The Stepfather II

stepfather 2 greek

The Stepfather II:Make Room for Daddy(1989)

directed by:Jeff Burr

cast: Terry O’Quinn, Meg Foster, Caroline Williams

Well, since the original “Stepfather” was a rather impressive psychological horror film with strong thriller and slasher overtones,ITC Films decided that a franchise could be viable.Shot on a modest budget of 2 million Dollars , “The Stepfather 2” can be seen as a success.Jeff Burr(From a Whisper to a Scream) cast the original stepfather Terry O’Quinn ,who once more personifies the Ronald Reagan values going horribly wrong and the horribly bland Meg Foster(The Wind)…lo and behold …make room for Stepfather:the sequel.

The Stepfather escapes an insane asylum after brutally murdering a psychiatrist and a guard and winds up in another town, this time impersonating a marriage counselor. Now he seems to have found the perfect future wife, with a stepson who loves him. However, other people try to get in his way to marry her. They are interfering! One by one the Stepfather eliminates anyone who stands in his way to a perfect family.

Well ,with this one we are entering  slasher territory . This change  made way for more unidentionally comedic moments but didn’t completely eliminate the sense of style that the first movie is known for. Fortunately Jeff Burr didn’t try to recreate a similar to the first movie environment. He came up with a nasty little movie full of dead bodies instead . The plot is simplistic and leads to killings and perhaps more killings.The movie is blessed with an atmospheric start but as the stepfather settles down to his new home, things get more uninteresting. I wasn’t particularly amazed by the mid part of the film where the Stepfather plays the role of the marriage councilor and tries to seduce Carol. Perhaps Burr could trim the fat and come up with some more interesting plot twists. However the third part of the movie is relentless psycho killer/slasher fare and as soon as the con-artist/Stepfather gets unmasked we are led to a bloody solution.

O’Quinn is his usual good self ,perhaps not as magnificent as in the first movie,but what could he do? It is without a doubt that his role in the second part of the franchise lacks depth and is plagued by repetition, but O’Quinn delivers his part with verve and gusto and is at moments bonechilling.Foster on the other hand is a rather weak lead and her chemistry with O’Quinn is nonexistent.In terms of direction the film is an above average genre film ,at moments stylish, even though  it strictly follows the slasher conventions.

All in all,the original film could not easily be topped, but the sequel does a fine job by providing us with 90 more minutes of Stepfather-esque antics without becoming a complete parody of itself. It is more stereotypically conceived and executed but it isn’t half bad for what it is.

Έξαψη βίας νούμερο δύο,αφού ο Τέρρυ Ο’Κουίν δε δείχνει να βάζει μυαλό και συνεχίζει να κυνηγά ανεμόμυλους,όπως την τέλεια οικογένεια με εαυτόν στο ρόλο του στοργικού σύζυγου/πατριού.Βέβαια το χάνει λίγο στην εκτέλεση αφού για να πετύχει το στόχο του το σκάει από το τρελάδικο έχοντας αφήσει πίσω του δύο πτώματα. Αλλά ο αγών είναι καλός και ο Στεπφάδερ μετακομίζει στην Καλιφόρνια όπου υποδύεται το σύμβουλο γάμου (καννιβαλιστική ειρωνία,όχι αστεία). Συντομα σαγηνεύει ζωντοχήρα με ξανθούλη,Αμερικανούλη γιόκα και βάζει πλώρη για κουλούρα.Αμ δε! Ο δρόμος είναι σπαρμένος με εμπόδια και ο φίλος μας κάνει πράξη το ρητό που λέει πως ο δρόμος για την κόλαση είναι γεμάτος από αγαθές προθέσεις.

Ο’Κουιν να τον πιείς στο ποτήρι για άλλη μιά φορά. Όσον αφορά την ταινία τα πράγματα αυτή τη φορά δεν είναι τόσο πολυδιάστατα όσο στο πρώτο φιλμ. Ναι μεν ,η ταινία του Μπαρ χρησιμοποιεί σχεδόν τα ίδια υλικά ,αλλά η πλοκή είναι σαφέστερα πιο trashy και απλοική ,σχεδόν προσχηματική. Να ήταν η πρώτη φορά όπου όλα τα γεγονότα σε μια φιλμική αφήγηση είναι απλά οχήματα που οδηγούν σε φονικά ,τότε θα μας πείραζε, πλην όμως το σχήμα είναι απόλυτα επιτυχημένο και έχει να επιδείξει θαυμαστά αποτελέσματα κρίνοντας από την ιστορία του ιδιώματος . Σλάσερ λοιπόν και αρκετά καλό μάλιστα,αυτό έχουμε εδώ πέρα . Ο “Πατριός” μπαίνει και αυτός στη συνομοταξία των υπερηρώων της πινακοθήκης του τρόμου.Χαρακτήρες που ξεφεύγουν πλέον από τα στεγανά της ανθρώπινης υπόστασης και φαντάζουν σχεδόν απέθαντοι. Από τον Τζέησον Βόρχιζ,το Μαικλ Μάγιερς ώς τον “Πατριό” με τα πολλά ονόματα και τις πολλές διαλυμμένες οικογένειες…ένα τσιγάρο δρόμος . Θα μπορούσε να πει κανείς πως αυτό είναι μια ατυχής εξέλιξη για έναν χαρακτήρα , ο οποίος είχε αρκετό βάθος και θα μπορούσε να αποτελέσει το πρότυπο του suburban ,ατσαλάκωτου εφιάλτη , αλλά σχεδόν ποτέ τα σήκουελ δεν κόμισαν βαθυστόχαστες και εξελλιγμένες παραλλαγές της αρχικής φόρμας.

Τουλάχιστον το “Stepfather 2” είναι καλοφτιαγμένο και δεν γελοιοποιεί το χαρακτήρα του πρώτου φιλμ .Μόνο για αυτό ,θα μπορούσε άνετα να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τους σταυροφόρους του είδους.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s