The master touch(1972)

Image

The master touch (1972) aka “Un uomo da rispettare” , “a man to respect:

directed by:Michele Lupo

cast:Kirk Douglas, Giuliano Gemma, Florinda Bolkan,Romano Puppo

Οι ταινίες με ληστείες ,διαρρήξεις και με πολυμήχανους,γοητευτικούς εγκληματίες που προσπαθούσαν να πιάσουν την καλή με μεγάλα “κόλπα” ,ήταν ένα είδος που ευδοκίμησε κατά κύριο λόγο στις δεκαετίες του ’60 και του ’70.Δυστυχώς ή ευτυχώς, για κάποιους, αποτελούν πλέον νεκρή κινηματογραφική γλώσσα και έχουν μπεί οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας του κινηματογράφου.

Image

Νεο-heist είδος λοιπόν δεν υπάρχει(εκτός των remake που έχουν δει το φως τα τελευταία χρόνια)όπως υπάρχει υπο όρους  π.χ το νεο-noir.Άλλαξε η θεματική των crime ταινιών,άλλαξε και η κινηματογρφική γλώσσα με το είδος της περιπέτειας να μην είναι αυτό που ήταν κάποτε,αλλά ο γράφων είναι τυμβωρύχος και πέρασε συμπαθητικά το βράδυ του με μια ταινία εκπρόσωπο ενος εξαφανισμένου είδους.

Ο John Wallace(Kirk Douglas),επαγγελματίας διαρρήκτης,αποφυλακίζεται μετά από τρία χρόνια ποινής.Επιστρέφει στην ερωμένη του Anna(Bolkan)αλλά τον προσεγγίζει η μαφία του Αμβούργου θέλοντας να του αναθέσει μια πολύ δύσκολη αλλά καλοπληρωμένη “δουλειά”.Ο Wallace το σκέφτεται αλλά απορρίπτει την πρόταση.Εν συνεχεία γνωρίζει έναν ακροβάτη σε τσίρκο ονόματι Mark(Gemma) και αποφασίζουν να κάνουν το μεγάλο κόλπο μαζί.Όλα δείχνουν να πηγαίνουν ρολόι,αλλά το τέλος επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις για όλους και μια έντονη εσάνς προδοσίας πλανάται στον αέρα.

Image

Καταρχάς η ταινία είναι PG-rated,αρα όποιος περιμένει βία και μακελειό,καλύτερα να μην ασχοληθεί.Όποιος επιθυμεί να δει μια ταινία με πλήρεις σχετικά χαρακτήρες-ας μην ξεχνάμε οτι δεν βλέπουμε Fassbinder αλλά Ιταλικό crime-και τμηματικά δυνατές στιγμές,ας κοπιάσει.Η ταινία είναι σε γενικές γραμμές άνιση,και κατα τη γνώμη μου αναλώνεται υπερβολικά στο ρομάντζο Douglas-Bolkan και στην οργάνωση της ληστείας,γεγονότα τα οποία λειτουργούν κατευναστικά στην προσπάθεια δημιουργίας περαιτέρω έντασης.Βέβαια η καταπληκτική σεκάνς καταδίωξης με αυτοκίνητα μεταξύ Giuliano Gemma και Romano Puppo,καθώς και το φανταστικό τελευταίο εικοσιπεντάλεπτο της ταινίας,όπου λαμβάνουν χώρα όλες οι ανατροπές καθηλώνουν το θεατή και απογειώνουν την ταινία η οποία σε διαφορετική περίπτωση θα χαρακτηριζόταν επιεικώς μέτρια.

Image

dutch vhs sleeve

Ο Lupo σκηνοθετικά κάνει μια πάρα πολύ καλή δουλειά στήνοντας πλάνα δυναμικά και εμπνευσμένα ,εκεί που η πλοκή του επιτρέπει,στο πνεύμα των crime δημιουργιών του Castellari.Άν μπορούσε να αποφύγει τα υπρβολικά “μέλια” μεταξύ του πρωταγωνιστικού διδύμου,η ταινία θα ήταν σίγουρα πιο ελκυστική,αλλά αυτή η ατέλεια μάλλον πιστώνεται στο σενάριο και στον πιο οικογενειακό προσανατολισμό του φίλμ.Βέβαια ο σκηνοθέτης ευτύχησε να έχει στο σετ της ταινίας ένα πολύ δυνατό καστ,το οποίο τουλάχιστον στο κομμάτι των ερμηνειών κάνει αψεγάδιαστη δουλειά.Η Bolkan έχει πιο χαμηλών τόνων ρόλο απ’οτι συνήθως,αλλά στο τέλος της ταινίας της δίνεται η δυνατότητα να μας προσφέρει μερικές δυνατές υποκριτικά στιγμές.Ο Douglas είναι άψογος,χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια και ο Gemma είναι ικανοποιητικός,προσφέροντας και μερικά δυνατά stunts στο ολο πλαίσιο.

Image

japanese vhs

Σαφώς και υπάρχουν καλύτερα heist-caper movies ,ακόμα και Ιταλικά,από αυτό,αλλά η παρουσία καλών ηθοποιών,το εκρηκτικό τελευταίο μέρος και η καλή δουλειά στο τεχνικό κομμάτι καθιστούν την ταινία άξια θεασης.

Pretty Generic but technically solid Italian crime-heist entry.

John Wallace(Kirk Douglas) a professional safe cracker gets released from prison.On his way to his residence and his girlfriend’s (Bolkan)warm and tender embrace,he is approached by the local mob.The local godfather tries to coax him into performing one last heist for him.Initially Wallace is tempted but he decides to pass the offer.Soon he gets acquainted with a trapeze artist Marco and together they decide to attempt  the big heist .But a major twist occurs and the foul stench of betrayal lingers in the air long after the proceedings have taken place.

The movie can easily be perceived as two movies in one,a pretty bad romance movie blended with some technical details and an explosive crime-heist film.Let me explain it better.Throughout the first part the viewer has to cope with endless sequences depicting the Douglas-Bolkan romance,and also  has  to endure some pretty lengthy scenes of Douglas performing various technical tests on his equipment.During the first 45 minutes of the film little is done to keep the viewer’s hands away from the fast forward button,but Lupo does significantly better and speeds up the pace on the second half,where an awesome car chase takes place and where the bitter, full of suspense  end occurs.The  break in sequence is also very well crafted.

The performances by Kirk Douglas and Florinda Bolkan are solid.Giuliano Gemma(Marco)also does a decent job in the role of the shady trapeze artist.The Morricone soundtrack is great as usual and the same can be said about the crisp photography,courtesy of the great cinematographer  Tonino Delli Colli(The good,the bad and the ugly).

To sum this up,of course the film is sort of dated.Heist-robbery films were pretty popular in the 60ies and the 70ies but the subgenre vanished into thin air as the decades passed by.So,this is a sample of  a ,so to say,”dead cinematic language”.It is not the best sample of the genre as the plot tends to drag for a significantly big part of the movie.However the second half of the film will compensate the(patient)viewer.If you are patient enough and willing to dig up forgotten movies like this one,then go ahead and watch “The master touch”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s