Black Mama White Mama

Black Mama White Mama (1973)

Directed by:Eddie Romero

Cast: Pam Grier, Margaret Markov, Sid Haig

Lighthearted Women-in-Prison/action/grindhouse entry featuring the Blaxploitation Goddess Pam Grier and the titular white Mama Margaret Markov delivering the exploitative goods as girls-in-peril turning to bad ass powerful women.

When two troublemaking female prisoners (one a revolutionary, the other a former harem-girl) can’t seem to get along, they are chained together and extradited for safekeeping. The women, still chained together, stumble, stab, and cat-fight their way across the wilderness, igniting a bloody shootout between gangsters and a group of revolutionaries.

Black Mama, White Mama never gets too gritty or too downbeat.It may be violent and sleazy but it’s in its core the equivalent of a  very intense funfair ride.Things can get pretty intense but they never get too intense or menacing. Yes, Romero’s paean to Girl power has violent moments, but the violence in display is of cartoonish quality and the characters are standard fair superficial villains , hence the viewer is left with just a fast moving film featuring two spellbinding female leads and this is a good thing. Too much of a complicated plot would tamper with some of the chemistry between Grier and Markov and the film would consequently suffer.Fortunately this is not the case…

It’s pretty easy to track some of the later Tarantino blueprints for violence when watching standard exploitation fair like the movie under presentation. It’s very likely that Tarantino got very influenced by the way the violence was portrayed in these films,but let me stress that films like “Black mama white mama” appear to be way less pretentious than the modern grindhouse cinema, courtesy of Quentin Tarantino.

“Black Mama White Mama” was shot in Philippines on poverty row budget but it succeeds where lots of other genre films fail.It has a brisk pace , sleaze , exploitation appeal and strong leads.

Personally speaking ,I had a blast with Romero’s flick, Fans of grindhouse cinema will most definitely like this one too.

Κολασμένο πλην ανέμελο exploitation από τον Έντι Ρομέρο, με την ιέρεια του Blaxploitation Pam Grier και τη white Mama του τίτλου Margaret Markov να αποδεικνύονται σκληρά κορίτσια και ρίχνουν νερό στο αυλάκι του pro-Feminism/girl power σινεμά, το τι αντίκτυπο είχε αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Η καλή βερσιόν είναι ας πούμε το θεικό Ms.45 του Abel Ferrara ,με τη Zoe Tamerlis να σκορπίζει τον όλεθρο, ενώ η κακή βερσιόν είναι η grindhouse χαλκομανία του Κουεντίν Ταραντίνο, η χειρότερη του ταινία μακράν , το εκτρωματικό deathproof.

Kαι ναι μεν ο Ταραντίνο για πάρτη του , προσκυνάει κατά πως ισχυρίζεται τέτοιου τύπου Grindhouse exploitation σαν το φιλμάκι υπό παρουσίαση, γεγονός όμως παραμένει πως ο προαναφερθείς δεν έχει κάνει ακόμα  ταινία ,η οποία να μη ζαλίζει το θεατή με την αυτοαναφορικότητά της, τη φλυαρία και το κινηματογραφικό citing των περίφημων επιρροών του σκηνοθέτη. Σε αυτό το κομμάτι θα προτιμήσω την ανέμελη women in prison-blaxploitation μασκαράτα του Ρομέρο και της United Artists.H ταινία έχει ρυθμό , πολύ καλή χημεία μεταξύ των δύο mamas , πιστολίδι , sleaze και εν τέλει κυλάει σαν το νεράκι.

Την καταευχαριστήθηκα…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s