Suicide (2004)

Image

 

directed by:Raoul W. HeimrichYvonne Wunschel

cast:Markus EberhardEngelbert WeissRalph Polinski

Το Γερμανικό ανεξάρτητο cinema μας έχει προσφέρει στιγμές ιδιαίτερων κινηματογραφικών συγκινήσεων, πάντα με κοινό παρονομαστή το συνδυασμό ιδιαίτερων σκηνών φρίκης απεικονισμένων με μια  arthouse κινηματογραφική γλώσσα. Ο μηδενισμός και η αποστασιοποιημένη, σχεδόν κλινική απεικόνιση της ζοφερής πραγματικότητας, όπως την είδαν  δημιουργοί σαν τον Buttgereit έχουν, καλώς ή κακώς χαρακτηρίσει το Γερμανικό cinema τρόμου και έχουν  χαραχθεί με γράμματα ανεξίτηλα στα χρονικά του παγκόσμιου ανεξάρτητου κινηματογράφου.

Το “Suicide!” του Raoul W.Heimrich είναι προιόν παρόμοιας αισθητικής και φιλοσοφίας, δημιουργημένο όμως δυστυχώς από έναν κινηματογραφιστή με λιγότερο ταλέντο από τον Aυστριακό Κargl(Angst)ή τον προαναφερθέντα Buttgereit.Mοιραία η ταινία είναι άνιση, ενώ και στο τεχνικό κομμάτι της είναι αρκετά ωμή, χωρίς παρόλα αυτά να απογοητεύει τον οπαδό του arthouse τρόμου.

Ζευγάρι Γερμανών κινηματογραφιστών επιδίδεται στο φιλμάρισμα ανθρώπων, οι οποίοι επιθυμούν να δώσουν τέλος στη ζωή τους. Ο θεατής γίνεται μάρτυρας της κατάβασης του ζεύγους στον απόλυτο κυνισμό και στην αποκτήνωση και βλέπει τις αναστολές των κινηματογραφιστών να δίνουν τη θέση τους στην απόλυτη ιδιοτέλεια και σε μια ακόρεστη δίψα για ολοένα και περισσότερο αίμα.

Η ταινία παρουσιάζεται σαν χρονικό, η φωτογραφία είναι ταιριαστά μουντή(πιθανόν να γυρίστηκε σε βίντεο)  η πλοκή ξεδιπλώνεται με ντοκιμαντερίστικο  τρόπο και τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά της παγώνουν το αίμα. Η ρεαλιστικότατη καταγραφή των τριών πρώτων αυτοκτονιών θα κάνει το θεατή να αναρωτηθεί αν βλέπει κάποιο snuff movie ή όχι, κατόπιν τούτων το shock value δίνει τη θέση του στην επανάληψη και η ταινία δεν εκπληρώνει τις προσδοκίες του θεατή στο βαθμό που θα μπορούσε.

Αυτό συμβαίνει διότι η πλοκή ξεδιπλώνεται με προβλέψιμο τρόπο και το μέλημα του Heimrich είναι να εστιάσει στυλιστικά στις αυτοκτονίες που παρουσιάζει, χωρίς να εμβαθύνει ιδιαίτερα στις ζωές των αυτοχείρων(βλ.der Todesking) ή των κινηματογραφιστών.

Παρά τις ατέλειές της, η ταινία δεν είναι κακή. Έχει  σάρκα στα οστά της, είναι φτιαγμένη με πάθος και συστήνεται στους οπαδούς του ιδιαίτερου Γερμανικού στυλ της δεκαετίας του ’80.

 

Quite interesting underground German horror film, shot documentary style.It has its moments,but it’s far from being a masterpiece like f.e “Angst” or Joerg Buttgereit’s films.While the technical side of “Suicide” is a little bit crass,there are moments in the film that shock wth their nihilistic realism.The ending of the movie is predictably cynical.

 

The main problem of the film is the superficial presentation of the overall material.as Heimrich seems to only care about how to set up the suicides of the cast rather than creating a suffocating atmosphere or to analyse somehow the cases of the people who choose to end their lives.

 

Well someone shouldn’t expect another movie like “Nekromantik” but this is,despite its flaws, an interesting film

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s