The Godfather’s Friend

The Godfather’s Friend(1972)

directed by:Frank Agrama

cast:Richard Harrison, Erika Blanc, Krista Nell

Vietnam vet with a degree in poison gas application lives a secluded life in Turkey but he leaves in an urgent manner everytime he receives a telegram from abroad . Richard is a hit man and “friends” with the Godfather. Richard is also after the goons who killed his parents many years ago.When an old love comes knocking at Richard’s door the order will be disturbed and Richard’s life will turn to a living nightmare.

Standard fare Italian/Turkish Mafiasploitation with a few merits in the form of its rather illustrious cast and picturesque turkish locations,Agrama’s (Dawn of the Mummy)movie does little to impress and adds even less to the golden annals of the crime/mafia flicks that stemmed from Italy during that particular period.

The Godfather’s Friend  lacks grit but is packed with nudity ,mafiosi shenanigans and features a rather disinterested Richard Harrison,However the presence of Eurobabes extraordinaire Erika Blanc and Krista Nell and the cool twist ending make this one a rather passable affair,at least for Farouk Agrama’s standards.

Fans of 70ies crime action and genre completists will probably have some mild fan…

Ρίτσαρντ Χάρισον και Έρικα Μπλανκ προσφέρουν στο λαό κανα-δύο καρτποσταλικές σκηνές στα τουρκικά παράλια αλλά κατά τα άλλα τούτο εδώ το crime actioner Ιταλοτουρκικής παραγωγής και σκηνοθεσίας Φρανκ Αγκράμα κινείται στον αυτόματο πιλότο και δεν προσθέτει σε καμία περίπτωση νέες σελίδες στο χρυσό βιβλίο του Eurocrime.Φέσι ανεπανάληπτο σαν τα αχαρακτήριστα turco-crime των   Yilmaz Atadeniz, Giulio Giuseppe Negri δεν είναι σε καμία περίπτωση,αλλά δεν είναι και κανένας crime κολοσσός που να σε καθηλώνει.

Άν θέλετε καμιά ρετρό Σεβεντίλα για να περάσετε νωχελικά τη βραδιά σας πάντως,τούτο εδώ την κάνει τη δουλειά. Μην περιμένετε πάντως να μετατρέψει το κάθισμά σας σε “ηλεκτρική καρέκλα”.


The deadly triangle (1973)


El juego del adulterio (1973) aka “The deadly triangle”

directed by:Joaquín Luis Romero Marchent

cast:Erika Blanc, Marisol Delgado, Juan Luis Galiardo,Vicente Parra


Kλασικό αναίμακτο giallo εξ’Ισπανίας.Βασισμένο περισσότερο σε κάποια απ’τα τυπικά πρώιμα σεναριακά χαρακτηριστικά του πριν κυριαρχήσουν σε αυτό οι δολοφόνοι με τα μαύρα γάντια :Mοιχεία,προδοσία,πλεκτάνη,εκβιασμοί.Το “The deadly triangle” γυρίστηκε όταν η βία ήδη είχε αποκτήσει κεντρικό ρόλο σε αντίστοιχα φίλμ του είδους,δεν πρωτοτυπεί σε καμία περίπτωση,θυμίζει άπειρες άλλες προγενέστερες ταινίες (Sweet body of deborah,So sweet…so perverse,paranoia)αλλά παρόλα αυτά διαθέτει αρκετό σασπένς,συνεχείς ανατροπές,είναι καλοφτιαγμένο και βλέπεται αρκετά ευχάριστα χωρίς να ιντριγκάρει βέβαια το θεατή.


Η πλοκή είναι τυπική του είδους και πατάει πάλι στο “les diaboliques”.Γνώριμο το σκηνικό λοιπόν,αλλά ας πούμε δύο λόγια.Η Alice(Blanc)είναι πανέμορφη και βαθύπλουτη,ο John(Parra) την έχει παντρευτεί για τα χρήματά της και διευθύνει την επιχείρησή της.Ο Andre (Galiardo) διατηρεί δεσμό με την Alice και σχεδιάζει να βγάλει απ’τη μέση τον άνδρα της και να ξεκινήσει μια νέα ζωή μαζί της,μόνο που τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς φαίνονται…


Η ταινία ξεκινάει αρκετά νωθρά αλλά σύντομα η πλοκή ξετυλίγεται και οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη αποκαλύπτοντας ένα βρώμικο παιχνίδι προδοσίας και συμφερόντων.Το κάστ με την Erika Blanc να κλέβει για άλλη μια φορά την παράσταση διεκπεραιώνει ικανοποιητικά.Στο τεχνικό κομμάτι,η σκηνοθεσία αφήνει το σενάριο και τους ηθοποιούς να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον και αποφεύγει τις φαντεζί συνθέσεις και το στυλιζάρισμα.Η φωτογραφία δεν μπορεί να κριθεί αντικειμενικά βάσει του ελληνικού letterboxed vhs αλλά κρίνοντας απ’το γεγονός ότι ο προυπολογισμός της ταινίας φαίνεται ικανοποιητικός,μάλλον τείνω να πω οτι και σε αυτό το κομμάτι έγινε καλή δουλειά ,αφού αν μη τι άλλο αποδίδεται η lounge αισθητική της εποχής με καλαίσθητο τρόπο.

Οι περισσότεροι σινεφίλ θα ισχυριζόντουσαν οτι το συγκεκριμένο φίλμ είναι ανεπίκαιρο και γερασμένο.Χωρίς να διαφωνώ απόλυτα και προτιμώντας παρόμοιες ταινίες σαν το “la encadenada” που έχει ήδη παρουσιαστεί στο παρόν blog,θα επιλέξω να δώσω “ψήφο εμπιστοσύνης” στο “the deadly triangle”.Στο τέλος της ημέρας είναι φτιαγμένο με μεράκι,ενδιαφέρουσα αν και τυπική πλοκή και αποπνέει αυτή τη 70ies lounge φινέτσα,που εγώ τουλάχιστον λατρεύω.


THE DEADLY TRIANGLE is a pretty generic,bloodless yet cool and entertaining thriller with a rehashed storyline that never gets old. The film characters lead lifes of adultery, double-crossing, blackmailing, and occasional violence. They seem to hate each other,always willing to jump into the next scheme yet they end up remain entangled in an invisible spider web.A pretty impressive scene that sets the hostile tone of the film  happens during the opening credits where rich dundee John Harris (Vicente Parra),who has married Erika Blanc for her money and runs her business, is accosted by a prostitute in an alley. He lights her cigarette, which she throws to the ground and embraces her potential client. Mr. Harris smacks the hell out of the  woman. Of course, the rest of  movie cannot live up to this introduction but it  still  is darn entertaining.

The movie includes a few highlights such as a cellar full of rats, where Erika Blanc(John Harris’ wife)is thrown by her husband on the discovery that she cheats on him with one of his business inferiors.In the cellar she will go through an ordeal.There’s also a steamy seduction scene where Erika Blanc(who once again steals the show) removes her shoe and runs her foot up the leg of her deceitful lover(Galiardo), and a barge turned den of drugs, prostitution, and psychedelic lighting. This is run of the mill stuff and director Joaquin Romero Marchent  stages it in a professional, but impersonal and unspectacular manner without any moments of sheer brilliance,pretty much along the lines of the early Umberto Lenzi gialli(So sweet…So perverse)and Romolo Guerrieri’s “The sweet body of Deborah”.The soundtrack is occasionally lush,occasionally creepy,quite effective and never intrusive.

All in all,this one is probably dated for a lot of people out there,but I think I spent those 90 minutes of my life  for a good reason and I had a good time.After all, beauty is in the eye of the beholder.In my opinion,movies like this one radiate the essence of an era long gone,but in the end of the day they somehow sustain their cinematic value.They are made with a certain flair and passion for cinema,even if their storylines are repetitive.So it’s not pure nostalgia for me…

Amore e morte nel giardino degli dei(1972)






Amore e morte nel giardino degli dei (1972)

directed by:Sauro Scavolini

cast:Peter Lee Lawrence, Erika Blanc, Ezio Marano

Ένα ισχυρό δείγμα Ιταλικού θρίλερ μυστηρίου με σεξουαλικά παρεκκλίνουσες και γενικότερα ψυχοπαθολογικές προεκτάσεις με mise-en scene επηρεασμένη από τα gialli της εποχής υπέγραψε ο Sauro Scavolini το σωτήριον έτος 1972.

Αναμφισβήτητα το “Love and death in the garden of gods” δεν είναι πρωτοκλασάτη παραγωγή,αλλά η θεική φωτογραφία(του Romano Scavolini,αδερφού του σκηνοθέτη και σκηνοθέτη του “Nightmares in a damaged brain” μεταξύ άλλων),το υπέροχο location(Spoleto)και οι δυνατές ερμηνείες της Erika Blanc(κόβει για άλλη μια φορά την ανάσα και μάλλον αποτελεί μια από τις αρχετυπικές μοιραίες γυναίκες του eurocult) και του Peter Lee Lawrence απογειώνουν την ταινία και την ανυψώνουν από τη μετριότητα μεταμορφώνοντάς την σε ένα αξιομνημόνευτο μείγμα ερωτικής τραγωδίας,giallo κ ψυχολογικού θρίλερ.

Η ιστορία είναι αρκετά ατελής και δεν εμβαθύνει ποτέ στην ψυχολογία των χαρακτήρων αφήνοντας πολλά πράγματα στη φαντασία του θεατή.Συνοπτικά:Yποννοείται πως η Αzzura(Blanc)διατηρεί αιμομικτική σχέση με τον αδελφό της ενω διάγει και ιδιαίτερα πληκτικό βίο σε απομονωμένη βίλλα στο πλευρό αλκοολικού συζύγου.Ο γάμος της βρίσκεται στα πλαίσια της κατάρρευσης εξαιτίας της ανακάλυψης της ανομολόγητης σχέσης μεταξύ των αδερφών από το σύζυγο.Παράλληλα όλα αυτά καταγράφονται σε μαγνητοταινίες οι οποίες ανακαλύπτονται μεταγενέστερα από ορνιθολόγο ο οποίος μένει άναυδος στο άκουσμα της παράξενης αυτής ιστορίας.Πλεκτάνες,εκβιασμοί,sleaze,αιματοχυσίες και ένα δυνατό και αξιομνημόνευτο φινάλε βαπτίζονται σε μια υπνωτιστική ατμόσφαιρα προιόν της συμπαθητικής σκηνοθεσίας του Scavolini.


Όπως και να ‘χει η συνταγή είναι ,αν και sleazy, αρκετά καλαίσθητη και αξίζει να τιμηθεί από τους απανταχού οπαδούς του euro exploitation


Cool erotic drama baptized in a giallo fragrance,directed by Sauro Scavolini.

An ornithologist resorts to an abandoned villa in search of rare birds,but during a stroll in the forest he discovers a pile of muddy audio tapes.Curious and puzzled the scientist salvages the tapes,plays them and he immerses himself in a blood drenched story of incest,paranoia,depression,sedatives and overall morbidity.

While the storyline is very interesting,it is not really developed and leaves a lot to the viewer’s imagination.Fortunately,the desolate Spoleto location,the decaying villa setting,the superb cinematography,courtesy of the renowned Romano Scavolini and the superior acting by the cast,especially Erika Blanc result to a very effective movie filled with sleaze,bloody mayhem,yet given with an artistic flair.

Some claim that “Love and death in the garden of gods” is a boring affair.In my opinion this film is a mesmerizing nightmare with a fascinating and bloody climax that should be appreciated by each and every euro exploitation fan.


A dragonfly for each corpse (1974)


A dragonfly for each corpse (1974) aka Una libélula para cada muerto

directed by:Leon Klimofsky

cast:Paul Naschy,Erika Blanc,Angel Aranda,Maria Kosty


Beautiful video sleeves from around the world


Λιμπελούλα,έντομο με το οποίο η αρχαία κοινωνία των Χαλδαίων συμβόλιζε τα ποταπά και περιθωριακά στοιχεία της κοινωνίας.Τι συμβαίνει όμως όταν ο αρχαίος αυτός συμβολισμός βρίσκει εφαρμογή στον εικοστό αιώνα?


Paul Νaschy and one of the dragonflies.No corpse though…

Paul Naschy και Leon Klimofsky ένα από τα σημαντικότερα ίσως δίδυμα του ευρωπακού cult κινηματογράφου.Ο μεν πρώην παλαιστής που έχοντας πάθος με τις ιστορίες τρόμου εξελίχθηκε στη σημαντικότερη μορφή,μαζι με τον Jess Franco,του ισπανικού B-movie κινηματογράφου.Ο δε αργεντνός σκηνοθέτης,σημαντικός και αυτός με τη σειρά του αλλά με καταστροφική σχέση με το αλκοόλ,γεγονός που ,όπως παραδέχτηκε ο Νaschy,επηρρέασε σε σημαντικό βαθμό τη δουλειά του,σε σημείο να αναθέτει στον ισπανό ηθοποιό τη σκηνοθεσία σε αρκετές περιπτώσεις..

Εδώ βρίσκουμε το δίδυμο σε ένα υπερ trash giallo,που συγκρίνεται άνετα με άλλες σκουπιδοπαραγωγές επιπέδου “Paris sex murders”(F.Merighi) και “7 cadaveri per Scotland yard”(των Klimofsky/Naschy επίσης).

Στη συγκεκριμένη ταινία ο Naschy στο ρόλο του σκληρού επιθεωρητή της αστυνομίας έρχεται αντιμέτωπος με έναν μανιακό δολοφόνο ο οποίος ξεπαστρεύει πόρνες,τοξικομανείς,ομοφυλόφυλους και γενικά αγνοεί με σεξιστικό τρόπο την πολιτική ορθότητα,υπογράφει δε τους φόνους αφήνοντας μια λιμπελούλα στον τόπο του εγκλήματος.

Η Erika Blanc(θεά!!!)υποδύεται τη σύντροφο του Naschy η οποία από ένα σημείο της ταινίας και μετά μπλέκεται επίσης στην έρευνα για τον εντοπισμό του δολοφόνου.Το φινάλε έρχεται και είναι κωμικοτραγικό…

Το σενάριο του ίδιου του Naschy είναι όσο sleazy και trashy γίνεται,και τελικά αυτοί οι δύο παράγοντες είναι που κάνουν την ταινία να βλέπεται με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη.Κατά τα άλλα,σκηνοθετικά ο Klimofsky κάνει αρκετά πεζή δουλειά και είναι προφανές οτι μάλλον βαριέται.Από πλευράς ερμηνειών ο Naschy είναι αυτός που είναι πάντα,αψύς και τσαμπουκαλεμένος,ή τον λατρεύεις ή τον μισείς.Η Βlanc περιφέρει την καλλονή της στην ταινία χωρίς ουσιαστικά να αξιοποιείται.Όλοι οι υπόλοιποι είναι απλά αστείοι.

Aσυζητητί η ταινία έχει πλάκα και οι οπαδοί του είδους θα προσκυνήσουν όπως και να έχει.Οι νεοεισελθέντες στο χώρο ας ξεκινήσουν καλύτερα με κάποιο άλλο δείγμα του είδους.

Italian-spanish extremely trashy  giallo extravaganza on tonight’s issue of  late night movie crypt.”A dragonfly for each corpse” is a very sleazy affair and that is why it is so entertaining.

Naschy plays the part of the tough police commissioner Paolo Sceporella.Paolo’s ways are often violent and he’s an old school cop but an odd case comes along his way.A maniac killer goes on a  killing spree and he is steadily wiping out the “scum” of Milan in an attempt to clean the city.Drug addicts,pimps,prostitutes and homosexuals fall victims to the killer who  ritually sends them to meet their maker. What’s really weird is the fact that the killer places a dragonfly near each corpse.Will Paolo solve the case?

Naschy is your typical spanish brute force.He was pretty limited as an actor,but he was able to get the maximun out of his acting skills.In general he was an actor that you could either love or hate.Erika Blanc in the role of the commissioner’s girlfriend is rather underused.The rest of the cast has some brief moments of sleazy brilliance,but for the most part their performances remain unspectacular.

Klimofsky’s work here  is mostly pedestrian,but two murder sequences in particular are very well executed,I’m referring to the initial murder sequence(drug addict murder)and the multiple axe murder sequence.The screenplay by Naschy is a real gem as it is the epitome of political incorrectness,sleazy and sexist to its very core.

Fans of extremely low budget and trashy gialli will undoubtedly have a great time with this one…




directed by:Cesare Canevari

Cast:Erika Blanc, Adolfo Celi, Paolo Ferrari, Ugo Adinolfi

Έχοντας συνδιάσει το συγκεκριμένο σκηνοθέτη με ποιο exploitative κινηματογραφικές γλώσσες(βλ.Gestapo’s last orgy,the nude princess)μου ήταν αρκετά δύσκολο να αντιληφθώ πως υπέγραψε τούτη εδώ την ταινία,αλλά τελικά υπέκυψα στη γοητεία της Erika Blanc και παρακολούθησα το συγκεκριμένο φίλμ.

Το οποίο από οτι μπορώ να πω είναι πιο κοντά σε δημιουργούς σαν τον Elio Petri και εκπροσώπους της nouvelle vague(Godard)παρά στο Ιταλικό exploitation.Βασικά λοιπόν έχουμε να κάνουμε με ένα arthouse film το οποίο αντιμετωπίζει την Εμμανουέλλα περισσότερο σαν μια γυναίκα θύμα της αποξένωσης,του καταπιέστικου αστικού περιβάλλοντος και των στερεοτύπων της εποχής για τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων,παρά σαν μια γυναίκα η οποία έχει απενοχοποιήσει και απολαμβάνει το sex χωρίς αναστολές,όπως δηλαδή η ηρωίδα του Ζακέν ή,η ατρόμητη δημοσιογράφος Εμμανουέλλα-Laura Gemser στις ταινίες του D’Amato.

Σαν ταινία πάντως η συγκεκριμένη είναι εξαίρετη,αφού δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις arthouse παραγωγές της εποχής.Τα κάδρα που στήνει ο Canevari είναι εξαίρετα,το μοντάζ είναι ακριβές και ο ρυθμός της ταινίας είναι ομαλός χωρίς τις συνήθεις κοιλιές άλλων genre παραγωγών της εποχής.

Φυσικά δεν λείπουν ούτε οι κοινωνικοπολιτικές αναφορές ειδικά στις σκηνές του Adolfo Celi,και μου δίνεται η εντύπωση πως ο δημιουργός περισσότερο αποδομεί τον πολιτικό ριζοσπαστισμό των τελών της δεκαετίας του 60,παρά συντάσσεται μαζι του.

Όπως και να’χει η συγκεκριμένη ταινία απηχεί πλήρως το πνεύμα της εποχής της,δένει τις υπαρξιακές ανησυχίες με  pop art και ψυχεδελικές αναφορές και συστήνεται ανεπιφύλακτα.Η ερμηνεία της Εrika Blanc είναι μάλλον η καλύτερη της καριέρας της και η εμφάνιση της στη συγκεκριμένη ταινία κόβει την ανάσα.Οι υπόλοιποι ηθοποιοί του κάστ με εξέχον μέλος τον Adolfo Celi είναι ικανοποιητικότατοι και το soundtrack είναι ένα μεθυστκό ψυχεδελικό lounge που ταιριάζει γάντι στο κλίμα της ταινίας.

An excellent sample of cinematic existentialism,this film penned by Cesare Canevari(gestapo’s last orgy) has more in common with Elio Petri’s cinema or with Corrado Farina’s “hanno cambiatto faccia” rather than with D’Amato’s exploitative affairs.

The story follows a young woman(Erika Blanc)that suffers from emotional instability,mood swings and resorts το casual sex in order to fill her depressed and rather vacant life.Sex is presented as a mostly faceless,emotionless and embarassing experience and the heroine sometimes borders with frigidity.These elements have absolutely nothing to do with Jaquin’s or D’Amato’s sexually unscrupulous heroines.

There is also a lot  of sociopolitical references hidden in this film,something quite common for the arthouse cinema of the 60ies and the early 70ies.Technically,the film displays that Canevari is  an auteur rather than a bottom barrel talentless hack.After all even ‘Gestapo’s last orgy” is way more stylish and better constructed than f.ex the Mattei attempts in the Nazisploitation genre.

Overall,this is a high caliber film.Recommended.