανγουιτς. Όπλο του σε αυτήν του την προσπάθεια η πανέμορφη πλην αφελής φοιτήτρια Νανσυ, την οποία χρησιμοποιεί σαν ενδιάμεση και το Νεκρονομικόν. ένα σπάνιο βιβλίο το περιεχόμενο του οποίου μπορεί να φέρει σε επαφή τον Γουίλμπουρ με τις οντότητες που προαναφέραμε.

Άχ ,ωραίος ψυχεδελικός σινεμάς .Εξαιρετική αίσθηση του σασπενς και του κινηματογραφικού ρυθμού,όμορφη φωτογραφία, καλοκουρδισμένες ερμηνείες και αποκαλυπτικό φινάλε.Αυτά είναι τα συστατικά μας για μια υπέροχη ταινία ενός ούτως ή άλλως αγαπημένου κινηματογραφικού είδους,το οποίο όμως έχει γεννήσει κατά καιρούς μέγιστους τεκέδες (prime evil).

To “The Dunwich Horror” είναι υπαινικτικό εκεί που χρειάζεται και σανιδώνει το γκάζι χωρίς αναστολές εκεί που επίσης κρίνεται απαραίτητο.Μεστή μπιμουβιά από ανθρώπους με μεράκι.

Δαγκώστε το και βάλτε στο πικάπ τους δύο δίσκους των H.P LOVECRAFT (https://www.youtube.com/watch?v=sfKk_cqejH8)  για μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία…

Very atmospheric and effectively done supernatural/occult/psychedelic horror that manages to somehow stay in context despite its low budget shortcomings and the 70ies psychedelic extravaganza that permeates every frame of the film.

The “Dunwich Horror” is a victory because it mostly implies and doesn’t display,however my statement should not be viewed as an implication that this little flick doesn’t deliver…it sure does. The cinematography is magnificent,the direction is competent ,the cast is superb and the film score is great.

This is a very complete cinematic experience,provided that the viewer is familiar with the subgenre lingo. I have always been a sucker for 70ies supernatural horror so…