Io,Emmanuelle(1969)

Image

Io,Emmanuelle(1969)

directed by:Cesare Canevari

Cast:Erika Blanc, Adolfo Celi, Paolo Ferrari, Ugo Adinolfi

Έχοντας συνδιάσει το συγκεκριμένο σκηνοθέτη με ποιο exploitative κινηματογραφικές γλώσσες(βλ.Gestapo’s last orgy,the nude princess)μου ήταν αρκετά δύσκολο να αντιληφθώ πως υπέγραψε τούτη εδώ την ταινία,αλλά τελικά υπέκυψα στη γοητεία της Erika Blanc και παρακολούθησα το συγκεκριμένο φίλμ.

Το οποίο από οτι μπορώ να πω είναι πιο κοντά σε δημιουργούς σαν τον Elio Petri και εκπροσώπους της nouvelle vague(Godard)παρά στο Ιταλικό exploitation.Βασικά λοιπόν έχουμε να κάνουμε με ένα arthouse film το οποίο αντιμετωπίζει την Εμμανουέλλα περισσότερο σαν μια γυναίκα θύμα της αποξένωσης,του καταπιέστικου αστικού περιβάλλοντος και των στερεοτύπων της εποχής για τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων,παρά σαν μια γυναίκα η οποία έχει απενοχοποιήσει και απολαμβάνει το sex χωρίς αναστολές,όπως δηλαδή η ηρωίδα του Ζακέν ή,η ατρόμητη δημοσιογράφος Εμμανουέλλα-Laura Gemser στις ταινίες του D’Amato.

Σαν ταινία πάντως η συγκεκριμένη είναι εξαίρετη,αφού δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις arthouse παραγωγές της εποχής.Τα κάδρα που στήνει ο Canevari είναι εξαίρετα,το μοντάζ είναι ακριβές και ο ρυθμός της ταινίας είναι ομαλός χωρίς τις συνήθεις κοιλιές άλλων genre παραγωγών της εποχής.

Φυσικά δεν λείπουν ούτε οι κοινωνικοπολιτικές αναφορές ειδικά στις σκηνές του Adolfo Celi,και μου δίνεται η εντύπωση πως ο δημιουργός περισσότερο αποδομεί τον πολιτικό ριζοσπαστισμό των τελών της δεκαετίας του 60,παρά συντάσσεται μαζι του.

Όπως και να’χει η συγκεκριμένη ταινία απηχεί πλήρως το πνεύμα της εποχής της,δένει τις υπαρξιακές ανησυχίες με  pop art και ψυχεδελικές αναφορές και συστήνεται ανεπιφύλακτα.Η ερμηνεία της Εrika Blanc είναι μάλλον η καλύτερη της καριέρας της και η εμφάνιση της στη συγκεκριμένη ταινία κόβει την ανάσα.Οι υπόλοιποι ηθοποιοί του κάστ με εξέχον μέλος τον Adolfo Celi είναι ικανοποιητικότατοι και το soundtrack είναι ένα μεθυστκό ψυχεδελικό lounge που ταιριάζει γάντι στο κλίμα της ταινίας.

An excellent sample of cinematic existentialism,this film penned by Cesare Canevari(gestapo’s last orgy) has more in common with Elio Petri’s cinema or with Corrado Farina’s “hanno cambiatto faccia” rather than with D’Amato’s exploitative affairs.

The story follows a young woman(Erika Blanc)that suffers from emotional instability,mood swings and resorts το casual sex in order to fill her depressed and rather vacant life.Sex is presented as a mostly faceless,emotionless and embarassing experience and the heroine sometimes borders with frigidity.These elements have absolutely nothing to do with Jaquin’s or D’Amato’s sexually unscrupulous heroines.

There is also a lot  of sociopolitical references hidden in this film,something quite common for the arthouse cinema of the 60ies and the early 70ies.Technically,the film displays that Canevari is  an auteur rather than a bottom barrel talentless hack.After all even ‘Gestapo’s last orgy” is way more stylish and better constructed than f.ex the Mattei attempts in the Nazisploitation genre.

Overall,this is a high caliber film.Recommended.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s