The deadly triangle (1973)

Image

El juego del adulterio (1973) aka “The deadly triangle”

directed by:Joaquín Luis Romero Marchent

cast:Erika Blanc, Marisol Delgado, Juan Luis Galiardo,Vicente Parra

Image

Kλασικό αναίμακτο giallo εξ’Ισπανίας.Βασισμένο περισσότερο σε κάποια απ’τα τυπικά πρώιμα σεναριακά χαρακτηριστικά του πριν κυριαρχήσουν σε αυτό οι δολοφόνοι με τα μαύρα γάντια :Mοιχεία,προδοσία,πλεκτάνη,εκβιασμοί.Το “The deadly triangle” γυρίστηκε όταν η βία ήδη είχε αποκτήσει κεντρικό ρόλο σε αντίστοιχα φίλμ του είδους,δεν πρωτοτυπεί σε καμία περίπτωση,θυμίζει άπειρες άλλες προγενέστερες ταινίες (Sweet body of deborah,So sweet…so perverse,paranoia)αλλά παρόλα αυτά διαθέτει αρκετό σασπένς,συνεχείς ανατροπές,είναι καλοφτιαγμένο και βλέπεται αρκετά ευχάριστα χωρίς να ιντριγκάρει βέβαια το θεατή.

Image

Η πλοκή είναι τυπική του είδους και πατάει πάλι στο “les diaboliques”.Γνώριμο το σκηνικό λοιπόν,αλλά ας πούμε δύο λόγια.Η Alice(Blanc)είναι πανέμορφη και βαθύπλουτη,ο John(Parra) την έχει παντρευτεί για τα χρήματά της και διευθύνει την επιχείρησή της.Ο Andre (Galiardo) διατηρεί δεσμό με την Alice και σχεδιάζει να βγάλει απ’τη μέση τον άνδρα της και να ξεκινήσει μια νέα ζωή μαζί της,μόνο που τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς φαίνονται…

Image

Η ταινία ξεκινάει αρκετά νωθρά αλλά σύντομα η πλοκή ξετυλίγεται και οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη αποκαλύπτοντας ένα βρώμικο παιχνίδι προδοσίας και συμφερόντων.Το κάστ με την Erika Blanc να κλέβει για άλλη μια φορά την παράσταση διεκπεραιώνει ικανοποιητικά.Στο τεχνικό κομμάτι,η σκηνοθεσία αφήνει το σενάριο και τους ηθοποιούς να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον και αποφεύγει τις φαντεζί συνθέσεις και το στυλιζάρισμα.Η φωτογραφία δεν μπορεί να κριθεί αντικειμενικά βάσει του ελληνικού letterboxed vhs αλλά κρίνοντας απ’το γεγονός ότι ο προυπολογισμός της ταινίας φαίνεται ικανοποιητικός,μάλλον τείνω να πω οτι και σε αυτό το κομμάτι έγινε καλή δουλειά ,αφού αν μη τι άλλο αποδίδεται η lounge αισθητική της εποχής με καλαίσθητο τρόπο.

Οι περισσότεροι σινεφίλ θα ισχυριζόντουσαν οτι το συγκεκριμένο φίλμ είναι ανεπίκαιρο και γερασμένο.Χωρίς να διαφωνώ απόλυτα και προτιμώντας παρόμοιες ταινίες σαν το “la encadenada” που έχει ήδη παρουσιαστεί στο παρόν blog,θα επιλέξω να δώσω “ψήφο εμπιστοσύνης” στο “the deadly triangle”.Στο τέλος της ημέρας είναι φτιαγμένο με μεράκι,ενδιαφέρουσα αν και τυπική πλοκή και αποπνέει αυτή τη 70ies lounge φινέτσα,που εγώ τουλάχιστον λατρεύω.

Image

THE DEADLY TRIANGLE is a pretty generic,bloodless yet cool and entertaining thriller with a rehashed storyline that never gets old. The film characters lead lifes of adultery, double-crossing, blackmailing, and occasional violence. They seem to hate each other,always willing to jump into the next scheme yet they end up remain entangled in an invisible spider web.A pretty impressive scene that sets the hostile tone of the film  happens during the opening credits where rich dundee John Harris (Vicente Parra),who has married Erika Blanc for her money and runs her business, is accosted by a prostitute in an alley. He lights her cigarette, which she throws to the ground and embraces her potential client. Mr. Harris smacks the hell out of the  woman. Of course, the rest of  movie cannot live up to this introduction but it  still  is darn entertaining.

The movie includes a few highlights such as a cellar full of rats, where Erika Blanc(John Harris’ wife)is thrown by her husband on the discovery that she cheats on him with one of his business inferiors.In the cellar she will go through an ordeal.There’s also a steamy seduction scene where Erika Blanc(who once again steals the show) removes her shoe and runs her foot up the leg of her deceitful lover(Galiardo), and a barge turned den of drugs, prostitution, and psychedelic lighting. This is run of the mill stuff and director Joaquin Romero Marchent  stages it in a professional, but impersonal and unspectacular manner without any moments of sheer brilliance,pretty much along the lines of the early Umberto Lenzi gialli(So sweet…So perverse)and Romolo Guerrieri’s “The sweet body of Deborah”.The soundtrack is occasionally lush,occasionally creepy,quite effective and never intrusive.

All in all,this one is probably dated for a lot of people out there,but I think I spent those 90 minutes of my life  for a good reason and I had a good time.After all, beauty is in the eye of the beholder.In my opinion,movies like this one radiate the essence of an era long gone,but in the end of the day they somehow sustain their cinematic value.They are made with a certain flair and passion for cinema,even if their storylines are repetitive.So it’s not pure nostalgia for me…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s