The Glove (1979)


The Glove (1979)

directed by:Ross Hagen

cast:John SaxonRoosevelt GrierJoanna Cassidy

A modest action/noir grindhouse affair ,which works as a showcase for the sympathetic and witty John Saxon in the role of a bounty hunter who tries to get his life back together and reconnect with his daughter.

Sam Kellog is a modern-day bounty hunter in Los Angeles who decides to track down Victor Hale, a heavy-set ex-convict with a $20,000 bounty on his head, who is killing former prison guards with a leather-laced steel glove in revenge for them beating him with the same instrument while he was imprisoned.

Directed by cult actor Ross Hagen the glove is a leisurely paced actioner that despite being formulaic manages to convince without being stellar and to stay watchable throughout its duration. The noiresque voice-over narration by Saxon’s Kellog offers moments of reflection ,albeit exposition of the story, whereas both the killer Victor Hale (Roosevelt Grier, the blaxploitation connection of this film) and Saxon’s character come off as flawed yet sympathetic characters who try to do the best they can with the means given to them.

A few highlight moments are to be found,like the smashing of a car and then the destruction of the toilet ny the titular glove, other than that ,the glove is a nice grindhouse oddity that despite not being a mandatory exploitation entry gained cult status in the drive-in circuit.

Χρόνια μετά την πρώτη μας συνάντηση στο βίντεοκλαμπ Apollo της Ανθούπολης, μέρος στου οποίου το πατάρι είχα περάσει αξέχαστες στιγμές κολυμπώντας ανάμεσα σε ωκεανούς τρας διαμαντιών, ήρθα αντιμέτωπος με το φιλμ ετούτο , το οποίο παρά το εντυπωσιακό του εξώφυλλο , τυπικό δείγμα grindhouse pop art, δεν κομίζει δράση δίχως τέλος, πλην προσφέρει μια ανάλαφρη νουαρ εικονογράφηση της ζωής ενός κυνηγού παρανόμων στο παρακμιακό Λος Αντζελες των τελών της δεκαετίας το 70′.

Μεγάλη η χάρη του τιτάνα Τζων Σάξον (cannibal apocalypse μεταξύ άλλων) που σηκώνει στις πλάτες του το φιλμ και το κάνει πιο ελκυστικό από οτι θα ‘πρεπε να είναι , γιατί αν φευ έπαιζε άλλος τον Σαμ Κελογκ, δεν τολμώ να φανταστώ τι ωδή στη βαρεμάρα θα ήταν το παρόν.

Όμως υπό τις παρούσες συνθήκες το “όπλο θανάτου” έχει κάτι παραπάνω από αρχειακό ενδιαφέρον και με την παλπ, ήπια απεικόνιση της δράσης που κομίζει ,καταφέρνει να πείσει τους φανς του είδους…



White of the Eye

white of the eye

White of the Eye (1987)

directed by:Donald Cammell

cast;David Keith, Cathy Moriarty, Alan Rosenberg

Stylish to the point of video art and full of subtle in their extravagance nuances “White of the Eye” is wild beast to tame and remains unpredictable and full of animalistic magnetism like its protagonist Paul White(David Keith) even thirty odd years after its theatrical release.

In a wealthy and isolated desert community, a sound expert with a troubled past is targeted as the prime suspect of a series of brutal murders of local suburban housewives who were attacked and mutilated in their homes. As he desperately tries to prove his innocence, his young wife starts to uncover mysteries of her own…

White of the Eye…oh my god…this one would probably deserve a fullblown essay to do it justice but let’s try to describe it. A Gialloesque exercise in 80ies cinematic style, the “Paris,Texas” of slasher films,a charming depiction of double personality disorder,universal/black hole conspiracy theories,Indian/native American mysticism with a climax straight out of a Cannon films movie (Invasion U.S.A anyone?)All those little things compose Cammell’s movie.This is White of the Eye in a nutshell…

And being a genuine brainchild of its director (just do yourselves a favour and refer to the various sources regarding the life and carreer of Cammell)this movie is…bonkers,but an eye candy to watch.

The movie is set in the particularly atmospheric town of Globe,Arizona and revolves around two characters Paul White and his wife Joan (I cannot stress enough how excellent the performances by both lead actors,David Keith and Cathy Moriarty are).The film begins with a very stylish depiction of a murder but it then grinds to a halt and slowly but surely reveals the shenanigans of the couple.Through repeated flashbacks we get acquainted with the central characters and we are almost embarassed to discover the proverbial skeletons they seem to hide in their closet.

To set the record straight ,this movie is too off kilter to appeal to everybody.The viewer needs to be patient and to focus on and co-ordinate with the rhythm and with the organic character of the film.

Technically speaking,Cammell’s film is as masterfull a mid/late 80ies thriller could ever be.To say that this one is stylish would be an understatement.Larry McConkey’s cinematography  is spectacular. He adorns the film with  location shots of the sprawling desert a plenty. He effectively utilizes wide tracking shots and extreme close ups of eyes, thus giving White of the Eye an artistic edge.Cammell’s narrative is plain weird,and comes off as off-key but is in fact multi-layered and full of subtleties and makes full sense after a while.The soundtrack by Nick Mason (Pink Floyd) and Rick Fenn is very atmospheric too and plays a huge role in establishing the feel and the overall atmosphere of the film.

Long story short.This one is as artsy as an 80ies “serial-killer” film could ever be and dabbles a lot with the psychological background of its characters but it doesn’t (literally) lose the plot. In my view “White of the Eye” is a masterpiece.It could pass as style over substance,but I strongly believe that it also has an interesting storyline,hence quite a bit of substance.

A very original thriller.emphatically recommended…

“murder is a work of art…” ή κάτι παρεμφερές είχε μαρκάρει με στένσιλ πάνω στο μπλουζάκι του η “κουνημένη” ιδιοφυία που λεγόταν Ντόναλντ Κάμμελλ ,ατάκα την οποία δικαιώνει στην ταινία καλλιτεχνική προβοκάτσια που σκάρωσε εδώ πέρα.

Παρ’όλες τις ιδιοτροπίες του ο Κάμμελλ ήταν μια αυθεντική σκηνοθετική ιδιοφυία ,της οποίας το ταλέντο δεν άφησε ασυγκίνητο το Μάρλον Μπράντο,ο οποίος ήταν και αυτός που έσωσε το παρόν από τα αζήτητα,αφού πριν την κυκλοφορία της η ταινία υπό παρουσίαση είχε διχάσει τους υπεύθυνους του στούντιο παραγωγής,οι οποίοι χαρακτήρισαν τη σε σημεία βιντεοκλιπίστικη εξταραβαγκάντσα του σκηνοθέτη του Performance σαν “διαφημιστικό για φόνο”.

Το “Λευκό του ματιού” ήταν όμως μια εξαιρετική ταινία με κατακερματισμένη αλλά όχι χαοτική αφήγηση,εξαιρετική κινηματογράφηση,μοντάζ και σκηνοθεσία, ερμηνείες που εκτοξεύουν το κύρος του φιλμ στη στρατόσφαιρα και ατμοσφαιρικό soundtrack, ευγενική χορηγία του Νικ Μέησον των Pink Floyd.

…ένα arthouse Slasher,ένα κακό τριπάκι ενός επίδοξου άλφρεντ Χίτσκοκ,μία αυτοβιογραφική αλληγορία πάνω στην ψυχική νόσο,στον άγνωστο που επιλέγουμε για σύντροφο και στη λατρεία του αίματος…το “Παρίσι,Τέξας” του σινεμά τρόμου? τι είναι στα αλήθεια το White of the Eye ?

Έχω την  εντύπωση πως όσο κι αν προσπαθήσουμε να το ‘ξεκλειδώσουμε” ωφελημένοι τελικά δε θα βγούμε, το παρόν φίλμ είναι μια φιλμική παρόρμηση που ορθό θα ήταν να απολαμβάνει κανείς ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, χωρίς περισυλλογή και χωρίς προφυλάξεις…

Δείτε το…

Cardiac Arrest


Cardia Arrest (1980)

directed by:Murray Mintz

cast:Garry Goodrow, Michael Paul Chan, Max Gail

Extremely dated and talky detective thriller coined slasher that will remedy your sleeping disorder.

The “Missing Heart Murders” are plaguing San Francisco – dead bodies that turn up with their hears surgically removed! So a weak-stomached homicide cop looks into the possibilities of a black market for human organs, while across town a man must make a difficult decision regarding his wife, who needs a transplant…

I had all the good will to defend this one against the regular bashing it seems to get but this film is a very wretched state of affairs.A characteristic example of a cinematic narrative that has gone obsolete,Cardiac arrest has no redeeming values on display.

The cinematography is nothing to write home about.Too much time and too much talking is getting wasted on painfully analysed police procedures and detective tactics.Too much banter,way too few thrills for the viewer who consequently has a VERY hard time while sitting through this turkey.

The climax is weak and the sigh of relief while viewing the end credits is the only thing that really makes sense regarding this movie.

Slasher and thriller fans stay away at all costs.

Vampire at Midnight (1988)


Vampire at Midnight (1988)

directed by:Gregory McClatchy

cast:Jason WilliamsGustav VintasLesley Milne

Τρελό φέσι από τη Skouras films.Στυλιζαρισμένο όσο δεν πάει,καλογυρισμένο,αλλά φέσι του κερατά,που κουβαλάει όλα οσα λατρέψαμε και μισήσαμε ταυτοχρόνως στα 80ies.

Υπνωτιστής Βαμπίρ με Ανατολικοευρωπαική προφορά ξεπαστρεύει όμορφες παρουσίες στο Λος ‘Αντζελες μέχρι που μπαίνει στο στόχαστρο του σκληρού επιθεωρητή Σάττερ.

Ώρες-ώρες έχει φάση αυτός ο τεκές,ειδικά στην αρχή και στο τέλος του,αλλά αυτή η μίξη crime με horror κάθεται λίγο βαριά στο στομάχι,κυρίως λόγω των φτηνιάρικων ψευτοαστυνομικής φύσης συμβάσεων.Ο ρυθμός του φίλμ είναι βαθιά προβληματικός,αλλά το σκουπιδοφινάλε λυτρώνει.Το κάστ είναι για τα πανηγύρια,με μαγαλύτερο αγγούρι τον jason Williams,αλλά ο Gustav Vintas έχει γούστο ως μοντέρνο Βαμπίρ.Η φωτογραφία είναι ψαρωτική,ειδικά σε ορισμένες ατμοσφαιρικές σεκάνς,αλλά η σκηνοθεσία παρά την εμμονή στο στυλιζάρισμα,διακατέχεται,στο σύνολό της, από μια τηλεοπτική αισθητική.

Δεν ξέρω που να γείρω την πλάστιγγα με αυτό εδω.Καλό δεν είναι σε καμία των περιπτώσεων,αλλά δεν είναι και εντελώς για πέταμα.Ας είναι…

Πάντως ως προσθήκη στη Βαμπιρική μυθολογία μόνο απαρατήρητη δεν περνάει…

Already nine corpses left behind a mysterious killer, whom the press dubbed the Vampire, and the Los Angeles police still have no leads in the case. And once detective Sutter a call from a stand-up comedian called Lee Keller and claims to know the criminal.Soon he ends up dead as well.Will the vampiric killing spree continue?

A pain to sit through but with a distinct aroma of the ,oh so mighty ,80ies  and  a well crafted final reel, “Vampire at Midnight” is a well made banality or an interesting bore if you prefer,an atmospheric, yet trashy pop videoclip with some ambiguous qualities.I shit you not,even Gustav Vintas ,the titular vampire,had starred in a Madonna video back in the day.

Some scenes are pretty atmospheric and Vintas gives the performance of his life,but other than the aforementioned factors the film is an interesting idea executed in a mostly uninteresting way.The photography if delightful though,especially in the more gimmicky,dark,video-clip oriented parts of the movie


The bad news is that this film is mostly a drag.The movie starts with verve,but the 40 min. mark signals the point when the  plot starts moving in an excruciatingly sluggish pace.Combine the flaws of a TV movie with the omnipresent “laziness” of an average softcore flick and here you go,bingo!We have ended up with a monstrous creature:A slow moving,mullet headed,stylish horror meets dull TV crime flick,well crafted, but somehow pretentious 80ies piece of trash.Plus the vampire part-inclination of the villain is never explained.Bonus plus,the detective part is unbelievably dull.

I had a hard time making up my mind regarding this one.Well it has its  charm ,I guess,but it’s not for everyone…

Trash fans might enjoy this one.