scalps greek.jpg


directed by:Fred Olen Ray

cast: Jo-Ann Robinson, Richard Hench, Roger Maycock

Lowest of the low rent Slasher affair that manages to stay watchable and dare I say slightly disturbing despite its shortcomings and poverty row production values.

Six college archeology students work on a dig in the California desert, despite the warnings of a professor and the town drunk. When the group digs around in an Indian burial ground for artifacts, they unleash the evil spirit of Black Claw. The spirit possesses one of the group and begins slaughtering them one by one.

This is as raw,technically crass and inept as a film could ever be,it almost borders with some “shot-on-video” pictures like “Truth or dare…” ,then it features some of the most shallow and unlikable characters ever to grace a slasher film set, the fact that they supposedly are “archeology students” beggars belief ,as all of them ,bar one, are airheads and are after sex and booze exclusively.Truth be told ,watching them falling prey to “Black claw” will probably make most viewers sigh with relief.

However “Scalps” makes great use of the ominous film score to enhance the disturbing events taking place at the burial site and has a crass/home video/camcorder real life quality despite being shot on film. In my view flicks like “Scalps” and several other -way better-exploitation entries like “Combat Shock” or “Last House on Dead end street” and of course the pinnacle of that sort of film making but way more stylistically challenging “Cannibal Holocaust”  made great use of that “documentary like” film making and managed to create discomfort to the majority of the viewers.All of those films also used music soundtrack to a great effect as a complimentary means in order to send chills down the spines of countless unsuspecting exploitation fans.While “Scalps” is a lesser effort in every imaginable field, it also conveys the aforementioned qualities, perhaps due to budget limitations, and while not stylish at all, is at moments a pretty wild and pure cinematic experience.The desert location is always effective for that sort of films but unfortunately the bloody scenes are surprisingly harmless due to mostly being shot at night and being badly lit.The editing is also really choppy and displays a vast array of continuity errors ,something that in hindsight appears to be rather amusing.

All in all “Scalps” is unashamedly trash cinema and thus addressed to the most radical of exploitation fans. Cinephiles that are inclined to watch more polished slasher/horror productions will probably be appaled by this one…

Παρακμιακό Σλάσερ που παραμένει λειτουργικό αναδίδοντας εσάνς αληθοφάνειας,εξαιτίας της ωμής και άτεχνης κινηματογράφησης και της καταπληκτικής χρήσης της μουσικής επένδυσης.

Ομάδα κουφιοκέφαλων και αντιπαθέστατων φοιτητών αρχαιολογίας αγνοούν επιδεικτικά όλα τα προμηνύματα και κατασκηνώνουν σε αρχαίο Ινδιάνικο νεκροταφείο. Οι ανασκαφές τους ταράζουν τον φαινομενικά αιώνιο ύπνο ενός μοχθηρού νεκρού Ινδιάνου μάγου-του “Μαύρου Νυχιού” ,ο οποίος και επιβάλλει την τάξη καταλαμβάνοντας το σώμα ενός από τους φοιτητές ,ο οποίος στη συνέχεια παίρνει τα σκαλπ των βλάσφημων λευκών.

Όχι ακριβώς κινηματογραφικό αριστούργημα, το “scalps” είναι άτεχνα γυρισμένο και τόσο κακοφωτισμένο που σε κάνει πραγματικά να απορείς.Παρόλα αυτά η ταινία του Φρέντ Όλεν Ρέη διαψεύδει τα προγνωστικά και κομίζει μερικές απολαυστικά ωμές κινηματογραφικές στγμές σχεδόν ντοκυμαντερίστικου γκραν γκινιόλ και χρησιμοποιεί τις αδυναμίες του ως προτερήματα.

Φυσικά και ο Ρέη δεν πρωτοτυπεί… Υπάρχουν ταινίες πολύ καλύτερες από τη δική του σε αυτόν τον τομέα.Ας αναφέρουμε ενδεικτικά τα ωμά αριστουργήματα: Combat Shock και Last House on Dead end Street με τη σχεδόν snuff αισθητική τους και ας αφήσουμε απ’έξω το υποδειγματικά στυλιζαρισμένο,αριστουργηματικό ,ψευδοντοκυμαντερίστικο στυλ του Ντεοντάτο στο Cannibal Holocaust, δίοτι πολύ απλά ο άνθρωπος κινηματογράφησε έτσι από επιλογή…όχι από ανάγκη.

Πίσω στο παρόν, η  κάμερα φιλμάρει χωρίς αιδώ  τα πάθη των πρωταγωνιστών, υφαρπάζοντας τον τρόμο τους και το σουρεαλιστικό μοντάζ,απόρροια μάλλον χρήσης παραισθησιογόνων, ενισχύει το πρωτόγονο,ή μήπως κινηματογραφικά πρωτογενές, αποτέλεσμα. Τελικά ως τι θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί το scalps? Ώς παράδειγμα προς αποφυγή ή προς μίμηση? Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν υπάρχει σαφής απάντηση, αφού το παρόν παρά το γεγονός οτι είναι τεχνικά τεκές, από την άλλη αποτελεί τρανταχτή απόδειξη οτι δεν χρειάζεται κανείς πάρα πολλά εφόδια προκειμένου να παράξει μια ταινία με οντότητα.

Θα ρωτήσετε “σου άρεσε τελικά?”

Ναί! Ο Γράφων απολαμβάνει το ωμό σινεμά,αυτό που μυρίζει πέτρα και χώμα και το Scalps είναι τέτοιο σινεμά. Αριστούργημα παρόλα αυτά δεν είναι.Αφορά κατ’αποκλειστικότητα τους Σλασερ χουλιγκάνους και τα γκραιντχάουζ φρικιά.Οι οπαδοί του γυαλισμένου 80ies τρόμου δε θα ξέρουν από που τους ήρθε…


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s