Stagefright (1987)

stagefrightposter

Stagefright (1987) aka “Aquarius”, “Deliria”

Directed by:Michele Soavi

Cast:Barbara Cupisti,David Brandon,Giovani Lombardo Radice

΄…έχοντας χρηματίσει βοηθός στο πλευρό του Ντάριο Αρτζεντο, του Λαμπέρτο Μπαβα και άλλων , ήταν μάλλον λογικό και επόμενο για το Μικέλε Σοάβι να κάνει τη μετάβαση στο ρόλο του επικεφαλής/σκηνοθέτη ενός κινηματογραφικού προτζεκτ.Όταν ειδικά παραγωγός είναι ο Τζο Ντ’Αμάτο και σεναριογράφος ο Τζωρτζ Ήστμαν,τότε το  κινηματογραφικό πλατό θα έπρεπε να θυμίζει καμβά εξπρεσσιονιστή ζωγράφου,ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι?

Το «Νυχτερινός δολοφόνος» είναι αναντίρρητα προιόν της δεκαετίας του και οι συνεχείς αναφορές στο μουσικοχορευτικό θεατρικό το οποίο βρίσκεται στο στάδιο της προετοιμασίας,θυμίζουν flashdance,πλην οι αριστουργηματικές Σεκάνς και η γενικότερη σκηνοθετική μαεστρία του Σοαβι αναβαθμίζει την ταινία και από ένα μετα-τζιάλλο της σειράς το Stagefright μετατρέπεται σε tour-de-force Αρτζεντοειδούς στυλιζαρίσματος.

Εμείς δικαίως ψαρώνουμε,ειδικά την πρώτη φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με το δημιούργημα του Σοαβι,παρ’όλα αυτά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε οτι το παρόν δείχνει πλέον τις ρυτίδες του,αυτό οφείλεται εν πολλοίς στις απαράδεκτες ερμηνείες από το πανάγνωστο καστ και στους περιορισμούς του προυπολογισμού.

A troupe of struggling stage actors is rehearsing for a small-town production of a play. Everything seems to be as it should until one of the cast members turns up dead. In a panic, the others try to get out, only to find they are now locked in the theater with the killer! Which one of them committed the murder, and who will get out alive?

An incredibly effective late Giallo entry ,the feature film directorial debut of Michele Soavi (Dellamorte Dellamore , the Church) is a tour-de-force of solid craftsmanship and manages to overcome the shortcomings of the plot and to bless the Eurohorror fanbase with a quintessentially cult flick.

Soavi presents here the triumph of style over substance and stages magnificent sequences full of suspence and the fact that he managed to do so without the help of great performances is not to be underestimated. The screenplay penned by George Eastman for his dear friend Aristide Massaccessi of Filmirage fame was nothing to write home about either, as it plays like a late 80ies flashdance friendly version of Ten little Indians.

Well,the fact that this is a late 80ies Italian horror entry is unmistakable. Everything from the Simon Boswell film score to the presence of spaghetti horror regulars like Cupisti and Radice , everything literally evething screams Italian horror. This worked favourably at least in my case as I had no trouble to feel an intimacy and a positive bias towards this little flick. The fact that Soavi’s picture was a minor masterpiece only made my final assessment better.

Fans of Spaghetti horror know what to do…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s